Кіріспе

1856 жылы Герман Мелвиллдің әңгімелері жинағы The Piazza Tales - американдық жазушы Герман Мелвиллдің алты әңгімесі жинағы, 1856 жылы мамыр айында Америка Құрама Штаттарында және маусым айында Британияда Dix & Edwards баспасында жарық көрді. Жаңа жазылған "Пиацца" атты әңгімені қоспағанда, барлық әңгімелер 1853 және 1855 жылдар аралығында "Путнамның ай сайынғы" журналында жарық көрген. Жинаққа ұзақ уақыт бойы Мелвиллдің қысқа көркем әдебиет жанрындағы ең маңызды жетістіктерінің үш бөлігі ретінде қарастырылатын "Бартлби, скривенер", "Бенито Серено" және "Энкантадас" - оның Галапагос аралдарының эскиздері кіреді. (Билли Бадд, оның ең үздік қысқа көркем шығармасы, өмірінде жарияланбаған болып қала берді.) Мелвилл бастапқыда томды Бенито Серено және басқа эскиздер деп атауға ниеттенген, бірақ кіріспе әңгімені жазғаннан кейін түпкілікті атауға шешім қабылдады. Кітап негізінен оң пікірлер алды, сыншылар әсіресе "The Encantadas" мақтады, бірақ Мелвиллді қаржылық қиындықтардан құтқаруға жеткілікті сатылмады, өйткені журналдар үшін қысқа көркем әдебиет кітап сатып алушыларға аз қызығушылық танытты. Мелвиллдің қайта ашылуынан бастап жиырмасыншы ғасырдың аяғына дейін ең көп сыншы назарын аударған қысқа шығармалар "Бартлби", "Бенито Серено" және "Энкантадас", солардың артында "Пьяцца" болды.

Бастапқы және басылым тарихы

1851 жылы сыншылар Моби Дикті жамандағаннан кейін Харпер ағайындар оның орнын басушысына, Пьерге, немесе, екіталайлықтарға терминдерді өзгертті. Мельвиллдің Лондондық баспашысы Ричард Бентли 1852 жылы американдық дәлелдемелерді көргеннен кейін Пьерді өзгертусіз жарияламады, бұл Мельвиллге ұнамады. Пьер британдық баспагерді таба алмады, сондықтан 1852 жылдың жазында Мелвилл аванстық төлемді қабылдамады. Пьердің сын-пикирлері қатал болды, бұл Мелвиллдің беделін одан да нашарлады, өйткені сын-пикирлер кит аулау романының аралас қабылдануына байланысты болды. 1853 жылдың көктемінде Мелвилл өзінің келесі еңбегін басып шығара алмады, өйткені, Сеалттың пікірінше, Харпер "келесі жылы Херман Мелвиллдің басқа бір еңбегін шығарудан бас тартты, өйткені ол қазірдің өзінде жау сыншылардың қаһарын қайтадан ашуға ұшырады". Осы жағдайларға байланысты, жасырын жариялау тартымды стратегия болып көрінді, ал фирма оны Харпердің жаңа ай сайынғы журналына жазуды сұрады. Оның сол журналда жазған еңбектері өмірінде бірде-бір кітапқа жинақталған жоқ.

"Путнамның ай сайынғы журналы"

1852 жылдың қазан айында редактор Чарльз Фредерик Бриггс Мельвиллдің өзiнiң қатарына жазушыларға "қазіргі кез келген кейiннен өзгеше сипаттағы Түпнұсқа мерзімді басылым шығару" жоспарын жариялап, оны "елдің ең талантты адамдарының" қатарына қосып, жаңа ай сайынғы журналға салымдарды беруге шақырды. Бұл журнал 1853 жылдың қаңтар айында алғаш рет жарық көрген "Путнамның ай сайынғы журналы" деп аталды. Перри Миллер сөздерімен айтқанда, "үй әдебиетінің құралы" болу үшін авторларға айтарлықтай ақша төлеуге бел буды. Миллердің пікірінше, журнал үш жыл бойы табысты болды, өйткені мақалалар да, редакторлық да Бриггстің керемет еңбегі болды, ол "'Адам журнал сатып алады, өйткені ол көңіл көтереді' деп түсінді. Мельвиллге ақпан айындағы саны келді, онда жас ирланд иммигранты Фитц Джеймс О'Брайеннің эссе түрінде Мельвиллдің мансабының қысқаша мазмұны жазылған. Паркердің айтуынша, бұл басылым "Мелвиллдің мансабы туралы алғашқы ретроспективті зерттеу болды". Мелвиллдің алғашқы еңбегі "Бартлби. Уолл-стриттің тарихы" журналы өмір сүрген алғашқы жылы екі бөлімде жарық көрді, No. 11 (қараша) және жоқ. 12 (желтоқсан). "Энкантадас немесе сиқырлы аралдар" 1854 жылы үш бөлімде жарық көрді, No. 15 (наурыз) 16 (сәуір) және жоқ. 17 (мамыр). "Жолқытқыш адам" 1854 жылы No. 20 (тамыз). 1855 жылдың наурыз айында Путнам журналды Дикс пен Эдвардсқа сатып жіберді, себебі жазылу азайды, Бриггс кетіп, Джордж Уильям Кертис редактор болды. "Дыбырауыш мұнарасы" 1855 жылы No. 32 (тамыз). "Бенито Серено" 1855 жылы үш бөлімде жарық көрді, No. 34 (қазан), No. 35 (қараша) және жоқ. 36 (желтоқсан). Ол журналға жазған мақалалары жақсы қабылданады. Тек бір рет ғана "Екі ғибадатхана" кітабы қабылданбады, ол Мелвиллдің көзі тірісінде жарияланбады. Бриггс оны қабылдамағанын былай деп түсіндірді: "Менің редакторлық тәжірибем мені көпшіліктің діни сезімталдығын ренжітуде өте сақ болуға мәжбүрлейді, ал Екі Храмның моральдық ұстанымы бізге қарсы бүкіл ауланың күшін жинап алады". Ол басқа бір оқиға туралы былай деді: "Мен Encantadas туралы естіген жалғыз шағым, ол ұзақ болуы мүмкін еді".

Пьяцца ертегілері

Бес әңгіменің үстіне Мелвилл кірме әңгімені жазды, ол томның атауы болды. Ғалым Дуглас Робилардтың айтуынша, бұл екі оқиғаның "қазіргіден гөрі бір-біріне жақын" болып көрінуі үшін жасалды. Кітапқа келісім 1856 жылы 17 наурызда жасалды. 5 сәуірде "баспаға шығарылды" деп жарнамаланған және 15 мамырға дейін қол жетімді болуы керек еді, бірақ 20 мамырда авторлық құқыққа қол жетімді көшірме қалдырылды. Бұл томды Нью-Йорктегі Миллер және Холман, Printers and Stereotypers баспасы 431 беттен тұратын он екі том ретінде басып шығарды, бұл кітапта сол баспагерлердің басқа өнімдерінің жеті беті жарнамаланған. Паркердің айтуынша, кітаптың беттері осы санға жету үшін, бос орын қалдырылып, көп орын қалдырылды. Алдыңғы және артқы мұқабалары ережелер мен розеткалармен безендірілген, ал арқасында алтынмен таңбаланған автордың және баспашылардың атақтары мен атаулары көрсетілген. Ол 1 доллар бағамен шығарылды және 2500 дана басылды, оның ішінде тамыз айының соңына дейін 1047 дана ғана сатылды; бұл шығындарды жабуға жеткіліксіз болды. Маусым айында кітапты басқа бір кітаппен бірге "ЖЫЛДЫҢ ЖАҚСЫ КІТАПТАРЫ" деп жарнамалаған. 1922 жылы, Мелвиллдің туғанына жүз жыл толғаннан кейін, жинақтың алғашқы қайта шығарылуы Constable жинақталған басылымының бөлігі ретінде пайда болды. "Жолқытқыш адам" Уильям Эванс Бертонның 1857 жылғы "Ақыл мен әзіл" энциклопедиясына ену үшін таңдалды, Генри Луис Стивенс суреттеген. Мелвиллдің өмірінде оның бір шығармасының басқа түпнұсқалық суреті пайда болған жоқ. Кітаптың қайта басылымдары әртүрлі атаулармен 1898 жылға дейін пайда болды, бұл "Жолқытқыш адам" өмір бойы қол жетімді болатын жалғыз Мелвилл ертегісі болды.

Құрамы

Мельвилл журнал жазушысы ретінде танымал дәміне жақында романдар жазушы ретінде қарағанда жақсы баға берді, деп есептейді Сельтс. Ол сол кездегі газет-журналдарды оқып, олардың мазмұнына мұқият назар аударған. Мелвилл "өз шығармаларын форма мен мазмұнына қарай соған сай жасауға үйренді". Кейбір шығармаларда Мельвиллдің көзімен көрген адамдар, жерлер мен оқиғалар туралы айтылған. Кейбір сыншылар болжағандай, Мелвилл білетін адамдар қысқа көркем шығармадағы көптеген кейіпкерлердің негізі болды. Ол ешқашан түпнұсқа сюжеттерді ойлап тапқан емес, ол өз тәжірибесін оқыған материалмен толықтырды. Оның журнал фантастикасына әсер еткен басты факторлар, келесі ғасырдағы "Пиацца әңгімелер" журналының қазіргі сыншылары мен Мелвилл ғалымдарымен танылғандай, Вашингтон Ирвинг, Эдгар Аллан По, Натаниел Хоторн, Чарльз Лэмб және Чарльз Диккенс сияқты қазіргі заманғы авторлардың әңгімелері мен эскиздері болды. Бұл жалпы сипаттағы әсерлер және оларды бір-бір жұмыстарға сәйкестендіруге болмайды, немесе Сеалтс айтқандай, Мелвилл "жасалған сюжет, сипаттама және баяндау техникасы жағынан басқалардың бастамасын жиі ұстанған". Sealts көрсеткендей, осы элементтердің барлығы "Бартлбиде" бар. Мелвилл Уолл-стриттегі орын туралы бірінші қолынан біледі, өйткені оның ағасы Аллан Уолл-стриттегі заңгер болған, әңгіменің ішінде қазіргі оқиғаларға қатысты мәлімет бар, ал қосалқы кейіпкерлер "диккенстің, Лэмбтің немесе Ирвингтің қаламнан оңай шығуы мүмкін". Мелвиллге әңгіменің идеясы 1853 жылы 18 ақпанда Джеймс А.Мейтлендтің "The Lawyer's Story" романының Нью-Йорк Таймс пен Трибьюнда жарияланған жарнамасында ұсынылды. Бұл жарнамада болашақ романның бірінші тарауы толық қамтылған, онда заңгердің бизнесі көбейгендіктен ол қосымша көшірмелеуші қызметкерді жалдауға мәжбүр болады. "The Encantadas" он эскизі Мельвиллдің кит аулау жылдары, ол Галапагос аралдарына барған кезде, кем дегенде алты кітаптан оқыған материалмен толықтырылды. Жинақтың жарық көргенінен бір ай өткен соң, "Тойпидегі Тоби" Мелвиллдің ескі досы Ричард Тобиас Грин оған хат жазып, "Энкантадас" эскиздерінің "өткен күндерді еске түсіргенін" білдірді. "Пиацца" Мелвиллдің өзінің Питтсфилдский Piazza-сы деп болжап, сыншы Ф.О. Маттиессен бұл шығарманы Хоторнның хан сарайы ұсынған болуы керек деп болжайды. Сельтс Ароухедті, Мелвилл сол кезде тұрған Питтсфилд фермасын және жақын маңдағы Грейлок тауының екеуін де оқиғаның орнын табуға ықпал еткен деп санайды және Мэттхиссен сияқты, Мелвиллге Хоторнның оқырмандарды Мосстегі оқиғаларға дайындау әдісі әсер еткенін айтады.

Стиль

Уорнер Бертхофф үшін 1850-ші жылдардың ортасындағы Мелвиллдің қысқа шығармалары оның бұрыннан болмаған тақырыптарын, тіпті Моби Дикте де жоқ: "тазалық пен тониктік беріктік және қорытындының нақтылығы". Джон Брайант әңгімелерде баяндау дауысының эксперименталды қолданылуына назар аударды: үшінші тұлғада баяндаумен қатар, Мелвилл өзінің ойдан шығарылған баяндаушыларын "кем және сенімді емес" етеді. "Бартлби" романындағы адвокат-баяндаушы "өте сенімді емес", - деп санайды Брайант, бірақ "Бенито Серено" романындағы үшінші тұлға "әдеттегідей сенімділіксіз" және дәл осы үшінші тұлға позициясы объективті болып көрінгендіктен, шын мәнінде Деланоның бұрмаланған көзқарасы ұстанып отыр.

Құрылымы

По сияқты сол кездегі басқа да қысқа әңгімелер жазушыларына сәйкес, Мелвиллдің повесть құрылымы оқырмандарды бастапқы оқығаннан тыс нәрселерді көбірек түсінуге талпындырады. "Өлеңде жасырын мәтін бар" деген пікірдің сенімді екені дәлелденді. ХХІ ғасырда жазған Брайант "қатаң түрде құрастырылған ирониялар" "сезімнің жарқырауы мен дарындылығы оның қараңғы жиектерін: алдау, жыныстық қатынас, шеттен шығу және кедейлікті ашу үшін қолданылатынын" атап өткенде, негізінен дәл осыны айтады. Роберт Милдер үшін, қысқа әңгімелердегі ең жақсы әңгімелерде осы әртүрлі мағыналар "Моби Дик немесе Пьерден гөрі қайғылы трагедияның көрінісі болып табылады, өйткені ол өмір сүрген адам жағдайына анағұрлым сезімтал жауап береді".

Қазіргі заманғы шолулар

Бұл жинақ қысқа, үстірт қаралған сын-пикирлерге ғана тап болды, бұл Бранч "Жартылай жазушының журнал мақалаларынан гөрі жоғары және жақсы нәрсе жасауы керек" деген "жалпы көзқарасқа" байланысты, деп жазды New York Times. Бранчтың айтуынша, "Энкантадалар" ең көп назар аударды, өйткені ол сыншыларға автордың бірінші екі кітабын естеріне салды, олар тақырып бетіне тізімделген. Бірінші шолу 25 мамырда Нью-Йорк атласында жарияланды, содан кейін қыркүйекке дейін тағы отыздан астам адам болды. Тек екі отыз үш шолулар және ескертулер сыншы Иоганнес Д. Бергманн оқыды "қате жағымсыз көрінеді". Басқалардың көбісі, әсіресе "Бартлби", "Бенито Серено" және "Энкантада" үшін мақтауға толы болды. Бірнеше сыншылар "Бартлби" және "Джанна мұнарасы" әңгімелерін Эдгар Аллан Поның шығармаларымен салыстырады. Сеалтс отыз жеті сын-пикирді көрді, оның бесеуі "негізінен жағымсыз", олардың ішінде 26 шілдеде Лондон Афинеумында жарияланған топтың жалғыз британдық шолуы болды. Алайда, оның айтуынша, сын-қатерлер бұл кітапты "Мелвиллдің сыншыларына оның 1849 және 1850 жылдары шыққан "Редберн және ақ жакет" атты кітаптарынан кейін басқа бірде-бір шығармасы жасалмайтындай ұнады". Қазіргі сын-пикірлердің көпшілігі қолтаңбасыз болды және олардың барлығы жеке оқиғаларды ерекшелендірмей, тек жинақты тұтастай сипаттады. 1856 жылы 9 шілдеде Спрингфилд республикашысы жинақты Хоторнның ең үздік жұмысымен салыстырды, "әлсіз қиял, жарқын және жемісті қиял, таза және мөлдір стиль және мақтанышқа тән белгілі бір ерекшелікпен ерекшеленді". "Афеном" 26 шілдеде жазғандай, "әңгімелердің өзінде белгілі бір еріншек және елес күші бар, бірақ олардың айтушының өршуі көбейіп бара жатқан сияқты". 1856 жылдың қыркүйек айында шыққан "Америка Құрама Штаттарының демократиялық шолу" журналында да осы оқиғалар туралы былай деп жазылған: "Олардың барлығы автордың ерекшелігі болып табылатын ерекше тіл байлығы, сипаттамалық өмірлік күш және тамаша қараңғы қиял-ойы бар". Паркердің айтуынша, Мелвиллдің сүйкімді стиліне "әдетте махаббат пен құрметпен баға берілді, бірақ Моби Дик туралы бірде-бір сөз айтылмады". Көптеген сын-пикирлер жазғы оқу үшін өте жақсы жинақ деп жариялады: "Жазғы оқу үшін одан да жағымды кітапты ұсыну мүмкін емес" - бұл Нью-Йорк шіркеуінде 5 маусымда басылған сөз.

Кейінгі сын тарихы

1926 жылы "Мелвилл қайта жаңғыру" кезінде "Бенито Серено" өзінің қысқа көркем шығармаларының біріншісі болды. Бұл әңгіме сонымен қатар ғылыми басылымға арналған қысқа еңбектердің алғашқысы: Гарольд Х. Скаддердің 1928 жылы Мельвиллдің өзінің негізгі көзін, Амаса Деланоның 1817 жылғы Саяхаттар мен саяхаттар туралы әңгімесі, Солтүстік және Оңтүстік жарты шарларда: Әлемді айналдыратын үш саяхат; Тынық мұхит пен шығыс аралдарында зерттеу мен ашу саяхаттарымен бірге. 1980 жылға дейінгі ертегілер туралы зерттеулер мен сын-тексерулер жүргізгеннен кейін, Сеалтс алты Пьяцца ертегілерінің ішінен "Бенито Серено" және "Энкантадалар" Мелвилл зерттеулерінің басынан бастап көп көңіл бөлгенін, ал "Бартлби" және "Пьяцца" 1920 жылдан бастап ғалымдардың назарын арттырды. Сеалтс сонымен қатар қысқа әңгімелердегі түсіндірмелердің уақыт өте келе метафизикалықтан эпистемологиялық мәселелерге және жалпы этикалық ойлардан "тұрақты саяси және әлеуметтік салдарға" көшуге ауысқанын анықтады. Көптеген ғылыми зерттеулер Мельвиллдің өз өмірін қалай суреттегенін қарастырды: оның қазіргі өмірге деген жеке байкомасы, әдебиет туралы білімі және Тынық мұхиттың саяхаттары мен мерзімді басылымдардағы мақалалар сияқты мамандандырылған көздермен таныстығы. Ғалым Роберт Милдер Мелвиллдің шығармашылығында жаңа дамуды мойындады: журналдарға әңгіме жазудың сөзсіз әкелетін келісім-шарттан туындағандықтан, Мелвилл қазір "жасырын инсинуация өнерін меңгерді, өзінің ирониялық немесе сенімді емес баяндаушыларын осындай нәзіктікпен басқарады, оқырмандар әлі күнге дейін қайсысын (егер бар болса) баяндаушылардың өз пікірлерін білдіретінін және қайсысы сатираның немесе жеке психологиялық қызығушылықтың объектісі екенін даулайды ". Мильдер оқиғаларды негізінен комикс ретінде сипаттайды, олар сәтсіздік, келісім-шарт және қайғы-қасірет, метафизикалық мәселелер мүлдем жоқ. Биограф Эндрю Дельбанко "Дыбыс мұнарасы" дегенді "Кертистің Мелвиллдің Путнамға берген ұсыныстарын тым оңай қабылдамауы үшін сақ болуды қажет ететін" әңгіме деп атайды.

Putnam's Monthly интернет-архивінде

"Бартлби, жазушы" бірінші және екінші бөліктері, 2-том, No 112. (1853) "Энкантадас, немесе сиқырлы аралдар" бірінші, екінші және үшінші бөліктері, 3-том, No. 157. (1854) "Жолқытқыш адам", 4-том, No 1 20 адам. (1854) "Қолпақ мұнарасы" 6-шы том, No 1 32 адам. (1855) "Бенито Серена" бірінші, екінші және үшінші бөліктер, 6-том, No. 346. (1855)