Кіріспе
1955 жылғы Сильвия Платтың өлеңі "Two Lovers and a Beachcomber by the Real Sea" - Сильвия Платтың алғаш рет 1955 жылы, Смит колледжін summa cum laude бітірген жылы жазған өлеңі. Бұл суретші ғашығы туралы абстрактілі поэма, ол теңіз жағалауындағы көріністі сипаттау үшін романтика мен қиялға емес, шындыққа "қатал талап қою" арқылы анық, жан-жақты тіл қолданады. Поэма 1955 жылы Гласкок сыйлығына ие болды. Плэтт "Two Lovers and a Beachcomber by the Real Sea" атты поэмасын ол Йельдің жас ақындар сериясына табысты емес тапсырған жинақтың атау өлеңі ретінде және ақырында The Colossus деп жарияланған жинақтың жұмыс тақырыбы ретінде қолданды.
"Two Lovers and a Beachcomber by the Real Sea" is a poem written by Sylvia Plath that was first published in 1955, the year she graduated from Smith College summa cum laude. An abstract poem about an absent lover, it uses clear, vivid language to describe seaside scenery, with "a grim insistence" on reality rather than romance and imagination. The poem was awarded a 1955 Glascock Prize
Plath used "Two Lovers and a Beachcomber by the Real Sea" as the title poem of a collection she submitted unsuccessfully to the Yale Series of Younger Poets, and as a working title for the collection that was eventually published as The Colossus.
Мәтін және талдау
Өлеңнің әрқайсысы төрт жолдан тұратын алты строфасы бар. Джон Розенблатт модернист ақын Уоллес Стивенстің қиял туралы шығармаларына байланысты, бұл Платтың "Қиял / өзінің аңыз жазғы үйін жабу" деген жолдарында көрініс тапқандай, Платтың профессоры Альфред Янг Фишер өлең мен Джеймс Джойстың "Улисс" арасындағы параллельді тартты. Смит колледжінің Сильвия Плат жинағында сақталған қолжазбада оның шеткі жазбалары поэманың соңғы жолы "Және бұл сол, ол сол, ол сол" Джойстің "мені келесі жылы шүмектерде көрсетті" деген жолдағы қайталауымен салыстырған көрінеді. "Екі ғашық пен жағажай" Платтың колледж жылдары жазылғандықтан, оны оның жасөспірімдер шығармасының бөлігі деп қарастыруға болады, бірақ оның шығармашылығының осы кезеңіне тән емес. Платты зерттеуші Линда Вагнер Мартин бұл өлеңді Платтың "жасөспірімдеріне" көбірек көңіл бөлу керектігінің мысалы ретінде атап өтті. Ол "Плат 1950 жылдан бастап колледж жылдары бойына маңызды жазушы болды" және "оның өлеңін 1956 жылға дейін "жетілді" деп санауға болады" деді. Вагнер Мартин поэма Платтың Кембриджге дейінгі кезеңінің үлгісі екенін және "тақырыптың екі ғашығы емес, поэтикалық қиял туралы көбірек" деп жазады. Вагнер Мартин шығарманың формальды қасиеттерін мақтаған, бірақ оның "сөзге толы және бүктелген" екенін, ерекше дауысты көрсетпейтінін және Ричард Эберхарт, Луис Симпсон және Ричард Уилбур сияқты 1950-ші жылдардағы өлеңдерге тән екенін айтқан. Вагнер Мартиннің айтуынша, "поэмадағы еш нәрсе оның авторының жас, әйел немесе америкалық екенін білдірмейді". Ол бұл сипаттамаларды Платтың "Леди Лазарус" сияқты кейінгі өлеңдерімен салыстырады. Джон Розенблатттің айтуынша, өлеңдегі "жарылған Венераға" сілтеме жасау және "жоғалған, өлі махаббатты қайтарып алу және өлгендерді қалпына келтіруге болмайтынын бір мезгілде тану" арасындағы шиеленістік Платтың кейінірек шыққан "Колосс" өлеңдер жинағында толық зерттелген тақырыптарға нұсқайды.
Plath's professor Alfred Young Fisher drew a parallel between the poem and James Joyce's Ulysses. In a manuscript held in the Sylvia Plath Collection at Smith College, his margin notes appear to compare the poem's last line "And that is that, is that, is that" with Joyce's repetition in the line "showed me her next year in drawers return next in her next her next". As "Two Lovers and a Beachcomber" was written during Plath's college years, it can be considered part of her juvenilia, but it is not characteristic of this period of her work. The Plath scholar Linda Wagner Martin mentions this poem as an example of why more attention should be given to Plath's "juvenilia", saying that "Plath was a serious writer throughout her college years, beginning in 1950" and "her poetry should be considered 'mature' long before 1956". Wagner Martin writes that the poem is typical of Plath's pre Cambridge period and is "more about the poetic imagination than the two lovers of the title". Wagner Martin praises the work's formal qualities but says that it is "wordy and convoluted", does not display any distinctive voice, and is typical of 1950s poems like those of Richard Eberhart, Louis Simpson, and Richard Wilbur. According to Wagner Martin, "nothing about the poem reflects that its author is young, female, or American." She contrasts these characteristics with Plath's later poems such as "Lady Lazarus". According to Jon Rosenblatt, the poem's reference to "fractured Venus" and its tension between "the desire to reclaim a lost, dead love and the simultaneous recognition that the dead cannot be recovered" hint at themes that are explored more fully in Plath's later poetry collection The Colossus.