Кіріспе

Америка әдеби сыншысы және аудармашысы (1947 2009) Барбара Эллен Джонсон (4 қазан 1947 27 тамыз 2009) - Бостонда туған американдық әдеби сыншы және аудармашы. Ол Гарвард университетінде ағылшын және салыстырмалы әдебиет профессоры және қоғамдағы заң және психиатрия профессоры болды. Оның стипендиясы әртүрлі құрылымды және постструктуралистік көзқарастарды - деконструкцияны, Лаканиялық психоанализды және феминисттік теорияны - әдебиеттің сындық, пәнаралық зерттеуіне енгізді. Джонсон француз философы Жак Дерриданың теориясын Францияда таныла бастаған кезде, ғалым, мұғалім және аудармашы ретінде ағылшын тілді аудиторияға АҚШ-та қолжетімді етуге көмектесті. Осыған сәйкес, ол әдеби сынның "Йейл мектебі"мен жиі байланыстырылады.

Ерте өмір

Барбара Джонсон Бостон қаласында, Массачусетс штатында, Гилберт пен Присцилланың (Джеймс) жалғыз қызы болып дүниеге келді. Ол 1965 жылы Вествуд орта мектебін бітірді, 1965-1969 жылдары Оберлин колледжінде оқыды және Ph. 1977 жылы Йель университетінде француз тілінен докторлық диссертация алды. Оның аспирантурасы "Йейл мектебінің" пайда болуы кезінде болды, бұл Джонсонның диссертация директоры Пол де Манды қамтитын әдеби сыншылар тобы. Йель мектебінің әдебиет зерттеуге структурнистік және постструктуралистік теорияны біріктіруі Джонсонның сынға деген көзқарасының маңызды ерекшелігіне айналды. 1985 жылы француз әдебиеті үшін Гуггенхайм стипендиясын алды.

Негізгі жұмыстардың шолуы

1990 жылы "Жазу" атты эссесінде Джонсон әдебиетті талдау үшін теорияның маңыздылығын атап көрсетеді. Ол жазу тарихы (l'écriture) - жиырмасыншы ғасырдағы француз ой-пікіріндегі маңызды философиялық, саяси және психоаналитикалық ұғым деп санайды. Ол француз теоретигі Роланд Барттың Фердинанд де Соссюрдың "мағыналаушы" және "мағыналанған" белгілер туралы түсінігін "құрылым" деп атаған теориясының негізі ретінде, тіл - бұл "құрылым", ережелердің жиынтығымен басқарылатын қатынастар жүйесі. Джонсон кейін Дерида мен психоаналитик Жак Лаканның Барттың білдіруші мен білдірілген және тілдің "құрылысы" арасындағы қарым-қатынасты тұрақсыздандырудағы негізгі рөлдерін сипаттайды. Дерриданың сөздеріне сүйене отырып, Джонсон оқу мәтіннің бір мағынасын ғана түсіну емес, оның көп мағынасын түсіну, олар жиі тұрақсыз және қарама-қайшылықты болып табылады деп айтады. Бұл полисемия феминист және маргиналды оқырмандарға автордың тіл арқылы жасалған әртүрлі "басқа" талаптарды "басқарып, өшіріп немесе бұрмалауға" тырысатын жерлеріне мәтіндерді енгізуге мүмкіндік берді және олардың жеке басын қайта нығайтады.

Елеулі айырмашылық

"Сындық айырмашылық" (1980) еңбегінде Джонсон "бұйымдар арасындағы (проза мен поэзия, еркек пен әйел, әдебиет пен теория, кінәрат пен кінәратсыздық) " поляризацияланған айырмашылық ретінде айырмашылықтың кез келген моделі міндетті түрде "бұйымдар ішіндегі айырмашылықтарды басуға" негізделген деп айтады (ж. x x) Бұл кітапта Джонсон мәтінде белгісіз және белгісіз функцияның қалай жұмыс істейтінін зерттейді. Ол айтып отырған "белгісіз" жасырын немесе алыс нәрсе емес, біздің лингвистикалық танымның негізі болып табылатын және негізін қалаған негізгі белгісіз нәрсе. "Критикалық айырмашылық" мақалаларының бірінде "Мелвиллдің құлағы: Билли Баддты өлтіру" Джонсон Герман Мелвиллдің романын "мағыналы" және "мағыналы" арасындағы келіспеушіліктің орындалуы ретінде оқиды. Ол егер сипаттама өзінің референтін толықтай сипаттай алса және нақты мақсатталған объектіге "сақтаса" (билли бадд Джон Клаггартты соққыға түсіріп өлтіргендей), нәтиже сол объектінің жойылуы болады деп айтады. Яғни, тіл тек қана кемелсіздік, тұрақсыздық және танымалдылық негізінде жұмыс істей алады.

Әртүрлі әлем және феминисттік айырмашылық

Джонсонның келесі кітабы, Алуандық әлемі (1987) "Сыншыл айырмашылық"тағы талдауларының қатаң каноникалық контекстінен алыстағанын көрсетеді. Джонсон өзінің зерттеуін "ақ еркек еуроамерикалық әдеби, философиялық, психоаналитикалық және сыншыл каноннан" тыс, академияны тұтастай және оның жұмысын ерекшелендіре отырып, алып кетуге ниетті. Бірақ ол сондай-ақ ақ еуроамерикалық әдебиет пен сын дәстүрінің "біртектілігін" күмәнге ұшыратып, оның шекараларын жан-жақты тергеуді қолға алады. Сонымен қатар, Джонсон өзінің әдеби тақырыптарының аясын кеңейтіп, қара және / немесе әйел жазушыларды, мысалы, Зора Нил Херстон, Дороти Диннерштейн, Джеймс Уэлдон Джонсон және Адриен Рич. Оның кейінгі жинағы, Феминисттік айырмашылық (1998), феминизм тарихы бойына қолданылып жүрген терминдерді сынға алуды жалғастырып, феминизмдер арасындағы және феминизмдер арасындағы айырмашылықтарды қарастырады.

Деконструкцияның салдары

Деконструкцияның соңы (1994) деконструкцияның жалпы жағдайына 1980 жылдар мен 90-жылдардың басында кездескен қарсылық жағдайында жақын келеді. Пол де Манның нацистік әріптестік туралы аңызына және феминисттік заң теоретигі Мэри Джо Фрагтың өлтірілуіне академиялық қоғамдастықтың реакциясына қатысты Джонсон аллегория, феминизм және деконструкцияның қате түсіндірілуін талқылайды.

Аударма мәселесі

"Философиялық адалдықты қабылдау" (Тержімедегі айырмашылық) еңбегінде Джонсон аударманы түпкілікті мүмкін емес іс ретінде сипаттайды, өйткені "ана" немесе түпнұсқа тіл қазірдің өзінде, мәннен мәнге аударуға болмайтын. Адам шығарманы түсінікті етіп аударуға тырысқан сайын, оның бастапқы түсініксіздігінен адасу ықтималдығы артады. Жакс Деррида өзінің дифференциация туралы ойларымен тілдің күрделі, бірақ қажетті фактісін түсіндіреді: ол өзіне жат. Аудармаға жасаған әрбір әрекеті тілдің өзін-өзі қарсы қояды, әрі қарай жаңа шиеленістер тудырады. Аударма мүмкін болмаса да, ол да қажет, өйткені дәл осы шиеленістер тілге айналады.

Деконструкция, белгісіздік және саясат

Өзінің бүкіл еңбегі барысында Джонсон деконструкцияны саяси іс-әрекетке қолданудың және лингвистикалық қарама-қайшылықтарды, күрделіліктерді және полисемияны саяси сұрақтардан бөлудің қиындықтарын атап өтті. "Артық әлемде" ол "нақты әлемге" айналады, бірақ ол әрқашан "нақты" деген таңбалармен қалдырылады, бірақ оның мәтіндік, жазбаша аспектісінен ажыратылмайды. Кітаптың "Жазушылық консервативті ме?" деген тарауында Джонсон "қарастырылмайтын" жазудың саяси әсерін, сондай-ақ поэтика мен шешілмейтінді саяси инерт деп атаудың салдарын қарастырады. Ол "поэзия ештеңе жасамайды" деп жазса, "поэзия ештеңе жасамайды" деп жазды. Гарольд Швейцер "Деконструкция ояуы" кітабының кіріспесінде былай деп жазады: "егер түсіндірмелік жабылу әрқашан мәтіндік белгісіздікті бұзатын болса, егер билік негізінен мәтіндік емес болса, өзгеше болуы керек нәрсені сәйкестікке дейін азайтатын болса, Джонсонның еңбегін мағынаға деген сөзсіз редукционисттік қалауды кешіктіру әрекеті ретінде қорытындылауға болады".

Просопопея және антропоморфизм

"Апостроф, анимация және аборт" (Артық әлемде) және "Лирик пен заңдағы антропоморфизм" (Адамдар мен заттарда) Джонсон просопопеяның риторикалық фигураларының қайталануын талқылайды (өлі немесе жоқ адамға арналған сөйлеу) және антропоморфизм (адам емес тұлғаға адам атрибуттарын беру) аборт туралы қазіргі даулар, корпоративтік тұлға және басқа да пікір таластар. кім немесе не тұлға ретінде білікті. "Апостроф" Перси Биш Шелли сияқты романтикалық ақындарды Гвендолин Брукс, Люсиль Клифтон және Адриен Ричтің жүктілік түсіргеннен кейінгі әйелдердің тәжірибесін қарастыратын жиырмасыншы ғасырдағы өлеңдерімен қатар қояды. Джонсонның пікірінше, Сидни мен Джонсон сияқты ер ақындар әдетте қолданған шығармашылық жазу мен босану арасындағы ұқсастық әйелдердің жазуында бұрмаланған түрде қайта пайда болады. Джонсонның просопопеяға деген қызығушылығы Пол де Манның жұмысын одан әрі пысықтап, "Автобиография де фацемент" және "Лириктегі антропоморфизм мен троп" (Романтизм риторикасында) атты эсселерінде қойылған проблемаларды феминисттік және африкалық-америкалық әдебиетке дейін кеңейтеді.

Өлім

Джонсонға 2001 жылы мишашасының атаксиясы деген диагноз қойылды. Ол 2009 жылы қайтыс болғанға дейін аспиранттарға кеңес беруді және жазуды жалғастырды.