Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын отаршылдық әкімшісі Сер Окленд Колвин (1838-1908) - Үндістан мен Мысырдағы отаршылдық әкімші, англо-инді Колвин отбасында дүниеге келген. Ол Мысырдың бас бақылаушысы (18802) және Хедивтің қаржылық кеңесшісі (188387) болды. 1883-92 жылдары ол Үндістанға оралды, алдымен кеңестің қаржы мүшесі, содан кейін Солтүстік-Батыс провинцияларының (әкесінің ісі) және Оудхтың вице-губернаторы болды. Ол Лакхнаудағы Колвин Талукдарс колледжін құрды.
English colonial administrator
Sir Auckland Colvin (1838–1908) was a colonial administrator in India and Egypt, born into the Anglo Indian Colvin family. He was comptroller general in Egypt (1880–2), and financial adviser to the Khedive (1883–87). From 1883–92 he was back in India, first as financial member of council, and then as Lieutenant governor of the North West Provinces (as his father had been) and Oudh. He founded Colvin Taluqdars' College in Lucknow.
Жас шағы мен отбасы
Колвин 1838 жылы 8 наурызда Калькуттада туған. Ол Джон Расселл Колвиннің он баласының үшіншісі. Оның үш ағасы, Бэзетт Веттенхолл Колвин, Эллиотт Грэм Колвин және сэр Уолтер Майтон Колвин, барлығы Үндістанда атақты мансап жасады, ал төртіншісі Клемент Снейд Колвин Лондондағы Үндістан кеңсесінің қоғамдық жұмыстар бөлімінің хатшысы болды. Ол әкесі Джордж Иденнің жеке хатшысы болған кезде дүниеге келді. Ол сол кезде Үндістанның генерал-губернаторы болған. Отставкаға шыққаннан кейін ол Солтүстік-Батыс провинцияларының губернаторы болып, көтеріліс кезінде қаза тапқан әкесі туралы өмірбаян жазды. Биография жарияланған жылы 5-ші Барон Оклендтің ұлы болды және оны Фредерик Колвин Джордж Иден деп атады, бұл отбасында Колвин есімі бірінші және жалғыз рет таңдалды. 1905 жылы Окленд Колвин Эрал Сохамдағы Сент-Мария шіркеуіне боялатын шыны шығыс терезе берді. Бұл Екінші Бура соғысының аяқталуына алғыс білдіру ретінде және оның әкесіне тұрақты ескерткіш ретінде. 1850 жылдан бастап Итон колледжінде, 1854 жылдан бастап Шығыс Үндістан колледжінде білім алған.
Colvin, born at Calcutta on 8 March 1838, was third son of the ten children of John Russell Colvin, an Anglo Indian administrator, by his wife Emma Sophia, daughter of Wetenhall Sneyd, vicar of Newchurch, Isle of Wight. Three of his brothers, Bazett Wetenhall Colvin, Elliott Graham Colvin, and Sir Walter Mytton Colvin, all passed distinguished careers in India, and a fourth, Clement Sneyd Colvin, was secretary of the public works department of the India Office in London. He was born when his father was private secretary to George Eden, 1st Earl of Auckland, then Governor General of India, and was named after him. In retirement he wrote a biography of his father, who rose to be lieutenant governor of the North Western Provinces and died in the Mutiny. The year the biography was published, the 5th Baron Auckland had a son, and named him Frederick Colvin George Eden, the first and only time Colvin was chosen as a name in that family. In 1905 Auckland Colvin gave a stained glass East window to the church of St. Mary at Earl Soham, both as a thanksgiving for the termination of the Second Boer War, and as a permanent memorial to his father. He was educated at Eton College from 1850, and then from 1854 at the East India College.
Үндістандағы алғашқы мансабы
Колвин Үндістанға 1858 жылы 17 қаңтарда келіп, Агра провинциясына жіберілді. Әдеттегі аудандық noviciate қызмет еткеннен кейін, Окленд 1864 жылы мамыр айында штаб-пәтерлерге Үндістан үкіметінің ішкі және кейін сыртқы істер департаментінде хатшы болып кетті. Ол 1869 жылы шілдеде өз провинциясына қоныс аударушы офицер ретінде оралды және Аллахабад ауданының қонысын қайта қарау бойынша жақсы жұмыс істеді. Ол 1873 жылы сәуірде Солтүстік-Батыс провинцияларының үкіметінің хатшысы, ал келесі маусымнан бастап акциз және маркалар комиссары болып қызмет етті. Вице-губернатор сэр Джордж Купер жергілікті үкіметтің Пионер (Аллахабад) газетіндегі кейбір сын-пікірлеріне наразы болды, бұл Колвиннің қалам немесе илхамға байланысты болды. 1877 жылдың көктемінде Купер Колвинді Бастидің коллекторы ретінде аудандық жұмысқа жіберді. 1877 жылдың қарашасынан бастап ол қысқа уақыт бойы Үндістан үкіметінің ішкі кеден комиссары болып қызмет етті, кейін Бижнаурдың коллекторы болды.
Colvin arrived in India on 17 January 1858 and was posted to the Agra provinces. After serving the usual district novitiate, Auckland went to headquarters in May 1864 as under secretary in the home, and afterwards in the foreign, department of the government of India. He returned to his own province in July 1869 as a settlement officer, and did good work in the revision of the Allahabad district settlement. He officiated as secretary to the government of the North West Provinces in April 1873, and from the following June as commissioner of excise and stamps. The lieutenant governor, Sir George Couper, resented some criticism of the local government in the Pioneer (Allahabad), which was attributed to Colvin's pen or inspiration. In the spring of 1877, Couper sent Colvin back to district work as collector of Basti. From November 1877 he officiated for a short period as commissioner of inland customs under the government of India, and he was afterwards collector of Bijnaur.
Мысырға көшіп бару
Колвиннің мүмкіндігі 1878 жылдың қаңтар айында Египетте жұмысқа орналасу үшін ауыстырылып, алдымен кадастрлық зерттеудің басшысы, содан кейін 24 мамырдан бастап британдық борыш комиссары, майор Эвелин Барнинг (содан кейін Лорд Кромер) орнына келді. 1880 жылы маусымда ол Майор Барнингтің орнын басып, мысырлық қаржының ағылшын бақылаушысы болды, оның француз әріптесі М. де Блиньер болды. Уақыт өте ол сэр Эдвард Малеттің жоқтығында британдық бас консул болып қызмет етті және 1881 жылы 9 қыркүйекте болған көтеріліс кезінде Малеттің атынан әрекет етті. Оның ақыл-кеңесі мен көндірісімен қорқынышты кедив Тевфик Абдин сарайының алаңында көтерілісші көшбасшы Урабимен кездесті және көтерілісті кейінге қалдыруға қол жеткізді. Түрлі жолдармен, оның ішінде Pall Mall Gazette газетінің Мысыр тілшісі ретінде жұмыс істеген, ол үйдегі қоғамдық пікірге әсер етті және Гладстоун үкіметінің қарсылық білдірген қолын Мысырда жауапкершілікті қабылдауға мәжбүр етті. Вильфрид Скавен Блант, Колвиннің ең қатал қарсыласы, өзінің "Англияның құпия тарихы" (1907) еңбегінде Колвиннің күресті жүргізген ресурсына еріксіз құрмет көрсетеді. Британдықтар басып алғаннан кейін Колвин Хедивтің қаржылық кеңесшісі болды, ол оған Осман және Меджидие ордендерінің Ұлы Кордондарын берді. 1881 жылы К. К. М. Г. атағын алды.
Colvin's opportunity came when in January 1878 he was transferred for employment in Egypt, serving first as head of the cadastral survey, and then from 24 May as British commissioner of the debt, in place of Major Evelyn Baring (afterwards Lord Cromer). Again in June 1880 he succeeded Major Baring as English controller of Egyptian finance, with M. de Blignières as his French colleague. From time to time he acted as British Consul general in Sir Edward Malet's absence, and he was acting for Malet when the mutiny of 9 September 1881 broke out. By his advice and persuasion the timorous Khedive Tewfik confronted Urabi, the rebel leader, in the square of the Abdin palace, and succeeded in postponing the insurrection. In various ways, and not least by his work as Egyptian correspondent of the Pall Mall Gazette, he influenced public opinion at home, and forced the reluctant hands of Gladstone's government towards acceptance of responsibility in Egypt. Wilfrid Scawen Blunt, Colvin's bitterest opponent, in his Secret History of the English Occupation (1907), pays unwilling homage to the resource with which Colvin conducted the struggle. After the British occupation Colvin became financial adviser to the Khedive, who conferred on him the Grand Cordons of the Osmanieh and Medjidieh Orders. He was created K. C. M. G. in 1881.
Жетісті мансап
Лорд Кромер Мысырда британдық агент болған кезде, Колвин оған 1883 жылдың тамызында Үндістандағы вице-король кеңесінің қаржы мүшесі болып тағайындалды. Ол қаржы жағынан қиындықтарға тап болды. Жоғарғы Бирмадағы соғыс және Панджед оқиғасынан кейін Ресеймен жаушылықтың қаупі өздері ғана емес, солтүстік-батыс шекарадағы стратегиялық жағдайды жақсартуға үлкен капитал жұмсаумен және британдық және жергілікті армиялардың көбеюімен ұштасты. Сэр Куртенэй Илбертпен бірге, ол кезде заңды мүше болған Колвин бұл өсімге қарсы болды, ал зейнетке шыққаннан кейін ол кеңестегі әскери элементтің шамадан тыс күшті екеніне шағымданды. Қаржыны рупияның фунт стерлингіндегі құнының төмендеуі де бұзған, ал Колвиннің өтініші бойынша кеңесте генерал-губернатордың қос металлдықты халықаралық қабылдау туралы ұсыныстары, британдық кабинет үйде, Колвин ойлағандай, аз құрметпен қаралды. Ол экономиканы ұсыну үшін сэр Чарльз Эллиоттың басшылығымен комитет тағайындауға себепкер болса да, ол аштық сақтандыру қорын тоқтатуға және провинциялық үкіметтерден алым алуға ғана емес, сонымен қатар салық салуды арттыруға мәжбүр болды. 1886 жылы қаңтарда ол кейбір провинцияларда жыл сайынғы лицензиялық алымдарды ауыл шаруашылығынан тыс табысқа салынатын жалпы салыққа айналдырды. Жыл сайын 500 теңге. Бұл танымал емес іс-қимыл Киплиннің "Департаменттік диттерінде" Омар Кальвиннің "Рупайяты" арқылы мәңгілікке сақталды, ол қаржы мүшесін өзінің еуропалық отандастары арасында жалқаулық табаны ретінде көрсетеді. Соңғы бюджетте (1887-88) ол тұз бажыны жиырма бес пайызға арттырып, мұнайға экспорттық баж салған. Колвин 1887 жылы 21 қарашада Аллахабадқа Солтүстік-Батыс провинцияларының губернаторы және Оудхтың бас комиссары ретінде, сэр Альфред Комин Лайлдың орнын басып, оны қабылдады. Оның әкесі осыдан отыз жыл бұрын сол аймақтарды "басқарып" отырған еді, ал ұлы оған ұқсап, әр нәрсені егжей-тегжейлі қадағалап отыратын. Оның ықпалынан қазіргі Уэльс провинцияларының ірі қалаларында сумен жабдықтау және су бұру жүйелері, бірнеше жаңа ауруханалар және Лакхнаудағы Колвин Талугдар мектебінің құрылысы пайда болды. Үндістан ұлттық конгрессіне ол өзін келісімсіз жау деп жариялады, ол дивизиялық дәрбаларда сөйлеген сөзінде де, жаңа қозғалыстың "атасы" (1885) бұрынғы өзінің қызметіндегі Аллан Октавиан Хьюммен жарияланған хат-хабарларында да болды. Колвин Конгресске қарсы лоялистік пікірді белсене жинады.
When Lord Cromer became British agent in Egypt, Colvin succeeded him as financial member of the Viceroy's council in India in August 1883. Financial difficulties faced him. The war in Upper Burma and the danger of hostilities with Russia, consequent upon the Panjdeh Incident, were not only costly in themselves, but were followed by great capital outlay on improving the strategic position on the north west frontier, and by increases of the British and native armies. With Sir Courtenay Ilbert, then legal member, Colvin minuted against this increase, and after retirement he complained that the military element in the council was disproportionately strong. The finances were also disturbed by the continued decline in the sterling value of the rupee, while suggestions made by the Governor general in council, at Colvin's instance, for seeking an international acceptance of bimetallism were treated by the British Cabinet at home, Colvin thought, with scant respect. Although he caused a committee to be appointed under Sir Charles Elliott to recommend economies, he was compelled not only to suspend the Famine Insurance Fund, and to take toll of the provincial governments, but to increase taxation. In January 1886 he converted some annual licence duties in certain provinces into a general tax on non agricultural incomes in excess of Rs. 500 per annum. This unpopular proceeding was immortalised in Kipling's Departmental Ditties by The Rupaiyat of Omar Kalvin, which represents the finance member as plying the begging bowl among his European countrymen. In his last budget (1887–88) he increased the salt duty by twenty five per cent, and imposed an export duty on petroleum. Colvin welcomed his transfer on 21 November 1887 to Allahabad as Lieutenant governor of the North West Provinces and chief commissioner of Oudh, in succession to Sir Alfred Comyn Lyall. His father had been charged with "over governing" the same provinces thirty years before, and the son resembled him in his personal attention to detail. To his influence were due good water supplies and drainage systems in the larger towns of what are now the United Provinces, several new hospitals, and the Colvin Taluqdars' school at Lucknow. Towards the Indian National Congress he declared himself uncompromisingly hostile, both in allocutions at divisional durbars and in a published correspondence with Allan Octavian Hume, formerly of his own service, the "father" of the new movement (1885). Colvin resolutely rallied loyalist opinion against the Congress.
Зейнеткерлік
1883 жылы қазанда К.И.Э. құрылған, ол 1892 жылы мамыр айында, зейнеткерлікке шығуға алты ай қалғанда, К.С.И. болып жарияланды. Англияда Колвин Фрамлингэмдегі Эрл Сохам ложасында тұрып, жергілікті істерге және қайырымдылық ұйымдарына белсенді қатысқан. Ол негізінен әдебиетпен айналысты. Ол өзінің әкесі туралы "Үндістан билеушілері" сериясына (1895) жазды.
Created C. I. E. in Oct. 1883, he was gazetted a K. C. S. I. in May 1892, six months before retirement. In England, Colvin settled at Earl Soham Lodge, Framlingham, and took an active part in local affairs and charities. He mainly occupied himself with literature. He wrote the life of his father for the Rulers of India series (1895).