Moïse de Camondo

Кіріспе

Мұсей де Камондо (15 наурыз 1860 - 14 қараша 1935) - Осман империясында туған француз банкирі және өнер жинаушы. Ол Камондоның атақты әулетінің мүшесі болды.

Өмірбаян

Бала кезінде Камондо отбасымен 1869 жылы Осман империясының Константинопол қаласынан Парижге көшіп келді. Ол сол жерде өсіп, әкесі Ниссим де Камондоның (1830-1889) банкирлік қызметін жалғастырды. Ол 1869 жылдан бастап Францияда құрылған Осман империясының ең ірі банктерінің біріне ие болған сефардық еврей отбасында дүниеге келген. 1911 жылдан бастап ол 18-ғасырдағы француз жиһаздары мен өнер туындыларын жинау үшін Монсо паркіне орналасқан Париждің үйін толығымен қайта салды. Ол архитектор Рене Сержентпен тығыз жұмыс істеп, 18-ғасырдың кейбір дәстүрлеріне сәйкес келетін сарайлық үйді жасады, тіпті бөлменің өлшемдерін өзінің коллекциясындағы заттармен дәл сәйкес келетін етіп жоспарлады. Кіреберіс Версальдегі Кіші Трианоннан шықты. Үйде ет пен сүт өнімдерін бөлек бөліктермен кошерлік асхана бар. Асханада жасыл мәрмәрден жасалған, қабықша тәрізді, әдемі оюлы фонтан бар. Оның коллекциясының кейбір ерекшеліктері - орыс императоршасы Ұлы Екатерина тапсырған француз күмісі, Севр өндірушісінен Буффон фарфорының жиынтығы (орнитологиялық суреттердің дәл репродукцияларымен) және, мүмкін, Гобелиннің патшалық кебелді эскиздерінің жалғыз толық жиынтығы. Оның сатып алу туралы шешімдеріне Лувр мен Union Central des Arts Décoratifs музейлерінің кураторлары әсер етті. 1891 жылы Луи Кэен д'Анвердің қызы Ирен Кэен д'Анверге (1872 - 1963) үйленді. Олар 1897 жылы тамыз айында де Камондоның қораның қожайыны граф Чарльз Сампиеримен қарым-қатынасынан кейін ажырасты. Балалары Ниссим мен Беатрис де Камондомен қалды. Елі 1914 жылы аяқталды, бірақ оның ұлы ұзақ уақыт тұрмады, өйткені ол Ұлы соғыста күресу үшін француз армиясына қайтадан қосылды. Де Камондо өзінің ұлы, өзінің сүйікті ұлы, отбасылық империяны қолға алмақ деген зор үмітпен өмір сүрді. Ниссимнің 1917 жылы қайтыс болуынан кейін де Камондо барлық банктік қызметті тоқтатты. Ол қоғамнан аулақ жүріп, негізінен өз коллекциясына және тамақ ішушілер клубының кешкі асханасына үнемі қонақ болып жүрді. Камондо 1935 жылы қайтыс болды, ал музей келесі жылы ашылды. Ол үйді Париждің сәндік өнер қоғамына мұражай ретінде (Musée Nissim de Camondo) Ұлы Ниссимнің Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқаны құрметіне сыйлады. Ирен қайтадан үйленді, итальяндық граф Сампиериге.

As a child, Camondo moved with his family from their home in Constantinople, Ottoman Empire, to Paris around 1869, where he grew up and continued the career of his father, Nissim de Camondo (1830 1889), as a banker. He was born into a Sephardic Jewish family that owned one of the largest banks in the Ottoman Empire, established in France since 1869. Starting in 1911, he completely rebuilt the family's Parisian mansion on the Parc Monceau in order to house his collection of 18th century French furniture and artwork. Working closely with the architect René Sergent, he created a palatial home conforming to certain 18th century traditions, even planning the room dimensions to match exactly the objects in his collection. The entryway is inspired by the Petit Trianon of Versailles. The home includes a kosher kitchen with separate sections for meat and dairy. The dining room includes a beautifully carved green marble fountain in the shape of a shell, with a dolphin spigot for the ritual washing of hands before eating a meal. Some highlights of his collection include a French silver service that had been ordered by Russian Empress Catherine the Great, a set of Buffon porcelain (with exact reproductions of ornithological drawings) from the Sèvres manufacturer, and perhaps the only existing complete set of Gobelin royal tapestry sketches. His decisions on items to purchase were influenced by curators at the Louvre and the Union Central des Arts Décoratifs. He married Irène Cahen d'Anvers (1872 1963), daughter of Louis Cahen d'Anvers, in 1891. They separated in August 1897 after her affair with de Camondo's stable master, Count Charles Sampieri, whom she would later marry and divorce after her divorce from Camondo in 1902. The children, Nissim and Béatrice, remained with de Camondo. The mansion was completed in 1914, but his son did not reside there very long, as he rejoined the French Army to fight in The Great War. It had been de Camondo's great hope that his son, whom he adored, would take over the family empire. Following Nissim's death in 1917, de Camondo closed all banking activities. He largely withdrew from society and devoted himself primarily to his collection and to hosting dinners for a club of gourmets at regular intervals. Camondo died in 1935, and the museum opened the following year. He donated the home to Paris's Decorative Arts society as a museum (Musée Nissim de Camondo) in honor of the loss of his son Nissim in World War I. Irène married again, to the Italian Count of Sampieri.