Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
"Одиссейдің шабы" - "Мимезис: Батыстық әдебиеттегі шындықтың бейнесі" атты кітаптың бірінші тарауы. Бұл кітапта неміс еврей филологы Эрих Ауербахтың әдебиеттегі шындықтың бейнелерінің дамуын сипаттайтын очерктер жинағы жинақталған. Бұл бірінші тарауда Гомердің "Одиссеясы" мен Ескі Келісімде жазылған шындық туралы жазудың екі түрі арасындағы айырмашылықтар қарастырылады. Очеркте Ауербах өзінің антиреторикалық ұстанымын таныстырады, бұл ұстаным "Фортуната" атты серіктік очеркте (тақ. 2) Тацит пен Петронийдің римдік дәстүрін Жаңа Келісіммен салыстырып, күнделікті өмірдің шынайы бейнесіне анафема ретінде қарастырады. Ауербах осы салыстырмалы тәсілмен Флобер, Балзак пен "заманауи реализмнің" (тарау. 18) қараңыз.
"Odysseus' Scar" is the first chapter of Mimesis: The Representation of Reality in Western Literature, a collection of essays by German Jewish philologist Erich Auerbach charting the development of representations of reality in literature. This first chapter examines the differences between two types of writing about reality embodied by Homer's Odyssey and the Old Testament. In the essay, Auerbach introduces his anti rhetorical position, a position developed further in the companion essay "Fortunata" (ch. 2) which compares the Roman tradition of Tacitus and Petronius with the New Testament, as anathema to a true representation of everyday life. Auerbach proceeds with this comparative approach until the triumph of Flaubert, Balzac and "modern realism" (ch. 18).
"Екі негізгі түр"
Ауербахтың пікірінше, Ескі Келісім мен Одиссея - ежелгі эпикалық әдебиеттің негізгі типтері. Ескі Келісімнің адамдар мен оқиғаларды сипаттауы әртүрлі және ерікті, көп қабатты болуы мүмкін болса, Одиссея - риторикалық дәстүрдің ақпаратымен егжей-тегжейлі, ұйымдастырылған және логикалық әңгімелеудің үлгісі. Ол екі шығарманың да батыс әдебиетінің дамуына үлкен ықпал еткенін мойындаса да, Ауербах Киелі жазбалар мен Одиссеядағы шындықтың бейнеленуінің артында эстетикалық ойлар жатыр деп есептеді. Гомер үшін, ол ақынның риторикалық дәстүрінде "әлеуметтік құбылыстарды толық сыртқы түрінде, олардың барлық бөліктерімен көрінетін және сезінетін түрде бейнелеу" болды. Екінші жағынан, элохист жазушы үшін бұл дінге деген сенім және грек және латын дәстүріндегі "екі стиль" (асыл тарих үшін жоғары, төменгі таптардың комедиялық суреттері үшін төмен) сияқты риторикалық ойлар емес, осы шындықтың шындығын жеткізуге деген тілек болды. Сонымен қатар, екі шығарма өте әртүрлі мақсаттармен жазылған; Одиссея, ойын-сауық ретінде "бізді бірнеше сағатқа өз шындығымызды ұмытуға мәжбүрлеу", ал Киелі кітап, діни ілім ретінде "бізді өз өмірімізді оның әлеміне сәйкес келтіруге мәжбүрлеу".
According to Auerbach, the Old Testament and the Odyssey are “in their opposition basic types” of ancient epic literature. While the Old Testament can be various and arbitrary, multilayered in its characterization of people and events, the Odyssey is the epitome of detailed, organized and logical storytelling informed by the rhetorical tradition. Although he acknowledged that both works exercised an enormous influence over subsequent Western literature, Auerbach held that the true motivation behind the representations of reality in both the Scriptures and the Odyssey lay within and without aesthetic considerations. For Homer, it lay in the rhetorical tradition of the poet to "represent phenomena in a fully externalized form, visible and palpable in all their parts." For the Elohist writer, on the other hand, it was belief in a religion, and the desire—not rhetorical considerations like the Greek and Latin tradition of the "two styles" (high for noble histories and low for comedic portrayals of the lower classes)—to convey the truth of that reality. Furthermore, the two works were written for very different purposes; the Odyssey, as a piece of entertainment to "make us forget our own reality for a few hours," while Scripture, as religious doctrine, to "make us fit our own life into its world."