Кіріспе
Финдік дворяндық (; Адель) тарихи жағынан Финляндиядағы артықшылықты тап болды, ол Швеция мен Ресей империясының бір бөлігі болған кезеңнен бастау алды. Асыл отбасылар мен олардың ұрпақтары әлі де фин республикалық қоғамының бір бөлігі болып табылады, бірақ атақтардың өзінен басқа, ешқандай ерекше артықшылықтар сақталмайды. Финдік дворяндардың көпшілігі дәстүрлі түрде швед тілінде сөйлеген және атақтарын көбінесе швед тілінде қолданған. Бүгінде финдік ақсүйектердің құрамында 6000-ға жуық еркек пен әйел бар. Финдік дворяндықтар дворяндық үйді ұйымдастыру туралы заңда (Fi. Ritarihuonejärjestys, швед. Riddarhusordningen) деп аталады. (Сүйеу патшалық және дворяндық дәрежелермен) берілген дәрежелер (швед / фин): фюрсте / рухтина (неміс мағынасында тақ тақтайланған немесе егемен ханзадаға сәйкес келеді. Салыстыру Уильям, Уэльс ханзадасы мен Альберт II, Монаконың егемен ханзадасы) greve / kreivi (контке сәйкес) friherre / vapaaherra (баронға сәйкес келеді) riddare / ritari (аударғанда "сапындар", бірақ шын мәнінде ағылшын бароннаттарына тең, өйткені атақ мұрагерлік) Швеция Корольдік Кеңесінің мүшелерінің ұрпақтары үшін құрылған және 1778 жылы ең үлкен отбасылар мен корольдік ерлік ордендерінің ерлік командирлерінің отбасыларын қамтыған жоғары дәрежелі дворяндар; бұл сынып Финляндияда 73 отбасын қамтыды. Бұл топ 1863 жылы атағы жоқ дворяндармен біріктірілді. herr (svenneklassen) / herra (asemiesluokka), атағы жоқ дворяндар. Жоғарыда аталған Аристократиялық үйді ұйымдастыру туралы заңға сәйкес, әр отбасының басшысы палатада орын алды. Сондай-ақ, өкілеттілік жүйесі де болды, оның негізінде отбасының басшысы сол отбасының басқа еркек мүшесімен немесе тіпті өкілеттілік арқылы басқа отбасының еркек мүшесімен өкілдік етуі мүмкін еді. Орта ғасырдан кейінгі фин герцогтары әрқашан билік құрған отбасының князьдері болды және солай саналды. Монархтың дворяндыққа көтерілуінен кейін негізгі ұғым - дворяндар үйіндегі өз әріптестеріне "кіріспе" (Fi. Ритарихуэ / Sw. Riddarhuset), ол Финляндияның (18091906) Diet-індегі палата, сол кездегі Парламент және Финляндия 1809 жылға дейін Финляндияға тиесілі болған Швеция мемлекеттерінің Риксдагта болды. Асылдар үйі фин үкіметімен реттелетін абыройының ресми өкілі болды, бірақ артықшылықтармен қатар реттеу азайды. Барлық асыл отбасылар таныстырылды (басқаша шетелдік асыл тұқымдылар, олар патша сарайында табиғи түрде танылған, бірақ ешқашан таныстырылмаған; және кейбір асыл тұқымдылар мұрагерлері жоқ және алаңдамаған), ал олардың мүшелері тұрақты түрде (әдетте әр үш жылда бір рет) жарияланған күнтізбеде тізімделеді. Финляндияда ақсүйектер әдетте Швециядағы ағайындарына қарағанда ресурстары аз және күшті емес еді.
furste / ruhtinas (corresponding approximately to crowned or Sovereign Prince in the German sense. Compare William, crowned Prince of Wales and Albert II, Sovereign Prince of Monaco)
greve / kreivi (corresponding to Count)
friherre / vapaaherra (corresponding approximately to baron)
riddare / ritari (translated as "knights", but actually equivalent to English baronets, since the rank is heritable) a higher class of untitled nobility, which was formed for descendants of members of the Royal Council of Sweden and in 1778 came to include the eldest families and the families of knight commanders of royal chivalric orders; this class encompassed 73 families in Finland. The class was merged with the untitled nobility in 1863.
herr (svenneklassen) / herra (asemiesluokka), untitled nobility. Under the above Act on the Organisation of the House of Nobility, the head of each family had a seat in the House. There also existed a proxy system according to which the head of the family could be represented by another male member of the same family or even by a male member of another family by proxy. Finnish Dukes after the Middle Ages were always princes of the reigning family, and counted as such. Following elevation into nobility by the monarch, the key concept was that of "introduction" to ones peers at the House of Nobility (Fi. Ritarihuone / Sw. Riddarhuset), which was a chamber in the Diet of Finland (1809–1906), the then Parliament, and in the Riksdag of the Estates of Sweden to which Finland belonged until 1809. The House of Nobility served as an official representation for the nobility regulated by the Finnish government, but regulation has decreased in step with the privileges. Virtually all noble families have been introduced (with the exception of some members of foreign nobility that, while having been naturalized to the royal court, have never been introduced; and some grantees of nobility who had no heirs and did not bother), and their members are listed in a calendar published regularly (usually every three years). In Finland, the nobility was generally sparser in resources than, and not as powerful as, its brethren in Sweden.
Ортағасырлық дворяндар
Финляндиядағы ресми дворяндық 1280 жылы, Альснеу жарлығымен бүкіл швед патшалығында келісілген кезде, ат әскеріне қатты жабдықталған ат әскерімен үлес қосуға мүмкіндік беретін магнаттар салықтан босатылуы керек еді. Асыл тұқымды білдіретін архаикалық термин frälse, олардың салықтан босатылуына қатысты дін қызметкерлерін де қамтиды. Негізгі себеп - ескірген leiðangr флоты мен патшаның тұрақты сапарлары (Уппсала ордтың иеліктері арасында) алмастыруды қажет етті. Патша сарайы мен қамалдар жер салығы арқылы қаржыландырылатын болды. Көп ұзамай, белгілі бір мөлшердегі жерді бір сарбаз үшін салықтан босату шарты қойылды. Бай магнаттар басқа иеліктеріне салықтан босату үшін бірнеше сарбаздарды ұстауға кірісті. Жердің табиғаты туралы түсінік, егер ол frälsejord болса, жер салығынан босатылған болса немесе жоқ болса, дамыды және салықтық тізілімде тіркелді. XVII ғасырдан бастап дворян еместерге дворяндық жерді сатып алуға рұқсат етілмеді (бірақ олар оны мұра ете алады). Жалпы, дворяндықтар шаруалардың бай немесе күшті мүшелерінен, қажетті атты әскерді қамтамасыз ету үшін жұмыс немесе байлықты тағайындауға қабілеттілерден өсті. Финляндияда ешқашан мүлдем крепостнойлық болған емес. Сондықтан, асыл тұқымдылар негізінен басқа адамдардың иелері емес, бай азаматтар тобы болды. Орта ғасырларда және қазіргі заманның көп бөлігінде ақсүйектер мен басқа да бай адамдар жер иелері, сондай-ақ ауыл иелері мен қызметшілері болды. Асыл тұтқындар өздерінің экономикалық және кейде басқа да биліктерін пайдаланып, шағын шаруа қожалықтарының жерлерін иелеріне сатуына мүмкіндік берді, сондықтан жер иелену біртіндеп асыл таптың қолында болды. Кавалерия мен ұрыс жаттығулары (көбінесе турнир түрінде) феодалдық Батыс Еуропада болғандай, дворяндардың өмір салтына айналды. Әдетте, лорд өзі сарбаздардың бірі, өзінің әскери серігінің қолбасшысы, қатты жабдықталған, үнемі жаттығу жасайтын, жиі жойғышпен бірге жүретін, және рыцарлық атақтың патшалық грантын ұстанатын, бұл бағалы атақ және дворяндықтың жоғарғы деңгейін құрады (жоғарысы патша кеңесшілерінің шеңбері болды). Кейбір төменгі дәрежелі ақсүйектер өмір бойы қолбасшы, қолбасшы болып қалды. Кейде дворянның өзі ат әскеріне өзінің қорасы қамтамасыз еткен жалғыз сарбаз болған және мүмкін жеткілікті жабдықтан кем болған. Кейбір жағдайларда кейбір кедей елеулілер бірге ат әскерін қамтамасыз етті (әдетте, егер төменгі ақсүйектердің иелігі бірнеше мұрагерлерге бөлінсе, бұл сөзсіз болды, өйткені швед мұрагерлік заңымен, француз елдерінің тұңғыштық мұрагерліктеріне қайшы). Бұл міндетті жалақылы қызметкердің орындауы да мүмкін еді. Ешбір ерекше шарт лордтың өзі сарбаз болуын талап етпеді (Бо Джонсон Грип лорд, Финляндияның көп бөлігінің феодалшысы, ешқашан сарбаз болмады), бұл тек асыл таптың өмір сүру салтының дамуы болды. Көп ұзамай патшаның Швеция патшалығын (Финляндия оған қарасты) Епископтар мен ең беделді магнаттар (яғни әскерге ең танымал экономикалық салымшылар) қатысқан құпия кеңеспен (немесе Корольдік кеңеспен) бірлесіп басқаруы керектігі туралы келісімге келді. Қиын шешімдер қажет болған кезде барлық фрälse диетаға шақырылды. Финляндияда кейде абыройы үшін өзінің жиналыстары, патшалық бұйрықпен шақырылған провинциялық диеталары болды. Фин дворяндары ерте заманауи дәуірдегі қысқа кезеңнен басқа мұрагерлік феодалды иелік етпеген. Егер олар патша сарайында тағайындалса, олардың мұрагерлері азаматтық немесе әскери билікті мұра ретінде ала алмайды. Орта ғасырдағы ақсүйектіктің жері феодалдық патшадан "жалданып" емес, өздерінің жеке меншігі болды. Егер олар өз қаражаттарымен (оның ішінде жергілікті шаруалардың зардап шегуімен) қамал салып, әскерлерді қаржыландырса, онда қамал олардың қатарында болды, бірақ әскерлер, әрине, сонымен қатар патшалық әскерінің бір бөлігі ретінде қызмет етуі керек еді. Көп уақыт бойы Новгород республикасымен шекарадағы Виборг қамалының ортағасырлық қолбасшылары іс жүзінде маркграфтар ретінде қызмет етіп, патшалықтардың шығыс шекарасын қорғауға арналған феодалды табыстарын сақтап қалды. Алайда, бұл ресми түрде мұрагерлік емес еді, бірақ барлық тағайындалғандар белгілі бір отбасылардан, шведтік оркни графтығына қатысты. Вибург маркграфы деген бетті қараңыз. Феодалдық қоғамның ең жоғарғы деңгейінде Финляндия герцогы лауазымы үш рет патшаның ағасы үшін және бір рет одан да алыс туысы (Бенедикт, Холланд герцогы) үшін құрылды, ол да �...
Финляндиядағы швед дворяндары (1561 және 1809 жылдар аралығында)
Бір жағынан Финляндия, екінші жағынан Швеция, Ботния шығанағының батысында, тақтайша бірдей сандағы дворяндар болды. Бұл ортағасырлық мұра болды және бүкіл 16 ғасырға созылды. Зерттеулерге сәйкес, ересек ер азаматтардың саны Швецияда 300-400 және Финляндияда 250-350 шамасында болды. (Шынында, 1520 жылдары олардың саны Швецияда өте аз болды, тек 174 адам, ал әдеттегі 320 адам Финляндияда өмір сүрді. Бұл 1520 жылы Стокгольмдегі қантөгіс пен басқа да қазалаулардың салдарынан болды.) Алайда олардың әлеуметтік деңгейі бір-бірінен күрт ерекшеленді. Барлық ақсүйектердің аз бөлігі байлықпен, отбасы иеленген жоғары кеңесшілермен және әсерлі ортағасырлық ата-бабалармен өлшенетін бейресми жоғары ақсүйектер шеңберіне тиесілі болды. Төменгі дворяндар үлкен топ болды, байлық, әлеуметтік, экономикалық және саяси тұрғыдан төменгі орынға ие болды. Жалпы, олардың мүшелері бір ферма немесе ең көп дегенде бірнеше ферма үшін ат әскерінде қызмет атқарды. Финляндияда салықтан босатылған асыл тұқымды жерлердің Швециядағы үлесімен салыстырғанда аз ғана бөлігі болды. Шведтердің иелік еткен жерлері жоғары дворяндық отбасылардың қолында болды. Финляндияда, керісінше, дворяндар әдетте солдат дворяндары деп аталатын, ал финдік дворяндық отбасылардың басым көпшілігі тек бір немесе ең көп дегенде бірнеше иелік иелері болды және көбінесе төменгі дворяндар деп саналды. Алайда, XVI ғасырдағы жағдай сарбаздарға оң әсер етті, өйткені патшалық үнемі сыртқы соғыста болды және патшалар өздерінің әскери офицерлеріне басқа дворяндарға қарағанда көбірек сенді, сонымен қатар әкімшілік машиналарды құрастыру кезінде де. Әскер әміршілері тіпті өздерінің жағдайы мен байлығына кейбір жақсартулар жасады, ал жалпы алғанда, ертедегі Васа патшаларының қатал кезінде ақсүйектер класы мен оның артықшылықтары маңыздылығы төмендеді. Бұл жағдайдан Финляндияның аскер әміршілері пайда көрді. Орта ғасырдың соңында бір жағынан салықтан босату, екінші жағынан абыройлы болу арасында кейбір айырмашылықтар жасалды. Бұл дәстүрге сәйкес, тек патшалар ғана ерлікпен және абыроймен атауға құқылы болды, сонымен қатар басқа бірнеше билік, соның ішінде үлкен қамал феодаларының кем дегенде маңызды кастеляндары, жер иеліктеріне және пайдалы жергілікті ерлерге салықтан босатуды (sv: 'frälse', fi: 'rälssi') бере алды. Тек Васа патшаларының салықтық кірістерге деген құмарлығы және дәлдігі осы айырмашылықтардың салдарын 16 ғасырда және әсіресе 17 ғасырда, дворяндар үйі құрылған кезде әкелді. Кейбір асыл тұқымға ие емес отбасыларға "рэлсси" құқығымен палатаға кіруге рұқсат берілсе, сонымен қатар көптеген "рэлсси" отбасылары (оларда асыл тұқымның ешқандай құжаты жоқ және әдетте олар рэлсси класының кедей сатысында болды) қабылданбады. Соңғы топтардың бірі (тарихи зерттеулерде кеңінен танымал болды) - Вехкалахтидің сквайрлары ("Vehkalahden knaapit"). Орта ғасырдың соңында латын тілі орта мектептен бастап жоғары білімділер мен діни қызметкерлердің арасында қолданылып жүрген тіл болды. Финляндия 600 жылдан астам уақыт бойы Швецияның құрамына кіргендіктен, швед тілі ақсүйектердің, әкімшілік пен білім берудің тілі болды. Сондықтан патшалықтың ең жоғары екі санаты, яғни дворяндар мен діни қызметкерлер, швед тілінде сөйлеген. Екі кішігірім иеліктерде, бургерлер мен шаруалар, швед тілі де басым болды, бірақ аймақтық айырмашылықтарға байланысты әртүрлі дәрежеде. 16 ғасырда тек аз ғана адам абыройға ие болды. Фин және швед дворяндарының саны көп өспеді. Жалпы, дворяндық әлі де ескі дворяндық деп аталатыннан қалыптасқан. Швецияның Густав I-і көптеген финдік ақсүйектерді патшалық жоғары кеңесші етіп тағайындады, бір жағынан сенім мен адалдыққа байланысты, бір жағынан, барлық шведтік еркек ақсүйектер бірнеше жыл бұрын Кристиан II-ге қол сұғылғандықтан, олар тағайындауға қол жетімді емес еді. 1561 жылы король Эрик XIV-нің таққа отырғызылуы кезінде кейбір дворяндар тұқым қуалай бастады, онда тұқым қуалайтын жоғары атақтар құрылды (екі грант иелері этникалық фин болды: Лорд Ларс Иварссон Флеминг, 1-ші Сандхолм бароны (Fi. Арвасало), және лорд Клас Кристерсон [Хорн], Аминннің 1-ші бароны (Фи. Жоенсуу) және олардың барондық иеліктері Финляндияда болды. Эриктің тұсында бұл атақтар ағылшын және француз тәсілдері бойынша мұрагерлікпен берілді, ең үлкен мұрагер мұрагер болды. (Бұл бірнеше мысалдармен расталады: Вестервик пен Стегехолм графтарының үлкен ұлы Нильс Стур әкесінің көзі тірісінде жеке барондық атағын...
Ресей дәуіріндегі дворяндар
1721 жылы Ресей империясы Виборг және Нислотт графтығының шығыс аймақтарын және Кексхолм графтығын басып алды. 1744 жылы бұл аумақтар жаңадан жаулап алынған Киммингард және Нислотт графтығының бөлігімен біріктіріліп, Выборг губернаторлығы болып құрылды. Бұл ескі Финляндияның негізгі орталығы Выборгта болды және сонда ескі Финляндияның институционалды дворяндық жүйесі болды. 1809 жылдың күзінде Фредрикшанн бейбіт келісімінің негізінде швед патшасы Финляндияның барлығын Ресейге беруге міндетті болды және ол финдік ақсүйектер мен халықты адалдық антынан босатты. Бұл Ресей императорының Финляндияның жаңа ұлы князі ретінде, ақсүйектер сияқты фин институттарын ресми түрде қабылдауына жол ашты. Бүкіл ел 1809-1917 жылдар аралығында Ресей императорының қол астында автономды Финляндия Ұлы Герцогтігі болды. Виборгтың ақсүйектер үйі ұлы герцогтік институтына қосылды. Финляндия 1809 жылы Порвоудағы парламенттен бастап өзінің жеке ақсүйектік мемлекеттігін - Финляндиялық парламент құрды. Асыл тап 1818 жылы ресми түрде үй ретінде құрылды және ол 1862 жылы өзінің кездесулерін өткізу үшін сарай салды, ол Финляндияның Асыл үйі болды. Мұрагерлік дәрежелер швед үлгісіне сәйкес жалғасты. Асылдар үйі, бірінші соты, дворяндықтың ресми өкілі және диетаның төрт сотының ең жоғарысы ретінде қызмет етті. Асыл үйлердің басшылары осы абыройының жиналысының тұқым қуалайтын мүшелері болды. Бірақ, егер басшы қатыспаса, оның отбасын өкілдік ету үшін, кез келген асыл адам қатыса алады. Сонымен қатар, өкілеттілер жүйесі болды, яғни басшы кез келген финдік дворянға отбасының атынан өкілдік етуге өкілеттік бере алды. Проксилер іс жүзінде кеңінен қолданылды. Ресей императорлары финдік дворяндарды пайдалы адамдардың жақсы ынтымақтастық тобы деп тапты және әкімшіліктің көп бөлігін жергілікті тұрғындарға сеніп тапсырды. Бұл елдің автономиясының нығаюының бір себебі болды. XVIII ғасырдың басында шведтер тұсында төрт сословиеге бөлінбеген, негізінен бюрократтар класы пайда болды. XIX ғасырдың аяғында "асыл елге" қатысты шектеулер, сондай-ақ некеге қатысты шектеулер алынып тасталды. Артықшылықтар да азайып, қолданылмай қалды, немесе олардың кейбіреулері аздап мағынасыз болды. Салық салудың басқа әдістері пайда болған кезде, жер салығын төлеуден босату маңыздылығы азайды. Сондай-ақ, білікті және білімді қарапайым адамдар мемлекеттік қызметшілер ретінде жұмысқа қабылданды. Ұлы герцогтікте ешқашан күшті дворяндар болған емес, ол барлық лауазымдарды дворяндармен толтыра алмады. Кейбір ірі жер иеліктері белгілі бір ақсүйек отбасыларға тиесілі болды. Көбінесе бұл заңдар фейдекоммис деп аталатын. Егіндік жерлерге ие болған ақсүйектер оларда жұмыс істемеді, бірақ әдетте мануриалды өмір салтын ұстады: ақылы қызметшілер мен шаруалар, үлкен немесе кіші, сондай-ақ ауыл тұрғындары, шаруалар, жалға алушы фермерлер мен жалға алушылар, ауыл шаруашылығында жұмыс істеді, кейде олардың жалдамалы еңбегін төлеу арқылы, кейде өнімдермен, сирек қолма-қол ақшамен. Алайда Финляндияда құлшылық ешқашан болған емес. Алайда, кедей бай отбасылар мен басқаша бай байлардың кедей мүшелері де болды. Сол кездегі дворяндардың негізгі әлеуметтік қызметі - әскери офицерлер мен мемлекеттік қызметкерлерді Ұлы герцог мемлекетіне ұсыну болды. Әкімшілік, сот және әскери лауазымдар ("офис") үшін бәсекелестік финдік дворяндардың өмірінде кең тараған, сонымен қатар олардың негізгі табыс көзі болды. Жаңа атақ-даңқ негізінен мемлекеттік мансап негізінде берілді. Финляндияның жеке абыройының үйімен таныстырылған отбасылар абыройының үйі веб-сайтында көрсетілген. Финляндия Ұлы Герцогтігі әскери еңбегі үшін абыройға ие болған фин офицерлерін білдіретін кейбір отбасылар таныстырылмаған, сондықтан олар тізімде жоқ.
Арнайы артықшылықтар
19 ғасырға дейін жер иеленуде феодалдық негіздегі артықшылықтар болды (өз табиғаты бойынша ауыл шаруашылығы жерлері, кімге тиесілі болса да, тұрақты жер салығынан босатылды), олар ақсүйектерге байланысты иеліктерге және аллодиалдық жерлерге байланысты болды. Фифтер орта ғасырдың аяғы мен ерте заманауи дәуірлерде кең таралған. 1906 жылы парламенттегі бір палаталы заң шығарушы орган қабылданғаннан кейін Финляндияның бірінші мемлекеті деп аталатын саяси мәртебесі жойылды, бірақ Финляндияда 1917 жылға дейін асыл дәрежелер берілуі мүмкін болды. Соңғы атағы жоқ дворяндық 1904 жылы, ал соңғы барондық дәреже 1912 жылы берілді. Финляндияда ақсүйектер дәулеті ешқашан жойылған емес, тіпті республика конституциясы (1919) дәулеті дәулеті сыныптарының қалған құқықтары бар деп жарлық шығарды, бірақ оның артықшылықты орны бірте-бірте әлсіреді. 1906 жылы Парламент реформасымен ақсүйектердің саяси артықшылықтары іс жүзінде жойылды. Соңғы салықтық артықшылықтар 1920 жылы жойылған. Кейбір кішігірім артықшылықтар ұзаққа созылды. Алайда, тек 1995 жылы ғана фин конституциясын қайта қараумен байланысты барлық төрт сословиелердің 1723 жылдан басталған артықшылықтары ресми түрде жойылған. Алайда бұл артықшылықтар ұзақ уақыт бойы ескірген, күшін жоя алмайтын заң деп саналды.
Атаулары
Тұқым қуалайтын абыройының ең төменгі, атақсыз деңгейі "адэлсман" (яғни "асыл адам") болды. Атағы жоқ дворяндар негізінен феодалдық атағы жоқ абыройы болды. Алайда іс жүзінде, асыл үйлердің көпшілігі 19 ғасырдың аяғына дейін феодалдар болды. Неміс үлгісіне сәйкес, асыл отбасының барлық мүшелері тек үйдің басшысы ғана емес, бірдей асыл мәртебеге ие болды. Егер отбасы принц, граф немесе барон дәрежесінде болса, барлық мүшелері де осы атақты алады. Жоғарыда айтылғандарға ерекшелік жасайтын екі отбасы бар (Маннерхайм, Аминов), олардың барлық мүшелері барон, бірақ тек басшысы және оның үлкен ұлы граф. Асыл отбасы мүшелерінің әйелдері иелікте тұрмысқа шыққанда, олар туылған немесе тұрмысқа шыққан атақтардың жоғарысын алады, яғни графқа үйленген баронесса графқа айналады, ал титулы жоқ дворянға үйленген графша немесе баронесса графша немесе баронесса болып қалады. Ұлыбритания мен Бенилюкс елдерімен салыстырғанда, 1917 жылдан бері мұрагерлік атақтар немесе құрметтер берілмейді. Соңғы барон 1912 жылы Аугуст Лангофф болды; ол Финляндияның Мемлекеттік хатшысы болды. Фурсте (Швеция) немесе Рухтинас (Филандия) (тақ тақты немесе егеменді ханзада) Финляндияның монархы Финляндияның монархы Финляндияның монархының тек бір ғана орыс ханзадасы, ханзада Мэншиковтың (Александр, ханзада Мэншиков), 1 шілдеде 1833-те Ингрия герцогы Александрның ұрпағы. Осыдан кейін бұл Мэншиковтар Финляндияның ең үздік "жұрттары" болды. Қазіргі фин жүйесінде ерлік ордендерінің ерлік атағы ерлік атағы ретінде саналмаған. Сондай-ақ қараңыз: шейх және шейх. Патшалық және абыройлылардың дәрежесін салыстырып көрейік.