Teatro Quirino

Кіріспе

Римдегі опера театры Театро Кирино - Римдегі опера театры, 1871 жылы ашылған. Онда Пьетро Масканьидің "Си" опереттасының премьерасы өтті. Оның тарихи атына ХХ ғасырдың ең танымал итальяндық театр актерлерінің бірі Витторио Гассманның танылуы қосылды. Шынында театрдың толық атауы - Театро Куирино Витторио Гассман. Ол Треви ауданында орналасқан. 2014 жылдың шілдесінен бастап басқару сектор операторларынан тұратын жеке компанияға өтті, оның бас директоры Розарио Копполино; Көркемдік кеңесшілер - Геппи Глейжесес және Гульельмо Ферро.

Тарих

Театр 1871 жылы Принц Маффео Барберини Колона ди Скиарраның еркімен салынған, ол жобаны әріптесі Франческо Марра (немесе Морра) көмегімен архитектор Джулио Де Ангелиске сендіруді шешті. Таңдалған орын ханзадаға тиесілі Sciarra Colonna сарайының ішінде болды, оның басты кіреберісі Via del Corso арқылы және Треви фонтанына дейін созылды. Папа мемлекеті қаладан айырылғандықтан пайдаланып, театр қойылымдарын ұйымдастыру енді ешқандай шектеулерге ұшырамады: Принц Маффео табысты бизнес бастау үшін қоғамдық театр ғимаратын салу туралы ойлады. Ол бір күнде ғана тұрғызылған. Негізінен оперетталар ұсынылды, бірақ олар орта буржуазиялық таптың аудиториясына арналған. Театрдың аты Кирино, Римнің топонимикасы мен мифологиясын еске түсіріп, оны дөңес (Квиринал) және құдай Киринуспен байланыстырды. Via del Corso мен Треви фонтаны арасында байланыс артериясын құру қажеттілігіне байланысты 1882 жылы ағаш құрылысты бөлшектеу және театрды бастапқы орнынан бірнеше метр қашықтықта қабырғамен қайта құру қажет болды: жоба, қайтадан Де Ангелиске сеніп тапсырылды, ол театрға ат тұмсығы тәрізді зал мен қораптардың екі қатарын сыйға тартты: құрылым металлдан, неоклассикалық құйма темір бағаналармен әшекейленген. 1898 жылы жұмыстар аяқталғаннан кейін театрдың ішкі бөлмесі сәнді және жайлы атмосфераны туғызу үшін перделер, бархаттар мен алтын ескірген шүберектермен сәнделген. Оперь мен балет театры Кириноға көшірілді. 1914 жылы Марчелло Пьячентини театрдың бет-бейнесін өзгертіп, эстетикалық сызықты болашақ сәулет рационализміне жақындатады. Үшінші қабатты қораптар қосылды (салондарды төмендетудің арқасында) және күндізгі шатыр салынды. Алайда, Пьячентини де ішкі бөлмелерді едәуір өзгертті, бірақ 1954 жылы екінші рет араласып, ғимараттың сыртқы әуе кеңістігін өзгертпей қалдырды, сонымен қатар 1946 жылдан бері оны тікелей басқарып келген Италия театр ұйымының кеңселеріне орын алды. Театрдың жалпы сыйымдылығы 990 орынға дейін өсті: театр театрлар саласындағы қауіпсіздіктің жаңа ережелеріне сәйкес келтірілді және жаңа сахнамен, желдету және жылыту жүйелерімен жабдықталды. Сонымен қатар, бүгінгі күнге дейін бар, ойын-сауық ғимараттарына тән шатыр салынған. Жаңартылған театрдың ашылуы 1955 жылы 13 қазанда өтті. 2009 жылдың шілдесінен 2014 жылдың маусымына дейін оның режиссері Геппи Глейжесес болды.

The theater was built in 1871 at the behest of Prince Maffeo Barberini Colonna di Sciarra, who decided to entrust the project to the architect Giulio De Angelis, assisted by his colleague Francesco Marra (or Morra). The place chosen was inside the Sciarra Colonna palace, owned by the prince, with the main entrance from Via del Corso and extended up to the Trevi fountain. Taking advantage of the loss of the city by the Papal State, the organization of theatrical performances was no longer subject to any kind of limitation: Prince Maffeo thought of building a public theater building, in order to start a profitable business. Conceived entirely of wood, it was erected in a single day. There were mainly represented operettas, however addressed to an audience of the middle bourgeois class. The name of the theater, Quirino, recalled the toponymy and mythology of Rome, linking itself to the name of the hill (the Quirinal) and to the god Quirinus. Due to the need to create a communication artery between via del Corso and the Trevi fountain, in 1882 it was necessary to dismantle the wooden structure and to rebuild the theater in masonry a few meters away from the original location: the project, again entrusted to De Angelis, he donated a horseshoe shaped hall and two tiers of boxes to the theater: the structure was metal, adorned with neoclassical cast iron columns. In 1898, upon completion of the works, the interiors of the theater were richly decorated with drapes, velvets and gilded stuccos, creating an elegant and cozy atmosphere. The production changed, bringing opera and ballet inside the Quirino. In 1914, Marcello Piacentini changed the face of the theater, bringing the aesthetic line closer to the future architectural rationalism. A third tier of boxes was added (thanks to the lowering of the stalls) and a sunroof was built. Piacentini, however, also substantially modified the interiors but only with a second intervention, in 1954, where he left the external airspace of the building unchanged, but also obtained space for the offices of the Italian Theater Organization, which had taken direct management of it since 1946. The boxes were almost all eliminated to give way to cantilevered tiers, increasing the total capacity of the theater to 990 seats: the theater was adapted to the new regulations for safety in the field of theaters and equipped with new stage, ventilation and heating systems. In addition, a canopy was built that still exists today, typical of buildings for entertainment. The inauguration of the renovated theater took place on 13 October 1955. From July 2009 to June 2014 it was directed by Geppy Gleijeses.

Іс-шаралар мен көрмелер

Квирино театрында дирижерлік еткен XIX ғасырдың ең танымал дирижерлерінің арасында М ° Антонино Пальминтери бар, ол 1899 жылы маусымда подиумда болды, оның ішінде: Джузеппе Вердидің I Ломбарди, Манон Леско, Джакомо Пуччини. Орындалған қойылымдардың нәтижесі өте жақсы болды және жоғары бағаланды.