Венециядағы «Феникс» опера театры — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Венециядағы опера театры, Италия.

Ла Фениче театры (la feˈniːtʃe, "Феникс") – Италияның Венеция қаласындағы тарихи опера театры. Ол «Италия театры тарихындағы ең танымал және құрметті нысандардың бірі» саналады.

Бірақ, бұл процесте де дау-дамайсыз болған жоқ, әсіресе ғимараттың эстетикасына қатысты. Отыздан астам жауап түсті және Романеллидің мәлімдемесінше, Селваның жобасы құрылысқа таңдалып алынса да, ең үздік жоба сыйлығы оның басты бәсекелесі Пьетро Бьянкиге берілді. Дегенмен, Селваның жобасы және аяқталған опера театры жоғары сапалы және физикалық кеңістіктің шектеулеріне ең лайықты болып көрінеді. Ішкі жағы алтынмен әшекейленген, сәнді жиһазбен безендірілген және штукатуркамен әсемделген кеш империя стилінде жасалған. Ла Фениче 1837 жылғы 26 желтоқсан күні кешкісін есігін қайта ашты. Джузеппе Вердидің Ла Фениче театрымен байланысы 1844 жылы карнавал маусымында «Эрнани» операсының премьерасымен басталды. Келесі 13 жылдың ішінде «Аттила», «Риголетто», «Травиата» және «Симон Боккенегра» операларының премьералары осы сахнада өтті. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ла Фениче жабылды, бірақ қайта ашылып, көптеген шаралар орталығына айналды, әлемдегі ең көрнекті әншілер мен дирижерлерді қызықтырды. 1930 жылы Венеция биенналесі қазіргі заманғы музыканың бірінші халықаралық фестивалін ұйымдастырды, осы фестиваль арқылы Ставинский, Бриттен және соңғы кезде Берио, Ноно және Буссотти сияқты композиторлар Ла Фениче үшін шығармалар жазды. 1996 жылғы 29 қаңтарда Ла Фениче өртенгендіктен толығымен қирады. Тек оның акустикасы сақталды, себебі итальяндық акустик Лamberто Трончин осыған дейін екі ай бұрын акустиканы өлшеген болатын. Өртке қасақана шабуыл жасалғаны күдік тудырды. 2001 жылғы наурыз айында Венециядағы сот екі электрик – Энрико Карелла мен оның туысы Массимилиано Маркеттиді өрт сөндіруде кінәлі деп тапты. Олардың компаниясы жөндеу жұмыстарындағы кешігулер үшін ауыр айыппұл төлеуге тиіс болғандықтан ғимаратты өртеп жіберген. Компания иесі Карелла соңғы апелляциясы қабылданбағаннан кейін із-түзсіз жоғалды. Ол жеті жылға бас бостандығынан айырылды. Маркетти өзі бас беріп, алты жылдық жазасын өтеді. Ақырында, Карелла 2007 жылғы ақпан айында Мексика-Белиз шекарасында ұсталды, Италияға экстрадицияланды және 16 ай өтегеннен кейін шартты түрде босатылды.

However, the process was not without controversy especially in regard to the aesthetics of the building. Some thirty responses were received and, as Romanelli accounts, Selva's was designated as the design to be constructed, the actual award for best design went to his chief rival, Pietro Bianchi. However, Selva's design and finished opera house appears to have been of high quality and the one best suited to the limitations of the physical space it was obliged to inhabit. The interior displays a late Empire luxury of gilt decorations, plushy extravagance and stucco. La Fenice once again rose from its ashes to open its doors on the evening of 26 December 1837. Giuseppe Verdi's association with La Fenice began in 1844, with the premiere performance of Ernani during the carnival season. Over the next 13 years, the premieres of Attila, Rigoletto, La traviata, and Simon Boccanegra took place there. During the First World War, La Fenice was closed, but it reopened to become the scene of much activity, attracting many of the world's greatest singers and conductors. In 1930, the Venice Biennale initiated the First International Festival of Contemporary Music, which brought such composers as Stravinsky and Britten, and more recently Berio, Nono, and Bussotti, to write for La Fenice. On 29 January 1996, La Fenice was completely destroyed by fire. Only its acoustics were preserved, since Lamberto Tronchin, an Italian acoustician, had measured the acoustics two months earlier. Arson was immediately suspected. In March 2001, a court in Venice found two electricians, Enrico Carella and his cousin Massimiliano Marchetti, guilty of setting the fire. They appeared to have set the building ablaze because their company was facing heavy fines over delays in repair work in which they were engaged. Carella, the company's owner, disappeared after a final appeal was turned down. He had been sentenced to seven years in prison. Marchetti surrendered and served a six year sentence. Ultimately, Carella was arrested in February 2007 at the Mexico Belize border, was extradited to Italy, and was released on day parole after serving 16 months.

Қазіргі театр

Көптеген кешігулерден кейін, қайта құру жұмыстары 2001 жылы шын мәнінде басталды. 650 күн ішінде 200 штукатур, суретші, ағаш шеберлері және басқа да шеберлерден тұратын команда 90 миллион еуроға ескі театрдың атмосферасын қайта жаңғыртуға қол жеткізді. Джиллиан Прайс атап көрсеткендей: "Бұл жолы, қайтыс болған итальяндық сәулетші Альдо Россидің 'Бұрынғысынша, бұрынғы орнында' деген ұранымен жасалған осы ойлы жобасының арқасында, қосымша репетициялық залдармен және заманауи сахналық жабдықтармен жабдықталды, ал отыратын орын саны 840-тан 1000-ға дейін артты". Ла Фениче 19 ғасыр стилінде, сәулетші Альдо Россидің жобасы бойынша қайта салынды. Ол дизайнының егжей-тегжейін алу үшін Лучино Висконтинің "Сенсо" (1954) фильмінің бастапқы сахналарынан түсірілген фотосуреттерді пайдаланды. Ла Фениче 2003 жылдың 14 желтоқсанында Бетховен, Вагнер және Стравинскийдің тұсаукесерлік концертімен қайта ашылды. Алғашқы қойылған опера 2004 жылдың қараша айында "Травиата" болды. Қайта салынған Ла Феничеге сын пікірлер әртүрлі болды. "Il Tempo" газетінің музыка сыншысы Энрико Кавалотти қанағаттанды. Ол түстердің сәл жарқырағандай болғанын, бірақ дыбыстың жақсы және айқын болғанын байқады. Алайда, оның әріптесі Дино Виллатико, La Repubblica газеті үшін, жаңа залдың акустикасы жеткіліксіз резонансқа ие болғанын, ал түстердің тым жарқырағандығын айтты. Ол оны "китч, өткеннің жалған көшірмесі" деп сипаттады. Ол былай деді: "Қаланың мүлдем жаңа театр салуға батылы болуы керек еді; Венеция инновациялық тарихын елемеу арқылы оған қиянат жасады".

Қалқа

1792 жылы сәулетші Джаннантонио Селваның жоспары бойынша салынған ғимараттың қасбеті, 1836 және 1996 жылдары опера театрын жартылай қиратқан екі өрттен толықтай аман қалған жалғыз бөлік болып табылады. Қаладағы басқа театрлардың кіреберістері көшелер мен кішкентай алаңшалар сияқты тығырықтарда орналасқаннан өзгеше, Ла Фениче – Сан-Фантин алаңына беткейлеген жалғыз тарихи венециялық театр. Бұл сонымен қатар, фасадында неоклассикалық стильдегі колоннадасы бар жалғыз ғимарат. Онда 1837 жылы Джамбаттиста Медунаның суреті бойынша жасалған, оттан қайта тірілген феникс бейнеленген театрдың эмблемасы орналасқан. Фасадта трагедия және би музаларын бейнелейтін екі мүсін – Мельпомена мен Терпсихора бар. Олардың үстінде Доменико Фадиганың туындылары саналатын Комедия мен Трагедия маскалары орналасқан. Опера театрының кіреберісін әшекейлеген алғашқы мүсіндер, терракоттадан жасалған және барокко стилінде өрнектелген, Джузеппе Бернардиге немесе оның інісі Джованни Феррариге тиесілі болған, екеуі де Кановадан сабақ алған. Олар 1875 жылы жағдайы нашарлағандықтан және қалпына келтірілген жағдайда да фасадтың классикалық стиліне сай келмейтін болғандықтан ауыстырылды. Екі жаңа мүсін Кустоза тасынан Аугусто Бенвенути жасады, бұл стиль ғимаратқа көбірек үйлесімді болды. Театр басшылығы оларды 1876 жылы Бенвенутиге сатқаннан кейін түпнұсқа мүсіндердің барлық іздері жоғалды. 1837 жылы қайта жаңартудан кейін кіреберіс вестибюліне екі ескерткіш орнатылды. Оң жақтағысы, сол жылы Антонио Джакарелли жасаған, Джамбаттиста Медунаның түпнұсқа жобасы бойынша, архитектор Джаннантонио Селваға арналған. Сол жақтағысы, драматург Карло Голдониге арналған, Луиджи Зандоменеги жасаған және 1830 жылдың 26 желтоқсанында ашылған атриумнан көшірілді. Опера театрының жаңа белгісі, алтын және көк түсті, Медунаның жобасы бойынша, 1837 жылы кіреберіс үстіне орнатылды.

Built in 1792 to a plan by the architect Giannantonio Selva, the façade of the building is the only element to have completely survived the two fires that almost entirely destroyed the opera house in 1836 and 1996. Unlike the other theaters in the city, whose entrances are in secluded places like alleys and small squares, La Fenice is the only historic Venetian theatre facing onto an open space, Campo San Fantin. It is also the only one to feature a colonnade in neo classical style in its façade. This bears the theatre's insignia in the centre portraying the phoenix that rises from the flames, carved in 1837 to design by Giambattista Meduna. The façade features two statues in niches representing the muses of tragedy and dance: Melpomene and Terpsichore. Above them are the masks of Comedy and Tragedy, thought to be by Domenico Fadiga. The first sculptures that adorned the entrance to the opera house, in terracotta and carved in Baroque style, were attributed to either Giuseppe Bernardi or his nephew Giovanni Ferrari, both of whom taught Canova. They were replaced in 1875 as they were in an advanced state of decay and were in any case thought incompatible, if restored, with the classical style of the façade. The two new statues were made in Custoza stone by Augusto Benvenuti in a new style that better suited the building. All trace of the original sculptures was lost after the theatre management sold them to Benvenuti in 1876. Two commemorative stelae were placed in the entrance vestibule after the 1837 reconstruction. The one on the right, sculpted in that year by Antonio Giaccarelli to an original design by Giambattista Meduna, is attributed to the architect Giannantonio Selva. The one on the left, in honour of the playwright Carlo Goldoni, is by Luigi Zandomeneghi and was moved from the atrium where it had been dedicated on 26 December 1830. The new sign of the opera house, in gold and blue, again to a design By Meduna, was also placed above the entrance in 1837.

Үй іші

1836 жылдың желтоқсан айында түнінде бірінші Ла Фенице опера үйін қырып өткен өрттен мүлдем зардап көрмеген Selva кіреберісі, 1937 жылы инженер Эухенио Миоцци басқарған жаңарту жұмыстарының аясында кеңейтілді. Сол кезде фойенің оң жағын бірнеше бөлікке бөлген қабырғалар бұзылып, оң жақ сол жақпен формасы мен әшекейлеуі жағынан айналастырылды. Содан кейін оң қанатқа 1935 жылы қорап иесінің акцияларын Венеция қаласына өткізгенін көрсететін ескерткіш тақта орнатылды. Осы жұмыс, соның ішінде қайта жаңарту арқасында, фойе мен жоғарғы қабаттағы Сауал Аполлине 1996 жылғы 29 қаңтардағы өрттен кейін еден мен баспалдақтарға қарсы тұрған қабырғаның құлауына қарсы ішінара тұғыр тапты. Опера үйінің кіреберісі – ғимараттың ең көп сақталған бастапқы элементтері бар аймақ: әшекейлеудің бір бөлігі және көптеген бағаналар, еден және қораптарға баратын баспалдақтар.

Үй

1996 жылғы өрт үйдің бес қабатты ложаларын, сахнасын және төбесін толығымен қиратты, бастапқы үйдің тек сыртқы қабырғаларын қалдырды. Қайта құрылыс архитектор Алдо Россидің жобасына сүйенді, «Бұл болғандай, сол жерде» деген ұранды сақтады, бұл 1902 жылы құлағаннан кейін, нақты түпнұсқасымен бірдей және он жылға созылған Санкт-Марк қоңырау мұнарасын қайта жаңғыртуда қолданылған. Үйді адал түрде қайта жаңғыртуға Медуна ағайындарының 1836 жылғы алғашқы өрттен кейін жүргізілген жұмыстардан кейін дайындалған қайта құрылыс туралы толыққанды еңбегі көмектесті. Рококо стиліндегі үйдің әшекейлерін қайта жаңғырту негізінен театрдың тарихи архивінде сақталған опера үйінің кең фотоархивін зерттеуге негізделді. Жұмысты жеделдету үшін екі процедура қабылданды. Ғимараттың қабырғасы мен ағаш қаңқасын қайта жаңғырту опера үйінің өзінде жүздеген жұмысшылардың күніне 24 сағат, аптасына жеті күн жұмыс істеуімен жүзеге асырылды, ал декоративтік элементтер бір мезгілде әртүрлі сыртқы шеберханаларда жасалды, осылайша құрылыс жұмыстары аяқталғаннан кейін оларды орнатуға дайын болды. XIX ғасыр материалдары қолданылды: патшалық ложа мен кіреберістің барлық әшекейлері үшін папье-маше, ағаш және гипс, сонымен қатар «соффитон» деп аталатын карниздің бөлігі болып табылатын 22 Нереида және патшалық ложадағы төрт путти. Басты принцип – түпнұсқа үйді қайта жаңғырту, әсіресе оның ерекше техникалық шешімдерін, негізінен мұқият таңдалған және ең жақсы акустикалық эффект алу үшін өңделген ағаштан жасау. Ағаштан жасалған үйдің үлкен дыбыс қорабы қорғаныш қабырғасымен және темірбетон едендермен қоршалған. Шыңының құрылысының тек бір бөлігі орнында салынды, ол түпнұсқалық дизайнды қайта жаңғырту арқылы күмбезді төбеге ұқсас оптикалық иллюзияны тудырды. Онда музыкалық аспаптарды ұстаған әйелдердің суреттері, сондай-ақ Ғимарат, Музыка, Би және Аврораны бейнелейтін жас бойжеткендер бейнеленген. Шамдан түпнұсқа ағылшын шамданының көшірмесі, 1854 жылы Медуна ағайындары Ливерпульдегі шеберлерге алтын қоладан тапсырыс берген. Ложалардағы шамдардың қолдары да сақталған бір дана үлгісіне сәйкес жасалды. 1854 жылдан бері үйдің әшекейлерінің басты тақырыбы – акант жапырақтары бейнеленген орман, кейін кварц техникасымен өңделген және агатпен жылтыратылған 23 каратты алтын жапырақтарымен байытылған. Ложалардың сыртындағы суреттерде музыкалық аспаптармен немесе ойнақы көңіл-күйдегі херубимдер бейнеленген. Бірінші қабатта классикалық ақындардың портреттері, ал екінші қабатта Тарих, Поэзия, Философия, Комедия, Трагедия және Музыканы бейнелейтін алты аллегория бейнеленген. Үшінші қабатта үйде қойылған 14 ең маңызды операның атаулары мен авторлары жазылған тақташалар орналасқан. Ложалардың ішкі түсін түбегейлі өзгерту үйдің сыртқы келбетіндегі маңызды жаңалық болды. Алғашқы беже түстің орнына көк-жасыл пастельдік түс таңдалды. Қазіргі заманағы фойеге кіреберіс 1937 жылы инженер Миоцци жобалаған және екі гипстен жасалған кариатидтермен безендірілген. Үйдің бастапқыда қазіргі кіреберістің оң жағындағы бірінші кіреберіс орналасқан бөлігінде екі кішкентай кіреберіс болды, 1930 жылдардың екінші жартысына дейін бірінші қабаттағы үш ложаны алып отырды. Оркестрлік шұңқырда жылжымалы платформа бар. Шұңқыр қажет болмаған жағдайда, платформаны фойе деңгейіне көтеруге болады, бұл алдыңғы қатарға қосымша орындықтар қосуға мүмкіндік береді, сыйымдылықты 104-тен 1126-ға дейін арттырады. Екі бөліктен тұратын жылжымалы платформаны толық немесе ішінара сахна деңгейіне көтеруге болады, осылайша оны кеңейтуге болады. Перде тарихи құжаттарды зерттеу нәтижесінде жасалды, ол қара жасыл түсті, отқа төзімді синтетикалық матадан жасалған және алтын түсті былғарыдан жасалған 1100 гүлмен әшекейленген. Жаңа сахнаға бүйірлік сахна да қосылды, онда декорацияларды орнату және көшіру үшін сахналық жабдықтар бүйірлік бағытта жылжытылады.

The fire of 1996 completely destroyed the five tiers of boxes, the stage and the ceiling, leaving only the perimeter walls on the original house. Reconstruction was based on the architect Aldo Rossi's design, keeping to the motto "As it was, where it was," which had been applied to the rebuilding of St Mark's bell Campanile, exactly the same as the original and taking ten years, after it collapsed in 1902. The faithful reconstruction of the house was facilitated by the comprehensive treatise on the reconstruction that had been drawn up by the Meduna brothers after the work carried out following the first fire of 1836. Reconstruction of the decorations in the house, in a Rococo style, was based mainly on consultation of the considerable photographic archive on the opera house held in the theatre's historic archive. In order to speed up the work, two procedures were adopted. Reconstruction of the masonry and wooden framing of the building was carried out in the opera house itself by hundreds of workers employed 24 hours a day, seven days a week, while the decorative components were constructed at the same time in various external workshops so that these would be ready for application once the structural work was complete. The same nineteenth century materials were used: papier mache, wood, and plaster for all ornamentation of the royal box and the entrance, the 22 Nereids that are part of the cornice of the so called soffittone (ceiling), and the four putti in the royal box. The guiding principle was that of recreating the original house, particularly its specific technical solution based mainly on the use of wood, carefully chosen and treated to obtain the best acoustic response. The big soundbox of the wooden house was enclosed in a protective envelope of masonry and reinforced concrete floors. The only decorative element built at least partly on site was the ceiling, which reproduces the original design, giving the optical illusion of a vaulted ceiling. It features paintings of several female figures, some of whom are carrying musical instruments, and young maidens representing the Graces, Music, Dance and Aurora. The chandelier is a reproduction of the English original in gilt bronze, commissioned by the Meduna brothers from craftsmen in Liverpool in 1854. The arms of the sconces in the boxes were also made following the model of a single surviving example. The main theme of the house decorations, dating from 1854, is a reproduction of a forest with acanthus leaves depicted in the papier mache decorations, subsequently enriched with 23 carat gold leaf worked using the quartz technique and polished with agate. The paintings outside the boxes have cherubs with musical instruments or in playful mood. The first tier also includes the profiles of classical poets, while the second features six allegories representing History, Poetry, Philosophy, Comedy, Tragedy, and Music. On the third tier are putti holding tablets engraved with the titles and authors of 14 of the most important operas staged in the house. A significant innovation in the appearance of the house was made by a radical change of color inside the individual boxes. The original shade of beige has now been replaced by a blue green pastel color. The current access to the stalls was designed by the engineer Miozzi in 1937 and decorated at the sides with two plaster caryatids. The house originally had two small entrances in the section now occupied by the first on the right of the current access, which until the second half of the 1930s was taken up by three boxes in the first tier. The orchestra pit now has a moveable platform. When the pit is not required, the platform can be raised to the level of the stalls, allowing some rows of additional seats to be added to the front, increasing capacity by 104 to 1,126. The moveable platform, which consists of two elements, can also be completely or partially raised to the level of the stage in order to enlarge it. The curtain was reproduced on the basis of an examination of historic documentation, in dark green, deep nap, fire resistant synthetic velvet decorated with 1,100 flowers in gilt leather. The new stage is accompanied by a second lateral stage onto which the stage equipment now moves sideways for construction and handling of the scenery.

Патшалық сандығы

Опердағы құрметке ие орынның күйреуге толы тарихы, опера үйінің ғана емес, сонымен қатар Венеция қаласының саяси және тарихи оқиғаларымен байланысты. Патшалық ложа Джаннантонио Селваның Ла Фениче үшін жасаған бастапқы жоспарына кірмеген; ол салынған кезде үйде бірдей өлшемдегі ложалар ғана болды. 1797 жылдың мамырында Венеция Бірінші француз империясына тәуелсіздігін жоғалтты, ал 1797 жылғы Кампоформио шартынан кейін қала сегіз жылға Австро-Венгрия империясына берілді, содан кейін 1805 жылы Венеция тағы да француз билігіне көшті. Бірінші императорлық ложа 1807 жылы император Наполеонды күту үшін уақытша салынды, ол 1807 жылдың 1 желтоқсанында Лауро Корниани Алгароттидің «Il Giudizio di Giove» кантатасының қойылымын тамашалауға шақырылған. Оны салу үшін екінші және үшінші қабаттардағы үш орталық ложа бұзылды. 1808 жылы архитектор Джаннантонио Селва Джузеппе Борсатоның көмегімен безендірулердің соңғы нұсқасын жасады. Бұл 1836 жылдың желтоқсанында Ла Феничені шарпыған өрт кезінде жойылды және 1837 жылы Медуна бауырлары үйдің қалған бөлігімен бірге қайта салды, Джузеппе Борсатоның көмегімен безендірулерге әсемдік қосты. 1815 жылғы Вена конгресінен кейін Венеция тағы да Габсбургтер билігіне түсті. 1848 жылдың наурыз айының соңында, көтеріліс пен Венеция Республикасының Австриядан тәуелсіздігін жариялаудан кейін ложа алынып тасталды, соның нәтижесінде «республикалық» деп аталған ложадағы бастапқы ложалар қайта орнатылды. XIX ғасырдың басына дейін үйдің ортасында болған алты ложа қайта салынды. Бірақ, Австрияның патшалық үкіметі қайта келді және 1849 жылдың 22 тамызында ложаны бастапқы түрінде қайта құруға бұйрық берді. Безендіру жұмысы тағы да Джузеппе Борсатоға тапсырылды, ол 70 жылдан асып, оларды бұрынғыдан да сәнді етіп қайта жасады. Бұл оның соңғы жұмысы болды; оның ложасы 1850 жылдың қаңтарында оның жесірі Мария Бонадей Борсатоның қатысуымен таныстырылды. Императорлық ложа 1866 жылы Венето Италия Корольдігіне қосылғаннан кейін патшалық ложаға айналды. Италия корольдік отбасының символы әлі де ложаның ішінде, қабырғаларында көрініп тұр. Сыртқы карниздің үстінде үшінші Савой елтаңбасы болған, бірақ ол 1946 жылдың 2 маусымындағы референдумда республикалықтар жеңіске жеткеннен кейін алынып тасталды және оның орнына Венецияның символы – Санкт-Марк арыстаны қойылды. Қабырғалардың бұрыштарында төрт алтын жалатылған ағаш шамдағыштарда піл сүйегімен боялған ағаш путтілері орналасқан. Папье-машемен әсемделген ағаш төбеде суретші Леонардо Гавагниннің «Ғылымдар мен өнердің апотеозы» картинасының көшірмесі бейнеленген. Патшалық ложа қонақтарына жеке кіреберісі бар жеке бөлмені де пайдалануға мүмкіндік береді.

The place of honor in the house has a tormented existence, relating not only to the history of the opera house but also to the political and historic events of the city of Venice. The royal box was not part of Giannantonio Selva's original plan for La Fenice; at the time of its construction the house contained only boxes of the same size. Venice had lost its independence in May 1797 to the First French Empire, which then handed the city over to the Austro Hungarian empire for eight years following the Treaty of Campoformio in 1797, and in 1805 Venice once again came under French rule. The first imperial loggia was built only provisionally in 1807 to accommodate the emperor, Napoleon, who was expected in the opera house on Tuesday 1 December 1807 for a performance of the cantata Il Giudizio di Giove by Lauro Corniani Algarotti. Its construction required the demolition of three central boxes in both the second and third tiers. In 1808 the architect Giannantonio Selva built the definitive model with the assistance of Giuseppe Borsato on the decorations. This was destroyed by the fire that struck La Fenice in December 1836, and was rebuilt along with the rest of the house by the Meduna brothers in 1837, with the assistance of Giuseppe Borsato, who increased the splendor of the decorations. Following the Congress of Vienna in 1815, Venice once again found itself under Habsburg rule. At the end of March 1848, following insurrectionary uprising and the Republic of Venice's consequent declaration of independence from Austria, the loggia was taken down so that the original tiers of boxes could be reinstated in the so called "Republican" house. The six boxes that had been in the center of the house until the beginning of the nineteenth century were therefore rebuilt. However, the Imperial Austrian Royal Government then returned, and on 22 August 1849 ordered reconstruction of the loggia in its original form. The decorations were entrusted once again to Giuseppe Borsato who, now over 70, remade them to a richer design than before. This was his last work; his box was presented in January 1850 in the presence of his widow Maria Bonadei Borsato. The imperial loggia finally became the royal box in 1866 with the Veneto entrance into the Kingdom of Italy. The symbol of the Italian royal family can still be seen inside the box, reproduced on the side walls. There was a third Savoy shield on the crown of the external cornice, but this was removed after the republican victory in the referendum of 2 June 1946 and replaced with the lion of St Mark, the symbol of Venice. There are some ivory painted wooden putti in the corners of the walls on four gilt, wooden candelabra. On the papier mache decorated wooden ceiling there is a reproduction of the painting Apotheosis of the Sciences and the Arts, originally by the painter Leonardo Gavagnin. The royal box also offers its guests the use of a private room, which has its own private entrance.

Сале Аполлине

Сауда Аполлин, грек құдайы Аполлонға арналған, Музалардың әкесі және өнердің, соның ішінде музыканың қамқоршысы, бес бөлмеден тұрады, олардың қазіргі орналасуы 1937 жылдан бастап сақталған. Бұл бөлмелер қазір үзіліс кезінде көрермендер пайдаланады, алғашқы үш қабаттағы ложалар мен партерде отырғандар үшін. Сауда Аполлинеедің бес залы опера театрында қойылым болмаған кезде де пайдаланылды; оның бары күндіз ашық болатын, ал бөлмелердің бірінде бильярд үстелі орналасқан. Бас есіктің үстінде Франция королі Людовик XIV-ке құрмет көрсету ретінде күннің символы бейнеленген. Аполлон залы балет залы ретінде жоспарланған; балет Людовик XIV-нің оған қызығушылығының арқасында дамыды. Ол «Түннің Корольдік Балетінде» бірнеше би орындады, ал соңғы бөлімінде алтын сәулелерден жасалған киіммен Аполлон рөлін сомдады, осылайша Күн Патшасы атанды. Ла Фенице Аполлон құдайына құрмет көрсету үшін салынған. 1996 жылғы қасіретті өрттен үй толығымен қирағаннан айырмашылығы, осы бөлмелердің шамамен бестен бірі сақталды. Сақталған фрагменттерді оңай тануға болады, өйткені қайта құру жұмыстарының мақсаты тарихи бөлімдер мен жаңадан қосылған бөліктердің арасындағы айырмашылықты көрсету болды. Төбе кәрниздерінің түпнұсқа бөліктері мен қабырғалардағы әшекейлі штукатурлар соңғы өрттің куәсі ретінде қараңғы түсті. Сол айырмашылықты кейбір есіктердің мәрмәр жақтауларында, жаңа, басқа түсті мәрмәрмен жөнделгенінде, сондай-ақ әйгілі әнші Мария Малибранға арналған бөлмеде сақталған венециандық террацтосымен үйлесетін жаңа еденде де көруге болады. Осы толықтырулардың арқасында Сауда Аполлинее түпнұсқалар негізінде қайта жаңартылды, бірақ үйдегіден гөрі таңдаудың кеңірек мүмкіндігі берілді, бұл бөлмелердегі жаңа жиһаз бен төсемдерден көрінеді.

Сала Данте

Басты бар Сала Дантеде орналасқан, оның қабырғаларын бір кезде әшекейлеген фрескалардың құрметіне осылай аталған. Бұл бөлме 1865 жылы Данте Алигьеридің дүниеге келгеніне алты жүз жыл толуына орай ашылды. Осы мерекелік оқиғаға арнап, суретші Джакомо Каса сәндік төбе шеңберінің ішінде Италияның ұлы ақынды тәж кигізуін бейнелейтін үлкен композиция жасады, сондай-ақ қабырғаларда «Құдай комедиясынан» алты көрініс бейнеленген темпералы фрескалар салды. 1867 жылы олардың екеуі Антонио Эрмолао Паолетти салған басқа суреттермен ауыстырылды. 1976 жылдың қыркүйегінде бұл бөлме Sala Guidi деп аталып, қабырғалары мен төбесі Венециялық суретші Вирджилио Гидидің Дантеге арналған суреттерімен безендірілді. Бірақ 1996 жылғы өрт осы суреттерді жойды, соның нәтижесінде Касаның түпнұсқа безендіруінің фрагменттері табылған еді, қазір олар түсінігін жеңілдету үшін синопиямен толықтырылды.

Үлкен зал

Сала Гранде немесе баль залы – бес Аполлине залының негізгі залы, кіреберіс фасадының ортасындағы үш терезе арқылы жарықтандырылады. Ғсырлар бойы әртүрлі мақсаттарда қолданылған, Сала Гранде баллдар, камералық музыка концерттері, конференциялар немесе кітаптардың тұсаукесерлері үшін әсем орын болды, сондай-ақ (Ла Феничке арнайы бөлмелер берілгенге дейін) репетициялар өткізілді. 1935 жылы басқару кеңесі де осы залды пайдаланды. 1996 жылғы 29 қаңтардағы өртте дерлік толығымен қираған Сала Гранде бастапқы нұсқасына сәйкес адал түрде қайта жаңартылды. Фойеден жоғары орналасқан еден өрттен кейін құлап, тек қана бұрыштары сақталды. Қазіргі еден бастапқы нұсқаға сәйкес қайта салынды және оның ерекше гүлдік өрнектері қайта жаңартылды, бұл үшін түрлі ағаш түрлері қолданылды: жапырақталған қайын, зәйтүн және алмұрт. Қабырғалардың түсі де бастапқы түсімен сақталды. Залдың жоғарғы бөлігінің айналасында галерея орналасқан, оған жоғарғы қабаттағы үш есіктен кіруге болады.

Жаңа бөлмелер

"Бұл жерде, ол болғандай", - Ла Фенице театрын қайта құрудың ұраны, оперхананың 1996 жылғы өртке дейінгі қалпында қайта салынуын талап етті. Дегенмен, бұл принцип ерекше тарихи және көркемдік маңызы бар бөлмелерге ғана қатысты деп саналды. Сондықтан, осы мүмкіндікті пайдаланып, осы категорияға кірмейтін ғимарат бөліктері қайта жобаланып, үш жаңа бөлме құрылды.

Көркем шығармаларда

Донна Леонның "Ла Феничедегі өлім" (1992) атты тұңғыш романы, оның комиссар Гуидо Брунетти жекеше детективтер сериясының бірінші кітабы, танымал оркестр дирижерінің "Ла Феничедегі Травиата" қойылымы кезінде цианидпен уланудан болған сенсациялық өліміне байланысты құпияға толы оқиғаны орталыққа қояды. Романның бірнеше сахнасында опера үйі егжей-тегжейлі сипатталған, сол кездегідей, үшінші өртке дейінгі жағдайында көрсетілген.