Кіріспе
Уильям Дипер (1685-1717) - ағылшын дін қызметкері, ақын және аудармашы. Режимнің өзгеруі кезінде саяси жағынан қате шешім қабылдап, ол өзінің мансабын алға жылжытқан меценаттарды жоғалтты және көп ұзамай жасырын өмірден өтті.
William Diaper (1685–1717) was an English clergyman, poet and translator of the Augustan era. Having taken the wrong political side at a time of regime change, he lost the patrons who were advancing his career and died in obscurity shortly afterwards.
Өмір
Уильям Диапердің өмірбаяны туралы мәліметтер аз. Ол Бриджвотерде Джозеф Диапердің ұлы болып дүниеге келді. 1699 жылы Оксфордтың Балиол колледжінде кедей ғалым ретінде оқыды. 1709 жылы ол діякон болып тағайындалды және ол өзінің алғашқы күлкілі өлеңінің тақырыбы болған Сомерсет деңгейлеріне қарап тұрған Брент Ноллдің прихожайындағы пастора болды. Оның келесі өлеңдер жинағы, инновациялық Нерейдтер немесе теңіз эклогтары, 1712 жылы жарық көрді және оған Лондонның әдеби әлеміне кіруді қамтамасыз етті. Атап айтқанда, Диаперді Джонатан Свифт байқады, ол осы уақытта ақынды өзінің "Стеллаға арналған журнал" кітабында атады. 1712 жылдың наурыз айында ол былай деп хабарлады: "Мынау бір жас жігіт жазды кейбір теңіз эклогы, Мермен поэмалары, қойшылардың пасторалдарына ұқсайды, және олар өте әдемі, және ой жаңа, мен ол үшін бірдеңе істеуім керек, және оны жолдан алып тастау керек. Мен жаңа ақыл-ойдың пайда болуын жек көремін, бірақ олар пайда болған кезде мен оларды жігерлендірдім; бірақ олар біздің табандарымызға тап беріп, бізді сахнадан шығарады ". Желтоқсан айында ол Диаперді және өзінің жаңа өлеңін саясаткер Генри Сент-Джонға және Сомерсет парламенті мүшесі Уильям Уиндхамға өзінің Бауырлар қоғамы арқылы таныстырды. Сонымен қатар, Свифт "Ағалар" клубы деп атаған, ол Тори пікірін министрлік деңгейде білдірді және тағы бір ақын Мэтью Приорды да қамтыды. Свифт Диаперді сол кезде "кедей кішкентай кедей" деп сипаттады, ол оның діни қызметке тағайындалуын күтті. Содан кейін келесі айда ол Диаперді "жаман шатырда, қатты науқастанып" көруге барды және оған жаңа меценаттардан жиырма гинея берді. Лондонға келген кезінде Диапер өзінің әдеби беделін басқа жолдармен де нығайтуға тырысты. Ол дәрігер Клод Квильеттің (160261) "Каллипаедея немесе әдемі балаларды алу өнері" атты нео-латын поэмасын аударуда авторлар тобымен бірлесіп жұмыс істеді. Оның төртінші кітабының аудармасын Сэмюэл Коббпен бөлісті. Ол жаңа достарының тори саясатын қолдады және "Дриадалар немесе нимфалар пайғамбарлығы" (1713 ж.) атты өлеңінде Утрехт келісімін атап өтті. Дипер өзінің қамқоршыларының қолдауымен 1714 жылы Гэмпширдің Дине қаласында, сондай-ақ Нортгемптонширдің Крикте де пасторалық қызмет атқарды. Сол жылы ол өзінің "Хорацийдің бірінші кітабының он жетінші хатының еліктеуін" Свифтке арнады және ол жердегі Гэмпшир пасторлығына сілтеме жасайды. Алайда, ол тәуелді болған Тори министрлігі көп ұзамай құлдырап, Георг I таққа отырғаны және оны қолдаған жаңа әкімшіліктің болуымен, одан әрі ілгерілеу үміті жоғалды. Осы арада Диапер өз бетінше аударма жобасын бастады, ол Опианның теңіз балық аулау туралы дидактикалық поэмасы "Халиетика" атты тағы бір теңіз тақырыбын қабылдады. Алайда денсаулығы әлі де нашарлап, 1717 жылы қайтыс болды. Бұл жұмысты оның бұрынғы колледжінің мүшесі Джон Джонс аяқтады және 1722 жылы университет жариялады.
Беделі
18 ғасырдың барысында Диапердің еңбегі оның ерте өліміне қарамастан, толығымен ұмытылмады. Свифттің досы Александр Поуп Диапердің поэтикалық қабілеттеріне таң қалмады, оны 1728 жылғы "Дунциада" нұсқасындағы суға секіру эпизодына қосты: "Диапер сәттілікке жетті, бірақ ол арамшөп жинады". Алайда, Суифттің араласуына байланысты, бұл сөз өлеңнің кейінгі қайта қаралған басылымдарынан жоғалып кетті. Дегенмен, Диапер кейіннен 18-ғасырдағы түсініксіз жинақтарда: "Дриадалар" поэтикалық күнтізбесі (1763), және Джон Николстегі Нерейдтер (1782) қайта басылды. Сатирикалық "Брент" Диапердің көзі тірісінде мүлдем жарық көрген жоқ, ал ол болған кезде әрқашан сол атаумен басылмаған. Бірақ ол жақсы танымал болды, оның үзінділері иезуиттердің саяхаттарының (1767) аудармашысы бір мәселені түсіндіру үшін интерполяцияланды. Диапердің Джон Николс Селекциясында кеш пайда болуы Джозеф Уортонның құлшынысына байланысты болды, бірақ мұның бәрі оның есімін келесі бір жарым ғасыр бойы ұмытудан құтқару үшін жеткіліксіз болды. Сэмюэл Джонсон оны "Поэттердің өмірі" (1779-81) кітабына енгізбеді, сонымен қатар Диапер Ұлттық биография сөздігіне (1885-1900) кірмеді. Генри Марион Холл Диапердің Нереидтерін өзінің монографиясында Балықшылардың Идильдері (Колумбия университеті, 1912) қарастырды, оларды Теокриттің XXI Идиллиясынан шыққан жанрда "пискаторлық эклогтар" деп атап, Диапердің соңғы редакторы таласқан. Бұл ақынның беделін 20 ғасырдың ортасында сыншы Джеффри Григсон қайта жаңғыртқаннан кейін болды. Ол Диаперге радиодан құлшыныспен сөйлеп, кейіннен оны өзінің "Эоль арфасы" (1947) атты очерктер кітабына енгізді. Оның ұсынысы бойынша Диапердің өлеңдерінің келесі басылымы 1952 жылы жарық көрді. Содан кейін оның шығармашылығына сын зерттеулер жүргізіле бастады және Джордж Ширтестің "Айрс для Уильяма Диапера" атты поэтикалық құрметтемесі, оның балық туралы жазған шығармаларын атап өтіп, Ширтестің "Жаңа және жиналған өлеңдері" (2008) жинағына енгізілді.