Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Алколеа шайқасы 1868 жылы 28 қыркүйекте Испанияның Кордова қаласында Гуадалкивир өзенінің үстіндегі көпірде болды. Бұл шайқаста генерал Франсиско Серрано и Домингуес бастаған революциялық күштер генерал Мануэль Павияның қолбасшылығындағы Испанияның патшасы Изабелла II-ді жеңіп, оны Испаниядан кетуге және Францияға жер аударылуға мәжбүр етті.
The Battle of Alcolea took place on 28 September 1868, over a bridge above Guadalquivir river in the town of Alcolea, Córdoba, Spain. In this battle, revolutionary forces led by General Francisco Serrano y Domínguez defeated Queen Isabella II of Spain's governmental forces commanded by general Manuel Pavía, forcing her to leave Spain and be exiled in France.
Прецеденттер
Изабелла II билігі кезінде Уақытша партияның үкімет монополиясын қолдады. Бұл жүйені тоқтату үшін прогрессивті партия мен демократиялық партия сияқты баламалы күштер 1866 жылы Остенд келісімін жасады, онда олар королева Изабелла II-ді биліктен шығаруды міндет етті.
Under Isabelle II's reign, a monopoly of the Government by the Moderate Party was supported. In order to end this system, alternative forces like the Progressive Party and Democratic Party signed the Ostend Agreement in 1866, in which they were committed to depose Queen Isabella II.
Ұрыстың дамуы
Генералдар Прим мен Топете Исабель II-ге қарсы көтеріліске басшылық етті және Мадридке қарай жүріс бастады. Оларды Андлусияға дейін алға жылжыған Новалише маркизі Мануэль Павия и Лейсидің роялистік әскерлері қарсы алды. Генерал Павияның әскері екі жаяу әскер дивизиясынан, ат әскер дивизиясынан, 32 далалық қарулы артиллерия бригадасынан, авангард бригадасынан және кейбір кішігірім қосалқы бөлімшелерден құралған, барлығы шамамен он мың адам. Бас көтергендер генерал Серраноның қолбасшылығымен, артиллериясы аз болса да, ұқсас мөлшерде әскер құрды. Павия өзінің екі колоннада орналасуын жоспарлады, біреуі Гуадалкивирдің оң жағалауындағы жол бойында, генерал Серрано әскерлері қорғаған Алколеа қаласындағы көпірден кері шегіну үшін, Испанияның қалған бөлігінде сол кездегі жағдайлардың өздеріне жағымды екенін біліп, нығайтылды. Екінші роялистік бағана қазіргі ескі IV Ұлттық жол бойында Эль Карпио, Лас-Кумбрес, Лос-Кансинос станцияларынан және Вега-де-Алколеадан көпірге дейін жетті. 1868 жылы 28 қыркүйекте екі армия да кездесті. Генерал Павия Серраноның көтерілісші әскерлері ұстап алған фронталды шабуыл жасады. Әскерлерінің рухын түсірмеу үшін, Пауиа өзі авангардқа баруды шешті, ол шрапнелдің жарылысынан бетіне ауыр жарақат алды. Содан кейін штабтың генералы Хименес де Сандовал командалық міндетін қолға алды және түн батып, әскерлерге кері шегінуге бұйрық берді және келіссөздерді бастады. Жалпы, қаза тапқандар мен жарақат алғандар арасында мыңға жуық адам болды.
Generals Prim and Topete led the insurrection against Isabel II and began a march towards Madrid. They were met by the royalist troops of Manuel Pavía y Lacy, Marquis of Novaliches, who advanced as far as Andalusia. The army of General Pavía was composed of two infantry divisions, a cavalry division, an artillery brigade with 32 field guns, a vanguard brigade and some minor auxiliary units, with a total of approximately ten thousand men. The rebels, under the command of General Serrano, formed an army of similar size, although with less artillery. Pavía planned his deployment in two columns, one along the road on the right bank of the Guadalquivir to fall back from the bridge in the town of Alcolea defended by the troops of General Serrano, fortified in the knowledge that the circumstances prevailing in the rest of Spain at that time were in their favour. The other royalist column advanced along what today is the old National Road IV from the station of El Carpio, Las Cumbres, the station of Los Cansinos and the Vega de Alcolea to reach the bridge head on. On September 28, 1868 both armies met. General Pavía made a frontal attack that was contained by Serrano's rebel troops. To avoid demoralizing his troops, Pavía himself decided to go to the vanguard, being seriously wounded in the face by shrapnel. General of Staff Jiménez de Sandoval then took command and at nightfall, ordered the troops to withdraw and began negotiations. In total, there were about a thousand casualties between dead and wounded.