Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық мүсінші (1901–1980)
Italian sculptor (1901–1980)
Марино Марини (27 ақпан 1901 – 6 тамыз 1980) – итальян мүсіншісі және педагог.
Marino Marini (27 February 1901 – 6 August 1980) was an Italian sculptor and educator.
Өмірбаян
1917 жылы Флоренциядағы Accademia di Belle Arti академиясына түсті. Сурет салудан ешқашан қол үзбесе де, Марини 1922 жылдан бастап көбінесе мүсіншілікпен айналысты. Осы уақыттан бастап оның туындыларына этрус өнері мен Артуро Мартинидің мүсіндері әсер етті. 1929 жылы Мартини Миланның жанындағы Монцадағы Scuola d’Arte di Villa Reale мектебінде профессорлық қызметке тағайындалды және 1940 жылға дейін осы лауазымды сақтап қалды. Осы кезеңде Марини жиі Парижге сапар шекті, онда Массимо Кампигли, Джорджио де Кирико, Альберто Магнелли және Филиппо Тибертелли де Пизиспен танысты. 1936 жылы ол Швейцарияның Тичино кантонындағы Тенеро Локарноға көшті; келесі бірнеше жыл бойы суретші Цюрих пен Базельге жиі барып, Альберто Джакометти, Жермен Ришье және Фриц Вотрубамен дос болып кетті. 1936 жылы Римнің Квадриеннале сыйлығын алды. 1938 жылы Мерседес Педрацциниге үйленді. 1940 жылы Миландағы Accademia di Belle Arti di Brera (қазіргі Brera Academy) мүсіншілік кафедрасының профессоры болып жұмысқа қабылданды. Оның белгілі шәкірттерінің бірі – мүсінші Парвиз Танаволи. 1943 жылы ол Швейцарияға эмиграцияға кетіп, Базель, Берн және Цюрих қалаларында көрмелер ұйымдастырды. Маринидің туындыларына арналған ретроспективтік көрмелер 1962 жылы Цюрихтегі Kunsthaus және 1966 жылы Римдегі Палаццо Венецияда өтті. Оның суреттері алғаш рет 1963–64 жылдары Миландағы Toninelli Arte Moderna галереясында көрсетілді. 1973 жылы Миландағы Галерея д’Арте Модернада оның туындыларының тұрақты экспозициясы ашылды, ал 1978 жылы Токиодағы Ұлттық заманауи өнер мұражайында Маринидің көрмесі ұсынылды. Флоренцияда оның өнеріне арналған музей бұрынғы Сан-Панкрацио шіркеуінде орналасқан. Оның туындыларын Миландағы Қазіргі заманғы өнер галереясы, Тейт коллекциясы, Венециядағы Пегги Гуггенхайм коллекциясының «Қала періштесі», Нортон Саймон мұражайы, Museum de Fundatie және Вашингтондағы Хиршхорн мұражайы мен мүсін бағы сияқты мұражайларда да кездестіруге болады.
He attended the Accademia di Belle Arti in Florence in 1917. Although he never abandoned painting, Marini devoted himself primarily to sculpture from about 1922. From this time his work was influenced by Etruscan art and the sculpture of Arturo Martini. Marini succeeded Martini as professor at the Scuola d’Arte di Villa Reale in Monza, near Milan, in 1929, a position he retained until 1940. During this period, Marini traveled frequently to Paris, where he associated with Massimo Campigli, Giorgio de Chirico, Alberto Magnelli, and Filippo Tibertelli de Pisis. In 1936 he moved to Tenero Locarno, in Ticino Canton, Switzerland; during the following few years the artist often visited Zürich and Basel, where he became a friend of Alberto Giacometti, Germaine Richier, and Fritz Wotruba. In 1936, he received the Prize of the Quadriennale of Rome. In 1938, he married Mercedes Pedrazzini. In 1940, he accepted a professorship in sculpture at the Accademia di Belle Arti di Brera (now Brera Academy) in Milan. Notable students of his include sculptor Parviz Tanavoli. In 1943, he went into exile in Switzerland, exhibiting in Basel, Bern, and Zurich. Retrospectives of Marini's work took place at the Kunsthaus Zürich in 1962 and at the Palazzo Venezia in Rome in 1966. His paintings were exhibited for the first time at Toninelli Arte Moderna in Milan in 1963–64. In 1973 a permanent installation of his work opened at the Galleria d’Arte Moderna in Milan, and in 1978 a Marini show was presented at the National Museum of Modern Art in Tokyo. There is a museum dedicated to his work in Florence in the former church of San Pancrazio. His work may also be found in museums such as the Civic Gallery of Modern Art in Milan, the Tate Collection, The Angel of the City at the Peggy Guggenheim Collection, Venice, the Norton Simon Museum, Museum de Fundatie and the Hirshhorn Museum and Sculpture Garden in Washington, D. C.
Жұмыс
Марини мүсін өнерінде бірнеше тақырыпты дамытты: аттар, Помона (жалаңаш бейнелер), портреттер және цирк тұлғалары. Ол бұл тақырыптарды дамытуда этрус және Солтүстік Еуропа мүсіндерінің дәстүрлеріне сүйенді. Оның мақсаты – классикалық тақырыптарды қазіргі заманғы көзқарас пен техникалар арқылы түсіндіре отырып, мифтік бейнелерді жасау болды. Марини ең әйгілісі – ат үстінде қолдарын кернеген адам бейнеленген стильді ат мүсіндері сериясы. Маринидің туындыларындағы ат пен мінген адамның эволюциясы, суретшінің қазіргі әлемнің өзгеруіне жауабын көрсетеді. Бұл тақырып 1936 жылы оның жұмыстарында пайда болды. Бастапқыда ат пен мінген адамның пропорциялары нәзік, екеуі де "сабырлы, формальды және тыныш" күйде болды. Келесі жылы ат көтеріліп, мінген адам қимыл-қозғалыс жасайды. 1940 жылға қарай формалар қарапайымданып, көнешіл рухта болады, пропорциялары төмендеп келеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, 1940 жылдардың соңында, ат тұрып, қозғалмайды, мойны созылған, құлақтары артқа қарай иілген, аузы ашық болады. Венециядағы Пегги Гуггенхайм коллекциясындағы "Қала періштесі" мысалы, "сексуалдық қуатпен тікелей байланысты, құпия және күшті күшке" толы. Кейінгі туындыларында мінген адам көбінесе өз жануарына мән бермейді, "өзінің ойлары мен алаланына беріледі". Суретшінің соңғы жұмысында, ат құлап, мінген адам төңкеріледі, бұл "басқаруды жоғалтудың апокалиптикалық бейнесі", Маринидің әлемнің болашағына деген үмітсіздігімен паралель.
Marini developed several themes in sculpture: equestrian, Pomonas (nudes), portraits, and circus figures. He drew on traditions of Etruscan and Northern European sculpture in developing these themes. His aim was to develop mythical images by interpreting classical themes in light of modern concerns and techniques. Marini is particularly famous for his series of stylised equestrian statues, which feature a man with outstretched arms on a horse. The evolution of the horse and rider as a subject in Marini's works reflects the artist's response to the changing context of the modern world. This theme appeared in his work in 1936. At first the proportions of horse and rider are slender and both are "poised, formal, and calm." By the next year the horse is depicted rearing and the rider gesturing. By 1940 the forms are simpler and more archaic in spirit; the proportions squatter. After World War II, in the late 1940s, the horse is planted, immobile, with neck extended, ears pinned back, mouth open. An example, in the Peggy Guggenheim Collection in Venice, is "The Angel of the City," depicting "affirmation and charged strength associated explicitly with sexual potency." In later works, the rider is, increasingly, oblivious of his mount, "involved in his own visions or anxieties." In the artist's final work, the rider is unseated as the horse falls to the ground in an "apocalyptic image of lost control" which parallels Marini's growing despair for the future of the world.
Көрме каталогтары
Марини, Марино. "Мүсіндер, Қағаздағы жұмыстар." (Галерея Питер Корей, Лугано: Kent Fine Art, Нью-Йорк. Милан: Electa, 1991 жыл.)
Marini, Marino. "Sculture, Opere Su Carta." (Galleria Pieter Coray, Lugano: Kent Fine Art, New York. Milano: Electa, 1991.