Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Зарака монастыры - Грекияның Пелопоннес аралында Стимфалияға жақын жердегі франк монастырының қираған жері. Ол Стимфалия көлінің жағалауынан бір шақырым қашықтықта, ежелгі Стимфалус қаласының орнында, "Франкократия" кезінде, яғни Византия империясының кейбір бөліктерін франктар мен венециандықтар басып алған кезде, 1204 жылы Төртінші крест жорығы оқиғаларынан кейін және Константинополь мен Грекияның Латын империясының құрылуы кезінде салынған.
Zaraka Monastery is a ruined Frankish abbey near Stymfalia, in the Peloponnese, in Greece. It was built about a kilometre from the shores of Lake Stymphalia, the site of the ancient city of Stymphalus, during the "Frankokratia", i. e. the occupation of parts of the Byzantine Empire by Franks and Venetians, following the events of the Fourth Crusade in 1204, and the establishment of the Latin Empire of Constantinople and Greece.
Тарих
Монастырьды цистерциан орденінің монахтары 1225 жылы салған. Бұл монастырь туралы ерекше назар аударатын нәрсе - бұл Грекияда цистерциандар салған жалғыз монастырь (шамамен шамамен. 17 19 үй Грекия бойынша), өйткені барлық басқа жағдайларда цистерциандар грек монахтары тастаған грек православтық монастырларды басып алды. Бұл тұрғыдан алғанда, ол Грекиядағы батыс готика сәулетінің ерекше аз үлгілерінің бірі, сонымен қатар (көптеген жағдайда бенедиктиндік) Пелопоннес батысындағы Исова монастырымен бірге (Трипити ауылының солтүстігінде). Оны алғаш 1920 жылдары профессор Анастасиос Орландос, содан кейін 1960 жылдары Э. Стикас қазып шығарды. 1984 жылы Афинадағы Канадалық институт пен Афинаның археологиялық қоғамының бірлескен жобасы шіркеудің алғашқы егжей-тегжейлі мемлекеттік жоспарын дайындады. Торонто университетінің ортағасырлық зерттеулер жөніндегі понтификалық институтының 1993-1996 жылдар аралығында жүргізілген қазба жұмыстары қақпа үйі мен монастырьдың айналасындағы аумақтарды ашып көрсетті. Кейбір ғалымдар аббатхананың Артемидаға арналған ежелгі грек ғибадатханасы сияқты бір жерде немесе жалпы аймақта салынған деп санайды, бұл ғибадатханадан алынған материалдар монастырь ғимараттарында кеңінен қолданылғандығымен расталады; дегенмен бұл элементтер (мысалы, қайта пайдаланылған бағаналы барабандар) бірнеше жүз метр қашықтықтағы ежелгі қаладан келген болуы мүмкін. Монастырь цистерциандық Бас тараудың жарғыларында кейде кездеседі және ол Бас тарауға міндетті жыл сайынғы қатысудан ерекше босатылған үйлердің бірі болды. Сирия мен кресттік мемлекеттердегі үйлермен бірге ол жеті жылда бір рет қатысуы керек еді. 1276 жылы монастырь тасталып кетті. Түпкі құрылыстар - бұл күмбезді қақпалы үй және шіркеу, әсіресе оның батыс шетінде, сондай-ақ монастырды қорғайтын қабырғаның бөліктері. Ғимараттың шығыс шетінің СШ-на қазба жұмыстары жүргізілген (әдетте, нартэкс жоспарланған, бірақ ешқашан аяқталмаған) жер сілкінісі кезінде құлаған асханаға ағашпен қапталған кіреберіс ашылған. PIMS қазбалары аббатхана 14 ғасырдың аяғында қоныстанған және 16 ғасырдың ортасына дейін ара-тұра қоныстанған. Кейінгі қайтадан иеленуден бірнеше қабірлер ашылды, оның ішінде бассыз адам және 16 ғасырдың ортасындағы неміс банкирінің белгісі бар.
The monastery was built by monks of the Cistercian Order, in c. 1225. What is particularly noteworthy about this monastery is that it the only one actually built by the Cistercians in Greece (out of the approx. 17 19 houses throughout Greece), since in all other occasion the Cistercians had occupied existing Greek Orthodox monasteries that had been abandoned by the Greek monks. In this respect it is one of the exceptionally few samples of western Gothic architecture in Greece, along with the (most likely Benedictine) monastery of Isova in the western Peloponnese (just north of the village of Trypiti). It was initially excavated by Professor Anastasios Orlandos in the 1920s and then by E. Stikas in the 1960s before a joint project by the Canadian Institute at Athens and the Archaeological Society of Athens prepared the first detailed state plan of the church in 1984. Excavations from 1993 to 1996 by the Pontifical Institute of Medieval Studies at the University of Toronto uncovered areas around the gate house and the cloister. Some scholars believe that the abbey had been built in the same location, or general area as an ancient Greek temple dedicated to Artemis, which is supported by the fact that materials from a temple have been extensively used in the buildings of the monastery; it is possible, however, that these elements (reused column drums, for example) came from the ancient city a few hundred metres away. The monastery makes sporadic appearance in the Statutes of the Cistercian General Chapter and it was one of the houses granted special exemption from the compulsory annual attendance at the General Chapter, and along with the houses in Syria and the Crusader States it was only required to attend once every seven years. The monastery was abandoned in 1276. The main surviving structures are the imposing vaulted gate house and the church, especially its western end as well as parts of the defensive wall around the monastery. Excavation to the NE of the east end of the church (possibly a narthex was originally planned but never completed) revealed an arched entrance probably to the refectory which had fallen in an earthquake. The PIMS excavations demonstrated that the abbey was resettled in the late 14th century and inhabited perhaps intermittently until the mid 16th century. A number of graves from this later reoccupation were excavated in and around the cloister, including a headless man and one with a German banker's token of the mid 16th century.