Дәуірлік Дафни монастыры Афинаның жанында орналасқан. ЮНЕСКО мұрасы тізіміне енген, біздің заманымыздың 11 ғасырында салынған византиялық архитектурасымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ортағасырлық Дафни монастыры Афинада.
Medieval monastery in Athens
Дафни немесе Дафни (қазіргі грек тілінде: Δαφνί; Катаревусада: Δαφνίον, Daphnion) – Афинаның орталық бөлігінен солтүстік-батысқа қарай, Чайдари қалашығында, Афина даңғылының (GR 8A) оңтүстігінде орналасқан он бірінші ғасырға жататын Византия монастыры. Ол Елеусиске дейінгі қасиетті жолдың жанында, сол аттас орманның ішінде жатыр. Орманның ауданы лавр тоғайын қоршап тұрады. "Дафни" – қазіргі грек тіліндегі атау, "лавр тоғайы" деген мағынаны білдіреді және Дафнион (Lauretum) сөзінен туындаған. Дафни монастыры, Дельфи маңындағы Хосиос Лукас және Хиос аралындағы Неа Мони сияқты танымал монастырлармен бірге, маңызды тарихи және сәулеттік құндылығы үшін ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енген. Бұл монастырлар орта византиялық сәулет өнерінің шедеврлері саналады және әсіресе ішкі кеңістіктеріндегі әсем алтын мозаикаларымен ерекшеленеді.
Daphni or Dafni (Modern Greek: Δαφνί; Katharevousa: Δαφνίον, Daphnion) is an eleventh century Byzantine monastery northwest of central Athens in the suburb of Chaidari, south of Athinon Avenue (GR 8A). It is situated near the forest of the same name, on the Sacred Way that led to Eleusis. The forest covers about , and surrounds a laurel grove. "Daphni" is the modern Greek name that means "laurel grove", derived from Daphneion (Lauretum). The Daphni Monastery, along with the famous monasteries of Hosios Loukas near Delphi and Nea Moni on the island of Chios, are designated UNESCO World Heritage Sites for their significant historical and architectural value. These monasteries are famed as masterpieces of middle Byzantine architecture, and are especially noted for their sumptuous interior gold ground mosaics.
Тарих
Дафни монастыры біздің заманымыздың VI ғасырының соңында готтар 395 жылы шабуыл жасап, қиратқан Аполлон ғибадатханасының орнында салынды. Ескі базилика толығымен бұзылды, бірақ бұрынғы шіркеудің қабырғалары мен ұялары жаңа шіркеу құрылысына енгізілді. Қабырғалардағы ескі фрескалардың іздерінде шиыршық ұстаған, мүмкін император Василий II-нің бейнесі салынған. Шіркеу құрылысында қолданған шеберлік Василий II Константинопольден жұмысшыларды шақырғанын көрсетеді. Олар шіркеудің фасадына готикалық стильдегі жеке монастырь және екі ұшты аркаларын қосты. Дафни монастыры рыцарьлардың көмілуге таңдаған танымал орны болды. 1458 жылы түріктердің келуімен және сұлтан Мехмед II-нің Афинаға сапарынан кейін цистерциандықтар Дафни монастырын тастап кетті, ал Афина герцогтығы таратылды.
The Daphni Monastery was founded towards the end of the sixth century A. D. on the site of the Sanctuary of Apollo which had been desecrated by the Goths in 395. The old basilica was completely demolished except for the enclosing walls and cells from the former church which were incorporated into the new church. Traces of old frescoes found on the walls show a person with bands, perhaps Emperor Basil II, holding a scroll. The craftsmanship used in the church construction suggests Basil II brought in workers from Constantinople. who added their own cloister and twin pointed arches in the Gothic style to the façade of the church. The Daphni Monastery became a popular burial place for Knights. In 1458, immediately after the coming of the Turks and the visit of Sultan Mehmed II to Athens, the Cistercians abandoned the Daphni Monastery and the Duchy of Athens was abolished.
Сәулет
Шіркеудің сыртқы жағы клоизон стилінде жасалған, бұл Грекиядағы орта византиялық шіркеулерге тән кең таралған стиль. Мозаиканың түрлі аймақтардан екенін анықтайтын факторлардың бірі қолданылған шынының өзгешелігі. Шыны жергілікті түрде өңделуі немесе басқа аймақтардан әкелінуі мүмкін; Дафни жағдайында шыны осы жерде жасалған деп саналады. Бұл мозаикалар тобы осы кезеңдегі ең маңызды және жақсы сақталған мозаикалық циклдердің бірі болып есептеледі. Олар Константинополь шіркеуіндегі иконографиялық және стильдік тұжырымдамалардың иконографиялық дағдарыстың соңында (843 ж.) қалыптасқандығын көрсетеді. Қалыптастыру, константинопольдік өнерге тән, тақырыптарды таратуда қатаң тұрақтылықты көрсетеді. Византия теологиясында шіркеу ғимараты христиан әлемінің символы болды, ол көктің сұлулығын көрсетуге бағытталған. Византиялық шіркеулерде бейнелерді орналастырудың стандартталған тәртібі болған. Ең қасиетті тұлғалар күмбезде және апсидада бейнеленген, ал төменде күмбез сахналары діни маңыздылығына қарай жоғарыдан төменге орналастырылған. Шіркеуге келгендердің назары бірден ең маңызды және танымал мозаикаға ауады: Күмбездің тәжінен бәрін қадағалайтын Христос Пантократор (Әлемнің Иесі). Ол қатаң жүзімен және тек басы мен иықтары көрінетін қауіпті көздерімен бейнеленген. Бұл медальон жоғары көркемдік сапасымен және «өнердегі ең ұлы туындылардың бірі» ретінде танылады. Мәсіхтің төменгі бөлігінде, шіркеудегі басты тұлға ретінде Мәсіхті жарықтандыратын терезелердің арасында он алты Пайғамбар тұр. Пайғамбарлар ежелгі киім киіп, Мәсіхтің даңқы немесе Екінші Келу туралы мәтін жазылған пергамент ұстап тұр. Күмбездің төрт бөлігінде Иса Мәсіхтің өмірінен алынған төрт көрініс бейнеленген. Крестке айдалу көрінісінде үш тұлға бейнеленген: айқышқа шегеленген Мәсіх, айқышқа шегеленген Мәриям және Жақия, екеуі де айқыштан екі жақта. Тұлғалар бос, алтын фонға қарсы үшбұрыш пішінде орналастырылған. Әрбір тұлға бөлек, бірақ бірімен-бірі байланысты. Бұл теңгерімділік грек мүсіншілерінің ғибадатханалардың фронтондарындағы суреттерін орналастыруына ұқсас. Жақияның суреті бүгілген күйде, салмағы бір аяғында – грек мүсіншілері қолданған поза. Мәсіхтің денесі классикалық, спорттық стильде бейнеленген, бірақ грек мүсіндерінен айырмашылығы, анатомия өмірге сәйкес келмейді. Жақия мен Мадоннаның беттері византиялық стильге тән жазықтыққа және ауыр сызықтарға ие, бірақ олар грек мүсіндерінің тыныштығын көрсетеді. Монастырдың сәні заманның рухынан шабыттанған. Бет-әлпеттер материалдық емес, қатал және эмоциясыз бейнеленген. Денелер ауыр және қатты, бұл епископтардың, монахтардың және шейіттердің иконаларын бейнелеуде жиі кездесетін ерекшелік. Суреттік перспектива, тұлғалардың стильдері мен қимылдары, фигуралардың пішіні, дизайнның қарапайымдығы және алтын мен күміс тессералардан шағылысқан түстердің керемет сұлулығы Дафни мозаикаларын он бірінші және он екінші ғасырлардағы мозаикалардың арасында жалпы византиялық өнердің ерекше үлгілері ретінде ерекшелендіреді.
The exterior of the church has a cloisonné style, which is very common for middle Byzantine churches in Greece. One of the factors that identifies mosaics from different areas is the variance in glass used. The glass can be crafted locally or imported from other areas; in the case of Daphni, it is believed the glass was created on site. This group of mosaics is considered one of the most important and best preserved mosaic cycles from this period. They are evidence of the iconographic and stylistic conceptions formulated at the end of the iconoclastic crisis (AD 843) by the Church of Constantinople. The decoration shows a rigid consistency in the distribution of subject characteristic of Constantinopolitan art. In Byzantine theology, the church building was a symbol of the Christian universe, intended to reflect the splendor of heaven. A standardized program in Byzantine churches established the order in which the representations were arranged. The most sacred characters were depicted in the dome and the apse, while below, the dome scenes were arranged from higher to lower levels relating to their level of religious importance. Visitors to the church are immediately drawn to the most important and famous of the mosaics: Christ Pantocrator (Lord of the Universe) watching over all from the crown of the dome. He is depicted with a stern face and a threatening gaze with only his head and shoulders shown. This medallion is recognized as representing high artistic quality and as “one of the greatest creations in art” Christ is surrounded by sixteen Prophets at the base of the dome, between the windows that illuminate Christ as the dominant figure in the church. The prophets are wearing ancient garments and hold a parchment containing text proclaiming the glory of Christ or the Second Coming. On the pendentives there are four scenes from the life of Christ. The Crucifixion scene shows three figures: Christ on the cross, with Mary and Saint John are at the foot of the cross, one on each side. The figures are arranged in the shape of a triangle against the empty golden background. Each figure is separate and unified with the other figures. This balanced arrangement is similar to the way Greek sculptors placed their figures in the pediments of temples. The figure of St. John is depicted in a bending position, with his weight on one leg – a pose used by Greek sculptors. The body of Christ is depicted in a classic, athletic style, but unlike Greek sculpture, the anatomy is not true to life. The faces of Saint John and the Madonna have the flatness and heavy lines of the Byzantine style, but they express the calm of Greek statues. The decoration of the monastery is inspired by the spirit of the times. Faces are dematerialized, austere and depicted with unemotional expressions. The bodies are heavy and rigid, common characteristics in depicting the icons of the Bishops, Monks and the Martyrs. The pictorial perspective, the figure styles and gestures, the modeling of the figures along with simplicity of design, and the dazzling splendor of color reflecting from the gold and silver tesserae distinguish the Daphni mosaics among the mosaics of the eleventh and twelfth centuries as particularly grand specimens of Byzantine art in general.