Кіріспе
Казимир бекінісі немесе Троица бекінісі - XVII ғасырдағы Голландияның Жаңа Нидерланд колониясындағы бекініс. Ол қазіргі Нью-Касл, Делавэр қаласында Каштановый көшесінің соңында орналасқан, қазір жоқ бөгеттік аралда орналасқан.
Өмірбаян
Голландиялықтар Делавэр өзенін Zuyd Rivier немесе Оңтүстік өзен деп атады және оның бойындағы жерлерді және оның шығанағындағы жерлерді өзінің Жаңа Нидерланд колониясының оңтүстік жағы деп қарастырды. 1638 жылы Делавэр аңғарына шведтер, финдер, голландтар және валлондар қоныстанды. Бұл жер Голландия империясы ресми түрде мойындамаса да, Жаңа Швецияның колониясы болды.
Егемендік
Форт бірнеше рет иелігін ауыстырды. 1647 жылы Жаңа Нидерландының бас директоры лауазымына келгеннен кейін көп ұзамай Питер Стьювесант аймақты және оның табысты саудасын қайтадан бақылауға алуға тырысты. Басқаруды қолға алу үшін ол Скуилкиллдің аузындағы Ұлы Минквалар жолының аяғына жақын Беверстрид фортын салдырды. Бұрын салынған Fort Nassau-ның өзеннің шығыс жағалауындағы (қазіргі Нью-Джерси) орналасуы қолайсыз болып шықты, өйткені жергілікті Сусквеннок пен Ленапе халқының ең бай тері аулау аймағы батысқа қарай ішкі аймақта болды. 1651 жылы Стьювесант фортты бөлшектеді және оны бірінші және ірі швед қоныстарының бірі Кристина фортынан ағыстың батыс жағалауына көшірді. Ол оны Форт Казимир деп атады. Беверстрид форты тасталып, голландиялықтардың қатысуы нығайтылды. 1654 жылы Үшінші жексенбіде Жаңа Швеция губернаторы подполковник Йохан Принцтің комиссары және кеңесшісі Йохан Ризинг өз міндеттерін және голландиялықтарды Делавэр аңғарынан қуып шығаруды ресми түрде қабылдады. Казимир форты шведтерге беріліп, Тринити форты (швед тілінде Fort Trefaldighet) деп аталды. 1654 жылдың 21 маусымында жергілікті халықтар шведтермен кездесіп, өздерінің одақтастығын қайта растады. Стьювесант голландтық күшті бастап, 1655 жылы 11 қыркүйекте қалмақты қайтадан басып алды, оны Жаңа Амстел деп атады. Солтүстікке қарай 10 шақырым жерде орналасқан Кристина бекінісі 1655 жылы 15 қыркүйекте құлады. Шығыс жағалаудағы Нья Эльфсборг форты тасталып, швед әскерлері өртеп жіберді. Жаңа Швеция голландиялықтардың бақылауына түсті. Джон Пол Жакке дереу директордың орынбасары болып тағайындалды, бұл Жаңа Амстельді Голландия колониясының аймақтық бекінісі етті, ол Жаңа Амстердамға бағынышты болды. Персика соғысының шабуылдары кек алу болды деп болжанады, өйткені жергілікті халық шведтермен жасалған келісімге қорғаныс одағын енгізді. 1664 жылы голландтар Амстердам фортын басып алудан бас тартты, содан кейін бүкіл Жаңа Нидерланд ағылшынға тиді. Оңтүстікке қарай ағылшындар бейбіт жолмен Алтена фортын басып алды. Кейбір қарсылық Казимир фортында көрсетілді, бірақ форт тез берілді. 1673 - 1674 жылдары ол қайтадан Голландияның бақылауына түсті, бірақ Вестминстер шартына қол қойылғаннан кейін ағылшынға қайта оралды. Тарихшы Джозеф Уайтруал Стьювесанттың сенімді адамдарының бірі поляк Даниэль Лицко екенін анықтады. Стьювесант поляк саудагерлері мен сарбаздарын Жаңа Нидерландқа қоныстануға шақырды. Сондай-ақ, форт Эрнст Казимир Нассау Дицтің есімімен аталған деп айтылады, ол сонымен қатар Фризеланд, Гронинген және Дренте штадхольдері болды, бірақ бұл идеяны растайтын құжаттық дәлелдер жоқ.
subordinate to New Amsterdam. It has been suggested that the Peach War attack was a retaliation, as the indigenous population considered the treaty with the Swedes to include a defence alliance. In 1664, the Dutch surrendered control of Fort Amsterdam, and thereafter all of New Netherland fell to the English. Proceeding south the English peacefully took Fort Altena. Some resistance was offered at Fort Casimir, but the fort quickly succumbed. In 1673–1674 it came under Dutch control again, but reverted to the English after the signing of the Treaty of Westminster. Historian Joseph Wytrwal found that one of Stuyvesant's confidantes and trusted burghers was Daniel Liczko, a Pole, and Stuyvesant encouraged Polish tradesmen and soldiers to settle in New Netherland. It has also been suggested that the fort was named for Ernst Casimir of Nassau Dietz who was also Stadtholder of Friesland, Groningen and Drenthe, but there is no documentary evidence to support this idea.