Кіріспе

USS Estes (AGC 12) - АҚШ-тың теңіз флотының амфибиялық командалық кемесі. Ол ресми түрде "Колорадодағы тау шыңы мен ұлттық парк" деп аталады. Ол амфибиялық күштердің флагманы, алдыңғы қатарлы байланыс құралдары мен кең жауынгерлік ақпарат кеңістігі бар жүзуші командалық пункт ретінде жобаланған.

Құрылыс және мансап

Эстес 1943 жылы 1 қарашада Солтүстік Каролинаның Уилмингтон қаласындағы Солтүстік Каролина кеме құрылысы компаниясында "Morning Star" деп аталды. Кеме 1944 жылы 22 ақпанда Әскери-теңіз флотына сатып алынып, 9 қазанда пайдалануға берілді. 1944 жылдың 20 қарашасында Эстес Норфолк әскери-теңіз стансасынан Перл-Харборға келді және жаттығудан кейін 1-ші амфибиялық топтың қолбасшысы контр-адмирал Уильям Х. П. Бландидің туын сындырды. Ол Перл-Харбордан 1945 жылы 10 қаңтарда Мариана аралдарына ұшып барып, 16 ақпанда Иво-Джимаға жетті. TF 52 флагманы ретінде Эстес шабуылға дейінгі бомбалаудың бақылау орталығы және су астындағы бұзғыш топтардың шабуылға арналған жағажайларды дайындау жұмысына қызмет етті. Ол 19 ақпандағы қону кезінде аралдан тыс қалды, жарақат алғандарды қабылдады және шағын кемелермен қамтамасыз етті және жөндеді. 11 наурызда Окинава шабуылға соңғы дайындық жасау үшін Улитиге келді.

1945 жыл

Бұл да ТФ 52-нің флагманы, амфибиялық қолдау күшінің құрамына кіреді. Ол су астындағы бұзғыш топты түсіріп, содан кейін бомбалау тобымен бірге жүзіп, жағалаулар мен жапондық бекіністерге шабуыл жасауды басқарды. Радарлық пикет-жойқын кемелермен байланыс жасау арқылы алынған ақпаратты пайдалана отырып, 1 сәуірдегі шабуылға жиналған үлкен кемелер шоғырлануын қорғауға арналған ұшақ тасымалдаушы ұшақтарын бақылайды. Бір айдай аралдан шыққаннан кейін, ол 20 сәуірде Сайпанға барып, адмирал Бландиді Перл-Харборға алып барды, ол өзінің ұжымымен 19 мамырда қонып кетті. Эстес Сан-Францискоға күрделі жөндеуге және кемені одан да тиімді ету үшін жасалған жабдықтарды орнатуға барды. 20 шілдеде 13-ші амфибиялық топтың командирі контр-адмирал Р.О. Дэвиске кіріп, 8 тамызда Филиппинге жөнелтілді. 28 тамызда Лейтеге келіп, Филиппиннен Жапонияға әскерлерді көтеруді үйлестірді. Филиппинде кеңінен саяхаттағаннан кейін Эстес Шанхайға қарай жүзіп, 7 қарашада келгеннен кейін 7-ші флоттың командирі адмирал Томас К. Кинкейдтің туын сындырады. Қытай жағалауындағы әскери қызметін аяқтағанға дейін, оның бір бөлігі Цинтао қаласында болған, кеме 7-ші флоттың үш командашысы вице-адмирал Дэниел Барби, адмирал Чарльз М. Кук және адмирал Оскар К. Баджер үшін флагман ретінде қызмет етті.

1946 жыл

1946 жылы маусымда Estes Батыстық Тынық мұхит теңіз күштері үшін флагман болды және 1947 жылы Бремертоннан кейін Сан-Францискоға дейін Цинтао мен Гонконг арасында круизді жалғастырды. 16 ақпанда келген ол Сан-Франциско мен Сан-Диегода Ханттерс-Пойнт қаласында қызметінен босатылып, 1949 жылы 30 маусымда резервке орналастырылды.

1950 жылдар

1951 жылы 31 қаңтарда қайтадан іске қосылды. Сан-Диегодан кейін 20 маусымда Йокосука мен Инчонға жөнелтілді. 25 шілде мен 6 тамыз аралығында Тихоокеан мұхитындағы амфибиялық күштің қолбасшысы вице-адмирал И. Н. Киландтың флагманы болды. Кеме осы сапардың қалған бөлігінде Алыс Шығыста, Корея мен Жапония машықтарында жұмыс істеген кезде, бірінші амфибиялық топтың командашыларын алып жүрді. 1952 жылы 19 сәуірде Сан-Диегоға оралған Эстес жоғары дәрежелі бақылаушыларды Маршалл аралдарына алып барды. Контр-адмирал Ф. С. Уитингтон, АҚШ-тың Әскери-теңіз флоты, 3-амфибиялық топтың командирі және 9-шаруашылық тобының командирі, Эстес Сан-Диегодан 1953 жылы 6 шілдеде шығып, Аляскадағы Кодиакқа бағыт алды. Бұл жолы "Көк мұрын" операциясының мақсаты солтүстіктегі "ДЭВ желісі" мемлекеттік қондырғыларын қайта жабдықтау болды. Эстес Кодиакқа Сан-Диегодан бір апта бұрын келген. Солтүстікке қарай жүріп, TF 9 ұжымы ресми түрде "Арктиканың құрметті ордені" "Көк мұрын" ретінде 19 шілдеде Арктика шеңберінен өткен кезде. Кейп-Айсиге кемеге отырғанда Эстес Кореяда бітімге қол қойылғанын естіді. 31 шілдеде Уэйнрайтқа дейін солтүстікке қарай жалғастыра отырып, Эстес келесі күні Пойнт-Бэроуға қарай жылжыды. Point Barrow маңында зәкірленгенде, Эстес желдің ауысуына уақытша ұшырады, бұл мұздың жағаға қарай жылжыуына мүмкіндік берді, бұл кемені бір аптаның басым бөлігінде қозғалмайтын етті. Мұзқұйғыш Эстесті және "Электра" мен "Скагитті" мұздықтан құтқарып алды. Кеме 9 тамызда Сан-Диего портына қарай бағыт алды. 1954 жылдың қаңтар мен мамыр айларында ол қайтадан Эниветокта атом қаруын сынауға барды, ал 6 шілдеде Қиыр Шығысқа жолға шықты. Коммунистік Солтүстік Вьетнамнан босқындарды эвакуациялау операциясы "Азаттыққа өту" бақылау кемесі ретінде Эстес 18 тамыздан 29 қазанға дейін Хайфонгтан жұмыс істеді. 1955 жылдың 6-11 ақпан аралығында Тайвань бұғазында болған дағдарыстан кейін Тачен аралдарын эвакуациялауға көмектесті. Эстес 1955 жылы 22 мамырда Сан-Диегоға оралды, келесі жылы сол жерден жұмыс істеді. 1956 жылдың наурыз мен шілде айларында ол қару-жарақ сынақтары үшін Маршалл аралдарында болды. 1957 жылдың 31 қаңтарында Йокосукаға жөнелтілді. Ол 15 мамырда АҚШ-қа оралды, шілде мен тамызда Перл-Харборға барды. Келесі жылы Эстес шілдеде Британдық Колумбияның порттарына, ал тамыз айында Сиэтлге бару үшін солтүстікке қарай жүзіп кетті. 1959 жылы Қиыр Шығыста болған кезекті кезек кезінде ол Жапония, Окинава және Кореяның жағалауында маңызды амфибиялық операцияларды және Корольдік теңіз флотының және Корольдік Жаңа Зеландия теңіз флотының кемелерімен Борнео жағалауында жаттығулар жүргізді.

1960 жылдар

Ол тамыз айында Сан-Диегоға оралды және 1962 жылға дейін батыс жағалауда жұмыс істеді, екі рет Тынық мұхитының солтүстік-батысына барды. Estes Оңтүстік Вьетнамға 1965 жылдың маусым мен қазан аралығында, 1966 жылдың тамыз айынан 1967 жылдың қаңтарына дейін, 1968 жылдың ақпан айынан шілдесіне дейін және, ақыр соңында, 1969 жылдың тамыз айынан қыркүйек айына дейін жіберілді. 1967 жылы қаңтарда Вьетнамдағы операциялары үшін "Құрметке лайық бірлік" мақтау қағазымен марапатталды. "Эстес" кемесіне капитаны Эдвард Роджерс басқарды. Екінші офицер - Гас Читам және Эдвард Маккарти. 1969 жылы 31 қазанда Эстес соңғы рет қызметінен шығарылды.