Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
USS Estes (AGC 12) - АҚШ-тың теңіз флотының амфибиялық командалық кемесі. Ол ресми түрде "Колорадодағы тау шыңы мен ұлттық парк" деп аталады. Ол амфибиялық күштердің флагманы, алдыңғы қатарлы байланыс құралдары мен кең жауынгерлік ақпарат кеңістігі бар жүзуші командалық пункт ретінде жобаланған.
United States Navy amphibious force command ship
USS Estes (AGC 12) was a amphibious force command ship. It is officially named after "A mountain peak and national park in Colorado." She was designed as an amphibious force flagship, a floating command post with advanced communications equipment and extensive combat information spaces to be used by the amphibious forces commander and landing force commander during large scale operations.
Құрылыс және мансап
Эстес 1943 жылы 1 қарашада Солтүстік Каролинаның Уилмингтон қаласындағы Солтүстік Каролина кеме құрылысы компаниясында "Morning Star" деп аталды. Кеме 1944 жылы 22 ақпанда Әскери-теңіз флотына сатып алынып, 9 қазанда пайдалануға берілді. 1944 жылдың 20 қарашасында Эстес Норфолк әскери-теңіз стансасынан Перл-Харборға келді және жаттығудан кейін 1-ші амфибиялық топтың қолбасшысы контр-адмирал Уильям Х. П. Бландидің туын сындырды. Ол Перл-Харбордан 1945 жылы 10 қаңтарда Мариана аралдарына ұшып барып, 16 ақпанда Иво-Джимаға жетті. TF 52 флагманы ретінде Эстес шабуылға дейінгі бомбалаудың бақылау орталығы және су астындағы бұзғыш топтардың шабуылға арналған жағажайларды дайындау жұмысына қызмет етті. Ол 19 ақпандағы қону кезінде аралдан тыс қалды, жарақат алғандарды қабылдады және шағын кемелермен қамтамасыз етті және жөндеді. 11 наурызда Окинава шабуылға соңғы дайындық жасау үшін Улитиге келді.
Estes was launched on 1 November 1943 at the North Carolina Shipbuilding Company in Wilmington, North Carolina, as Morning Star. The ship was acquired by the Navy on 22 February 1944 and commissioned on 9 October 1944. On 20 November 1944, Estes arrived at Pearl Harbor from Naval Station Norfolk, and after training, broke the flag of Rear Admiral William H. P. Blandy, Commander, Amphibious Group One. She sailed from Pearl Harbor on 10 January 1945 for rehearsal landings in the Marianas, and on 16 February arrived off Iwo Jima. As flagship for TF 52, Estes served as control center for the pre invasion bombardment and the work of underwater demolition teams preparing the beaches for the assault. It remained off the island through the landings of 19 February, receiving wounded and supplying and repairing small craft. It arrived at Ulithi on 11 March to make final preparations for the Okinawa assault.
1945 жыл
Бұл да ТФ 52-нің флагманы, амфибиялық қолдау күшінің құрамына кіреді. Ол су астындағы бұзғыш топты түсіріп, содан кейін бомбалау тобымен бірге жүзіп, жағалаулар мен жапондық бекіністерге шабуыл жасауды басқарды. Радарлық пикет-жойқын кемелермен байланыс жасау арқылы алынған ақпаратты пайдалана отырып, 1 сәуірдегі шабуылға жиналған үлкен кемелер шоғырлануын қорғауға арналған ұшақ тасымалдаушы ұшақтарын бақылайды. Бір айдай аралдан шыққаннан кейін, ол 20 сәуірде Сайпанға барып, адмирал Бландиді Перл-Харборға алып барды, ол өзінің ұжымымен 19 мамырда қонып кетті. Эстес Сан-Францискоға күрделі жөндеуге және кемені одан да тиімді ету үшін жасалған жабдықтарды орнатуға барды. 20 шілдеде 13-ші амфибиялық топтың командирі контр-адмирал Р.О. Дэвиске кіріп, 8 тамызда Филиппинге жөнелтілді. 28 тамызда Лейтеге келіп, Филиппиннен Жапонияға әскерлерді көтеруді үйлестірді. Филиппинде кеңінен саяхаттағаннан кейін Эстес Шанхайға қарай жүзіп, 7 қарашада келгеннен кейін 7-ші флоттың командирі адмирал Томас К. Кинкейдтің туын сындырады. Қытай жағалауындағы әскери қызметін аяқтағанға дейін, оның бір бөлігі Цинтао қаласында болған, кеме 7-ші флоттың үш командашысы вице-адмирал Дэниел Барби, адмирал Чарльз М. Кук және адмирал Оскар К. Баджер үшін флагман ретінде қызмет етті.
Again flagship for TF 52, the amphibious support force, Estes was off Okinawa on 24 March 1945. It landed an underwater demolition group, then sailed with the bombardment group, directing the pre invasion pounding of the beaches and Japanese strong points. Using information gained from its contacts with the radar picket destroyers, its controlled aircraft carrier planes protecting the vast concentration of shipping assembled for the assault on 1 April. After almost a month off the bitterly contested island, it sailed on 20 April to replenish at Saipan and carry Admiral Blandy to Pearl Harbor, where he and his staff disembarked on 19 May. Estes continued to San Francisco for overhaul, and equipment installation designed to make the ship even more effective. On 20 July, it embarked Rear Admiral R. O. Davis, Commander, Amphibious Group 13, and on 8 August sailed for the Philippines. It arrived at Leyte on 28 August for occupation duty, coordinating the lifting of troops from the Philippines to Japan. After cruising widely in the Philippines on this duty, Estes sailed for Shanghai, and upon its arrival on 7 November, broke the flag of Admiral Thomas C. Kinkaid, Commander, 7th Fleet. Before its had completed its tour of occupation duty along the Chinese coast, for part of which it was homeported at Tsingtao, the ship served as flagship for three succeeding commanders of the 7th Fleet, Vice Admiral Daniel E. Barbey, Admiral Charles M. Cooke, and Admiral Oscar C. Badger.
1946 жыл
1946 жылы маусымда Estes Батыстық Тынық мұхит теңіз күштері үшін флагман болды және 1947 жылы Бремертоннан кейін Сан-Францискоға дейін Цинтао мен Гонконг арасында круизді жалғастырды. 16 ақпанда келген ол Сан-Франциско мен Сан-Диегода Ханттерс-Пойнт қаласында қызметінен босатылып, 1949 жылы 30 маусымда резервке орналастырылды.
In June 1946, Estes became flagship for Naval Forces, Western Pacific, and continued to cruise between Tsingtao and Hong Kong, aside from a 1947 overhaul at Bremerton, until 29 January 1949, when it departed Tsingtao for San Francisco. Arriving on 16 February, it lay at San Francisco and San Diego until its decommissioning at Hunter's Point, San Francisco and being placed in reserve on 30 June 1949.
1950 жылдар
1951 жылы 31 қаңтарда қайтадан іске қосылды. Сан-Диегодан кейін 20 маусымда Йокосука мен Инчонға жөнелтілді. 25 шілде мен 6 тамыз аралығында Тихоокеан мұхитындағы амфибиялық күштің қолбасшысы вице-адмирал И. Н. Киландтың флагманы болды. Кеме осы сапардың қалған бөлігінде Алыс Шығыста, Корея мен Жапония машықтарында жұмыс істеген кезде, бірінші амфибиялық топтың командашыларын алып жүрді. 1952 жылы 19 сәуірде Сан-Диегоға оралған Эстес жоғары дәрежелі бақылаушыларды Маршалл аралдарына алып барды. Контр-адмирал Ф. С. Уитингтон, АҚШ-тың Әскери-теңіз флоты, 3-амфибиялық топтың командирі және 9-шаруашылық тобының командирі, Эстес Сан-Диегодан 1953 жылы 6 шілдеде шығып, Аляскадағы Кодиакқа бағыт алды. Бұл жолы "Көк мұрын" операциясының мақсаты солтүстіктегі "ДЭВ желісі" мемлекеттік қондырғыларын қайта жабдықтау болды. Эстес Кодиакқа Сан-Диегодан бір апта бұрын келген. Солтүстікке қарай жүріп, TF 9 ұжымы ресми түрде "Арктиканың құрметті ордені" "Көк мұрын" ретінде 19 шілдеде Арктика шеңберінен өткен кезде. Кейп-Айсиге кемеге отырғанда Эстес Кореяда бітімге қол қойылғанын естіді. 31 шілдеде Уэйнрайтқа дейін солтүстікке қарай жалғастыра отырып, Эстес келесі күні Пойнт-Бэроуға қарай жылжыды. Point Barrow маңында зәкірленгенде, Эстес желдің ауысуына уақытша ұшырады, бұл мұздың жағаға қарай жылжыуына мүмкіндік берді, бұл кемені бір аптаның басым бөлігінде қозғалмайтын етті. Мұзқұйғыш Эстесті және "Электра" мен "Скагитті" мұздықтан құтқарып алды. Кеме 9 тамызда Сан-Диего портына қарай бағыт алды. 1954 жылдың қаңтар мен мамыр айларында ол қайтадан Эниветокта атом қаруын сынауға барды, ал 6 шілдеде Қиыр Шығысқа жолға шықты. Коммунистік Солтүстік Вьетнамнан босқындарды эвакуациялау операциясы "Азаттыққа өту" бақылау кемесі ретінде Эстес 18 тамыздан 29 қазанға дейін Хайфонгтан жұмыс істеді. 1955 жылдың 6-11 ақпан аралығында Тайвань бұғазында болған дағдарыстан кейін Тачен аралдарын эвакуациялауға көмектесті. Эстес 1955 жылы 22 мамырда Сан-Диегоға оралды, келесі жылы сол жерден жұмыс істеді. 1956 жылдың наурыз мен шілде айларында ол қару-жарақ сынақтары үшін Маршалл аралдарында болды. 1957 жылдың 31 қаңтарында Йокосукаға жөнелтілді. Ол 15 мамырда АҚШ-қа оралды, шілде мен тамызда Перл-Харборға барды. Келесі жылы Эстес шілдеде Британдық Колумбияның порттарына, ал тамыз айында Сиэтлге бару үшін солтүстікке қарай жүзіп кетті. 1959 жылы Қиыр Шығыста болған кезекті кезек кезінде ол Жапония, Окинава және Кореяның жағалауында маңызды амфибиялық операцияларды және Корольдік теңіз флотының және Корольдік Жаңа Зеландия теңіз флотының кемелерімен Борнео жағалауында жаттығулар жүргізді.
Estes was recommissioned on 31 January 1951, and after training off San Diego, sailed on 20 June for Yokosuka and Inchon, where from 25 July to 6 August, it served as flagship for Vice Admiral I. N. Kiland, Commander, Amphibious Force, Pacific. The ship carried successive Commanders, Amphibious Group One, through the remainder of this tour of duty in the Far East, during which it operated off Korea and in exercises off Japan. Returning to San Diego on 19 April 1952, Estes carried high ranking observers to the Marshall Islands for nuclear weapons tests in the fall of 1952. With Rear Admiral F. S. Withington, USN, Commander Amphibious Group 3 and Commander Task Force 9, embarked, Estes left San Diego on 6 July 1953, setting course for Kodiak, Alaska. This time, the purpose of "Operation Blue Nose," as it was called, was to resupply government installations—the "DEW Line"—in the far north. Estes arrived at Kodiak one week out of San Diego. Proceeding north, the personnel of TF 9 were officially inducted into the "Honorary Order of the Arctic" as "Blue Noses" when the force crossed the Arctic Circle on 19 July. While at anchor at Icy Cape, Estes received news that a truce had been signed in Korea. Continuing north to Wainwright on 31 July, Estes pressed on to Point Barrow the following day. At anchor off Point Barrow, Estes fell temporary victim to a shift in the wind which allowed pack ice to move inshore, immobilizing the ship for the better part of a week. The icebreaker freed Estes, and the transports Electra and Skagit, from the icy confines of the anchorage. The resupply mission complete, Estes set course for its home port of San Diego on 9 August. Between January and May 1954, it again sailed for atomic weapons tests at Eniwetok, and on 6 July cleared for the Far East. As control ship for "Operation Passage to Freedom", the evacuation of refugees from Communist North Vietnam, Estes operated from Haiphong from 18 August to 29 October. Between 6 and 11 February 1955 it aided the evacuation of the Tachen Islands resulting from the Taiwan Strait Crisis. Estes returned to San Diego on 22 May 1955, operating out of there for the next year. Between March and July 1956, it was again in the Marshalls for weapons tests, and on 31 January 1957 sailed for Yokosuka, where it provided quarters and communications facilities until April, sailing then to visit Hong Kong. It returned to stateside duty on 15 May, voyaging to Pearl Harbor in July and August. The next year found Estes sailing north in July to ports in British Columbia, and again in August to call at Seattle. During its 1959 tour of duty in the Far East it directed important amphibious operations off Japan, Okinawa, and Korea, and exercises off Borneo with ships of the Royal Navy and Royal New Zealand Navy.
1960 жылдар
Ол тамыз айында Сан-Диегоға оралды және 1962 жылға дейін батыс жағалауда жұмыс істеді, екі рет Тынық мұхитының солтүстік-батысына барды. Estes Оңтүстік Вьетнамға 1965 жылдың маусым мен қазан аралығында, 1966 жылдың тамыз айынан 1967 жылдың қаңтарына дейін, 1968 жылдың ақпан айынан шілдесіне дейін және, ақыр соңында, 1969 жылдың тамыз айынан қыркүйек айына дейін жіберілді. 1967 жылы қаңтарда Вьетнамдағы операциялары үшін "Құрметке лайық бірлік" мақтау қағазымен марапатталды. "Эстес" кемесіне капитаны Эдвард Роджерс басқарды. Екінші офицер - Гас Читам және Эдвард Маккарти. 1969 жылы 31 қазанда Эстес соңғы рет қызметінен шығарылды.
It returned to San Diego in August, and through 1962 operated along the west coast, twice visiting the Pacific Northwest. Estes was deployed to South Vietnam between June and October 1965, August 1966 to January 1967, February to July 1968 and, finally, from August to September 1969. It received the Meritorious Unit Commendation for operations in Vietnam in January 1967. The USS Estes Commanding Officer was Captain Edward Rogers. The XO was CDR Gus Cheatham, and Navigator LCDR Edward McCarthy. On 31 October 1969, Estes was decommissioned for the final time.