Барбара Касл: Британ саяхатшысы және әйелдер құқығының жақтаушысы

Кіріспе

Британдық саясаткер (1910-2002)

Барбара Энн Касл, Блэкберн баронессасы (туған аты Беттс; 6 қазан 1910 – 3 мамыр 2002) – британдық Лейборист партиясының саясаткері, 1945 жылдан 1979 жылға дейін Парламент мүшесі болған. Ол Ұлыбритания тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен әйел депутаттардың бірі. Еңбек партиясының маңызды саясаткерлерінің бірі саналатын Касл премьер-министр Харольд Уилсонмен тығыз саяси байланыс орнатып, Кабинетте бірнеше маңызды лауазымды атқарды. Ол бүгінгі күнге дейін Бірінші мемлекеттік хатшы лауазымын атқарған жалғыз әйел болып табылады. Оксфорд университетінің түлегі Касл 1945 жылғы сайлауда Блэкберн округінен Парламент депутаты болып сайлануға дейін Tribune және Daily Mirror газеттерінде журналист болып жұмыс істеді. Атли үкіметі кезінде ол Стаффорд Криппстің, кейін Харольд Уилсонның парламенттік жеке хатшысы болды, бұл олардың серіктестігінің бастауы болды. Касл Уилсонның Еңбек партиясының басшысы болуы үшін өткізген науқанында оның белсенді қолдаушысы болды. 1964 жылғы сайлаудағы жеңісінен кейін Уилсон Каслды Шетелдік даму министрі, содан кейін Көлік министрі етіп тағайындады. Соңғы лауазымында ол тиімді реформатор екенін көрсетті, Ұлыбритания жолдарында алғаш рет тұрақты жылдамдық шектеулерін енгізуге және спиртометрлік тексерулер мен міндетті қауіпсіздік белбеулері туралы заңдарды қабылдауға жетекшілік етті. 1968 жылы Уилсон Каслды Бірінші мемлекеттік хатшыға, Кабинеттегі екінші ең жоғары лауазымға және Жұмыспен қамту жөніндегі мемлекеттік хатшыға тағайындады. Соңғы лауазымында Касл британдық кәсіподақтардың жұмыс істеуін түбегейлі өзгертуге бағытталған «Қайтысқандағы күрестің орнына» заңын қабылдауды ынтамен қолдады. Бұл ұсыныс Кабинетті екіге бөлді және ақырында алынып тасталды. Касл сонымен қатар гендерлік жалақы дискриминациясына қарсы Форд тігіншілерінің ереуіліне сәтті араласып, ереуілшілерді қолдап сөйлегенімен және Тең жалақы туралы заңның қабылдануын бақылағанымен де көзге түсті. 1970 жылы Лейборист партиясы күтпеген жерден сайлауда жеңілгеннен кейін, кейбіреулер Каслдың кәсіподақтар мәселесіндегі рөлін жеңіліске кінәлады, бірақ ол бұл айыптауды жоққа шығарды. 1974 жылғы сайлауда Лейборист партиясы қайтадан билікке келгеннен кейін Уилсон Каслды Денсаулық сақтау және әлеуметтік қызмет жөніндегі мемлекеттік хатшы етіп тағайындады. Осы кезеңде ол Қамқоршы жәрдемақысын құруға және Балаларға жәрдемақы туралы заңды қабылдауға жауапты болды. 1975 жылғы референдумда ол Ұлыбританияның Еуропалық экономикалық қауымдастықта қалуына қарсы болды. Каслдың саяси қарсыласы Джеймс Каллаган 1976 жылы Уилсонның орнына премьер-министр болғаннан кейін, оны дереу Кабинеттен шығарды, және олар өмір бойы бір-біріне деген жеккөрушілікте болды. 1979 жылғы сайлауда Парламенттен зейнеткерлікке шыққан Касл тез арада Еуропалық парламентке сайлауға түсті, ол 1979 жылдан 1989 жылға дейін Ұлы Манчестерді өкілдік етті. Осы кезеңде ол 1979 жылдан 1985 жылға дейін Еуропалық парламенттегі Лейборист партиясының жетекшісі болды және бұрынғы еуроскептик көзқарасынан бас тартты. 1990 жылы ол өмірлік жұрттық атаққа ие болып, Лордтар палатасының мүшесі болды және 2002 жылы 91 жасында қайтыс болғанға дейін саясатта белсенді болып қала берді.

Barbara Anne Castle, Baroness Castle of Blackburn, (née Betts; 6 October 1910 – 3 May 2002) was a British Labour Party politician who was a Member of Parliament from 1945 to 1979, making her one of the longest serving female MPs in British history. Regarded as one of the most significant Labour Party politicians, Castle developed a close political partnership with Prime Minister Harold Wilson and held several roles in the Cabinet. She remains to date the only woman to have held the office of First Secretary of State. A graduate of the University of Oxford, Castle worked as a journalist for both Tribune and the Daily Mirror, before being elected to Parliament as MP for Blackburn at the 1945 election. During the Attlee Government, she was Parliamentary Private Secretary to Stafford Cripps, and later to Harold Wilson, marking the beginning of their partnership. She was a strong supporter of Wilson during his campaign to become Leader of the Labour Party, and following his victory at the 1964 election, Wilson appointed Castle to the Cabinet as Minister for Overseas Development, and later as Minister of Transport. In the latter role, she proved an effective reformer, overseeing the introduction of permanent speed limits for the first time on British roads, as well as legislating for breathalyser tests and compulsory seat belts. In 1968, Wilson promoted Castle to become First Secretary of State, the second most senior member of the Cabinet, as well as Secretary of State for Employment. In the latter role, Castle fiercely advocated the passage of the In Place of Strife legislation which would have greatly overhauled the operating framework for British trade unions. The proposal split the Cabinet, and was eventually withdrawn. Castle was also notable for her successful intervention over the strike by Ford sewing machinists against gender pay discrimination, speaking out in support of the strikers, and overseeing the passage of the Equal Pay Act. After Labour unexpectedly lost the 1970 election, some blamed Castle's role in the debate over trade unions for the defeat, a charge she resisted. Upon Labour's return to power after the 1974 election, Wilson appointed Castle Secretary of State for Health and Social Services, during which time she was responsible for the creation of Carer's Allowance and the passage of the Child Benefit Act. She was also a prominent opponent of Britain's continued membership of the European Economic Community during the 1975 referendum. When Castle's bitter political rival, James Callaghan, replaced Wilson as Prime Minister in 1976, he sacked her immediately from the Cabinet; the two would remain bitter towards each other for the rest of their lives. Opting to retire from Parliament at the 1979 election, Castle quickly sought election to the European Parliament, representing Greater Manchester from 1979 to 1989; during this time, she was the Leader of the European Parliamentary Labour Party from 1979 to 1985, and publicly reversed her previous stance of Euroscepticism. She became a member of the House of Lords, having been granted a life peerage, in 1990, and remained active in politics until her death in 2002 at the age of 91.

Ерте өмір

Барбара Энн Беттс 1910 жылғы 6 қазанда Честерфилдтегі 64 Дерби-роудта Франк Беттс пен оның әйелі Энни Ребекканың (құрметіне Ферранд) үш баласының ең кішісі ретінде дүниеге келді. Понтефракт және Брэдфордта өскен Касл саяси белсенді отбасында тәрбиеленіп, ерте жасынан социализмпен танысты. Оның үлкен әпкесі Марджори кейіннен Лондонның ішкі білім беру органының негізін қалаушысы болды, ал ағасы Тристрам (көбінесе Джимми деп атайды) Нигерияда Oxfam ұйымымен далалық жұмыстармен айналысты. Ол жасөспірім шағында Еңбек партиясына қосылды. Әкесі салық инспекторы болғандықтан, Бірінші дүниежүзілік соғыста әскери қызметтен босатылды, себебі ол маңызды лауазымдағы қызметкер саналды. Салық жинау қызметінің ерекшелігі мен оның қызмет бабындағы өсуіне байланысты отбасы жиі көшіп тұрды. 1922 жылы Брэдфордқа көшкен Беттс отбасы тез арада Тәуелсіз Еңбек партиясының қатысушылары болды. Әкесі мемлекеттік қызметкер болғандықтан ресми саяси қызметке қатысуға тыйым салынғанымен, 1935 жылы Уильям Лич Парламентке сайланғаннан кейін қаланың социалистік газеті – «Брэдфорд Пионер» редакторы болды. Каслдың анасы отбасының шаруасын жүргізіп, қаланың көміршілері үшін демеушілікке арналған асхананы басқарды. Барбара үйден кеткеннен кейін Энни Брэдфорд қалалық кеңесіне Лейборист депутаты болып сайланды.

Білім

Касл Лав Лейн бастауыш мектебінде оқыды, содан кейін Понтефракт және округтік қыздар орта мектебінде білім алды. Он екі жасында Брэдфордқа көшіп келгеннен кейін, Брэдфорд қыздар гимназиясында оқыды. Ол мектепте актерлікпен айналысып, сөз өнері шеберлігін дамытты. Оқуда үлгерімі жақсы болды және мектептен көптеген сыйлықтар жеңіп алды. Сондай-ақ, мектепте макеттік сайлаулар ұйымдастырды, онда ол Еңбек партиясынан кандидат ретінде қатысты. Мектепте оған ұнамайтын жайттар да болды, әсіресе бай отбасылардан келген көптеген оқушылардың болуы. Соңғы курста мектеп басшысы болып тағайындалды. Білімін Оксфордтағы Сент-Хью колледжінде жалғастырды, 1932 жылы философия, саясат және экономика мамандығы бойынша үшінші дәрежелі бакалаврді бітірді. Оксфордта белсенді саяси қызметке қатысты, Оксфорд университеті Еңбек клубының қазынашысы қызметін атқарды, сол кезде клубта әйелдерге жететін ең жоғары лауазым осы еді. Университеттің, дәстүрлі түрде әйелдерге қатысты дискриминациялық көзқарастардан жақында ғана бас тарта бастаған атмосферасын қабылдауға қиналды. Институттың кейбір бөліктерінің элиталық сипатына наразылық білдіріп, Оксфорд одағын "билікші топтың жас кадрлары" деп сипаттады.

Ерте мансап

Касл 1937 жылы Сент-Панкрас метрополитендік округі кеңесіне сайланды (ол 1945 жылға дейін осы қызметте болды), ал 1943 жылы ол алғаш рет Еңбек партиясының жылдық конференциясында сөз сөйледі. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Азық-түлік министрлігіндегі аға әкімшілік қызметкер болып жұмыс істеді және Блитц кезінде Әуе шабуылынан қорғану (ARP) күзетшісі болды. Ол солшыл «Трибун» журналында тілші болып жұмыс істеді, онда Уильям Меллормен романтикалық қарым-қатынаста болды, ол 1942 жылы қайтыс болғанға дейін журналдың редакторы болды. 1944 жылы Тед Каслға үйленгеннен кейін ол «Daily Mirror» газетінің тұрғын үй туралы хабарлар тілшісі болды. Ол Еңбек партиясынан кандидат болған Джон Эдвардспен бірге сайланды. Касл парламенттік кандидаттыққа ие болу үшін Блэкберн Еңбек партиясының әйелдерінің қолдауын алды, олар оны еркектерден құралған тізімге қоспаса, партиядан шығумен қорқытқан. Касл сайланған әйелдердің арасындағы ең жасы болды. Ол солтүстіктің ұқсас өнеркәсіптік қалаларында өскенімен, Блэкбернмен бұрыннан таныс болған жоқ. Касл Кабинетке Шетелдік даму министрі ретінде кірді, бұл жаңа құрылған министрлік еді, оның жоспарларын ол Фабиан қоғамымен бірге жасады. Бұрынғы жылда ол оппозицияның шетелдік даму жөніндегі өкілі болып қызмет еткен. Каслдың жоспарлары кең ауқымды болды, бірақ министрліктің бюджеті шағын болды. Ол шетелдік көмекке қатысты басқа ведомстволардан, соның ішінде Сыртқы істер министрлігі мен Қаржы министрлігінен өкілеттіктерді алуға тырысты. Ол өз мақсаттарына толыққанды қол жеткізе алмады және осы процесте Уайтхоллда ішкі дау тудырды. 1965 жылдың маусым айында Касл белгілі бір (тек Ұлттар Достастығы емес) елдерге пайызсыз несиелер берілетінін жариялады. Ол бұрын Консервативтік үкіметті несиелердің алғашқы жеті жылға дейін пайызсыз берілуіне сынға алған, оны тиімсіз деп есептеген. Тамыз айында Касл үкіметтің «Шетелдік даму: Жаңа министрліктің жұмысы» атты ақ парақшасын жариялады. Касл мен оның кабинетіндегі әріптестері Джеймс Каллахен (Қаржы министрі) және Джордж Браун (Экономикалық істер жөніндегі мемлекеттік хатшы) арасындағы ұзақ созылған қақтығыстан кейін министрліктің қаржылық міндеттемелері баяндамадан алынып тасталды. Еңбек партиясы манифестінде жалпы ұлттық өнімнің 1% дейін көмекке жұмсалатын шығындарды арттыруға уәде берген, бұл Консервативтік партияның шығындарынан екі есеге жуық. Алайда, ұлттық экономика тұрақсыз болды, иммиграция салдарынан Ұлттар Достастығына наразылық күшейді, ал Кабинетте көмекке бей-жайлықпен немесе жек көрумен қарады. Касл Каллахен мен Браунмен департамент бюджетіне қатысты келіспеушіліктерге түсті; олар Уилсонның араласуынан кейін келісімге келді, бірақ бұл сома шығындарда аз ғана өсімді құрады.

Castle was elected to St Pancras Metropolitan Borough Council in 1937 (where she remained until 1945), and in 1943 she spoke at the annual Labour Party Conference for the first time. Throughout the Second World War she worked as a senior administrative officer at the Ministry of Food and she was an Air Raid Precautions (ARP) warden during the Blitz. She became a reporter on the left wing magazine Tribune, where she had a romantic relationship with William Mellor, who was to become its editor, until his death in 1942. Following her marriage to Ted Castle in 1944, she became the housing correspondent at the Daily Mirror. she was elected alongside fellow Labour candidate John Edwards. Castle had secured her place as a parliamentary candidate through the women of the Blackburn Labour Party, who had threatened to quit unless she was added to the otherwise all male shortlist. Castle was the youngest of the handful of women elected. Although she had grown up in similar northern industrial towns, she had no prior connection to Blackburn. Castle entered the Cabinet as the first Minister for Overseas Development, a newly created ministry for which she, alongside the Fabian Society, had drawn up the plans. For the previous year she had acted as the opposition spokeswoman on overseas development. Castle's plans were extensive, though the ministry's budget was modest. She set about trying to divert powers from other departments related to overseas aid, including the Foreign Office and the Treasury. She was only partially successful in her aims and provoked an internal Whitehall dispute in the process. In June 1965 Castle announced interest free aid loans would be available to certain (not exclusively Commonwealth) countries. She had previously criticised the Conservative government for granting loans that only waived interest for up to the first seven years, which she considered to be counter productive. In August, Castle published the government white paper Overseas Development: The Work of a New Ministry. The financial commitments of the ministry were omitted from the report, after a protracted clash between Castle and her cabinet colleagues James Callaghan (Chancellor of the Exchequer) and George Brown (Secretary of State for Economic Affairs). Labour had made a manifesto promise to increase aid spending to 1% of gross national product, almost double Conservative spending. However, the national economy was unstable, public resentment towards the Commonwealth was growing due to immigration, and within Cabinet aid was viewed with either indifference or contempt. Castle grappled with Callaghan and Brown over the department's budgetary allocation; they reached a compromise following Wilson's intervention, but the sum only amounted to a small increase in spending.

Көлік министрі, 1965-1968

Бастапқыда департамент басқаруға құлшынбаған Касл, Уилсонның ықпалымен министрліктегі қайта құру кезінде Көлік министрі (1965 жылғы 23 желтоқсан – 1968 жылғы 6 сәуір) қызметін қабылдады. 1966 жылғы ақпан айында Касл Парламентте сөз сөйлеп, жол апаттарының өсуін тоқтату үшін "қоғамдық көзқарасты түбірінен өзгертуге" шақырды, сондай-ақ: "Гитлер Ұлыбританияда соғыстан бері жолдарда қаза тапқандардың санына тең азаматты өлтіре алмады" деді. Статистика оны растады: 1945 жылдан 1960 жылдардың ортасына дейін Ұлыбритания жолдарында шамамен 150 000 адам қаза тауып, бірнеше миллион адам жарақат алды. Ол мас күйінде көлік жүргізудің жаңадан мойындалған дағдарысына қарсы күресу үшін спирометрді (ауыздық өлшегішті) енгізді. Касл "өмірін сақтау үшін" бұл шараны қабылдауға "ұнамсыздыққа түсуге дайын" екенін айтты. "Бүгінгі әлем" бағдарламасында BBC журналисі оған қарсы шығып, саясатты "нашар идея" деп сипаттап: "Сіз әйелсіз, көлік жүргізбейсіз, бұл туралы не білесіз?" деп сұрады. Касл сондай-ақ ұлттық жылдамдық шегін (сағатына 70 миль) тұрақты етті. Бұл шектеуді 1965 жылғы желтоқсанда кетіп бара жатқан Көлік министрі Том Фрейзер төрт айлық сынақ ретінде енгізген еді, Касл 1966 жылы оны ұзартты, ал 1967 жылы Жол зерттеу зертханасының дау тудырған есебіне сәйкес, автокөлік жолдарындағы апаттар оның енгізілгенінен бері 20%-ға төмендеді, осылайша шектеуді тұрақты етті. 1966 жылғы қазан айында Нью-Йоркке сапар жасағанда Касл американ қалаларындағы көлік проблемаларының әсерін зерттеді, сол кезде Лондон қаласындағы кептеліс үшін ақы төлеу жоспарларын жариялады, ол ақы жинаудың техникалық мәселелері шешілгеннен кейін енгізілетін болды. Касл Нью-Йорктің Көлік комиссарын осындай саясатты қабылдауға шақырды, көбірек жолдар салу жоспарларын "өз-өзді жеңіске ұшырау" деп сипаттап, шешімді "жақсы және көптеген қоғамдық көлік жүйелері" деп атады. 1965 жылдың соңында жақын орналасқан Кингстон-апон-Халл-Норт округінің депутаты қайтыс болды, бұл қосымша сайлауға себеп болды. Бұл шешімшіл округ үкімет үшін маңызды болды және оны жоғалту Лейбористер партиясының Палата төменгі бөліміндегі көпшілігін бір адамға дейін азайтатын еді. Ол жүргізуші куәлігі болмаса да, жергілікті басшыларға қалалық аймақтарда автокөліктерге қол жеткізуге басымдық беруге кеңес бергенде дау тудырды, себебі "көбінесе жаяу адамдар көліктеріне жету үшін немесе олардан шығу үшін жаяу жүреді". Касл мен оның күйеуі Эдвард Касл 1967 жылдың соңында Джон Спенсер алаңында жаңа пәтер сатып алды.

Initially reluctant to head up the department, Castle accepted the role of Minister of Transport (23 December 1965 – 6 April 1968) in a Cabinet reshuffle after Wilson proved persuasive. In February 1966, Castle addressed Parliament, calling for "a profound change in public attitudes" to curtail increasing road fatality figures, stating: "Hitler did not manage to kill as many civilians in Britain as have been killed on our roads since the war". The statistics bore out; between 1945 and the mid 1960s approximately 150,000 people were killed and several million injured on Britain's roads. She introduced the breathalyser to combat the then recently acknowledged crisis of drink driving. Castle said she was "ready to risk unpopularity" by introducing the measures if it meant saving lives. She was challenged by a BBC journalist on The World This Weekend, who described the policy as a "rotten idea" and asked her: "You're only a woman, you don't drive, what do you know about it?" Castle also made permanent the national speed limit (70 mph). Having been introduced as a four month trial by outgoing Transport Minister Tom Fraser in December 1965, Castle first extended the limit period in 1966 and in 1967 made the limit permanent, following a controversial report from the Road Research Laboratory concluding that motorway casualties had fallen 20% since its introduction. During a tour of New York City in October 1966, where Castle was examining the impact of traffic problems in American cities, she vocalised plans to introduce a London congestion charge, which was to be introduced as soon as the technical details of fee collection were solved. Castle urged New York's Transport Commissioner to adopt the same policy, describing plans for more roadways as "self defeating", stating the solution was "more and better mass transit systems". In late 1965, the Labour MP for nearby Kingston upon Hull North died, triggering a by election. The marginal seat was of critical importance to the government and its loss would have reduced Labour's majority in the House of Commons to just one.) Despite her lack of a driving licence, she attracted controversy when she told local government leaders to give added emphasis to motor vehicle access in urban areas, as "most pedestrians are walking to or from their cars." Castle and her husband, Edward Castle, bought a new flat in John Spencer Square in late 1967 while she was the Minister of Transport.

Мемлекеттік бірінші хатшы және Мемлекеттік жұмыспен қамту министрі, 1968-1970

Жұмыспен қамту жөніндегі мемлекеттік хатшы ретінде Каслды Вильсон бірінші мемлекеттік хатшы етіп тағайындады, осылайша оны үкіметтің ортасына жақын әкелді. Ол ешқашан да дау-дамайдан шетте болған емес, оның 1969 жылғы «Қайшылықтардың орнына» ақ парағындағы өкілеттіктерді шектеу туралы ұсыныстарына кәсіподақтар қарсы шыққанда бұл дау оқшауланды. Бұл кабинетте үлкен жарылысқа, отставкаға дейін бара жатқан жағдайларға, қызу пікірталасқа және оның болашақ қарсыласы Джеймс Каллаганның заң жобасын құлатпақ болуына әкелді. Бұл оқиға оны солшыл жақтағы көптеген достарынан алшақтатты, «Tribune» газеті заң жобасына қарсы күресті, оны жұмысшыларға шабуыл жасап, иеленушілерге ешқандай зиян келтірмейтін заң деп санайтын. Көптеген сарапшылардың пікірінше, бұл жағдай 1970 жылғы жалпы сайлауда Лейбористердің жеңілісіне себеп болды. Одақтармен жасалған келісімде даулы баптардың көпшілігі алынып тасталды. Касл 1968 жылы Форд тігіншілерінің ереуіліне араласып, тарихқа енді, онда Дагенхэмдегі Форд зауытының әйелдері ерлермен тең жалақы талап етті. Ол ереуілді шешуге көмектесті, нәтижесінде Фордтың әйелдерінің жалақысы көтеріліп, ерлердің жалақысының 92 пайызына жетті. Ең маңыздысы, осы ереуілдің нәтижесінде Касл 1970 жылғы Тең жалақы туралы заңды қабылдады. 2010 жылы түсірілген «Дагенхэмде жасалған» британдық фильмі Форд ереуіліне негізделген. Онда Барбара Касл рөлін Миранда Ричардсон сомдады. 1970 жылдың сәуір айында Каслдың күйеуі Тед Үлкен Лондон Кеңесінің кенті лауазымынан босатылды. Ол қатты күйзеліске түсті, әйелінің жетістіктеріне қолдау көрсетсе де, онымен салыстырғанда өзін сәтсіз сезінді. Күйеуінің қайғысына алаңдаған Барбара Вильсонды Тедке пэрлік атақ беруге көндірді. Ол NHS-тен жеке төсектерді алып тастауға тырысты, бұл Британдық медициналық қауымдастығымен келіспеушілікке әкелді. 1975 жылғы референдумда ол Еуроскептик позицияны қабылдады. Либералдық партияның жетекшісі Джереми Торппен болған пікірталаста ол одан егер дауыс «иә» болса, министр болып қала ма деп сұрады. Ол: «Егер дауыс «иә» болса, менің елімді құтқару үшін маған қажет болады», - деп жауап берді. Көзқарасына қарамастан, ол кейіннен Еуропалық парламент мүшесі болды (1979–1989). Оның ЕЭО-дан шығуды қолдауы Вильсонды ашуландырды. Касл өзінің күнделігінде және кейінгі өмірбаянында Вильсонның оны Даунинг-стритке шақырғанын, онда ол оны адалдықсыздыққа айыптағанын, оны басқалардың қарсылығына қарамастан кабинетке қайтару арқасында одан жақсырақ күтуді күткенін жазды. Касл отставкаға кететінін ұсынғанын мәлімдеді, бірақ Вильсон тынышталды және ол референдумда шығу үшін үгіт-насихат жұмыстарын жалғастырды. 1975 жылы Касл 1945 жылғы Отбасылық жәрдемақы туралы заңның орнын басып, Балаларға жәрдемақы туралы заңды енгізді. Бұл заң отбасылардың тұңғыш баласына жаңа жәрдемақы қарастырды, бұрынғы жүйеде екінші және келесі балаларға жәрдемақы берілетін. Заңнамаға еркек мүшелері отбасылық жәрдемақыдан айырылып, қолдарына түсетін жалақысы азаятын кәсіподақтар қарсылық білдірді. Касл Джеймс Каллаган Вильсоннан кейін премьер-министр болып сайланғанда министрлік лауазымынан айырылды. Ол Вильсонның кабинетін өзгеріссіз қалдырса да, Каслды қызметке кіріскеннен кейін бірден жұмыстан босатты, ол сол кездегі Палатада күрделі денсаулық сақтау туралы заң жобасын жүргізіп жатқанда. Ол оның орнын кім басатынын әлі шешпегенімен, Каллаган оны кабинеттің орташа жасын төмендету ниетімен жұмыстан босатты, ол оны «жалған себеп» деп санайтын. Бірнеше жылдан кейін сұхбаттасу кезінде ол өміріндегі ең ұстамды нәрсе – «Ендеше неге өзіңнен бастамасқа, Джим?» деп жауап бермеу болғанын айтты. (Каллаган Вилсоннан төрт жас үлкен, ол оны алмастырған адам, Каслдан 18 айдан аз жас). Касл Вильсонның Каллаганға келесі сайлау алдында министрлікте қызметтен кетуді ниет еткенін хабарлау арқылы жеке сенімін бұзғанын білгенде ашуланды. Бұл оның бұрынғы одақтасы Иан Микардоға: «Сенің атың лайланды» деп айтуына себеп болды. Ол 1979 жылдан 1984 жылға дейін Үлкен Манчестер Солтүстігін, ал 1984 жылдан 1989 жылға дейін Үлкен Манчестер Батысын өкілдік етті. Ол сол кезде министрлік лауазымын атқарған жалғыз британдық Еуропарламент депутаты болды. Касл Лейбористердің Еуропалық парламенттегі делегациясын басқарды. Сонымен қатар ол Социалистік топтың төрағасының орынбасары, Ауыл шаруашылығы, балық шаруашылығы және ауылдық даму комитетінің мүшесі және Мальтамен қарым-қатынас делегациясының мүшесі болды. «Касл күнделіктері» 1980 және 1984 жылдары екі томдық түрінде жарық көрді, ол 1964 жылдан 1976 жылға дейінгі кеңседегі уақытын көрсетеді және кабинеттік үкіметтің жұмысына түсініктер береді. Эдмунд Делл «London Review of Books» журналында 1974–76 жылдарды қамтитын күнделіктерге шолу жасай отырып, бұл томның «кабинеттік үкіметтің мәнісі туралы бұрынғы ешқандай жариялымнан – академиялық, саяси немесе өмірбаянынан – көбірек мәлімет беретінін» айтты. Ол «Кроссманнан да жақсы» деп санайды. Майкл Фут «Listener» журналында бұл кітаптың «басқа нәрселердің қатарында, адамның құжат екенін, қатты қызықтыратынын» айтты. Пол Джонсон «Sunday Telegraph» газетінде бұл «қазіргі заманғы саясат туралы білімімізге ең маңызды үлес» екенін жазды. Бұл Барбараның енді ресми түрде леди Касл екенін білдірді, бірақ ол осы құрметті атауды пайдаланудан бас тартты. Тед Касл 1979 жылы қайтыс болды. 1990 жылдың 16 шілдесінде ол өз құқығымен, Блэкберннің Касл баронессасы, Бакингемшир графтығындағы Ибстоннан пэрлік атақ алды. Ол өмірінің соңына дейін саясатта белсенді болып, 2001 жылы Лейбористтік партия конференциясында зейнетақыны табысқа байланыстырудан бас тартқаны үшін сол кездегі қазынашыл Гордон Браунды сынады. Касл блэршілдік пен «Жңа Лейборизмді», әсіресе экономикалық саясатқа сын көзбен қарады, ол «базар экономикасын, күшті жаһандануды және көпұлтты компаниялардың үстемдігін» қабылдаумен байланысты деп санайтын.

As Secretary of State for Employment, Castle was also appointed First Secretary of State by Wilson, bringing her firmly into the heart of government. She was never far from controversy which reached a fever pitch when the trade unions rebelled against her proposals to reduce their powers in her 1969 white paper, 'In Place of Strife'. This also involved a major cabinet split, with threatened resignations, hot tempers and her future nemesis James Callaghan breaking ranks to publicly try to undermine the bill. The whole episode alienated her from many of her friends on the left, with the Tribune newspaper railing very hard against the bill, which they held to be attacking the workers without attacking the bosses. The split is often said to have been partly responsible for Labour's defeat at the 1970 general election. The eventual deal with the unions dropped most of the contentious clauses. Castle also helped make history when she intervened in the Ford sewing machinists' strike of 1968, in which the women of the Dagenham Ford Plant demanded to be paid the same as their male counterparts. She helped resolve the strike, which resulted in a pay rise for Ford's female workers bringing them to 92 per cent of what the men received. Most significantly, as a consequence of this strike, Castle put through the Equal Pay Act 1970. A 2010 British film, Made in Dagenham, was based on the Ford strike. She was portrayed by Miranda Richardson. In April 1970, Castle's husband, Ted, lost his position as an alderman of the Greater London Council. He was devastated and although he was supportive of his wife's achievements, he considered himself a failure compared to her. Upset and concerned by her husband's distress, Barbara persuaded Wilson to grant Ted a peerage. She sought to remove private "pay beds" from the NHS, in conflict with the British Medical Association. In the 1975 referendum debate she took a Eurosceptic stance. During a debate with Liberal leader Jeremy Thorpe he asked her whether, if the vote would be yes, she would stay on as a minister. To this she replied: "If the vote is yes my country will need me to save it." Despite her views she later became a Member of the European Parliament (1979–1989). Her public support of leaving the EEC infuriated Wilson. Castle recorded in her diary and in her subsequent autobiography that Wilson summoned her to Downing Street where he angrily accused her of disloyalty and that, as he had brought her back into the cabinet against others' wishes and advice, he deserved better from her. Castle claimed she offered to resign, but Wilson calmed down and she continued to campaign for leaving in the referendum. In 1975, Castle introduced the Child Benefit Act, superseding the Family Allowances Act 1945. The act provided new support for families' first child, unlike the previous system in place, which provided benefit for second and subsequent children. The legislation faced opposition from unions whose male members would receive less take home pay with the loss of Family Allowance. Castle lost her place as a Cabinet minister when her bitter political enemy James Callaghan succeeded Wilson as prime minister following a leadership election. Although he left Wilson's Cabinet virtually unchanged, he dismissed Castle almost immediately upon taking office, in the midst of a complex health bill that she was steering through the House of Commons at the time. Although he had not yet decided on her successor at the time he fired her, Callaghan removed her under the pretext he wanted to lower the average age of his Cabinet, which she regarded as a "phoney reason". In an interview years later, she remarked that perhaps the most restrained thing she had ever achieved in her life was not to reply with "Then why not start with yourself, Jim?" (Callaghan was four years older than Wilson, the man he was replacing, and less than 18 months younger than Castle). Castle was angry to discover that Wilson had broken a private confidence in informing Callaghan that she had intended to retire from the cabinet before the next election. This led her former ally Ian Mikardo to say to her: "Your name is mud". She represented Greater Manchester North from 1979 to 1984, and was then elected to represent Greater Manchester West from 1984 to 1989. She was at that time the only British MEP to have held a cabinet position. Castle led Labour's delegation in the European Parliament. She also served as vice chair of the Socialist Group, a member of the Committee on Agriculture, Fisheries and Rural Development, and a member of the Delegation for Relations with Malta. The Castle Diaries were published in two volumes in 1980 and 1984, chronicling her time in office from 1964 to 1976 and providing insights into the workings of cabinet government. Edmund Dell, reviewing the diaries that cover the years 1974–76 in the London Review of Books, wrote that the volume "shows more about the nature of cabinet government – even though it deals with only one Cabinet – than any previous publication, academic, political or biographical. It is, I think, better than Crossman". Michael Foot in the Listener claimed that the book, "whatever else it is or not, is a human document, hopelessly absorbing". Paul Johnson wrote in the Sunday Telegraph that it was "a contribution of first rate importance to our knowledge of modern politics". This meant that Barbara was now formally Lady Castle, though she refused to use this courtesy title. Ted Castle died in 1979. On 16 July 1990 she was created a life peer in her own right, as Baroness Castle of Blackburn, of Ibstone in the County of Buckinghamshire. She remained active in politics up until her death, attacking the then Chancellor, Gordon Brown, at the Labour party conference in 2001 for his refusal to link pensions to earnings. Castle was a critic of Blairism and "New Labour", in particular on economic policy, which she perceived as involving acceptance of "market economics, unchallenged globalisation and the dominance of the multinationals".

Мұра

Касл ХХ ғасырдың ең маңызды әйел лейборист саясаткері ретінде танылды. Саяси комментатор Эндрю Марр 1993 жылы Касл туралы былай деп жазды: "Оның мансабының ортасында әрқашан өнер көрсету болды. Ол теледидарда өте жақсы көрінеді және жақсы парламент спикері болды. Бірақ ол лейбористтік конференцияларда немесе сайлау кампанияларында сөйлеу үшін туған. Ол жерде оның зины, өзіне сенімділігі және театрлық шеберлігі тамаша болды. Каслдың жақсы сөйлегені ешқашан ұмытылмайды". Консервативті саясаткер және "Дейли телеграф" газетінің редакторы Билл Дидс оның "таңғажайып жандануы, кабинетте және басқа да көптеген жерлерде өз қалауын орындау қабілеті" үшін оған риза болды, бірақ оның саясатын сынады. Дегенмен, ол өзінің жауларын кешірген емес; 2000 жылы "New Statesman" журналындағы сұхбатта Джеймс Каллаган туралы сұраққа Касл: "Менің ойымша, оның жайлы ештеңе айтпаған дұрыс" деді. Оны әртүрлі жағынан мәдениетті, сәнді және тартымды деп сипаттады, сонымен қатар ол мақтанқор да болды. Бұрынғы лейбористтік көшбасшы Нил Киннок теледидарға шығар алдында шаштаразы кешіккенде оның қатты ренжігенін еске алды. 2016 жылы ол BBC Radio 4-тің "Woman's Hour Power List" бағдарламасында Маргарет Тэтчер, Хелен Брук, Гермейн Грир, Джейбен Десай, Бриджет Джонс және Бейонсемен бірге соңғы 70 жылда әйелдер өміріне ең үлкен әсер еткен жеті әйелдің бірі деп аталды. Көптеген әйел саясаткерлер Каслды өз мансаптарын бастау үшін шабыттандырған тұлға деп атады, олардың ішінде Көлеңкедегі Сыртқы істер министрі Эмили Торнберри, Тюлип Сиддик және бұрынғы консервативті депутат Эдвина Карри болды. 2021 жылдың қазан айында оның қоладан жасалған мүсіні Блэкбернде ашылды. Мүсінші - Сэм Холланд. Мүсінде Касл 1970 жылғы Тең еңбекақы туралы заңның бір данасын ұстап, қарқынды қадам басып тұрған күйде бейнеленген. Қаладағы айналма жолдың бір бөлігі Барбара Касл атымен аталады. 2010 жылы түсірілген "Дагенхемде жасалған" фильмінде Каслдың рөлін британдық актриса Миранда Ричардсон сомдады. Кейіннен 2014 жылы Вест-Эндтегі фильмнің музыкалық адаптациясында оның рөлін сахналық актриса Софи Луиза Данн ойнады. Netflix-тің "The Crown" сериалының үшінші маусымында Касл рөлін Лорейн Эшборн сомдады. BBC One-ның "Кристина Килердің соты" (2019–2020) драмасында Касл рөлін Баффи Дэвис ойнады.

Castle has been acknowledged as the most important female Labour politician of the 20th century. Political commentator Andrew Marr wrote of Castle in 1993: "Performance has been at the centre of her career. She makes excellent television and was a good Commons speaker. But she was really made for the platform, either at Labour conferences or during election campaigns. There, her wit, self confidence and theatricality were displayed. A good Castle speech is unforgettable." She was admired by Bill Deedes, Conservative politician and editor of The Daily Telegraph, for "her astonishing tenacity, her capacity for getting her own way in Cabinet and nearly everywhere else," though he derided her politics. Nevertheless, she remained unforgiving of her enemies; when questioned on James Callaghan in a 2000 interview in the New Statesman, Castle said: "I think it is safest all round if I don't comment on him." Variously described as sophisticated, stylish and glamorous, Castle was also characterised as vain, Former Labour leader Neil Kinnock recalled she was distraught when her hairdresser cancelled before a television appearance; and in 2016 she was named on BBC Radio 4's Woman's Hour Power List as one of seven women judged to have had the biggest impact on women's lives over the past 70 years, alongside Margaret Thatcher, Helen Brook, Germaine Greer, Jayaben Desai, Bridget Jones, and Beyoncé. Several women politicians have cited Castle as an inspiration for embarking on their careers, including Shadow Foreign Secretary Emily Thornberry, Tulip Siddiq, and former Conservative MP Edwina Currie. In October 2021 a bronze statue of her was unveiled in Blackburn. The sculptor was Sam Holland. Castle is caught in mid stride as she carries a copy of the Equal Pay Act 1970. In the town a dual carriageway that constitutes part of the ring road is named Barbara Castle Way. Castle was portrayed by British actress Miranda Richardson in the 2010 film Made in Dagenham, dealing with the 1968 strike at the Ford Dagenham assembly plant. She was later portrayed by stage actress Sophie Louise Dann in the 2014 West End musical adaptation of the film. In the third series of Netflix drama The Crown, Castle is portrayed by Lorraine Ashbourne. In the BBC One drama The Trial of Christine Keeler (2019–2020) Castle is portrayed by Buffy Davis.

Құрметтер мен марапаттар

Барбара Касл О. Р. Тамбоның серіктерінің күміс орденімен марапатталды, бұл сыйлық Оңтүстік Африканың шетелдік азаматтарына осы елмен достығы үшін табысталды. Оңтүстік Африка үкіметі мәлімдемесінде Каслдың "апартеидке қарсы күреске және сексистік емес, нәсілдік дискриминациясыз, демократиялық Оңтүстік Африка құруға қосқан еңбегі зор" екені атап көрсетілді. Касл Ұлыбританиядағы Апартеидке қарсы қозғалыстың (ААМ) басынан бастап белсенді қолдаушысы болды. 2002 жылы Каслға университеттің ерекше білім беру салаларындағы қоғамдық қызметі үшін Ашық университетінің құрметті докторлық дәрежесі бұрынғыдан берілді. 2008 жылдың қыркүйегінде Northern Rail, Блэкберн Дарвен қалалық кеңесі және Жолаушылар көлігін басқару тобы (PTEG) бір пойызға оның есімін берді. Тақтайшаны Кастлдің қызы Соня Хинтон және сол кездегі Көлік министрі Рут Келли ашты. Бұл шараға орай PTEG еске алу брошюрасын жариялады.

Барбара Каслдың кітаптары

Қамал күнделіктері, 1974–1976, Weidenfeld & Nicolson, 1980. Қамал күнделіктері, 1964–1970, Weidenfeld & Nicolson, 1984. Сильвия және Кристабель Панкхёрст, Penguin Books, 1987. "Соңына дейін күресу", Macmillan, 1993.