Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Charmian London; 27 қараша 1871 - 14 қаңтар 1955) - американдық жазушы, Джек Лондонның екінші әйелі.
American writer (1871–1955)
Charmian London (née Kittredge; November 27, 1871 – January 14, 1955) was an American writer and the second wife of Jack London.
Ерте өмір
"Клара" Шармиан Киттредж ақын және жазушы Дейелл "Дейзи" Уайли мен Калифорниялық қонақ үй иесі Уиллард "Китт" Киттредждің Лос-Анджелестің оңтүстігіндегі теміржол заставасында дүниеге келді. Оның анасы 1877 жылы Шармиан алты жаста болғанда қайтыс болды. Шармианның әкесі оны Калифорнияның Оукленд қаласына жіберді, онда оны өздерінің балалары жоқ әпкесі Нинетта "Нетта" Уайли Эймс және күйеуі Роско Эймс өсірді. Ұлттық деңгейде танымал жазушы және редактор Нетта Уайли Чармианды үйде оқытты, әдебиет, көркем өнер және фортепианоға баса назар аударды. Бизнес менеджері болған Эймс оған stenography, typing және accounting пәндерін үйретті. Эймс отбасы Берклиге (Калифорния) қоныс аударған кезде, Шармиан өзінің эстетикасын қалыптастырған Өнерлер және қолөнер қозғалысының көшбасшыларына тап болды. Калифорния университетінің профессорлары берген лекциялар оны қазіргі әдебиет пен философиямен таныстырды. Ол сондай-ақ "Overland Monthly" журналын қоршап тұрған зиялы топтың мүшесі болды. 1897 жылы ол үш күндік атпен Йосемитиге аттанды, онда ол атақты ғалымдар, суретшілер, фотографтар, саяси көшбасшылар және Сьерра клубының негізін қалаушылар тобына қосылды. Еркін махаббатқа сенген Эймстер жыныстық қатынасқа деген көзқарасты ләззат пен кінәратсыздық ретінде қаратуға шақырды. Жасөспірім шағында Шармиан дәстүрлі әйелдік рөлдерге қарсы тұру үшін пайда болған Жаңа әйелдің үлгісі болды. Шармианға отбасының екі жағынан да мұрагерлік берілген. Бұл оған Миллс колледжінде білім алуына мүмкіндік берді, онда ол әдебиет, өнер және философияның дипломсыз бағдарламасына шоғырланды. Ол сонымен қатар мектептің негізін қалаушы және кейін президенті Сьюзан Толман Миллстің хатшысы болып жұмыс істеді. 1890 жылдары ол Сан-Францискодағы кеме компаниясы Harding and Forbes үшін жұмыс істеді, сол кезде орта таптағы әйелдер үйде қалып, кеңседе жұмыс істейтін әйелдер аз болды. Ол сурет салуды үйреніп, кейбір суреттерін жариялады. Атқа мінуге құштар болған ол әйелдер бүйірінен ат басқан кезде ат үстінде жүруге арналған екіге бөлінген көйлек жасады. Сондай-ақ, ол жергілікті концерттерде вокалистер мен струншыларды сүйемелдеді. Ол Грейс Хадсонмен дос болып, оның кейбір суреттеріне сурет салады. 1901 жылы Еуропаға жасаған сапары оның көркем өнер мен музыканы бағалауын арттырды.
"Clara" Charmian Kittredge was born to poet and writer Dayelle "Daisy" Wiley and California hotelier Willard "Kitt" Kittredge at a railroad outpost south of Los Angeles. Her mother died in 1877 when Charmian was six years old. Charmian's father sent her to Oakland, California, where she was raised by her aunt, Ninetta "Netta" Wiley Eames and husband Roscoe Eames, who had no children of their own. A nationally acclaimed writer and editor, Netta Wiley taught Charmian at home, emphasizing literature, the fine arts, and piano. A business manager, Eames taught her shorthand, typing and accounting. When the Eames household moved to Berkeley, California, Charmian became exposed to leaders in the Arts and Crafts movement, which shaped her aesthetics. Lectures given by University of California professors introduced her to modern literature and philosophy. She also was a part of the intellectual circle that surrounded the Overland Monthly. In 1897, she participated in a three day horseback ride to Yosemite, where she joined a group of celebrated scientists, painters, photographers, political leaders, and founders of the Sierra Club. Believing in free love, the Eameses encouraged an attitude toward sexuality as pleasurable and guilt free. By adolescence, Charmian was typical of the New Woman emerging to counter traditional feminine roles. Charmian inherited funds from both sides of her family. These enabled further education at Mills College, where she concentrated on a non degree program of literature, the arts, and philosophy. She also worked as secretary to the school's co founder and later president, Susan Tolman Mills. In the 1890s, she worked for Harding and Forbes, a shipping firm in San Francisco, California, during a time when middle class women stayed at home and few women worked in offices. She learned photography and published some images. An avid horseback rider, she created a split skirt to ride astride, this during a time women rode sidesaddle. She also accompanied vocalists and string players at local concerts. She befriended Grace Hudson, and posed for some of her artwork. A European tour in 1901 furthered her appreciation of the fine arts and music.
Неке және жазушылық мансап
Шармиан Джек Лондонмен 1900 жылы наурыз айында "Оверленд" айлық басылымының Джек Лондон туралы мақаласын жазып жүрген Нетта Уайли Эймспен "Янг" мейрамханасында түскі асқа қатысқан кезде кездесті. Осы уақытқа дейін Шармиан Сан-Францискодағы ең ірі кеме компанияларының бірі - E. Mickle and Company компаниясында жұмыс істеді. Оның көмекшісі оған есеп беретін. Шармианнан бес жас кіші Лондон оның әдеби білімін таңғалдыратын және социализмді қолдауына таңғалған. Олар Берклидегі Шармианның үйінде бірнеше рет жиналып, "Тесс д'Урбервилл", "Орман ғашықтары" және "Сел сулары" атты шығармаларды талқылады. Бір айдан кейін Лондон Елизавета "Бесс" Маддернге үйленді, екеуінің екі баласы болды. Осы уақыт аралығында Шармиан өзінің жазушылық мансабын бастады. Ол ойдан шығарылмаған эсселер жариялады, соның ішінде әйелдерге жақтап отырғызуды тоқтату туралы өтініш жасады. Ол сондай-ақ Джектің "Көпшілік" деп аталатын богемиялық суретшілер мен жазушылардың әлеуметтік шеңберінің мүшесі болды және олардың Лондон үйіндегі апта сайынғы жиналыстарына қатыса бастады. Джозеф Ноэльдің айтуынша, 1902 жылы осы жиналыстардың бірінде Джек Шармианды алғаш рет сүйді. Осы уақыт ішінде Джек өзінің "Кемптон Уэйс хаттары" атты эпистолярлық романын жазған социалист Анна Стрюнскиге ғашық болды. 1903 жылдың жазында Лондон отбасын Калифорниядағы Глен-Элендегі Уэйк-Робин курортына алып барды, ол кезде Нетта Уайли Эймске тиесілі болды. Жақсы, бірақ ол үйде емес, қайықта жүрді. Бесс Маддерн жақын жерде тұратын Шармианнан оған қарап тұруын сұрады. Нәтижесінде ұзақ уақыт бойы жасырын махаббатқа түсіп, ажырасып кетті. Жаңа жұп 1905 жылы 19 қарашада Чикагода үйленді. Шармиан бал айларын қолдады, соның ішінде Джек социализм туралы дәріс берді. Кейін Ямайкаға және тәуелсіздік алған Кубаға сапар жасады, ол аралдың ландшафтын суретке түсірді. Ерлі-зайыптылар Уэйк Робинге қоныстанды және Сонома тауынан мал өсіру үшін жер сатып алу жоспарын жасады. Олар Джошуа Слокумның "Дүние жүзіне жалғыз" атты кітабын оқып, саяхатты қайталауды шешті. Джек жасаған "Снарк" кемесімен тек Австралияға ғана сапар шекті, алайда екі жазушының да кітаптарына материал жасалды. Шармиан Mid Pacific Magazine журналына мақалалар жариялады, сонымен қатар The Log of the Snark (1915), және Our Hawaii (1917), The Log сыншылар тарапынан жақсы қабылданды, олар кітапты "ақылды, ақылды, әңгімелесу, эмоциялық ашылу және әзіл-сықақ" деп сипаттады. Біздің Гавайи аралындағы 1907-1916 жылдар аралығындағы өзгерістерді еске алып, туризмнің тез өзгеруіне өкініш білдірді. Шармиан күйеуінің жазбаларында да тікелей рөл атқарды. Біріншіден, ол оның көптеген ойдан шығарылған кейіпкерлерінің үлгісі болды, мысалы, "Ай аңғарында" Саксон, "Планшетте" Лют және "Үлкен үйдің кішкентай ханым" фильміндегі Паула. Лондон Шармианға үйленуге дейін Жаңа әйелдерді бейнелегенімен, бұл және басқа кейіпкерлер оның әйелі кейіпкерінің толық өлшемдерін қамтиды. Соңғы зерттеулер Шармианның Джектің көптеген кітаптарында, соның ішінде "Ай аңғары" мен "Эльсинор көтерілісі" кітабында да қызмет еткенін көрсетеді. Ол Лондонның баспаханашысы ретінде сипатталады, сонымен қатар оның редакторы болды. Осыған байланысты ол оның ниетіне сәйкес келмейтін материалдарды жою арқылы және құрылымын өзгертуді ұсынды. Оның үстіне, ол өз күш-қуатын бөліп, көбіне сипаттамаларды жазды. Оның көптеген жазбаларына толық қатысқанын түпнұсқа қолжазбалары да, күнделіктері де дәлелдейді. Ол Глен-Элендегі Сонома тауындағы "Көңілдіктер ранчосының" белсенді серіктесі болды. Бұл өздігінен тамақ өнімдерін өндірудің тұрақты және тұрақты көзі болды. Джектің қарындасы Элиза Лондон Шепард оның басшылығымен іс-шараларды басқарады. Шармианның басты қызығушылығы мал шаруашылығы болды. Ол асыл тұқымды мал таңдауға қатысқан және әсіресе жылқыға қатысты интуитивті көзімен танылған. Олар Калифорнияның мемлекеттік жәрмеңкесінде өздерінің тұқымдары үшін жоғары наградаларды жеңіп алды. Шармиан мен Джектің өздерінен аман қалған балалары болған жоқ. Бір қызы Джой дүниеге келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болды, ал тағы бірнеше жүктілігім түсікпен аяқталды.
Charmian met Jack London in March 1900 during a luncheon at Young's restaurant with Netta Wiley Eames, who was working on an article for the Overland Monthly on Jack London. By this time, Charmian was now working for E. Mickle and Company, one of the largest shipping firms in San Francisco. She had an assistant who reported to her. Five years younger than Charmian, London found her literary knowledge impressive and admired her support for Socialism. They met on several occasions at Charmian's home in Berkeley to discuss literature including the works Tess of the d'Urbervilles, The Forest Lovers, and Flood Tide. A month later London married Elizabeth "Bess" Maddern, with whom he had two children. During this time Charmian began her own writing career. She published non fiction essays, including a plea for women to quit riding sidesaddle. She also became part of Jack's social circle of Bohemian artists and writers known as The Crowd and started attending their weekly gatherings at the Londons' home. According to Joseph Noel, it was at one of these gatherings in 1902 that Jack first kissed Charmian. During this time Jack also became enamored of Anna Strunsky, a Socialist who co authored his epistolary novel The Kempton Wace Letters. In the summer of 1903, London took his family to a resort in Glen Ellen, California, Wake Robin, then owned by Netta Wiley Eames. Jack left his family to take a short sailing trip but was injured in a buggy ride. Bess Maddern asked Charmian, living nearby, to look in on him. The result was a long secret love affair that led to divorce. The new couple married in Chicago on November 19, 1905. Charmian supported the honeymoon including Jack lecturing on Socialism. A trip to Jamaica and a recently independent Cuba followed, during which she photographed the island landscape. The couple settled at Wake Robin and developed a plan to buy land on Sonoma Mountain for ranching. Upon re reading Joshua Slocum's Sailing Alone Around the World, they decided to repeat the journey. The trip on the Snark, designed by Jack, went only to Australia, yet provided the material for books by both writers. Charmian published articles for Mid Pacific Magazine, along with The Log of the Snark (1915), and Our Hawaii (1917), The Log was well received by reviewers, who described the book as "clever, lucid, conversational, emotionally revealing, and humorous." Our Hawaii reflected upon the changes in the island between 1907 and 1916 to deplore the rapid changes brought about by tourism. Charmian played a direct role in her husband's writings as well. First, she was the model for many of his fictional characters, such as Saxon in The Valley of the Moon, Lute in Planchette, and Paula in The Little Lady of the Big House. Although London portrayed New Women prior to marrying Charmian, these and other characters incorporated full dimensions of his wife's character. Latest scholarship reveals Charmian was a collaborator as well on many of Jack's books, including The Valley of the Moon and The Mutiny of Elsinore. Often described as London's typist, she was also his editor. In that regard, she shared his intentions, by deleting material inconsistent with his purpose and by suggesting changes in structure. Even more, she contributed passages, most notably descriptions, her forte. Both the original manuscripts and her diaries document her full involvement in many of his writings. She was an active partner in the Beauty Ranch, their spread on Sonoma Mountain in Glen Ellen. The intention was a self sufficient and sustainable source of food products. Jack's stepsister, Eliza London Shepard, managed activities under his direction. Charmian's main interest was animal husbandry. She participated in the choice of stock for breeding and was known for her intuitive eye, notably with regard to horses. The couple won top awards at the California State Fair for their breeds. Charmian and Jack had no children who survived them. A daughter, Joy, died soon after birth and several other pregnancies ended in miscarriage.
Кейінгі өмірі
1916 жылы Джек уремиядан және бүйрек қатерінен қайтыс болды, ол өзінің барлық мүлкін Шармианға мұра етті, ал бірінші әйеліне және олардың балаларына белгілі сома қалдырды. Джек қайтыс болғаннан кейін Шармиан Елиза Шепардпен бірге үйлерін - сұлулық ранчосын құтқаруға кірісті. Ол кинорежиссерлермен сценарий құқығын сатуды аяқтады. Ол сондай-ақ, оның өлімінен кейін жарық көрген шығармаларына, соның ішінде "Голландиялық батылдық және басқа да әңгімелер" (1922) деген сөздерді жазды. Ол "Cherry" атты аяқталмаған романын "Cosmopolitan" журналына арнап жазды. Лондонның шығармаларын жариялау үшін оның ең маңызды қызметі жақсы аудармаларды ұйымдастыру және авторлық құқықтарды қорғау үшін шетелге сапарлар болды. Нәтижесінде оның шығармалары дүниежүзіне таралып, оның беделіне көтерілді. Лондонның атын маркетингтің бір бөлігі ретінде Шармиан "Джек Лондонның кітабы" (екі том) (1921) жариялады. Ғалымдар бұл кітапты маңызды, бірақ кейде қате биографиялық ақпарат көзі деп санайды. Бір биограф оны "Жектің заңсыз туылғанын жоққа шығаратын, бірақ оның жеке басына қатысты таңғаларлық ашық ақпарат бар" деп атайды. Шармиан әдебиеттер де жазған. Басты тақырыптар: сапарлар, жануарларды қорғау және тұтқындардың құқықтары. Our Hawaii: Islands and Islanders журналы оның бұрынғы нұсқасын күйеуінің пікірлерін көбірек қосу арқылы жаңартты, сонымен қатар ол алғашқы арал мәдениетін мадақтады. Оның Джек Лондонның кітабы толық та, бейтарап та емес екенін білген Шармиан толық зерттеуді дайындау үшін тәжірибелі өмірбаянын жазушыны іздеді. Бұл 1935 жылы Ирвинг Стоунды жұмысқа қажетті хаттар мен құжаттар жинағын зерттеу үшін ранчоға шақыруға әкелді. Ол оның жасырын күнделіктері мен махаббат хаттарына кіргенін білген Шармиан оны ранчодан қуып жіберді. Оның "Ат үстіндегі теңізші" Лондонның көркем әдебиетінен материалды факт ретінде алып тастағаны, әйелдерді шамадан тыс көптеп ойнағаны және жазушы және фермер ретінде сәтсіздіктері үшін сыншылардың сын-пікірлерін алды. Шармиан мен Элиза Шепард Джектің өзін-өзі өлтіргенін оқып, шошынысты. Олар аз ғана кездескенде, ол екеуінің араларында ешбір қарым-қатынас болған жоқ. Оның ең ұзақ және эмоционалды қарым-қатынасы сол кезде Оңтүстік теңіздегі саяхат туралы жазбалардың танымал жазушысы Фредерик О'Брайенмен болды. Ол өзінің көп сүйіктілерімен өзінің және Джек Лондонның беделін қорғау үшін құпиялылық танытты. Көптен бері қан қысымы жоғары болған Шармиан 1947 жылы бірнеше рет инсульт алғаннан кейін жиі төсекке жатып қалады. Ол 1955 жылы 83 жасында қайтыс болды. Оның күлі күйеуі Джекпен бірге Джек Лондон мемлекеттік тарихи саябағындағы Глен-Элен, Калифорния маңындағы қабірінің астында жатыр.
Jack died of uremia and renal colic in 1916, bequeathing nearly his entire estate to Charmian, while leaving token amounts to his first wife and their children. Following Jack's death, Charmian joined Eliza Shepard in saving their home the Beauty Ranch. She completed sales of screenplay rights with filmmakers. She also wrote prefaces to his writings that were published posthumously, including Dutch Courage and Other Stories (1922). She completed his unfinished novel Cherry for Cosmopolitan magazine. Perhaps her most significant activity to publicize London's works was trips abroad to arrange good translations and protect copyrights. As a result, she ensured his writings would become published worldwide and spread his reputation accordingly. As part of her marketing London's name, Charmian published The Book of Jack London (two volumes) (1921). Scholars consider the book to be an important if sometimes flawed source of biographical information. One biographer calls it "an uneven account that omits Jack's illegitimacy, yet has surprisingly frank information nonetheless concerning his personality." Charmian wrote nonfiction as well. Key themes were travel, animal protection and prisoner rights. Our Hawaii: Islands and Islanders updated her earlier version by including more of her husband's views, along with her praise for the original island culture. Aware her Book of Jack London was neither comprehensive nor unbiased, Charmian searched for an experienced biographer to prepare a comprehensive study. This led in 1935 to her inviting Irving Stone to the ranch to study the extensive collection of letters and documents needed for the work. Discovering he went into some of her hidden diaries and love letters, Charmian evicted him from the ranch. His Sailor on Horseback earned reviewer criticism for lifting material from London's fiction as fact, emphasis upon excessive womanizing, and failures as a writer and rancher. Charmian and Eliza Shepard were shocked to read the claim Jack had committed suicide. she was not exclusive during the few periods they met. Her longest and most emotional relationship was with Frederick O'Brien, then a popular writer of South Sea travel accounts. She was discreet with her many lovers to protect her public reputation, and by implication, that of Jack London. Long afflicted by high blood pressure, by 1947 Charmian was often bedridden following repeated strokes. She died in 1955, at the age of 83. Her ashes rest beside her husband Jack's under the rock that marks their grave near Glen Ellen, California at Jack London State Historic Park.