Кіріспе

Америка драматургы Молли Эллиот Сивелл (23 қазан 1860 – 15 қараша 1916), ерте американдық тарихшы және жазушы, Вирджиния штатындағы Сивелл әулетінен тараған және президент Джон Тайлердің немере қызы. Үлкен плантацияда өскен ол "жақсы кітаптармен толы кітапханаға" жіберілді, оның әкесінің үйінде 18 ғасырдың ең көрнекті әдебиеттері сақталған. Ол ағылшын классиктерін оқыды, әсіресе поэзияны ұнататын. 17 жасқа дейін роман оқымады, ал алғашқы романы Оливер Голдсмиттің "Уэйкфилд викарийі" болды. Оның үш сүйікті әрекеті – оқу, атпен жүру және фортепианода ойнау. Оның әкесі, белгілі заңгер, Сивелл ересек болған кезде қайтыс болды. Уильям С. Уолш редактор болған кезде Сивелл Липпинкотттың ай сайынғы журналына бірнеше әңгімелер жіберді. Оның ерекше қабілетін таныған Уолш оны бастапқыда қолдады. Оның алғашқы әңгімелері псевдониммен жарияланды, бірақ достарының ықпалымен "Мейд Мариан" жарық көргеннен кейін өз атымен қол қоюға көндірді. Бұл оның ең жақсы туындысы саналады. Сеуэлл "Жас жігіттің серігі" журналына 500 долларлық жүлде үшін "Кішкентай Джарвис" атты туындысын жіберіп, жасөспірімдер әдебиетіне де қадам басты. Дегенмен, Сеуэллдің "Әйелдерде шығармашылық қабілеттің болмауы туралы" эссесі оның кітаптарынан гөрі көп назар аудартқан болуы мүмкін. Әйелдер оған жауап берді, ал талқылауға Эндрю Ланг, Томас Уэнтуорт Хиггинсон және басқалар да қатысты. "Критик" журналы бұл эссе олардың бағандарында жарияланған кез келген мақаладан гөрі көп қызығушылық тудырды деп мәлімдеді. Сеуэллдің стильі Джейн Остинге ұқсас делінген. Сеуэллдің көптеген әңгімелерінен басқа, оның туындыларына: "Біздің теңіз флотының жас батырлары", "Мэриан қыз және басқа да әңгімелер", "Мичман Паулинг", "Хейл Уэстон", "Пол Джонс" және "Мичманның асханасы" кіреді.

Ерте өмір және білім

Молли Эллиот Сиуэлл Вирджиния штатының Глостер қаласында дүниеге келді. Ол Вирджинияға қоныс аударған ескі еуропалық отбасылардың бірінің мүшесі еді. Оның әкесі, Джон Тайлер Сиуэлл, заңгер және шешен, президент Джон Тайлердің сіңілі ұлы болды. Оның анасы (Тайлердің екінші әйелі), Франсис Элизабет Джексон Сиуэлл, Балтимор қаласында туған, оның әкесі, майор Уильям Джексон, 1812 жылғы соғыста еңбегімен көзге түскен офицер, 1814 жылдың 12 қыркүйегінде Солтүстік Пойнт шайқасында атқыштар дивизиясында болған. Сиуэллдердің алғашқы ұрпақтары отбасылық атын екі түрде жазады: "Sewell" (Норфолк, Вирджиниядағы Sewell's Point сияқты) және "Seawell". Отис Нотман "The New York Times Saturday Review of Books" үшін Молли Эллиот Сиуэллмен сұхбаттасқанда, аймақтық айтылуда атының "Соуэлл" деп естілетінін, бірақ Молли Эллиот Сиуэлл өзінің атын жазылғандай ("Talks", 392) айтқанын атап өтті. Сиуэлл өзінің жас кезін отбасының плантациялық үйінде, "The Shelter" деп аталатын жерде өткізді, ол Америка революциялық соғысы кезінде госпиталь қызметін атқарған. Ол өзінің қалыптасуын "Вирджиниядағы ескі ауыл үйінің кітапханасында және он тоғызыншы ғасырға қарағанда он сегізінші ғасырға жақын жағдайлармен сипатталатын қоғамда өткен уақыт" ("The Ladies' Battle", 116) деп сипаттады. Оның әкесі классикалық білімді адам болды және оның оқуына үлкен әсер етті. Ол 17 жасқа толғанға дейін роман оқуға рұқсат алған жоқ, оның орнына тарих, энциклопедиялар, Уильям Шекспирдің және романтик ақындардың шығармаларын оқыды. Оның білімі негізінен үйде алды, онда ол атқа мінуге, билеуге және шаруашылықты жүргізуге үйренді. Бұл ықпалдардан және Tidewater аймағынан басқа, Сиуэллдің теңізші ағасы Джозеф Сиуэлл оның болашақ әдеби тақырыптарына да үлкен үлес қосты.

Өмір

Әкесінің өлімінен кейін және Норфолкке көшіп, Вашингтонға қоныстанған аралығында Сеуэлл Еуропаға көптеген сапарлардың алғашқысын жасады. Оның сапарлары Ұлыбритания мен Ирландияның Біріккен Корольдігіне, Францияға, Германияға және тіпті Ресей империясына дейін жетті. Көрінетіндей, Ресей мен Германия оны емдік суларымен таныстырған моншалар қызықтырды, Сеуэлл созылмалы көз ауруының жақсаруын осы суларға байланыстырды (Нотман "Бірнеше авторлар", "Сөздер"). Еуропадағы жаздары, қазан айында Вашингтонға оралуы, үлгіге айналды. Бұл саяхаттар оның әдеби туындыларының тақырыптарын кеңейтті, оларға теңіз, Англия, Франция және Орталық Еуропа кірді. Сеуэлл анасы және кіші әпкесі Генриеттамен бірге Вашингтонның сәнді Дюпонт шеңберіне жақын P көшесіндегі үйінде суретшілердің бірнешеуі жиналатын орынға айналдырды. Ол сол заманғы Карлайл графы және оның қызы Леди Дороти Говард (Нотман "Бірнеше авторлар", "Сөздер") сияқты белгілі тұлғалармен қатар, суретшілер мен жазушыларды да қабылдады. Анасы және кейін Генриеттаның өлімінен кейін, Сеуэлл достыққа деген қабілетіне және адамдарға деген қызығушылығына қарамастан, әлеуметтік өмірден уақытша шеттеді. Сеуэллдің денсаулығы бірнеше жылдан бері нашарлап келді. Ол 1916 жылдың 15 қарашасында, 56 жасқа толғаннан кейін бірнеше апта өткен соң, қатерлі ісіктен үйінде қайтыс болды. Оның Рим католиктік реквиемі Сент-Мэтью шіркеуінде (қазіргі Сент-Мэтью Апостол соборы) өтті. Оның денесі Балтимордағы Гринмаунт зиратына жерленді.

Жазбалар

Әкесінің 20 жасында қайтыс болуы (Нотман "Сөздері" 392) Молли Эллиот Сивелл, анасы және кіші қарындасы Генриеттаны Глостердегі "Қорғаннан" Норфолкке, содан кейін Вашингтонға көшуге мәжбүр етті. Сеуэлл Норфолк немесе Вашингтонда әдеби мансабын шын мәнінде бастады. Ол алғаш рет псевдонимдермен жазды (соның ішінде аристократтық дыбысты "Фокскрофт Дэвис" – "Миссис Даррелл" және "The Whirl" романдары, сондай-ақ орысша "Вера Сапухин") 1886 жылы "Мейд Мариан" атты қысқа әңгімесі жарық көргенге дейін, кейіннен ол актриса Розина Вокс үшін пьесаға өңдеді. Оның 1889 жылы жарық көрген алғашқы романы "Хейл Уэстон" кеңінен танылып, неміс тіліне аударылды. Осы жетістіктері оның әдеби жолын нығайтты; өзінің сөздерімен:

1890 жылы Сеуэлл қысқа әңгімесі үшін жүлде алды. Бес жылдан кейін "Нью-Йорк Геральд" газетінен мақаласы үшін 3000 доллар сыйлық алды. Оның әдеби туындыларына қырық томдық көркем әдебиет, қысқа әңгімелер жинағы, ғылыми еңбектер және Вашингтондан Нью-Йорк газеттеріне жазған көптеген саяси мақалалары мен эсселері кірді. Оның саяси эсселерінің ішінде 1910 жылы "The Atlantic Monthly" журналында жарияланған әйелдердің сайлау құқығына қарсы мақаласы болды, онда ол Азамат соғысынан кейін африкалық американдықтарға сайлау құқығының берілуіне де қарсылық білдірді. Оның қысқа әңгімелері мен тарихи еңбектері үшін 1910 және 1911 жылдары американдық профессор Чарльз В. Кент оны Әдебиет бойынша Нобель сыйлығына ұсынды.

Стиль

Сеуэллдің көркем туындыларын үш жанрға бөлуге болады: аймақтық әңгімелер, махаббат романдары және ұлдарға арналған кітаптар (көбінесе теңізшілер туралы оқиғалар). Олардың басты артықшылығы – Сеуэллдің сюжеттеріне қарағанда кейіпкерлерді сомдау шеберлігі. Ол кісімен сұхбаттасқанда Нотман осы қабілетін атап өткен ("Сұхбаттар" 392), ал ол оған былай деп жауап берген: "Менің кейіпкерлерім көбінесе маған нағыз адамдардай сезіледі. Егер олардың ішінде өмірдің демі болмаса, ешқандай еңбек оларды шындыққа айналдыра алмайды". Митчелл "Америкалық әйел жазушылар" еңбегінде одан да сыншылдықпен айта келіп: "Сюжет ешқашан оның күшті жағы болған емес, ал мінсіз әйелдер мен джентльмендер, ашық түрдегі нәсілшілдік және жоғарыдан қараушылық тон тек бір кезде кең таралған құндылықтарды бейнелейтіндіктен қызығушылық тудырады" (41) дейді. Сеуэлл өмір бойында көп оқылды және 20 ғасырдың басында американдық жазушылар туралы анықтамалық кітаптарға, сондай-ақ Таймс газетінің Отис Нотман жасаған Уильям Дин Хауэллз, Джек Лондон және Теодор Дрейзермен сұхбаттарына енді.