Роуз Уайлдер Лейн: Американ журналисі, жазушы және саяси теоретигі
Rose Wilder Lane
Роуз Уайлдер Лейн (1886-1968) – американдық жазушы, Лаура Инглз Уайлдердің қызы. Либертариандық қозғалыстың әйгілі жақтаушысы, өмірі мен шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист, жазушы және саяси теоретик (1886–1968)
American journalist, writer, and political theorist (1886–1968)
Роза Уайлдер Лейн (5 желтоқсан 1886 – 30 қазан 1968) – американдық жазушы және американдық жазушы Лора Ингаллс Уайлдердің қызы. Айн Рэнд және Изабель Паттерсон сияқты тағы екі жазушымен бірге Лейн американдық либертариандық қозғалыстың белгілі жақтаушыларының бірі.
Rose Wilder Lane (December 5, 1886 – October 30, 1968) was an American writer and daughter of American writer Laura Ingalls Wilder. Along with two other female writers, Ayn Rand and Isabel Paterson, Lane is one of the more influential advocates of the American libertarian movement.
Ерте өмір
Лэйн – Лора Ингаллс Уайлдер мен Алманзо Уайлдердің тұңғыш баласы және олардың ересек жасқа дейін жеткен жалғыз баласы болды. Оның балалық шағы ата-анасы үшін қиын кезең болды, себебі егістер бір-бірінен кейін сәтсіздікке ұшырады, сонымен қатар аурулар мен үнемі экономикалық қиындықтар туды. Бала кезінде отбасы бірнеше рет көшіп-қонып, Миннесотадағы туыстарымен бірге тұрды, содан кейін Флоридаға, ал кейін қысқа ғана уақытқа Оңтүстік Дакота штатының Де Смет қаласына оралып, 1894 жылы Миссури штатының Мэнсфилд қаласына қоныстанды. Сол жерде ата-анасы ақырында сүт фермасын және жеміс бақшаларын құрды. Ол Мансфилд және Луизиана штатының Кроули қалаларында орта мектепте оқыды, тәтесі Элиза Джейн Уайлдермен бірге тұрғанда 1904 жылы жеті оқушыдан тұратын сыныпты бітірді. Оның зиялы қабілеті мен жоғары мақсаты үш жылдық латын курсын бір жылға сығымдауымен және Кроулидегі орта мектептің үздік түлегі атанғандығымен көрсетілді. Оқудағы жетістіктеріне қарамастан, ата-анасының қаржылық жағдайына байланысты колледжге қабылдана алмады.
Lane was the first child of Laura Ingalls Wilder and Almanzo Wilder and the only child of her parents to survive into adulthood. Her early years were a difficult time for her parents because of successive crop failures, illnesses and chronic economic hardships. During her childhood, the family moved several times, living with relatives in Minnesota and then Florida and briefly returning to De Smet, South Dakota, then settling in Mansfield, Missouri, in 1894. There, her parents eventually established a dairy farm and fruit orchards. She attended secondary school in Mansfield and Crowley, Louisiana while living with her aunt Eliza Jane Wilder, graduating in 1904 in a class of seven. Her intellect and ambition were demonstrated by her ability to compress three years of Latin into one and by graduating at the top of her high school class in Crowley. Despite her academic success, she was unable to attend college as a result of her parents' financial situation.
Ертедегі мансабы, неке және ажырасу
Орта мектепті бітіргеннен кейін Лэйн Мэнсфилдке ата-анасының үйіне оралды және Мэнсфилд теміржол станциясында телеграф ілімін меңгерді. Мэнсфилдтегі жас әйелдерге қол жетімді мүмкіндіктерге қанағаттанбаған ол 1905 жылдың басында Миссури штатының Седалия қаласында Western Union компаниясында жұмыс істеді. 1906 жылы Лэйн Канзас-Ситидегі Мидленд қонақ үйінде телеграфшы болып жұмыс істеді. Келесі бес жыл бойы Лэйн Миссури, Индиана және Калифорния штаттарында телеграфшы болып жұмыс істеді. 1908 жылы Лэйн Сан-Францискоға көшіп, Фейрмонт қонақ үйінде телеграфшы болып жұмыс істеді. 1909 жылғы наурыз айында Лэйн сатушы, жарнамашы және кейде газетші Клэр Жилетт Лэйнге тұрмысқа шықты. Деректер Лэйндердің Канзас-Ситиде танысқанын, ал Лэйннің күнделігі оның болашақ күйеуімен бірге болу үшін Сан-Францискоға көшкенін көрсетеді. Олар үйленгеннен кейін көп ұзамай Лэйн Western Union компаниясындағы жұмысын тастап, күйеуімен бірге АҚШ бойынша саяхаттап, түрлі жобаларды насихаттады. Ұзақтан соң Лэйн жүкті болды. Келесі қарашада Солтүстік Лейк-Ситиде болғанда Лэйн мерзімінен бұрын дүниеге келген, тірі тумаған ұлды босанды. Кейіннен Канзас-Ситиде жасалған операция оны бала тумайтын қалдырды. Бұл оқиға туралы Лэйн баласынан айырылған жақын достарына көңіл айту үшін жазған бірнеше хатында ғана қысқаша айтылған. Келесі бірнеше жыл бойы Лэйндер көшпелі өмір салтын жалғастырды, Миссури, Огайо, Нью-Йорк және Мэн штаттарында тұрып, түрлі жарнамалық және маркетингтік жобалар бойынша бірлесіп және жеке жұмыс істеді. Ата-анасына жазған хаттарында қуанышпен өмір сүргенін айтса да, Лэйннің күнделіктері мен кейінірек жарық көрген автобиографиялық мақалаларында оның сол кездегі ой-сезімі күйзеліске ұшыраған және некесіне көңілі толмаған екені жазылған. Ол өзінің зияткерлік қызығушылықтары мен күйеуімен бірге өмір сүрген өмірінің үйлеспейтінін сезінді. Бірде ол өзін-өзі өлтіруге тырысып, хлороформ ішіп, бас ауруымен оянғанда өмірге деген жаңа мағынаны тапқан. Осы жылдар ішінде Лэйн формальды білімі жоқтығын сезініп, көп оқып, бірнеше тілді өздігінен үйренді. Оның жазушылық жолы 1908 жылы басталды, ол кейде газетке мақала жазып, қосымша ақша тапты. 1913 және 1914 жылдары Лэйндер Солтүстік Калифорниядағы қазіргі Сан-Хосе/Кремнийлік аңғарындағы фермалық жерлерді сатты. Олардың үлкен комиссия алуы үшін бөлек жұмыс істеуі жиі қажет болды, және екеуінің ішінде Лэйн жақсы сатушы болып шықты. Неке қиындыққа ұшырады, бірнеше рет ажырасып, ақырында татуласып ажырасты. Лэйннің күнделіктерінде ажырасқаннан кейін бірнеше ер адаммен романтикалық қарым-қатынаста болғаны айтылған, бірақ ол қайтадан үйленбеді және ақырында жеке өмір сүруді таңдады. Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы жылжымайтын мүлік нарығын әлсіретті, сондықтан 1915 жылдың басында Лэйн досының Сан-Франциско бюллетенінің редакторлық көмекшісі ретінде уақытша жұмыс ұсынысын қабылдады. Уақытша жұмыс маңызды өзгеріске әкелді. Ол редакторларының назарын өзінің жазу талантына ғана емес, басқа жазушылар үшін де білікті редактор екеніне аударды. Ұзақтан соң оның суреті мен авторлық аты күнделікті "Бюллетеньде" жарияланып, бірнеше апта бойы жарық көрген романтикалық әңгімелерді шығарды. Генри Форд, Чарли Чаплин, Джек Лондон және Герберт Гувердің өмірі туралы Лэйннің алғашқы есептері кітап түрінде жарық көрді. 1915 жылы Лэйннің анасы Сан-Францискоға бірнеше айға келді. Олар бірге Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесіне қатысты. Осы сапар туралы және Уайлдердің 1915 жылғы күнделікті өмірі туралы егжей-тегжейлі мәліметтер 1974 жылы жарық көрген "West from Home" кітабындағы күйеуіне жазған хаттарында сақталған. Лэйннің күнделіктерінде ол 1915 жылы күйеуінен ажырасқаны көрсетілгенімен, анасының хаттарында бұл туралы ешқандай мәлімет жоқ. Лэйн мен оның күйеуі анасының екі айлық сапары кезінде жұмыссыз және жұмыс іздеп жүрген күйі бірге тұрғандары айтылған. Бұл ажырасу жасырын болған болуы мүмкін, немесе олар әлі де бөлек тұрмаған.
After high school graduation, Lane returned to her parents' home in Mansfield and learned telegraphy at the Mansfield railroad station. Not satisfied with the options open to young women in Mansfield, by early 1905 she was working for Western Union in Sedalia, Missouri. By 1906, Lane was working as a telegrapher at the Midland Hotel in Kansas City, Missouri]. Over the next five years, Lane worked as a telegrapher in Missouri, Indiana and California. In 1908, Lane moved to San Francisco, where she worked as a telegrapher at the Fairmont Hotel. In March 1909, Lane married salesman, promoter and occasional newspaperman Claire Gillette Lane. Evidence exists that suggests the Lanes had met back in Kansas City and Lane's diary hints that she moved to San Francisco to join her future husband. Shortly after they wed, Lane quit her job with Western Union and the couple embarked on travels across the United States to promote various schemes. Lane soon became pregnant. While staying in Salt Lake City the following November, Lane gave birth to a premature, stillborn son, according to public records. Subsequent surgery in Kansas City likely left her unable to bear children. The topic is mentioned only briefly in a handful of existing letters written by Lane years after the infant's death in order to express sympathy and understanding to close friends who were also dealing with the loss of a child. For the next few years, the Lanes continued to live a nomadic lifestyle, including stays in Missouri, Ohio, New York and Maine to work together and separately on various promotional and advertising projects. While letters to her parents described a happy go lucky existence, Lane's subsequent diary entries and numerous autobiographical magazine articles later described her mindset at this time as depressed and disillusioned with her marriage. She felt her intellectual interests did not mesh with the life she was living with her husband. One account even had her attempting suicide by drugging herself with chloroform only to awake with a headache and a renewed sense of purpose in life. During these years, Lane, keenly aware of her lack of a formal education, read voraciously and taught herself several languages. Her writing career began around 1908, with occasional freelance newspaper jobs that earned much needed extra cash. In 1913 and 1914, the Lanes sold farm land in what is now the San Jose/Silicon Valley area of Northern California. Conditions often required them to work separately to earn greater commissions and of the two, Lane turned out to be the better salesperson. The marriage floundered as there were several periods of separation and eventually an amicable divorce. Lane's diaries reveal subsequent romantic involvements with several men in the years following her divorce, but she never remarried and eventually chose to remain single and free of romantic attachments. The threat of America's entry into World War I had seriously weakened the real estate market, so in early 1915 Lane accepted a friend's offer of a stopgap job as an editorial assistant on the staff of the San Francisco Bulletin. The stopgap turned into a watershed. She immediately caught the attention of her editors not only through her talents as a writer in her own right, but also as a highly skilled editor for other writers. Before long, her photo and byline were running in the Bulletin daily, churning out formulaic romantic fiction serials that ran for weeks at a time. Lane's first hand accounts of the lives of Henry Ford, Charlie Chaplin, Jack London and Herbert Hoover were published in book form. Later in 1915, Lane's mother visited San Francisco for several months. Together they attended the Panama–Pacific International Exposition. Details of this visit and Wilder's daily life in 1915 are preserved in Wilder's letters to her husband in West from Home, published in 1974. Although Lane's diaries indicate she was separated from her husband in 1915, her mother's letters do not indicate this. Lane and her husband are recorded as living together with him unemployed and looking for work during her mother's two month visit. It seems the separation was either covered up, or had not yet involved separate households.
Еркін жұмысшы жазушы
1918 жылы Лейннің некесі ресми түрде аяқталды және ол бас редактор Фримонт Ольдер отставкаға кеткеннен кейін Сан-Франциско Буллетиндегі жұмысын тастады. Осы кезде Лэйн бос кездейсоқ жазушы ретінде мансабын бастады. Осы кезеңнен бастап 1940 жылдардың басына дейін оның жұмыстары Harper's, Saturday Evening Post, Sunset, Good Housekeeping және Ladies' Home Journal сияқты жетекші басылымдарда үзбей жарияланды. Бірнеше әңгімесі О. Генри сыйлығына ұсынылды, ал бірнеше романы ең көп сатылған кітаптардың қатарына енді. Лэйн Герберт Гувердің алғашқы өмірбаянын жазды, ол 1920 жылы "Герберт Гувердің қалыптасуы" атты еңбегін "Сансет" журналының редакторы Чарльз К. Филдпен бірлесіп жазды. Кітап 1929 жылы Гувер президент болғанға дейін жарық көрді. Ол өмірінің соңына дейін Гувердің досы және жақтасы болды, оның көптеген жеке қағаздары кейінірек Айова штатының Уэст-Бранч қаласындағы Герберт Гувер кітапханасындағы Роза Уайлдер Лейн қорына енгізілді. Лэйннің қағаздарында олардың арасындағы нақты хат алмасу аз болғанымен, Гувердің президенттік қызметтен кейінгі жеке іс сериясында Роуздың 1936 жылдан 1963 жылға дейінгі хат алмасуының тізімі бар. 1920 жылдардың аяғында Лэйн Америкадағы ең жоғары жалақы алатын әйел жазушылардың бірі деп есептелді және Гувермен бірге оның достарының арасында Синклер Льюис, Изабель Патерсон, Дороти Томпсон, Джон Патрик және Лоуэлл Томас сияқты танымал тұлғалар болды. Осы жетістікке қарамастан, оның отбасы мен достарына жомарттығы оны көбінесе қаржы тапшылығына алып келді және жақсы төленетін материалдармен жұмыс істеуге мәжбүр етті, бірақ бұл оның саяси теория мен әлемдік тарихқа деген өсіп келе жатқан қызығушылығын толыққанды қанағаттандырмады. Ол өмірінің ортасында өзін-өзі күмәндандыру мен депрессиядан жиі зардап шекті және өзін биполярлық бұзылысқа шалдыққан деп диагноз қойды. Осы депрессия кезеңдерінде Лэйн өзінің жазу жұмысын жалғастыра алмады, бірақ басқа танымал жазушылар үшін жұлдызды жазушы немесе редактор ретінде оңай жұмыс таба алды. 1928 жылы Лэйн ата-анасының фермасына қайтып келді. Кітаптары мен әңгімелерінің сатылуына, сондай-ақ қор нарығындағы инвестицияларының өсуіне сенімді болған ол еркін жұмсады, ата-анасына жаңа үй салып, өзі үшін және әдеби достарының тұрақты ағыны үшін ферманы жаңғыртты. Лэйннің соғыс тілшісі ретіндегі эпизодтық жұмысы Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Еуропадағы Американдық Қызыл Кресттің жарнама бюросындағы жұмысымен басталды. Ол 1965 жылға дейін Қызыл Крестпен жұмыс істеді, 78 жасында "Woman's Day" журналы үшін Вьетнамнан "әйелдің көзқарасын" ұсынып хабарлады. Ол Қызыл Крест ұйымының мүшесі ретінде Еуропа мен Азияны кеңінен аралап көрді. 1926 жылы Лэйн, Хелен Доре Бойлстон және олардың француздық үй қызметшісі Франциядан Албанияға "Зенобия" деп атаған машинасымен сапар шекті. Саяхат туралы есеп "Зенобиямен саяхат: Парижден Албанияға дейін" модельді Т Форд машинасымен 1983 жылы жарық көрді. Лэйн Албанияға ғашық болып, 1920 жылдары бірнеше рет Париж бен Миссуридегі Рокки Ридж фермасына сапарлар арасында онда ұзақ уақыт тұрды. Ол Рех Мета есімді жас албан баланы бейресми түрде асырап алды, ол қауіпті тау жолында оның өмірін құтқарды деп мәлімдеді. Кейіннен ол оның Кембридж университетінде білім алуына көмектесті. Ол Албания үкіметінде қызмет етті және итальяндық фашистер мен албандық коммунистер оны отыз жылдан астам уақыт бойы түрмеде ұстады. 1985 жылы Тиранада қайтыс болды.
By 1918, Lane's marriage officially ended and she had quit her job with the San Francisco Bulletin following the resignation of managing editor, Fremont Older. It was at this point that Lane launched her career as a freelance writer. From this period through the early 1940s, her work regularly appeared in leading publications such as Harper's, Saturday Evening Post, Sunset, Good Housekeeping and Ladies' Home Journal. Several of her short stories were nominated for O. Henry Prizes, and a few novels became top sellers. Lane became the first biographer of Herbert Hoover, writing The Making of Herbert Hoover in 1920 in collaboration with Charles K. Field, editor of Sunset magazine. The book was published well before Hoover became president in 1929. A friend and defender of Hoover's for the remainder of her life, many of her personal papers would later be included in the Rose Wilder Lane Collection at the Herbert Hoover Library in West Branch, Iowa. While Lane's papers contain little actual correspondence between them, the Hoover Post Presidential Individual series contains a file of Rose's correspondence that spans from 1936 to 1963. In the late 1920s, Lane was reputed to be one of the highest paid female writers in America and along with Hoover counted among her friends well known figures such as Sinclair Lewis, Isabel Paterson, Dorothy Thompson, John Patric and Lowell Thomas. Despite this success, her compulsive generosity with her family and friends often found her strapped for cash and forced to work on material that paid well, but thus did not engage her growing interests in political theory and world history. She suffered from periodic bouts of self doubt and depression in mid life, diagnosing herself as having bipolar disorder. During these times of depression, Lane was unable to move ahead with her own writing, but she would easily find work as a ghostwriter or silent editor for other well known writers. In 1928, Lane returned to the United States to live on her parents' farm. Confident in her sales of her books and short stories as well as her growing stock market investments, she spent freely, building a new home for her parents on the property and modernizing the farmhouse for herself and a steady stream of visiting literary friends. Lane's occasional work as a traveling war correspondent began with a stint with the American Red Cross Publicity Bureau in post World War I Europe. She continued with the Red Cross through 1965, reporting from Vietnam at the age of 78 for Woman's Day magazine to provide "a woman's point of view". She traveled extensively in Europe and Asia as part of the Red Cross. In 1926, Lane, Helen Dore Boylston and their French maid traveled from France to Albania in a car they had named Zenobia. An account of the journey called Travels With Zenobia: Paris to Albania by Model T Ford was published in 1983. Lane became enamored with Albania and lived there for several long periods during the 1920s, spaced between sojourns to Paris and her parents' Rocky Ridge Farm in Missouri. She informally adopted a young Albanian boy named Rexh Meta , who she claimed saved her life on a dangerous mountain trek. She later sponsored his education at Cambridge University. He served in the Albanian government and was imprisoned for over thirty years by both the Italian fascists and the Albanian communists, dying in Tirana in 1985.
Әдеби бірлестік
Лэйннің анасының «Кішкентай үй» кітаптар сериясындағы рөлі әлі анықталған жоқ. Оның ата-анасы оның кеңесімен брокеріне инвестиция салған, ал нарық құлағанда Уайлдерлер қиын жағдайға түсті. Лэйн 46 жасында, ажырасқан және баласыз, күнкөрісіне мініміз қаржысымен фермаға келді. 1930 жылдың соңында Лэйннің анасы оған өзінің қиын балалық шағын баяндайтын, бірінші тұлғада жазылған, дайын емес қолжазбасын – «Пионер қызын» ұсынды. Лэйн оған назар аударып, баспа саласындағы таныстарын пайдалана бастады. Лэйннің баспа таныстары арқылы «Пионер қызын» жариялауға жасаған барлық тырақтарына қарамастан, қолжазба қайта-қайта қабылданбады. Бір редактор оның басын балаларға арналған романға айналдыруды ұсынды. Уайлдер мен Лэйн бұл идеяны дамытып, нәтижесінде «Үлкен ормандағы кішкентай үй» дүниеге келді. 1931 жылдың соңында Harper and Brothers баспасы қолжазбаны қабылдады, ал 1932 жылы кітап дүкендерге шықты. Кітаптың сәттілігінен кейін, жас Лораның өмірін жас ересекке дейін көрсететін серияны жалғастыру туралы шешім қабылданды. «Төрт жылдың алғашқы жылдары» қолжазбасы Лэйннің 1968 жылы қайтыс болғаннан кейін табылған. Уайлдер бұл қолжазбада некедегі алғашқы төрт жылдағы және шекарадағы күрестер туралы жазған, бірақ оны жариялауды жоспарламаған. Дегенмен, 1971 жылы ол «Кішкентай үй» сериясының тоғызыншы томы ретінде жарық көрді.
Lane's role in her mother's Little House book series has remained unclear. Her parents had invested with her broker upon her advice and when the market crashed the Wilders found themselves in difficult times. Lane came to the farm at 46 years old, divorced and childless, with minimal finances to keep her afloat. In late 1930, Lane's mother approached her with a rough, first person narrative manuscript outlining her hardscrabble pioneer childhood, Pioneer Girl. Lane took notice and started using her connections in the publishing world. Despite Lane's efforts to market Pioneer Girl through her publishing connections, the manuscript was rejected time and again. One editor recommended crafting a novel for children out of the beginning. Wilder and Lane worked on the idea and the result was Little House in the Big Woods. Accepted for publishing by Harper and Brothers in late 1931, then hitting the shelves in 1932, the book's success resulted in the decision to continue the series, following young Laura into young adulthood. The First Four Years was discovered as a manuscript after Lane's death in 1968. Wilder had written the manuscript about the first four years of her marriage and the struggles of the frontier, but she never had intended for it to be published. However, in 1971 it became the ninth volume in the Little House series.
Сәтті романдар
Әдебиет тарихшылары екеуінің ынтымақтастығы Лэйннің мансабына анасының мансабымен бірдей пайда әкелгенін айтады. Лэйннің ең танымал әңгімелері мен екі ең табысты романы осы кезеңде жазылды және олар Уайлдердің Ингаллс-Уайлдер отбасының фольклоры туралы естеліктерінен алынған материалдармен құрылды. "Дауыл аяқауына дейін" (кейін "Жас пионерлер" деп аталды) және "Бос жер" атты екі кітап та 19-ғасырдың соңындағы Дакотадағы қоныс аударудың қиындықтарын және "бос жер" деп аталған жердің қоныс аударушылардың өмірлік жинақтарын қалай құртқанын көрсетті. "Saturday Evening Post" журналы екі романды бөліп жариялау үшін Лэйнге жоғары гонорар төледі, олар кейіннен танымал радио қойылымдарына бейімделді. Екі кітап та Лэйннің шығармашылық және әдеби жетістігінің шыңы болды. 1938 жылы "Saturday Evening Post" журналы оның ең көп сатылған романы "Бос жерді" бөліп жариялау үшін оған 30 000 доллар төледі (қазіргі шаралармен). "Дауыл аяқауына дейін" тұрақты түрде сатылымды арттырып, Хелен Хейздің ойнауымен танымал радио драмаға бейімделу арқылы одан әрі дамыды. 1938 жылы "Бос жерден" түскен табыспен Лэйн барлық жинаған қарыздарын төледі. Ол Коннектикут штатының Денбери қаласына көшіп, онда үш акр орманды жері бар ауылдық үй сатып алып, қалған өмірін өткізді. Осы уақытта "Кішкентай үй" кітаптарынан түскен роялти Лэйннің ата-анасына тұрақты және жеткілікті кіріс әкелді. Лэйн ата-анасына автомобиль сатып алып, Уайлдердің шаруашылығына жақын жердегі Тас үйдің құрылысын қаржылады. Оның ата-анасы 1930 жылдардың көп бөлігінде Тас үйде тұрды.
The collaboration between the two is believed by literary historians to have benefited Lane's career as much as her mother's. Lane's most popular short stories and her two most commercially successful novels were written at this time and were fueled by material which was taken directly from Wilder's recollections of Ingalls Wilder family folklore. Let the Hurricane Roar (later titled Young Pioneers) and Free Land both addressed the difficulties of homesteading in the Dakotas in the late 19th century and how the so called "free land" in fact cost homesteaders their life savings. The Saturday Evening Post paid Lane top fees to serialize both novels, which were later adapted for popular radio performances. Both books represented Lane's creative and literary peak. The Saturday Evening Post paid her $30,000 in 1938 to serialize her best selling novel Free Land ($ by today's standards). Let the Hurricane Roar saw an increasing and steady sale, augmented by its adaptation into popular radio dramatization that starred Helen Hayes. In 1938, with the proceeds of Free Land in hand, Lane was able to pay all of her accumulated debts. She moved to Danbury, Connecticut and purchased a rural home there with three wooded acres, on which she lived for the rest of her life. At this same time, the growing royalties from the Little House books were providing Lane's parents with an assured and sufficient income. Lane bought her parents an automobile and financed construction of the Rock House near the Wilder homestead. Her parents resided in the Rock House during much of the 1930s.
Журналистикаға және қоғамға көзқарасқа оралу
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лэйн өзінің жазушылық мансабының жаңа кезеңін бастан өткерді. 1942 жылдан 1945 жылға дейін ол "The Pittsburgh Courier" газеті үшін апта сайын мақала жазды, ол сол кезде афроамерикалықтардың ең көп оқылатын газеті болатын. Лэйн өзінің еркін көзқарасын жасырудың немесе шектеудің орнына, оларды оқырмандарына ұсыну мүмкіндігін пайдаланды. Ол аудиториясы үшін ерекше қызығушылық тудыратын тақырыптарды іздеді. Оның алғашқы мақаласында "Қос жеңіс" науқаны АҚШ-тағы жеке бас бостандығы үшін күрестің бір бөлігі ретінде сипатталды: "Міне, соңғы рет мен өз орнымды таптым. Міне, теңдік пен бостандықтың құндылығын білетін американдықтар". Оның мақалалары кәсіпкерлік, бостандық және шығармашылық туралы кең тақырыптарды көрсету үшін афроамерикалықтардың табысқа жеткен оқиғаларын баяндады. Бір мақаласында ол Роберт Ли Ванн мен Генри Фордтың жетістіктерін салыстырды. Ваннның кедейліктен байлыққа дейінгі жолы "капиталистік қоғамдағы пайданы көрсетті, онда ақшасы жоқ, жесір қалған бала, кемсітілген азшылықтың бірі "Питтсбург курьерін" құра алады және көпшілік пікірге ашық, күшпен, қауіпсіз қарсы тұра алады", ал Фордтың мысалы кедей механик "жүздеген жұмыс орындарын жасап, тіпті қаңғыбастарды да көлікке отырғыза алатынын" көрсетті. Лэйн еркін нарық пен нәсілшілдікке қарсылықты біріктірді. Оның нәсілге қатысты көзқарастары Зора Нил Херстонның, оның да жекешіл және афроамерикалық жазушы әріптесінің көзқарастарымен үйлеседі. Оның мақалалары нәсілдік категориялардың кездейсоқтығын және жеке тұлғаның маңыздылығын атап өтті. Ол "өткен ғасырда жер бетіндегі халықтың аз бөлігі өздерін алдаған күлкілі, ақымақтық және қайғылы нәсілдік жаңылысқа" берілмей, барлық американдықтардың, ақ және қара, "өз нәсілдерінен бас тартуға" уақыт келді деп сенді. Тері түсі бойынша үкім шығару коммунистерге ұқсас, олар тапқа байланысты кінәлі немесе ізгі деп айырды. Лэйннің пікірінше, нәсіл мен тапқа қатысты жаңылыстар "ежелгі ағылшын феодалдық 'сыныптық' айырмашылыққа" тікелей байланысты. Ол сондай-ақ, президент Франклин Д. Рузвельттің "Жаңа келісім" саясатын қолдағандарды қоса алғанда, "жас саналарды 'расалар', 'сыныптар' және 'халық' туралы қиялдармен толтыруда, олардың барлығы экономикалық детерминизм немесе қоғам немесе үкімет деп аталатын пұтқа табынушылық құдайлармен басқарылады" деп сенді. Хёрстон мен Патерсонмен бірге Лэйн Рузвельттің сыртқы саясатын сынады және жас жігіттерді шетел соғысына тартуға қарсы болды.
During World War II, Lane enjoyed a new phase in her writing career. From 1942 to 1945, she wrote a weekly column for The Pittsburgh Courier, at the time the most widely read African American newspaper. Rather than hiding or trimming her laissez faire views, Lane seized the chance to sell them to the readership. She sought out topics of special interest to her audience. Her first entry characterized the Double V campaign as part of the more general fight for individual liberty in the United States, writing: "Here, at last, is a place where I belong. Here are the Americans who know the value of equality and freedom". Her columns highlighted success stories of blacks to illustrate broader themes about entrepreneurship, freedom and creativity. In one, she compared the accomplishments of Robert Lee Vann and Henry Ford. Vann's rags to riches story illustrated the benefits in a "capitalist society in which a penniless orphan, one of a despised minority can create The Pittsburgh Courier and publicly, vigorously, safely, attack a majority opinion" while Ford's showed how a poor mechanic can create "hundreds of jobs, [ ] putting even beggars into cars". Lane combined advocacy of laissez faire and anti racism. The views she expressed on race were similar to those of Zora Neale Hurston, a fellow individualist and writer who was black. Her columns emphasized the arbitrariness of racial categories and stressed the centrality of the individual. Instead of indulging in what she referred to as the "ridiculous, idiotic and tragic fallacy of race, [by] which a minority of the earth's population has deluded itself during the past century", Lane believed it was time for all Americans, black and white, to "renounce their race". Judging by skin color was comparable to the communists who assigned guilt or virtue on the basis of class. In Lane's view, the fallacies of race and class hearkened to the "old English feudal 'class' distinction". She further believed that the collectivists, including those who embraced President Franklin D. Roosevelt's New Deal, were to blame for filling "young minds with fantasies of 'races' and 'classes' and 'the masses,' all controlled by pagan gods, named Economic Determinism or Society or Government". Along with Hurston and Paterson, Lane was critical of Roosevelt on his foreign policy and was against drafting young men into a foreign war.
Бостандықтың ашылуы
1940 жылы бірнеше ай бойы Лэйннің либертариандыққа деген ынтасы оны белгілі еркін жазушы Джон Патрикпен біріктірді, ол либертариандық идеяларды қолдаған саяси ойшыл болатын. Оның 1943 жылғы «Шығыстағы Янки Хобо» еңбегі осы идеялардың шыңы болды. Олар бірнеше ай бойы Патриктің машинасымен елді аралап, Ұлы депрессияның елге тигізген әсерін бақылап, ойларын бөлісті. Сапардың нәтижесінде екі айға Вашингтон штатының Беллингхэм қаласында болды. 1940-жылдардың басында редакторлар көркем және ғылыми материалдарды беруді сұрағанына қарамастан, Лэйн коммерциялық көркем әдебиет жазудан бас тартып, тек анасының кітаптарын жазуда ғана көмектесті. Осы кезде ол либертариандық қозғалыста ықпалды тұлға ретінде танылды. Ол «Жаңа мәмілеге» қарсы болды, «жайпақ социализмнен», Әлеуметтік қамсызданудан, соғыс уақытындағы рациондаудан және салық салудың барлық түрлерінен бас тартты. Лэйн табыс салығын төлеуге наразылық ретінде жоғары жалақы алатын коммерциялық көркем әдебиет жазуды тоқтатты. Газет бағанынан түскен шағын табысқа қанағат етумен және ата-анасы мен асырап алған ұлдарын күтіп отыру қажеттілігі болмағандықтан, ол шығындарын азайтып, Данбери маңындағы ауылдық жерінде ата-бабаларының пионерлік өміріне ұқсас өмір салғанды жөн көрді. Ол рациондық картаны қабылдаудан бас тартып, ауылдағы көршілерімен бірге жеміс-жидек пен көкөніс өсіріп, сақтап, ет үшін тауық пен шошқа өсіргені үшін бұқаралық ақпарат құралдарының назарына ілікті. Әдеби сыншы және саяси жазушы Изабель Паттерсон Лэйнды Коннектикутқа көшіруге шақырды, онда ол Паттерсоннан, көп жылдар бойы дос болған адамнан «бірнеше шақырым жерде» болады. Қызыл Крестпен бірге Совет Одағына саяхат жасаған кезде коммунизмнің бетін ашып көрген Лэйн оған қатал қарсы болды. Осының нәтижесінде Лэйннің 1930-жылдары танымал көркем әдебиеттер жазып жүрген кезінде индивидуализм мен консервативті үкімет туралы алғашқы жазбалары пайда болды, бұл «Азаттықтың ашылуы» (1943) еңбегімен аяқталды. Осыдан кейін Лэйн жеке адамның бостандығы және оның адамзатқа тигізетін әсері туралы жариялап, жазды. Сол жылы Паттерсонның «Машинаның құдайы» және Айн Рэндтің «Шығанақ» романы да жарық көрді. Осы жазбаларының арқасында үш әйел Америкадағы либертариандық қозғалыстың негізін қалаушы аналары ретінде танылды. Жазушы Альберт Джей Нок Лэйн мен Паттерсонның ғылыми еңбектері «бұл ғасырда Америкада жазылған индивидуализм философиясы туралы толыққанды түсінікті беретін жалғыз кітаптар» екенін айтты. Екі әйел «бұл кезеңдегі ерлер әлеміне ойлаудың дұрыс жолын көрсетті [T] олар шатаспайды және ойлап ойнамайды – әрбір ой тікелей мақсатына жетеді». Журналист Джон Чемберлен Рэнд, Патэрсон және Лэйнды социализмнен «ескі американдық философияға» деген, либертариандық және консервативті идеяларға деген соңғы «өзгерісіне» ықпал еткен деп есептейді. 1943 жылы Лэйн Әлеуметтік қамсыздану туралы радио сауалнамаға берген жауабы арқылы ұлттық назарға ілікті. Ол Әлеуметтік қамсыздану жүйесін Понци схемасына теңеп, АҚШ-ты құртады деп ойлаған жауабын пошта карточкасымен жіберді. Соғыс уақытында поштаны бақылау нәтижесінде Коннектикут штатының полиция қызметкері оның үйіне оның ниетін анықтау үшін жіберілді. Оның сөз бостандығына жасалған бұл қатерлі қарсылығы газеттерде көптеген мақалаларға және «Бұл не, гестапо ма?» деген тақырыптағы памфлеттің жарық көруіне әкелді. Бұл памфлет американдықтарға соғыс уақытындағы қиындықтарға қарамастан, өз құқықтарын сақтау керектігін еске салған. Бұл памфлет Испаниядағы фашистік үкіметті қолдаған антисемит ұйымы – Ұлттық экономикалық кеңес тарапынан таратылды. Осы кезеңде Лэйн туралы ФБР-де іс құрылды. Лэйн есейген сайын оның саяси көзқарастары либертариандыққа адал болумен нығайды. Оның бостандық пен еркіндіктің негізгі американдық принциптерін қорғауы кейбір адамдарға келіспеушілік тудырған кезде қатал және агрессивті болып көрінді. Осы кезеңде ол 1946 жылы өзінің ескі досы және саяси одақтасы Изабель Патэрсонмен араздасқаны белгілі болды. Осы кезеңде және 1950-жылдарға дейін Лэйн социалистік жазушы Макс Истменмен де қарым-қатынаста болды.
For a few months in 1940, Lane's growing zeal for libertarianism united her with the well known vagabond free lance writer John Patric, a like minded political thinker whose advocacy of libertarian themes culminated in his 1943 work Yankee Hobo in the Orient. They spent several months traveling across the country in Patric's automobile to observe the effects of the Great Depression on the nation and to exchange ideas. The trip culminated in a two month stay in Bellingham, Washington. In the early 1940s, despite continuing requests from editors for both fiction and non fiction material, Lane turned away from commercial fiction writing, save for her collaboration on her mother's books. At this time, she became known among libertarians as influential in the movement. She vehemently opposed the New Deal, eschewed "creeping socialism", Social Security, wartime rationing, and all forms of taxation. Lane ceased writing highly paid commercial fiction to protest paying income taxes. Living on a small salary from her newspaper column and no longer needing to support her parents or adopted sons, she cut expenses to the bare minimum, living a modern day version of her ancestors' pioneer life on her rural land near Danbury. She gained some media attention for her refusal to accept a ration card, instead working cooperatively with her rural neighbors to grow and preserve fruits and vegetables and to raise chickens and pigs for meat. Literary critic and political writer Isabel Paterson had urged Lane to move to Connecticut, where she would be only "up country a few miles" from Paterson, who had been a friend for many years. After experiencing it first hand in the Soviet Union during her travels with the Red Cross, Lane was a staunch opponent of communism. As a result, Lane's initial writings on individualism and conservative government began while she was still writing popular fiction in the 1930s, culminating with The Discovery of Freedom (1943). After this point, Lane promoted and wrote about individual freedom and its impact on humanity. The same year also saw the publication of Paterson's The God of the Machine and Ayn Rand's novel The Fountainhead. Because of these writings, the three women have been referred to as the founding mothers of the American libertarian movement. Writer Albert Jay Nock wrote that Lane and Paterson's nonfiction works were "the only intelligible books on the philosophy of individualism that have been written in America this century". The two women had "shown the male world of this period how to think fundamentally [T]hey don't fumble and fiddle around – every shot goes straight to the centre". Journalist John Chamberlain credits Rand, Paterson and Lane with his final "conversion" from socialism to what he called "an older American philosophy" of libertarian and conservative ideas. In 1943, Lane came into the national spotlight through her response to a radio poll on Social Security. She mailed in a post card with a response likening the Social Security system to a Ponzi scheme that would, she felt, ultimately destroy the United States. Wartime monitoring of mail eventually resulted in a Connecticut State Trooper being dispatched to her home to question her motives. Her strong response to this infringement on her right of free speech resulted in a flurry of newspaper articles and the publishing of a pamphlet, "What is this, the Gestapo? ", that was meant to remind Americans to be watchful of their rights despite the wartime exigencies. The pamphlet was distributed by the National Economic Council, Inc, an anti Semitic organization that supported the fascist government in Spain. During this time period, an FBI file was compiled on Lane. As Lane aged, her political opinions solidified as a stalwart libertarian. Her defense of what she considered to be basic American principles of liberty and freedom were seen by some as harsh and abrasive in the face of disagreement. It is documented that during this time period that she broke with her old friend and political ally Isabel Paterson in 1946. During this time period and into the 1950s, Lane also had an acrimonious correspondence with socialist writer Max Eastman.
Кейінгі жылдар және өлім
Лэйн 1940-1950 жылдары либертариандық қозғалыстың бастауына тікелей қатысты. Ол Ұлттық экономикалық кеңес үшін, кейін Волкер қоры үшін кітап шолуларын жазды, осы қордан Гуманистік зерттеулер институты өркендеді. Соңынан ол либертариан Роберт ЛеФевр басқарған «Азаттық мектебінде» дәріс оқыды және оған жан-жақты қаржылық көмек көрсетті. Уайлдердің «Кішкентай үй» романдарынан түскен роялтисі Лэйнге өмір бойы мұра болып, ол қайтадан көп саяхаттауға және Коннектикут штатындағы үйін толыққанды жаңартуға мүмкіндік берді. 1960 жылдары Лэйн өзінің коммерциялық жазушылық қызметін жаңартты, бірнеше танымал журналдар сериясын жариялады, соның ішінде 1965 жылдың соңындағы Вьетнам соғысы аймалына жасаған сапары туралы сериясы да бар. Кейінірек Лэйн «Әйелдер күні» журналы үшін американ тігіншілігінің тарихын баяндайтын кітап жазды. Ол «Үйге жолда» кітабын өңдеп, жариялады, онда анасының 1894 жылы Оңтүстік Дакотадан Миссуриге жасаған алты апталық сапары туралы күнделігі автобиографиялық тұрғыда баяндалған. Бұл кітап «Кішкентай үй» сериясының қорытындысы болуы тиіс еді және Уайлдердің жанкүйерлері Лэйнге «кейін не болды?» деп хат жазғаннан кейін жарық көрді. Лэйн Уильям Волкер қорына кітап шолуларын ұсынды және «Азаттықты ашу» кітабын қайта жұмыстауды жалғастырды, бірақ оны аяқтаған жоқ. Лэйн Роджер Лиа МакБрайдты асырап алған әжесі және кеңесшісі болды, ол кейіннен 1976 жылы Либертариандық партиясынан президенттікке кандидат болды. Бала кезінде онымен жақын байланыс орнатқан редакторының ұлы МакБрайдты болашақ либертариандық ойшыл ретінде тәрбиелеуге тырысқанын Лэйн кейіннен айтты. МакБрайд оның жақын досы ғана емес, сонымен қатар оның адвокаты және бизнес-менеджері болды, соңында ол Лэйннің өлімінен кейін «Кішкентай үй» сериясының және онымен байланысты миллиондаған долларлық франшизаның мұрагері атанды. Лэйннің қанатына алған соңғы шәкірті – оның вьетнамдық аудармашысының қарындасы болды. Жасының қанағаттандыратын екеніне көз жеткізген Лэйн оны АҚШ-қа әкелуге көмектесті және колледжге түсуіне қаржылық қолдау көрсетті. Лэйн 1968 жылдың 30 қазанында 81 жасында үш жылдық әлемдік турнеге шығуға дайындалып жатқанда ұйқыда қайтыс болды. Ол Миссури штатындағы Мэнсфилд қаласындағы Мэнсфилд зиратында ата-анасының қасына жерленді.
Lane played a hands on role during the 1940s and 1950s in launching the libertarian movement She wrote book reviews for the National Economic Council and later for the Volker Fund, out of which grew the Institute for Humane Studies. Later, she lectured at and gave generous financial support to the Freedom School headed by libertarian Robert LeFevre. Lane's lifetime inheritance of Wilder's growing Little House royalties enabled her to again travel extensively and thoroughly renovated and remodeled her Connecticut home. Also during the 1960s, she revived her own commercial writing career by publishing several popular magazine series, including one about her tour of the Vietnam War zone in late 1965. In later years, Lane wrote a book detailing the history of American needlework for Woman's Day. She edited and published On the Way Home, providing an autobiographical setting around her mother's original 1894 diary of their six week journey from South Dakota to Missouri. Intended to serve as the capstone to the Little House series, the book was the result of Wilder's fans who were writing to Lane asking "what happened next?". She contributed book reviews to the William Volker Fund and continued to work on revisions of The Discovery of Freedom, which she never completed. Lane was the adoptive grandmother and mentor to Roger Lea MacBride, later the Libertarian Party's 1976 candidate for president. The son of one of her editors with whom she formed a close bond when he was a boy, Lane later stated she was grooming him to be a future Libertarian thought leader. In addition to being her close friend, MacBride became her attorney and business manager and ultimately the heir to the Little House series and the multimillion dollar franchise that he built around it after her death. The last of the protégés to be taken under Lane's wing was the sister of her Vietnamese interpreter. Impressed by the young girl's intelligence, Lane helped to bring her to the United States and sponsored her enrollment in college. Lane died in her sleep at age 81 on October 30, 1968, just as she was about to depart on a three year world tour. She was buried next to her parents at Mansfield Cemetery in Mansfield, Missouri.