Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1945 жылы АҚШ пен Жапония арасындағы шайқас Палауанға шабуыл (филиппинше: Paglusob sa Palawan) - АҚШ-тың азаттық күштерінің 1945 жылдың 28 ақпанынан 22 сәуіріне дейін жапондықтарға қарсы жүргізген, ресми түрде Виктор I және II операциялары деп аталатын және екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Филиппинді азат ету науқанының бөлігі. Филиппин архипелагының оңтүстік аралдарын қайтарып алу, жапондық оккупацияны тоқтату және оларды қалған жапон күштерінен қорғау үшін жүргізілді.
1945 battle between the US and Japan
The Invasion of Palawan (Filipino: Paglusob sa Palawan), was fought by U. S. liberation forces against the Japanese from 28 February to 22 April 1945, in a series of actions officially designated as Operations Victor I and II, and part of the campaign for the liberation of the Philippines during World War II, was waged to initiate the recapture of the southern islands of the Philippine archipelago, end the Japanese occupation, and secure them from remaining Japanese forces.
Өмірбаян
Генерал-лейтенант Уолтер Крюгердің басшылығымен АҚШ-тың Алтыншы армиясының элементтері Манила қаласына жапон әскерлерінің қазған ұңғымасынан оны қайтарып алу үшін көшкенде, генерал Дуглас Макартур бүкіл оңтүстік Филиппин архипелагін жапондықтардан қайтарып алу үшін алдын ала жоспарланған операцияларды бастау туралы бұйрық берді. Мендоро аралы 1944 жылдың 16 желтоқсанынан бері одақтастардың қолында болғандықтан және Лусонды қайтарып алу науқаны толық қарқынмен жүріп жатқандықтан, американдықтар оңтүстікке қарай үлкен аралдардан жапон әскерлерінің шабуылы қаупін азайтатын және Оңтүстік Қытай теңізі мен оңтүстік-батыс Сулу теңізі арқылы Азияның материктік жапониялық Индокитаниядан келетін күшейткіштерді кесіп тастайтын басқа операцияларды құруды қалаған. Генерал-лейтенант Роберт Л. Эйхелбергердің АҚШ Сегізінші армиясына Палаван провинциясының астанасы Пуэрто-Принцессаны басып алу және басып алу тапсырылды, содан кейін олар Батыс Минданаодағы Замбоанга түбегіне және Сулу архипелагінің кейбір бөліктеріне қарай жүретін болды. 10 ақпанда 7 американдық сарбаз Палаванға келіп, партизандар желісімен байланыс орнатқан. Олар жапон әскерлерінің саны туралы мәлімет жинады, олардың саны 1285 адам деп бағаланды және жақында болатын әскерлердің қонуын үйлестірді.
As the elements of the U. S. Sixth Army under Lieutenant General Walter Krueger moved into the city of Manila to retake it from the well dug in Japanese forces, General Douglas MacArthur issued orders for the start of preplanned operations to recapture the entire southern Philippine archipelago from the Japanese, all code named VICTOR, regardless by which the assigned forces were to proceed. With Mindoro island already in Allied hands since 16 December 1944 and the campaign for the recapture of Luzon already in full swing, the Americans wanted to establish another base of operations that would diminish the threat of Japanese troop incursions from the larger islands down south and cut off reinforcements coming from Japanese occupied Indochina in mainland Asia via the South China Sea and the southwestern Sulu Sea. The U. S. Eighth Army of Lt. Gen. Robert L. Eichelberger was directed to invade and seize the provincial capital of Palawan, Puerto Princesa, after which they would proceed to the Zamboanga Peninsula in western Mindanao and parts of the Sulu Archipelago. On 10 Feb., 7 American soldiers landed on Palawan and made contact with the guerrilla network. There they gathered intelligence on Japanese troop strength, estimated to be 1,285 soldiers, and coordinated the forthcoming troop landings.
VICTOR III операциясы
Басты мақсат - Филиппиннің орталық аралдары Панай, Негрос, Себу және Бохолды оқшаулауды аяқтау және одақтас әуе операцияларының ауқымын кеңейту. Палаван аралында орналасқан ұшақтар Индокитайға дейін тыйым салу миссиясын жүзеге асыра алады және Оңтүстік Қытай теңізіндегі жапондық теңіз жолдарын кесіп тастай алады, ал Замбоанга мен Сулу аралдарынан ұшатын ұшақтар Борнеодағы жапондық мұнай қондырғыларына жете алады. Генерал Эйхелбергер Палаван, Замбоанга және Сулу операцияларын жүргізу үшін генерал-майор Дженс А. Доудың 41-ші жаяу әскер дивизиясын таңдады. Филиппин аралдарының көпшілігі сияқты Палаван да жау әскерінің қас жауы болды. Аралдың жағалауындағы 322 шақырымнан астам ұзындығы мен 48 шақырым ені бар көптеген рифтер, құм жағалары мен мангроума батпақтары кемеге қонуға қолайлы жерлерді ұсынбады. Жапонияның ішкі жағалауындағы жазық жерді орманды таулар алып тастады. Бригаданың 186-шы полк ұрыс тобы. Генерал Харольд Х. Хани - 41-дивизияның көмекші қолбасшысы - генерал Доу Палаванға шабуыл жасауды сеніп тапсырған негізгі жауынгерлік бөлімше болды. Генерал Маккартурдың әскери командалығы болған вице-адмирал Томас К. Кинкейдтің 7-ші флоттан крейсерлер мен эсминстерден тұратын әскери-теңіз жұмыс тобы жағалауға қарай қозғалған кезде десанттық күштерді қорғайтын, содан кейін қажет болған жағдайда оқ атуды қамтамасыз ету үшін қалатын. Әскерлер мен керек-жарақтарды 7-ші флоттың құрамдас бөлігі, контр-адмирал Дэниел Барбидің VII амфибиялық күшінен алынған элементтер тасымалдайтын. Палаван жерін контр-адмирал Уильям М. Фехтелердің амфибиялық жұмыс тобы түсірді.
The primary objectives were to complete the isolation of the central Philippine islands of Panay, Negros, Cebu and Bohol and to expand the range of Allied air operations. Aircraft based at Palawan could conduct interdiction missions as far as Indochina and cut off Japanese sea lanes in the South China Sea, while planes flying from Zamboanga and the islands in Sulu also could reach Japanese oil installations on Borneo. Gen. Eichelberger chose the 41st Infantry Division of Maj. Gen. Jens A. Doe to conduct the Palawan, Zamboanga and Sulu operations. Like most of the Philippine Islands, Palawan was a hostile site for an invading force. Well over 200 mile (322 km) in length and up to 30 mile (48 km) wide, the numerous reefs, sand banks, and mangrove swamps of the island's coast offered few suitable landing sites. Farther inland, the coastal plain gave way to heavily forested mountains that offered great defensive potential to Japanese forces. The 186th Regimental Combat Team of Brig. Gen. Harold H. Haney—the assistant 41st Division commander—was the principal combat unit entrusted by Gen. Doe to carry out the Palawan invasion. A naval task force of cruisers and destroyers from the 7th Fleet under Vice Admiral Thomas C. Kinkaid—which was Gen. Macarthur's naval command—would protect the landing forces on their movements to shore and then remain to provide gunfire as needed. Troops and supplies would be actually carried by elements drawn from a 7th Fleet component command, the VII Amphibious Force under Rear Adm. Daniel E. Barbey. The Palawan landings were to be undertaken by the assigned amphibious task force of Rear Adm. William M. Fechteler.
Шайқас
АҚШ-тың 13-ші әуе күштері екі күндік жазалау әуе шабуылдарынан және 7-ші флот әскери кемелерінің жауды жауды бомбалауынан кейін, 186-шы полк ұрыс тобының алғашқы шабуыл толқыны 28 ақпан күні таңертең Пуэрто-Принсесаға қарай қозғала бастады. Күткендей, лайықты қону аймақтарының болмауы негізінен қарсылықсыз түсіру операциясын баяулатты, бірақ егер 2-ші инженерлік арнайы бригаданың Армияның жағалау партиясы мен қайық компаниясының тиімділігі болмаса, процесс одан да баяу болар еді. 186-шы RCT ерлері тез таралды, екі батальон Пуэрто-Принсеса портының шығыс жағында солтүстікке қарай соққы берді, ал үшінші батальон шығанақты оның ортасында кесіп өтіп, солтүстікке қарай жылжыды, бірақ бірінші күн өткен сайын жапон әскерлері - генерал-лейтенант Сосаку Сузукидің 35-ші армиясының күштерін - Пуэрто-Принсесада шайқаспай, солтүстік-батыстағы төбелерге қайтқаны анық болды. Бұған дейін де, өткен жылдың желтоқсан айында 150-ге жуық америкалық тұтқын қаза тапқандығы туралы деректі жариялаған болатын. Соғыста одақтастардың конвойының болуы жапондықтарды үрейленіп, шабуылға жақындап қалғанын және тұтқындарды әуе шабуылынан қорғаныш орындарына жинап, кейіннен баспаналарды өртеп, қашып кетуге тырысқан тұтқындарды атуды ойлатты. Бірнеше адам керемет түрде өрттен аман қалып, атыс кезінде аман қалды. Америкалықтар жер бетін басып алғанға дейін жергілікті тұрғындармен қорғалған олар шайқас кезінде өздерінің қорқынышты оқиғаларын айтып берді, бұл тек американдықтардың аралдағы жапон билігін тоқтатуға деген шешімін қатайтты. 186-шы RCT 3 наурыздағы үшінші күні жағаға жеткенге дейін аз қарсылыққа ұшырады, жауынгерлер порттан солтүстікке қарай 10 миль (16 км) жердегі төбелерге кірген кезде қатал шайқас басталды. Бес күндік қатал шайқас күшті қорғалған жапондық қалталарды жойды. Келесі апталарда генерал Эйхелбергер 186-шы РТК-нің кішігірім бөлімшелеріне Палаванның солтүстік және оңтүстік бөліктеріне орналасқан кішігірім аралдарды басып алуға нұсқау берді. 9 наурызда 186-шы RCT барлау тобы Палаванның солтүстік-шығысындағы Думаран аралына қонып, оны бос деп тапты. Бір айдан кейін, 9 сәуірде 186-шы жаяу әскердің F ротасы Бусуанга аралына қонып, 10 жапондықты өлтіріп, аралдың қауіпсіздігін қамтамасыз етті. Кейіннен полк жақын маңдағы Кулион мен Коронды да басып алды. Оңтүстікке қарай 2-ші батальонның бөлімдері 16 сәуірде Балабаққа және 22 сәуірде Пандананға қонды. Екі жерге де қарсылық жоқ.
After two days of punitive air strikes by the U. S. 13th Air Force and a fierce naval bombardment by 7th Fleet warships offshore, the first assault wave from the 186th Regimental Combat Team began moving ashore at Puerto Princesa on the morning of 28 February, under the eyes of Gen. Eichelberger, who watched from a B 17 heavy bomber flying overhead. As expected, the absence of suitable landing areas slowed the largely unopposed unloading operation, but the process would have been even slower if not for the outstanding efficiency of the Army Shore Party and Boat Company from the 2nd Engineer Special Brigade, units who ably supervised and managed the movement of troops and supplies at the beach landings. The men of the 186th RCT quickly fanned out, with two battalions striking north along the eastern side of Puerto Princesa Harbor while a third battalion crossed the bay at its midpoint and then pushed north, but then as the first day progressed, it became clear to the invading American troops that the Japanese troops—holdovers from Lt. Gen. Sōsaku Suzuki's 35th Army—would not put up a fight at Puerto Princesa and had withdrawn into the hills to the northwest. More disturbing was the revelation of a massacre of approximately 150 American prisoners of war the previous December. The presence of a passing Allied convoy made the alarmed Japanese believe that an invasion was imminent and had herded their prisoners into air raid shelters, subsequently setting the shelters afire and shooting prisoners who tried to escape. A few men miraculously survived immolation and escaped the shooting. Sheltered by natives until the Americans landed, they emerged during the battle to tell their horrifying tale, which only hardened American resolve to end Japanese rule over the island. The 186th RCT encountered little opposition until its third day ashore on 3 March when fierce fighting erupted as soldiers entered the hills that lay about 10 mile (16 km) north of the harbor. Five days of savage combat eliminated the strongly defended Japanese pockets. In the weeks that followed, Gen. Eichelberger also directed smaller units of the 186th RCT to seize the small islands situated to the northern and southern parts of Palawan. On 9 March, a 186th RCT reconnaissance team landed on Dumaran Island to the northeast of Palawan and found it unoccupied. Then on 9 April a month later, Company F, 186th Infantry, landed on Busuanga Island, killed 10 Japanese, and reported the island secured. Subsequently, the regiment also seized nearby Culion and Coron. To the south, parties from the 2nd Battalion landed on Balabac on 16 April and at Pandanan on 22 April. Both landings were unopposed.
Салдары
Палавандағы құрбандар саны теңдестірілмеген. АҚШ әскерлері 12 адамнан қаза тауып, 56-сы жараланды, ал жапондықтар 900-ге жуық адамнан қаза тауып, тағы 140-ы жараланды, бұл Палаван гарнизонының шамамен жартысы. Палавандағы тазалау жұмыстары сәуір айының соңына дейін жалғасты, содан кейін қалған жапондықтар Палаванның жолақысыз тау-тоғайларындағы орманға қарай кері шегінді. Бұл модель Филиппиннің оңтүстігіндегі барлық ірі операциялар кезінде қайталанды. Осы арада Палаван аралында әуеайлақ құрылысы бірден басталды. 1945 жылдың наурыз айының соңында Пуэрто-Принсеса әуеайлағын американдық ұшақтар пайдаланған. Ауыр бомбардировщиктер үшін барлық ауа райындағы ұшу-қону жолағын салу Айхельбергердің келесі операциясын қолдау үшін тым кеш болды, бірақ кейіннен ол Оңтүстік Қытай теңізінде жапондық жабдықтау желілерін тоқтатуға және 1945 жылдың мамыр айында басталған Борнео операцияларын қолдауға пайдаланылды.
Casualties on Palawan were unbalanced. U. S. Army forces lost 12 killed and 56 wounded, while Japanese dead numbered almost 900 and another 140 wounded, which were approximately ½ of the Palawan garrison. Mopping up activities on Palawan lasted until late April, when the remaining Japanese simply withdrew farther into the trackless mountain jungles of Palawan—a pattern that repeated during all of the major operations in the southern Philippines—after which many were stalked and killed by U. S. troops and Filipino guerrillas. Meanwhile, airfield construction began almost immediately on Palawan. Although marshy soil conditions slowed the engineers' progress, American fighter planes were using the Puerto Princesa airstrip by late March 1945. Construction of an all weather runway for heavy bombers came too late to support Eichelberger's next operation, but it subsequently was used to interdict Japanese supply lines in the South China Sea and support the Borneo operations that began in May 1945.