Кіріспе
Иоганн Себастьян Бахтың музыкалық композициясы Иоганн Себастьян Бахтың "Магнификат" (BWV 243) - бұл Киелі кітаптағы "Магнификат" әнінің музыкалық орнауы. Ол бес вокалды бөлімге (екі сопрано, альт, тенор және бас) және керней мен тимпаньдерді қоса алғандағы барокколық оркестрге арналған. Бұл Бахтың латын мәтініне жазылған алғашқы үлкен литургиялық композициясы. 1723 жылы Лейпцигте Томаскантор лауазымына орналасқаннан кейін Бах Магнификаттың мәтінін он екі бөлімді құрастырып, Е флато мажордың кілтімен жазды. Рождествода орындауға ол осы мейрамға байланысты төрт әнұран (лауди) енгізді. Бұл нұсқа, Рождестволық интерполяцияларды қоса алғанда, Бахтың шығармалары каталогында 243.1 (бұрынғы 243a) нөмірін алды. 1733 жылғы Visitation мейрамына немесе сол жылы немесе сол кездегі басқа бір мейрамға Бах өзінің латынша Магнификатының жаңа нұсқасын шығарды. Рождестволық әндерсіз: кейбір қозғалыстардың аспаптары өзгертілді немесе кеңейтілді, ал керней бөліктерінің орындау себептері үшін баскышы E флатурадан D мажорға ауыстырылды. Бахтың "Магнификат" әуенінің бұл нұсқасы BWV 243.2 (бұрынғы BWV 243) деп аталады. XIX ғасырда екі нұсқасы да жарық көргеннен кейін екіншісі орындаудың стандарты болды. Бахтың ең танымал вокалды шығармаларының бірі.
Johann Sebastian Bach's Magnificat, BWV 243, is a musical setting of the biblical canticle Magnificat. It is scored for five vocal parts (two sopranos, alto, tenor and bass), and a Baroque orchestra including trumpets and timpani. It is the first major liturgical composition on a Latin text by Bach. In 1723, after taking up his post as Thomaskantor in Leipzig, Bach set the text of the Magnificat in a twelve movement composition in the key of E flat major. For a performance at Christmas he inserted four hymns (laudes) related to that feast. This version, including the Christmas interpolations, was given the number 243.1 (previously 243a) in the catalogue of Bach's works. Likely for the feast of Visitation of 1733, or another feast in or around that year, Bach produced a new version of his Latin Magnificat, without the Christmas hymns: instrumentation of some movements was altered or expanded, and the key changed from E flat major to D major, for performance reasons of the trumpet parts. This version of Bach's Magnificat is known as BWV 243.2 (previously BWV 243). After publication of both versions in the 19th century, the second became the standard for performance. It is one of Bach's most popular vocal works.
Тарих
Лейпцигте Магнификат жексенбілік қызметте жүйелі түрде болды, ол неміс тілінде қарапайым жексенбіде, бірақ неғұрлым күрделі түрде және латын тілінде жоғары мерекелерде (Рождество, Пасха және Алғашқы өнім мейрамы) және үш Мариан мейрамдарында (Бейірімділік, Керемет және Тазарту) әнделеді.
Бахтың Лейпцигтегі Томаскантор қызметі
Киридің ертедегі грек және неміс мәтіндеріндегі (BWV 233a) орнатылуынан басқа, Бахтың латын тіліндегі барлық белгілі литургиялық композициялары оның Лейпцигтегі Томаскантор ретінде қызмет еткен кезінде, 1723 жылдан бастап 1750 жылы қайтыс болғанға дейін жазылған. Лейпцигте шіркеу қызметінде латын тілі ерекше қолданылған. Бахтың Лейпцигтегі литургиялық рәсімдерге қызығушылығын көрсеткен алғашқы есебі 1714 жылы, ол қалаға сапар кезінде Адвенттің бірінші жексенбісінде қызмет көрсету тәртібін жазды. Ол кезде Иоганн Кухнау Лейпцигте кантор болып қызмет атқарған. 1722 жылы Кухнау қайтыс болғанда, Томаскантор лауазымына үміткерлердің бірі Кухнаудың бұрынғы шәкірті Кристоф Граупнер болды. Ол 1722 жылы Рождествоға арнап жазған Магнификатты 1723 жылы қаңтарда аудиция ретінде қайта қолданды. Бах өзінің аудиция кантаталарын ұсынғаннан үш апта бұрын Иса өздігінен өлді. Бах Томаскантор лауазымына 1723 жылы 30 мамырда, Троицадан кейінгі бірінші жексенбіде, 14 қозғалыстағы амбициялық кантатаны орындады, [[Die Elenden sollen essen, BWV 75, содан кейін келесі жексенбіде салыстырмалы кантата, [[Die Himmel erzählen die Ehre Gottes, BWV 76.
Неміс Магнификатының дәстүрлі орны
Лютердің Magnificat-тың неміс аудармасының дәстүрлі орны ("Meine Seele erhebt den Herren") - грегориандық әнде ерекше ерекше псалтырлық тонның неміс нұсқасы. Тонус peregrinus (немесе тоғызыншы тон) тоғызыншы режиммен немесе Эолдық режиммен байланысты. Бұл Лютердің неміс тіліндегі "Магнификат" әніне арналған дәстүрлі режим, бұл - мелодикалық формуланың соңғы нотасы тоник болып табылады, ол алғашқы нотадан бесінші төмен. Лүтердің неміс тіліндегі "Магнификат" әнімен байланысты "Tonus peregrinus" нұсқасы Иоганн Герман Шен, Генрих Шуц, Иоганн Пахельбель және Дитрих Букстехуд композицияларында кездеседі. Бах өзінің латынша Магнификатының 10-шы қозғалысында (Suscepit Israel) мелодиялық формуланы инструменталды cantus firmus ретінде қолданады. Ол оны өзінің "Неміс Магнификатында", яғни кантатасында қолданады [Meine Seel erhebt den Herren, BWV 10 1724 жылғы Visitation үшін құрастырылған, хоралдық үйлесімдер BWV 323 және 324, және төртінші Шюблер хоралы BWV 648. BWV 733 Fuga sopra il Magnificat-те де мелодиялық формула тақырып ретінде қолданылады: бұл хор прелюдиясы Бахтың шәкірті Иоганн Людвиг Кребстің жұмысы болуы мүмкін.
Магнификаттың кеңейтілген көрінісі
Вечерналардың, кешкі әндердің немесе таңғы әндердің негізгі бөлігі болғандықтан, Магнификат Бахтың композициясынан бір ғасыр бұрын-ақ, әдеттегі Мессадан басқа, көбінесе музыкаға қойылған литургиялық мәтін болды. Протестантизмде латын тіліндегі "Магнификат" әнінен гөрі көбірек музыкаға қойылған мәтін болған жоқ. Сондай-ақ, Magnificat-тың неміс мәтінінің параметрлері 17 ғасырдың басында бір форманың екіншісін басып тастамай, қазіргі кездегі еді. Магнификаттың кеңейтілген орнатулары, сондай-ақ концертаттың секциялық құрылысындағы орнатулар ретінде көрсетіледі, яғни хормен, оркестрмен және вокалды солистермен бірнеше қозғалыспен, мәтіннің сызықтық емес өңдеуі (тексттің әншілер бірнеше рет қайталаған бөліктері) итальяндық музыка мектебінің ескі үлгісіне қайтып келеді. Мұндай мысал Клаудио Монтевердидің Магнификатында 7 дауыста, оның Vespro della Beata Vergine-ге енгізілген екі альтернативті Магнификаттың бірі. Лютерандық дәстүрде мысалы, Шуцтың латынша Магнификаты, SWV 468 бар. Бахтың Магнификат композиторлары Иоганн Левини, Антонио Лотти және Франческо Дюранте Бахтың ықтимал шабыт көзі ретінде аталады. Бахтың заманында Хайнихен мен Вивальдидің үлгілері де бар. Көптеген жағдайларда Магнификаттың бір аятын бір немесе бірнеше солистер хормен алмасып әндей алады, Бах үшінші Магнификат аятына қатысты: сопрано аяттың алғашқы сөздерін айтады, ал хор оны аяқтайды. Үшінші жолдың осы ерекше бөлінісі, тек соңғы екі сөзді (омнес generationes) хорға қалдырып, бұрын Руджиеро Федели және Бах білетін 1720 жылғы G-минордағы Магнификатта қолданылған (G-минордағы Магнификат Томасо Альбинониге тиесілі). Сондай-ақ, Граупнердің 1722 жылғы Магнификатында да осы бөлініс болған. Сэмюэл Шейдттің "Gäistliche Konzert III" (1635) -інде интерполяциялы үш Магнификат бар, олардың біріншісі (SSWV 299 SSATTB және бассо continuo үшін) "Vom Himmel hoch da komm ich her" деген алғашқы аяты бірінші интерполяция ретінде.
"Кіру" нұсқасы
Лұқаның Ізгі хабарында Магнификаттың сөздерін Мәриям өзінің туысы Елізабетке барған кезде айтады. Елізабет екеуі де жүкті болғандықтан, Мәриям Исамен, ал Елізабет Жақия Шомылдыру рәсімінен өткен. Мәсіхшілдікте бұл сапарды еске алу мерекесі "Келу" деп аталады. Бұл мерекеде Магнификат әнін литургиялық әнге ерекше көңіл бөлу мүмкіндігі бар, ал мейрам оның шығу тегіне байланысты оқиғаны атап өтеді. Бахтың заманында 2 шілдеде Қарау күні болды. Бахтың "Магнификат" әні (BWV 243.2) ре мажор нұсқасы 1733 жылы 2 шілдеде Лейпцигтегі Сент-Томас шіркеуінде (Thomaskirche) шіркеу қызметінде орындалған болуы мүмкін. Сол жылы патша Аугуст Зор өлгеннен кейін аза тұту кезеңі өтті. Сексягесима жексенбісінен (15 ақпан) бастап Үшінші үкімнен кейінгі төртінші жексенбіге (28 маусым) дейінгі қайғылы кезеңде шіркеулерде концерттік музыкаға рұқсат берілмеген. Осы кезеңде Бах Си-минордағы Кири Глория мессасын жазды. Ол 1733 жылы 27 шілдеде қол қойылған хатында оны өзінің мұрагері Фредерик Август II-ге арнады. Қайғылы кезеңнен кейін шіркеу музыкасының концертіне рұқсат етілген алғашқы оқиға 1733 жылдың 2 шілдесінде Бейсенбі күні болған. Бахтың Магнификаттың жаңа нұсқасын осы жағдай үшін шығарғаны мүмкін, бірақ жаңа нұсқаның алғашқы орындалу күні ретінде сол жылдың Рождествосы да мүмкін: 1732-1735 жылдары Магнификаттың D мажорлық нұсқасы қай күні алғаш орындалғанын және Бах партитураны соңғы күйіне дейін өзгерткенін нақты анықтау мүмкін емес. 1733 жылы Бах Готфрид Генрих Штёлцельдің бесінші және алтыншы жексенбіде үштікке (5 және 12 шілде 1733 жылы) арналған екі кантатасын тапсырды: Бах 1733 жылы шілдеде Лейпцигтегі қызметтер үшін басқа композиторлардың шіркеу музыкасына сүйенген болуы мүмкін, ал Ми минордағы Мессаның кең көлемді бірінші бөлігінің орындау бөліктерін құрастырып, көшіріп алған. 2003 жылы Бахты зерттеуші Андреас Глокнер Бахтың Магнификатының алғашқы нұсқасы, яғни автографқа төрт Рождестволық интерполяция қосылғанға дейін Е мажор нұсқасы, алғаш рет 1723 жылы 2 шілдеде орындалды деп мәлімдеді. Бұл - көшірілген нұсқадан дәл он жыл бұрын және сол Мария мейрамына арналған. Бах өзінің Томаскантор лауазымына Лейпцигте 30 мамырда, 1723 жылы Троицадан кейінгі бірінші жексенбіде кірісті. Бұл оның биліктегі алғашқы мейрамы болды, ол ерекше мерекелік музыканы шақырды.
Рождестволық интерполяциялар
Глокнердің 2003 жылғы Магнификаттың шығу тегі туралы мақаласына дейін және кейбір авторлар үшін одан кейін де Бах өзінің Магнификатын 1723 жылы Адвенттің тыныш уақытында Рождестволық кештерде алғашқы орындауға арнаған деп болжаған. Бах осы орындау үшін төрт лауданы жазды, олар әндер, жартылай неміс тілінде, жартылай латын тілінде, олар Магнификаттың E флатуралық нұсқасының белгілі бір жерлеріне енгізілген. Бұл интерполяцияларды қоса алғанда, Магнификаттың Ми флатуралық негізгі нұсқасы BWV 243.1 (бұрын BWV 243a) деп аталады. Бахтың алдыңғысы Кухнау Лейпцигте осы лаудалардың мәтінін Рождестволық кантатада қолданған. Мүмкін, Бахтың Рождестволық Магнификатына кірген лаудалар сияқты төрт мәтіннің C мажордағы орындалуы өздігінен контата емес, бірақ Кухнау өзінің C мажорлық Магнификатына енгізу үшін жазған лаудалар еді. Бұл әндер Ізгі хабарларда Мәсіхтің тууымен байланысты жағдай ретінде сипатталған және Киндлайнвиген (осылайша бишек шайқап тұру) деп аталатын көне дәстүрге енген. Бұл лаудалар аспаптардың өте шектеулі сүйемелдеуімен орындалатын болғандықтан, олар Томаскирхе жоғары хорындағы кішкентай төбеден, Магнификаттың басқа қозғалыстары орындалатын үлкен орган төбеге қарама-қарсы орындалды. Латынша Магнификат BWV 243, неміс Магнификат BWV 10 және хорлық гармония BWV 324 даналарынан басқа, сопрано соло үшін Магнификат 19-ғасырда жоғалып кеткен деп саналды. "Кеші" Магнификаттың (Клейн Магнификат) партитурасы 20 ғасырда қайтадан ашылып, BWV Anh ретінде тізімделген. 21; бірақ оның шынайылығы күмәнмен қарастырылды. 1982 жылы Мельхиор Хоффманн неміс тіліндегі "Мане Сель ерхет ден Херрен" ("Менің жүрегім иесімен") атты әннің композиторы ретінде танылды. Хоффманның "Магнификат" әнін неміс тілінде қайталау бойынша ұқсас кантатасы, Meine Seele rühmt und preist, BWV 189 тенор соло үшін және Visitation үшін жазылған. 1728 жылы 2 шілдеде орындауға арналған 1728 29 кантата циклында Пикандер жариялаған Магнификатты қайталайтын тағы бір неміс либреттосын Бах орнатқан болуы мүмкін. Сол сияқты, бейтаныс либретто жазушысы жазған Meine Seele erhebet den Herrn кантатасы Visitation 1725 үшін. BWV Ань. 30 - Бахтың 1742 жылы көшірген екі SATB хоры мен оркестр үшін C мажордағы Магнификаты. Қолжазбада композитордың аты аталмаған, бірақ 2012 жылы Бахтың 17 ғасырдың аяғында Пьетро Торридің композициясына (темпань мен үшінші кернейге арналған бөліктерді қосу арқылы) аранжировка жасағаны анықталды. Бұрын бұл жұмыстың авторы Антонио Лотти болған.
Бағалау және кілт қолтаңбасы
1-ші (Magnificat), 7-ші (Fecit potentiam) және 12-ші (Gloria patri) қозғалыстар композицияның негізгі тастары болып табылады: олар тоникалық кілтінде (BWV 243.1 үшін E мажор, BWV 243.2 үшін D мажор) және бес бөлімді хормен қатар tutti оркестрі бар жалғыз қозғалыстар. Хор 4 (Omnes generationes) қозғалыста да, кернейлер мен тимпандарсыз оркестрдің сүйемелдеуімен, ал 11 (Sicut locutus est) қозғалыста тек continuo сүйемелдеуімен ән салады. Алғашқы үш хорлық қозғалыс Рождестволық әндерсіз нұсқада, содан кейін екі қозғалыс вокалды солист үшін, екіншісі көбінесе бай ұпайлармен. Вокальдық солистердің қозғалыстарында аспаптар Бахтың кантаталарында әдеттегідей: солистерге obbligato аспаппен бірге тек қана струнды және / немесе continuo аспаптар қолданылады. А (Vom Himmel hoch) - а капелланың жалғыз қозғалысы. Табиғи кернейлер әдетте Саксонияда D күйінде күйленді, сондықтан Бах бастапқы E флаттағы үлкен нұсқаны D мажорға көшірді.
Дауыстар
Бах SSATB бес құрамды хоры үшін Магнификатты орнатты. Бес вокалды солистер қажет: екі сопрано (sI, sII), альт (а), тенор (t) және бас (b). 10-шы бөлімде (Suscepit Israel) екі сопрано да альтпен бірге ән салады.
Оркестр
BWV 243.1 барокколық оркестр "дуэ скрипкалардан, дуэ гобоеден, тре тромбиден, тамбуриден, фасоннан, виола мен бассо континуодан" тұрады, яғни екі скрипка (Vl), екі гобое (Ob), үш керней (Tr, тоник), тимпани (Ti, тоник және доминант), фасон, виола (Va) және бассо континуо (Bc). Ария No үшін екі флейта (flauto dolce, Fl) қажет. 9 Esurientes, бірақ tutti құрамына кірмейді. 1733 жылғы нұсқада Бах біршама кеңейтілген оркестрді қолданды: жазғыштар транверсолармен (Fl) ауыстырылды және олар төрт хорлық қозғалыста да жеке бөліктерді алды. Үшінші және төртінші бөлімдерде гобойлар "Oa" ("обои д'amore") аспаптарына ауыстырылады. 10-шы бөлімде (Suscepit Israel) obbligato аспаптық бөлігінде созылар кернейдің орнын алады. Контуинтоның көпшілігінде орган, фагоно, виолончель және скрипка ойнайды. 1723 жылғы нұсқада 10-шы қозғалыс (Suscepit Israel) тек скрипкалар мен виоланың бір дауыста ойнаған бассетт (Ба) бөлігі бар. 1733 жылғы нұсқада бұл континуо желісі виолончельді қамтитын континуоға беріледі, бірақ фагоно мен скрипканы емес.
Қабылдау тарихы
Композитор қайтыс болғаннан кейін Магнификаттың Ми-дюжорлық және Ре-дюжорлық нұсқаларының автографтары оның ұлы Карл Филипп Эммануэльге тиесілі болды. Сол ғасырдың соңында "Д-дағы Магнификат Бахтың дарындылығының ең керемет көріністерінің бірі болып саналды". Жалпы, бұл Рождестволық әндерсіз ре мажорлық нұсқасы болды.
19 ғасыр
Бахтың Магнификатының Ми флаттағы негізгі нұсқасының партитурасы алғаш рет 1811 жылы Симрок баспасында Георг Пёльчау редакциялаған, бірақ баспа қателерімен және Рождестволық әнұрандарсыз жарық көрген. Бұл Бахтың вокалды солистер, хор және оркестр үшін оркестрлік ұпайда басылған алғашқы композициясы болды, бірақ сол кезде бұл басылым сатуда сәл жетістікке жетті. 1822 жылы жас Феликс Мендельсон ре мажордағы Магнификатты жазғанда Бахтың нұсқасын білетінін көрсетті. Бахтың "Магнификат" әні D мажорлық реті Бахтың 1829 жылы Мендельсонның "Матайдың азаптары" әні орындалғаннан кейін қайта жаңғыруына дейін басылымда жарық көрген жоқ. 1840 жылдары Бахтың "Магнификат" әуенінің ре мажорлық нұсқасы Робер Францтың фортепианолық редукциясы пайда болды. 1862 жылы оркестрлік және вокалды партитура Бах Гесессельшт баспасының 11/1 томында жарияланды. Сол басылымда алғаш рет Рождестволық интерполяциялар басылды. Бір жылдан кейін Роберт Франц композицияға музыка сыншыларының аз көңіл бөлгеніне шағымданды, сондықтан ол көпшілікке танымал болмады. Бір жылдан кейін ол Magnificat-тің D мажорлық нұсқасын 19-ғасырдағы орындау практикасына сәйкес оркестрлік ұпаймен жариялады, мысалы, "орган және континуо" жалғыз таяғын автографтан және Бах басылымынан бассейнге сілтеме жасалып, орган, фагондар мен виолончельдер үшін бірнеше жеке таяқтарға кеңейтті. Новелло 1874 жылы D мажорлы Магнификаттың Октаво нұсқасын басып шығарды, ол Джон Траутбектің "The Book of Common Prayer" мәтініне негізделген ағылшын тіліне аудармасын қолданды. 1880 жылы Бахтың композициясына автографтары Берлиндегі Корольдік кітапханада (кейінгі Мемлекеттік кітапхана) сақталған кезде, Филипп Спитта өзінің Бах биографиясында Магнификатқа көптеген беттерді арнады, оны композитордың дарының ең үлкен жетістіктерінің бірі деп таныды.
20 ғасыр
1924 жылы Арнольд Шеринг Эрнст Эйленбург пен Эдиция Петерс баспасында Бахтың Магнификатының ре мажорлық нұсқасының толық оркестрлік партитурасын редакциялады. Магнификаттың басқалары Серж Куссевицкий мен Бостон симфониялық оркестрінің орындауы 1940 жылдары жазылған және 78 айналымдық пластинкаларда пайда болған. 1950 жылдардың басындағы LP-жазбаларға Отто Клемперердің және Герберт фон Караянның режиссерлік еткен Магнификаттың тікелей орындалуы кірді, соңғысында сопрано ретінде Элизабет Шварцкопф болды. 1955 жылы Бахтың "Neue Bach Ausgabe" басылымында Бахтың "Магнификаты" (BWV 243.1 және BWV 243.2) жарық көрді. Бұл Urtext партитурасы Bärenreiter-дің бірнеше кейінгі басылымдарында қайта қолданылды, олардың ішінде бірнешеуі ағылшын тілінде аударылды. Магнификаттың көбірек жазбалары қол жетімді болды, мысалы, Курт Редель, Леонард Бернштейн, Карл Рихтер және Карл Ристенпарт. 1960 жылдардың екінші жартысында Magnificat BWV 243.1 Рождестволық нұсқасының алғашқы жазбалары, оның ішінде лаудалар және фон Караян, Карл Мюнчингер және Даниэль Баренбоймның ре мажорлық нұсқасының жаңа жазбалары болды. BWV 243.1 Рождестволық лаудаларын қамтитын ең алғашқы LP-жарияларылымдары оларды Magnificat-тың D мажорлық нұсқасына BWV 243.2 енгізді. Осы формада Хельмут Риллингтің Бах Коллегиум Штутгарт пен Фигуральхор дер Гедэхтнскирхе Штутгартпен бірге жазған жазбасы 1967 жылы 40: 06 орындау уақытымен пайда болды. Вольфганг Гонненвейннің Бах: D-дағы Магнификат (Рождестволық интерполяцияларды қоса алғанда), Deutsche Bachsolisten және Süddeutscher Madrigalchor-пен 1970-ші жылдары пайда болды. Бруно Мадерна 1971 жылы BWV 243.1 жазды, ол Südwestdeutscher Rundfunk хоры мен оркестрімен, Гейди Граф, Хильдегард Лаурих, Адалберт Краус және Майкл Шоппермен бірге соло әнші ретінде. Оның CD-сі Arkadia-ның Maderna Edition-ның 8-томы ретінде 1991 жылы жарық көрді. Николаус Харнонкорттың D мажорлық нұсқасының алғашқы жазбасы 1984 жылы орындалды. Сондай-ақ, Хельмут Риллинг пен Джон Элиот Гардинер сол кезде Магнификаттың ре мажор нұсқасын жазды. XX ғасырдағы Магнификат композиторлары Бахтың композициясына жаңа жағдайда жиі сілтеме жасайды: Воган Уильямс (1932) және Раттер (1990) Бахтың Рождестволық нұсқасы сияқты кеңейтілген күйлерінде литургиялық мәтіннен тыс әндер мен әндерді қамтиды; Пендерецкийдің кеңейтілген күйі (197374) Бахтың ре мажорлық күйіне музыкалық қауымдастықтар жасайды; Перт өзінің капелла күйінде (1989) SSATB хорын қолданады. Филип Пикеттің 1995 жылы Е флаттағы негізгі нұсқасының жазбасы L'Oiseau Lyre альбомында пайда болды. 2003 жылы Тони Купман Лейпцигтегі Сент-Томас шіркеуінде Бахтың Магнификатының Рождестволық нұсқасын Амстердам бароккосымен бірге жазды. 2004 жылы жазылған DVD-де Кухнаудың Magnificat-тың төрт Рождестволық интерполяциясы және Бахтың неміс Magnificat BWV 10 орындалуы болды. Томас Хенгельброктың BWV 243.1 жазбасы Балтазар Нойман Хор және Ансамблімен бірге Deutsche Harmonia Mundi 2008 жылы шығарды. 2009 жылы Филипп Пьерло Рисеркар Консортымен бірге Магнификаттың ре мажор нұсқасын хорсыз бес вокалды солистермен орындады. Бахтың Магнификаттың екі нұсқасының автографтарының факсимильдері онлайн режимінде қол жетімді болды. Bärenreiter 2014/15 жылы Дюррдің 1955 жылғы басылымына негізделген барлық ұпай нұсқаларының сын басылымын жариялады. "Синтетикалық" ре мажорлық нұсқасы, яғни Рождестволық лаудиялар сол нұсқаға сәйкес келетін ре мажорлық нұсқасы, қазір Novello және Bärenreiter баспаларында жарық көрді, орындаушылар мен аудиторияны тапты. Композицияның Бахтың ең танымал вокалды шығармаларының қатарына кіретінін оның Клараның Клараның Топ 100 сияқты классикалық музыка сауалнамаларында тұрақты түрде көрініс табуы көрсетеді. 2016 жылдың желтоқсанында Бахтың "Магнификат" әнінің ре мажорлық нұсқасының автографы Bach Digital веб-сайтында ең көп қаралған үш ұпайдың қатарына кірді.