Кіріспе
Бруклиндегі реформалық синагога, Нью-Йорк Бет Елохим 1882 жылы Бренденштейнді зейнеткерлікке шығаруға дауыс берді, бұл әрекет қауым ішінде де, басқа Бруклиндегі синагогалар арасында да дау тудырды. Қауымның жас мүшелері Бранденштейннің нақты кінәсін таппады, бірақ "өзгерісті" қалады және оны жұмыстан босатып, жаңа басшылар алқасын сайлауға қол жеткізді. Соңғы дауыс беруде 53 немесе 54 мүшелердің 29 жақтап, 21 қарсы болды (осы кезеңде тек үй шаруашылығының еркек басшылары мүше ретінде саналды). 1883 жылы сәуірде Бруклиндегі үш жетекші синагога - Бэт Израиль, Бет Елохим және Темпл Израиль бірігуге тырысты. Бұл үшінші рет болды, бұған дейін екі рет синагоганың рәсімдері туралы келіспегеннен кейін, олар сәтсіз аяқталды. Жаңа ғимаратты сатып алатын қауымның 150 мүшесі болады. Мәскеу мен Храм Исраилдің раввині раввин мен кантор қызметтерін бөлісуге тиіс болды: Байт Израильде сол кезде раввин жоқ еді. Сол кездегі мүшелік саны 50-ге жуық болатын. Ауруына қарамастан, Моше 75 жасқа дейін өмір сүріп, 1911 жылы 3 қарашада қайтыс болды. Спаргер Венгрияда туып, Венадағы Принц Рудольф университетінің түлегі болды, және Нью-Йорк Таймс газетінің сол кездегі мақаласына сәйкес, "ивриттік теологияның өте либералды мектебіне қарады". Ол жастардың көңілінен шығып, өзінің басшылығымен мәжілісханаға келушілердің саны көбейді. Спаргердің жаңалықтары нәтижесінде Бет-Элохим өзінің Перл-стрит ғимаратынан асып түсті, сондықтан жаңа ғимарат іздестірілді. 1891 жылы Манхэттендегі Temple Emanu El Sparger-ге Beth Elohim-ге тең келетін жалақыдан жоғары жалақы ұсынды, ол соған көшіп барды. Бет-Елохим кейіннен кантор мен раввин қызметтерін бөліп, Г. Қауымның кашрутқа (иудейлердің тамақтану заңдарына) қатысты көзқарасы сол кезде өте либералды болды; 1892 жылы Хайман Розенберг Бруклиндегі Бет-Якоб синагогасының раввині ретінде шұжық жегені үшін шығарылғанда, Таубенхаус қауым оны солай істегені үшін шығарып салады деп сенбейтінін айтты. 1895 жылы Самуэль Радниц Вайскопфтың орнын басып, кантор болды, ол 1944 жылы қайтыс болғанға дейін осы қызметте болды. Таубенхаус қауымнан 1901 жылы кетіп, келесі жылы Александр Лайонс қауымның тұңғыш американдық раввині болып жұмысқа қабылданды. Ол 1939 жылы 71 жасында қайтыс болғанға дейін қауымға 37 жыл қызмет етті. 1907 жылы әйелдер көмекшісі құрылды; сол кезге дейін әйелдер аралас отырса да, мәжілісхананың жұмысына көп қатысы жоқ еді.
Beth Elohim voted to retire Brandenstein in 1882, an action which created some controversy both within the congregation, and among other Brooklyn synagogues. Younger members of the congregation found no specific fault with Brandenstein, but wanted "a change", and succeeded in dismissing him and electing an entirely new board of officers. The final vote was 29 in favor, 21 against, out of a total membership of 53 or 54 (only the male heads of households were counted as members during this era). Solomon Mosche
In April 1883, Baith Israel, Beth Elohim, and Temple Israel, Brooklyn's three leading synagogues, attempted an amalgamation. This was the third such attempt; the previous two had failed when the members could not agree on synagogue ritual. The combined congregation, which would purchase new premises, would have 150 members; members would be refunded half the purchase price of the pews in their existing buildings. Mosche and the rabbi of Temple Israel were to split the offices of rabbi and cantor: Baith Israel, at the time, had no rabbi. Membership at that time still hovered around 50. Despite his illness, Mosche lived until age 75, dying on November 3, 1911. Sparger was Hungarian by birth, a graduate of the Prince Rudolph University of Vienna, and, according to a contemporary New York Times article, "belong[ed] to the extreme liberal school of Hebrew theology". He appealed to younger congregants, and, under his direction, the synagogue experienced a large increase in attendance. as a result of Sparger's innovations Beth Elohim outgrew its Pearl Street building, and a new one was sought. In 1891, Temple Emanu El in Manhattan offered Sparger a salary larger than Beth Elohim could match, and he moved there. Beth Elohim subsequently split the offices of cantor and rabbi, hiring G.
By the time of Taubenhaus's hiring, Beth Elohim was, according to the Brooklyn Eagle, "recognized as the leading Hebrew synagogue of Brooklyn". The views of the congregation regarding kashrut (the Jewish dietary laws) were by then quite liberal; in 1892, when Hyman Rosenberg was expelled as rabbi of Brooklyn's Beth Jacob synagogue for eating ham, Taubenhaus stated that he did not believe his congregation would expel him for doing the same. In 1895, Samuel Radnitz succeeded Weisskopf as cantor, a role he filled until his death in 1944. Taubenhaus left the congregation in 1901, and the following year Alexander Lyons was hired as the congregation's first American born rabbi. Lyons went on to serve the congregation for 37 years, until his death in 1939 at the age of 71. In 1907, the women's auxiliary was founded; until then, though seating was mixed, women had little say in the running of the synagogue.
19081929: Жаңа ғимараттар
1908 жылы қауым 30 метрден 34 метрге созылатын жерді сатып алды. Ол жерде 1500 адам отыратын киелі орынды қоса отырып, жаңа синагога ғимаратын салу жоспарланды, оның құны 100 000 АҚШ долларына тең. Құрылысты Манхэттендегі Саймон Эйзендрат және Б. Хоровиц (немесе Хоровиц) архитектуралық фирмасы жобалап, салдырды. 1910 жылы аяқталды. Классикалық қайта өрлеу стилімен "қатаң неоклассикалық әсемдік" бойынша жасалған, Мұсаның бес кітабын бейнелейтін бес жағы бар және оны табақ күмбезімен қоршап тұрды. Кіреберіс Гарфилд пен Сегізінші көшесінің бұрышына қарады, ал оның үстінде таспен оюланған Киелі кітап тармағының фрагменті болды "МЕНІҢ ҮЙІМ БАРЛЫҚ КӨЛЕКТЕР ҮЙІНІҢ ТҰПАЛЫ" (Ишая 56: 7). Жертөледе сыныптар, аудитория және әкімшілік кабинеттер орналасқан, ал Тора сандығының артында раббидің оқу-жаттығу және кеңес отырысы бөлмесі орналасқан. 1909 жылы Джуда Леон Магнес өзінің Кехилласын ұсынды және құрды, ол 1922 жылға дейін жұмыс істеген "Нью-Йорк еврейлері үшін жан-жақты қоғамдық ұйым" болды. Лионс оның құрылуына қарсы шығып, Нью-Йорктегі еврейлер бір стандарттар жиынтығы бар бір ұйымда өмір сүру үшін тым әртүрлі болды, еврейлер тек діни мақсаттардан басқа ешқандай нәрсе үшін еврейлер ретінде ұйымдаспауы керек және кез-келген жағдайда реформалық иудаизм болашақ болды және православиелік иудаизм аман қалмайды деп дәлелдеді. Лайонс айтқандай, мен үшін реформашыл иудаизм - қарсы тұруға болмайтын сенім. Мен оны болашақ яһуди діні деп санаймын, ал ортодоксалды өмір сүру деп санаймын, ол кез-келген уақытта өмір сүруі мүмкін, бірақ жалпы алғанда, жойылуға лайық. 1919 жылы Бет-Элохимде 133 отбасы мүше болды. Аптасына бір рет сабақ өткізілетін қауымдық мектепте 305 оқушы мен 16 оқытушы болды. 1925 жылы "Юнион Темпл" (Исраил ғибадатханасының мұрагері)мен бірігу туралы келіссөздер басталды. Ақыры, растау дауысы қабылданды және жақын арада бірігу туралы Бруклин Eagle-те хабарланды. Алайда, жас қауым мүшелері өздерінің жеке басын жоғалтудан қорқып, кері қайтуға мәжбүр болды. Оның орнына қауым екінші ғимаратқа қаржы жинады. Ғимараттың шығыс жағындағы есігі мен балконы "морейлік астарлы сәнді, бейнелі әшекейлі: Дәуіттің жұлдызы, менора және Яһуда арыстаны" болды. Гарфилд-плейс қасбетіне Танахтан (Иврит Киелі кітабынан) шыққан басты тұлғалардың есімдері жазылған, ал Сегізінші даңғыл қасбетіне "МЕНІҢ ЖАҢАЛЫҒЫМДЫ КӨРСЕТІҢ, О, ИЕМ, МЕНІҢ ЖАЛҒАМДЫ КӨРСЕТІҢ" (Зәбүр 25: 45 (О)) деген Киелі кітап тармақтары жазылған. Ғимаратты сондай-ақ үлкен балықтың Жүністі жұтқан бейнесі мен бабылдық күймелердің бейнесі де әшекейлеген. Онда 125 орындық шіркеу, үлкен балуан залы, қоғамдық залдар, діни мектептің сынып бөлмелері, кездесу залдары, әкімшілік кеңселер, кітапхана, гандбол алаңдары, спорт залы және бассейн болды. Лион 1910 және 1920 жылдары бірқатар себептерді қабылдады. Ол Нью-Йорктің пәтерлерінде жағдайды ашу үшін епископ Дэвид Грирмен және раввин Стивен Уайзбен бірге жұмыс істеді, Таммани Холл кандидаттарынан бөлініп, Лео Франкқа қайта сот жүргізуді қамтамасыз етуге тырысты және Сэмюэл Гомперстің кейбір көзқарастарына қарсы болды. 1912 жылы Лионс Реформалық раввиндардың Орталық конференциясының қарсылығына қарамастан құрылған АҚШ-тың шығыс бөлігіндегі реформалық раввиндардың ұйымы - Реформалық раввиндардың шығыс кеңесінің құрылтайшы мүшесі болды. 1919 жылы ол Бруклиндегі Жеңіс Мерекелік Комитеттен (бұрынғы Бірінші дүниежүзілік соғыста одақтастардың жеңісін атап өту) шығып, оның үлесін қосқан қаражаттың Қызыл Крестке берілуін сұрады; көптеген комитет мүшелері оқиғаның ашық саясаттануына және Уильям Рэндольф Херсттің бақылауына наразылық білдіріп, ақырында отставкаға кетті.
To me Reform Judaism is an irresistible conviction. I believe it to be the religion of the Jewish future, while I regard orthodoxy as a survival that may have a galvanized life now and then, but on the whole is doomed. By 1919, Beth Elohim had 133 member families. The congregational school, which held classes once a week, had 305 students and 16 teachers. Negotiations to merge with Union Temple (the successor to Temple Israel) were started in 1925. A confirmation vote eventually passed, and the impending merger was announced in the Brooklyn Eagle. However, younger congregants feared a loss of identity, and forced a withdrawal. Instead, the congregation raised funds for a second building, The doorway and balcony at the east end of the building had "a distinctly Moorish flavor, featuring symbolic ornament: the Star of David, the Menorah, and the Lion of Judah." The names of major figures from the Tanakh (Hebrew Bible) were inscribed on the Garfield Place facade, and the Biblical verses "SHOW ME THY WAYS O LORD TEACH ME THY PATHS GUIDE ME" (Psalms 25:4–5 (HE)) on the Eighth Avenue facade. The building was also decorated with bas reliefs of Jonah being swallowed by a great fish and Babylonian charioteers. It housed a 125 seat chapel, a large ballroom, social halls, class rooms for the religious school, meeting rooms, administrative offices, a library, handball courts, a gymnasium, and a swimming pool. Lyons took on a number of causes in the 1910s and 1920s. He worked with Bishop David Greer and Rabbi Stephen Wise to expose conditions in New York's tenements, dissociated himself from Tammany Hall candidates, tried to secure a re trial for Leo Frank, and opposed some of the views of Samuel Gompers. In 1912, Lyons was a founding member of the Eastern Council of Reform Rabbis, an organization of Reform rabbis from the Eastern United States that was created despite opposition from the Central Conference of Reform Rabbis. In 1919 he withdrew from the Brooklyn Victory Celebration Committee (celebrating the Allied victory in World War I) and asked that his contributed funds be donated instead to the Red Cross; many committee members eventually resigned in protest over the overt politicization of the event, and its control by William Randolph Hearst.
Екінші дүниежүзілік соғыс және соңынан: Сак қосылады, Лэндман қайтыс болады
Синагоганың жағдайы 1940 жылдары жақсарды, бірақ 1946 жылы оның банкі жергілікті католик епархиясына сатуды күтіп, ғимараттарын алып тастаумен қорқытты. 1946 жылы Лэндманға раввин ретінде қосылды. және оның алғашқы екі жылдық конвенциясында қағазды ұсынды. 1943 жылдан бастап ол 18 айды екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхит операциялар театрында әскери капеллан ретінде өткізді; бір кезде оған Құтқарылу мейрамының шарапын персиктің шырынымен алмастыруға тура келді. Сак бұған дейін реформашы раввиндер арасында антисионистік әрекеттерге қатысқан. 1942 жылы Америка раввиндерінің орталық конференциясы өзінің бұрынғы антисионистік ұстанымынан бас тартып, Палестинада басқа одақтас әскерлермен бірге және одақтас команда астында күресу үшін еврей армиясын құруға қолдау білдіретін резолюцияны қабылдады. Сак және басқа да белгілі реформашы раввиндар бұған қарсы болды; 1942 жылдың 18 наурызында жиналған олар "реформашыл яһуди дінін жандандыру, яһудилік ұлтшылдыққа қарсы тұру және өз көзқарастарын жариялау қажеттілігі бар" деп келісті. Олар Атлантик-Ситиде "сионистік емес реформашы раввиндердің жиналысын өткізіп, әлемдегі төтенше жағдай кезінде иудаизм мен яһудилердің алдында тұрған проблемаларды талқылауды" жоспарлады. 1942 жылдың 1 маусымында екі күндік конференцияға 36 раввин қатысты, олардың арасында Бет-Исраэльдің Лэндман да болды. Конференция антисионистік американдық еврейлік кеңесінің құрылуына әкелді, "сионизмге қарсы күресу және Палестинада еврей мемлекетінің құрылуына қарсы тұру үшін құрылған жалғыз американдық еврей ұйымы". Лэндман 1946 жылы кенеттен қайтыс болды. Сол жас отбасылардың бірі - Джеральд И. Вайдер, 1978 жылы мәжілісхана қызметкерлеріне қосылған жас раввин. 1985 жылы Вайдер мен Бет Элохим Парк-Слоуп еврей орталығының және Бiрiкiм Израиль Аншей Эмес қауымының раввиндарымен бірлесе отырып, Бруклинде либералды еврей күндiзгi мектебiн ашуды ұсынды. Бет-Элохимде орналасса да, ол белгілі бір яһуди қозғалысына қатысы жоқ және иудаизмнің барлық тармақтарының балаларына арналған. Сол кезде Бет-Элохимде 500 отбасы мүшелері мен 141 бала мектепке дейінгі білім алатын. 1980 және 1990 жылдары Бет-Элохим ғимараттары бірнеше рет жөнделіп, жаңартылды. 1980 жылдардың басында киелі үйдің төбесі жарылып, ғибадатханада қызмет көрсетулер біраз уақыт өткізілді. 1982 жылы қауым "Құдайға бағышталған жерімізді сақтайық" атты науқан ұйымдастырды және төбешікті жөндеді. 1980 жылдары Бет-Елохим Мұсаның боялған шыны терезесін де жаңартты және негізгі киелі орынды бояды. Сол жылы Сак (ол кездегі реввин) қайтыс болды; оның өлімінен бір жыл бұрын оның ұлы Роберт екінші округтің судьясы болып тағайындалған кезде әкесі туралы "өзінің білгеніндегі ең ашық адам" деп сипаттаған болатын.