Кіріспе
Британдық бактериолог. Ол көптеген лобарлық пневмония жағдайларына себеп болатын Streptococcus pneumoniae бактериясының бір штаммынан екінші штаммға өзгеруін көрсетті. Бұл байқау белгілі бір жасырын принципке байланысты болды, кейін ол ДНК екені анықталды. Американың жетекші пневмококк зерттеушісі Освальд Т. Эвери Гриффит тиісті бақылау шараларын қолданбаған болуы мүмкін деп болжады. Ұқыпты және мұқият зерттеуші, сонымен қатар жасырын мінезді адам болғандықтан, Гриффит тек маңызды деп санайтын нәтижелерді ғана жариялауға бейімділік танытты, ал оның зерттеулері Эвери зертханасындағы зерттеушілермен тез расталды. (Ланкашир аймағындағы Прескот қаласында желтоқсан тоқсанында тіркелген, 8б том, 670 бет) және Ливерпуль университетін бітірген. Одан кейін Ливерпуль корольдік ауруханасында, Джозеф Тай зертханасында және Туберкулез жөніндегі Корольдік комиссияда жұмыс істеді. 1910 жылы Фред Гриффит жергілікті басқару кеңесіне орналасты.
He showed that Streptococcus pneumoniae, implicated in many cases of lobar pneumonia, could transform from one strain into a different strain. The observation was attributed to an unidentified underlying principle, and identified as DNA. America's leading pneumococcal researcher, Oswald T. Avery, speculated that Griffith had failed to apply adequate controls. A cautious and thorough researcher, and a reticent individual, Griffith's tendency was to publish only findings that he believed truly significant, and Griffith's findings were rapidly confirmed by researchers in Avery's laboratory. (Registered December quarter in Prescot, Lancashire registration district, vol 8b, page 670), and attended Liverpool University. Thereafter, he worked at the Liverpool Royal Infirmary, the Joseph Tie Laboratory, and the Royal Commission on Tuberculosis. In 1910 Fred Griffith was hired by the local government board.
Денсаулық сақтау министрлігінің кеңсесі
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде (1914-18), жергілікті үкімет кеңесінің зертханасын ұлттық үкімет, атап айтқанда Ұлыбритания үкіметі, қабылдап алды және ол Денсаулық сақтау министрлігінің патологиялық зертханасына айналды, онда Гриффит медициналық қызметкер болып жұмыс істеді. Ұлыбритания үкіметі зертханаға ақшаны салымды түрде жұмсады, сондықтан ол өте қарапайым күйде қалды, бірақ Гриффит пен оның әріптесі Уильям М. Скотт "керосин қапшығы мен примус пешімен, көптеген адамдар сараймен жасай алатынан да көп нәрсе істей алатын" еді. Гриффит 1920 жылдары маңызды – тіпті көптеген – эксперименттер жүргізді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін (1939-45), зертхана Төтенше жағдайлардағы Халық денсаулығы зертханалық қызметіне дейін кеңейтілді.
Гриффиттің эксперименті
Пневмококк екі негізгі формаға ие: қабыршақты (R) және тегіс (S). S формасы күштірек вирулентті және капсуламен жабылған, ол – барлық классикалық бактерияларда кездесетін пептидогликан жасуша қабырғасының сыртындағы жылғақ полисахаридті қабат, ол иесінің туа біткен иммундық жасушаларының тиімді фагоцитозына кедері келтіреді. S формасын тері астына егу нәтижесінде егеуқұйрықтар пневмонияға шалдығып, бірнеше күн ішінде қайтыс болды. Ал R формасы, капсуласы жоқ, сыртқы беті жасуша қабырғасынан тұрады, салыстырмалы түрде аз вирулентті және пневмонияны сирек тудырады. Гриффит егеуқұйрықтарға қыздырылған S бактерияларын егу кезінде күткендей, ешқандай ауру байқалмады. Бірақ, егеуқұйрықтарға қыздырылған S және тірі R бактерияларының қоспасын егу кезінде пневмония және өлімге әкелді. Тірі R бактериясы S формасына айналып, сондай-ақ көбейді, бұл көбінесе Гриффиттің тәжірибесі деп сипатталады. Гриффиттің абстрактысындағы алтыншы тармағында, көп мөлшердегі тірі R бактериясын егу кезінде R бактериясы S формасына айналуға бейім екендігі, ал қыздырылған S бактериясын қосу трансформацияны сенімді ететіні айтылған. Фред Нойфельд Гриффиттің жариялануынан бұрын оның нәтижелерін растаған және Гриффиттің зерттеулері жарияланғаннан кейін ғана өзінің растауын жариялауды күткен. Келесі жылдары Эйверидің Грейвс ауруына шалдығуы оны зертханадан көп уақытқа шығарды, ал басқа зерттеушілер трансформациялық фактордың қай құрамдас бөлігі екенін анықтау үшін, негізінен, жою әдісімен тәжірибелер жүргізді. Микробиологтар 1930 жылдары мономорфизм қағидасын жоюға тырысты, ол институционалдық догма ретінде басымдыққа ие болды және 21 ғасырға дейін кеңінен таралды.
Avery's associate Martin Dawson at The Rockefeller Hospital confirmed each of Griffith's reported findings. Even before Griffith's publication, Fred Neufeld had confirmed them as well, and was merely awaiting publication of Griffith's findings before publishing his confirmation. Over the following years, Avery's illness, Graves' disease, kept him much out of his laboratory as other researchers in it experimented to determine, largely by process of elimination, which constituent was the transforming factor. Microbiologists endeavored during the 1930s to dispel the monomorphist tenet, prevailing as institutional dogma, largely prevailing into the 21st century.
Гриффит пен оның әріптесі өмірінің соңғы күндері
Бірінші Гриффит еске алу лекциясында Фред Гриффит 1941 жылдың 17 сәуірінде қайтыс болғаны көрсетілген, алайда төртінші лекцияда ол 1941 жылдың ақпанында өз пәтерінде қайтыс болғаны, ал «Британдық медициналық журналындағы» некрологында бұл туралы ештеңе айтылмаған.
Эвери және басқалар , содан кейін Уотсон және Крик
1944 жылы Эвери, Колин МакЛеод және Маклин МакКарти Рокфеллер ауруханасынан "Эксперименталды медицина журналында" трансформациялық факторды анықтау туралы жариялады. Бұл жариялау хромосомалардың ақуыз құрамы гендердің анатомиялық құрылымын құрайды деген бұрынғы кең таралған пікірден өзгеше болды. Алайда, ДНК гендер екендігін қабылдау үшін тағы бір он жыл күтуге тура келді – 1953 жылы Ватсон мен Криктің Nature журналында ДНК-ның молекулалық құрылымын көрсеткен мақаласы шықты, онда ДНК сияқты көрінеу қарапайым молекула ақуыз құрылымын қалай кодтай алатыны түсіндірілді.
Қолданбалар
1951 жылы генетикалық зерттеулерге дейін биологтар Гриффиттің трансформация туралы хабарламасына тек болжамдар айтты. Гриффиттің хабарламасын клиникалық тәжірибешілер де, медицина саласының барлық өкілдері де дерлік назарға алмады. 1934 жылы Гриффит Streptococcus pyogenes бактериясының серологиялық типтеуі бойынша мол деректерді жариялады. Көбінесе жай ғана стрептококк деп аталатын S. pyogenes, көбінесе жеңіл тамақ ауруынан бастап, кейде қауіпті қызылқызыл, жиі өлімге алып келетін босанғаннан кейінгі қызба, және көбінесе өлімге соқтыратын стрептококкты сепсис сияқты ауруларға себеп болады. Стрептококк инфекциясы пневмококк инфекциясынан туындаған лобарлық пневмониядан жазылу кезінде жиі кездесетін қосымша инфекция болып табылды.
Медицина
1967 жылы пневмококк трансформациясы тірі организмде табиғи түрде жүзеге асатыны дәлелденді, сондай-ақ екі пневмококк штаммымен бірдей инфекциялану кезінде стрептомицинмен емдеу трансформацияны және вируленттілікті күшейте алатыны көрсетілді, ал пневмококк трансформациясы алғаш рет тыныс жолдарында байқалды. 1969 жылы тірі организмде дәрілік емдеу кезінде пневмококктар антибиотикке төзімді стрептококктардан гендерді қабылдай алатыны, осылайша пневмококктар эритромицинге төзімді бола алатыны анықталды.