Кіріспе
Эквадордың марксистік-лениндік саяси-әскери ұйымы. "Альфаро, аман бол, қарағым!" атты EP-журналы. (АВК) (Альфаро тірі, ессіз! ), Fuerzas Armadas Populares Eloy Alfaro (Eloy Alfaro Popular Armed Forces) деген басқа аты, 1982 жылы құрылған Эквадордағы жасырын солшыл топ, оның есімі халықтық үкімет басшысы және генерал Элой Альфароның атымен аталған. Бұл топты Эквадор мемлекеті бұрынғы президент Леон Фебреш Кордероның тұсында террористік ұйым деп жариялаған болатын. Ол 1983-1991 жылдар аралығында Колумбияның (М 19) және Никарагуаның (Никарагуа революциясы) ықпалымен Эквадорда түрлі қарулы әрекеттер мен қылмыстық әрекеттерді жүзеге асырған. Топ 1970 жылдары құрылған, бірақ 80-жылдардың алғашқы жылдары әскери белсенділік танытпады. Олар ашық солшыл, бірақ марксистік емес ұйым, олар Демократиялық солшыл коалициямен сәйкестенді. АВК алғаш рет 1983 жылы ұлттық назарға ие болды, ол мұражайға кіріп, бұрынғы президент және либералды революцияның көшбасшысы Элой Альфаро қолданған семсерлерді ұрлады. Топтың кейбір басшылары Куба, Ливия және Никарагуамен байланысты деп саналады, ал топтың өзі Латын Америкасының басқа елдеріндегі күресші топтармен байланысты, мысалы M 19 AVC халыққа қарсы шабуылдар немесе ауқымды шабуылдар жасамады, өйткені Сантьяго Кингманның айтуынша, AVC-нің негізгі идеологы кез-келген бомба жалғыз жарылып, қарусыз адамды өлтіру ақымақтық болды. Осы әрекетіне жауап ретінде үкімет топқа қарсы рейдтер жүргізе бастады. Топтың басшысы Артуро Джаррин 1986 жылы қазан айында үкіметтік күштерге қарсы атыс кезінде қаза тапты. 1986 жылы оның басшысы Артуро Жарриннің қайтыс болуынан кейін, Эквадор мемлекетінің қауіпсіздік күштері жасаған әрекеттердің нәтижесінде тұтқындалулар мен сол жылы бірнеше басқа мүшелерінің өліміне байланысты, AVC күшін жоғалтып, іс жүзінде жойылды. "АВК-ның қалдығы" атты кітапта айтылғандай, ол 1991 жылы қару-жарағын ресми түрде тапсырды. 1983-1988 жылдар аралығындағы АВК науқанының есебі: АВК-ның 16 мүшесі, М-дің 6 мүшесі, 19 полиция қызметкері қаза тапты, 20-дан астам адам жарақат алды. 1980 жылдары. 1970 жылдары Эквадорда жыл сайын 8,1% экономикалық өсім болды. Президент Освальдо Хуртадодан бастап (1981-1984) Эквадор үкіметі экономиканы қайта құру үшін Халықаралық валюта қоры (ХВҚ) талап еткен шараларды қолданды. Бұл шаралар: салықтық шығындарды азайту, жергілікті валютаны құнсыздау және бағаларды көтеру. Оның экономикалық тобы бизнес секторымен толықтай таныс үш экономисттен құралған: Карлос Хулио Эмануэль, Франсиско Свет және Альберто Дахик. Олар Сукре өзенінің құнын төмендетіп, ауыл шаруашылығы өнімдерін экспорттауға ықпал етіп, экономикалық топтарға артықшылық берді. Сонымен қатар, олар бағаны бақылаудан алып тастады және бензинге субсидияны азайтып, бензин бағасын 70 пайызға арттырды. Артуро Жаррин Эквадордың Орталық университетінің Квито қаласында әлеуметтануды оқыды, төртінші курсында оны тастап кетті. Ол Квитоның Сиудадэла Ферровиариядағы халықтық ұйым жұмыстарына қатысқаннан кейін, АВК-ға қосылды.
¡Alfaro Vive, Carajo! (AVC) (Alfaro Lives, Dammit! ), another name for the Fuerzas Armadas Populares Eloy Alfaro (Eloy Alfaro Popular Armed Forces), was a clandestine left wing group in Ecuador, founded in 1982 and named after popular government leader and general Eloy Alfaro. The group was labeled as a terrorist organization by the Ecuadorian state during the period of the former president León Febres Cordero. It existed between 1983 and 1991, when it carried out various armed actions and criminal acts in Ecuador, with Colombian (M 19) and Nicaraguan (Nicaraguan Revolution) influence. The group was initially formed sometime in the 1970s, but was not active militarily for the first few years of the 80's. An openly leftist organization, but not Marxist, they identified with the Democratic Left coalition. The AVC first received national attention in 1983, when it broke into a museum and stole swords used by former president and leader of the liberal revolution, Eloy Alfaro. Some of the group's leaders were thought to be affiliated with Cuba, Libya and Nicaragua, and the group itself was linked to militant groups in other Latin American countries, such as M 19 The AVC did not carry out attacks against the population or large scale attacks since according to Santiago Kingman, the main ideologue of the AVC any bomb exploding alone, senseless any killing of an unarmed person was stupid. In response to this activity, the government began conducting raids against the group. The group's leader, Arturo Jarrin, was killed during a shootout against government forces in October 1986. Due to the death in 1986 of its leader, Arturo Jarrín, arrests and the death of several other members in the same year took place as a result of the actions carried out by the security forces of the Ecuadorian State, AVC lost strength and was practically eliminated. According to the book The remnant of AVC, it formally handed over its weapons in 1991. The balance of the AVC campaign between 1983 and 1988 was: 16 AVC members, six members of the M 19, 14 police officers killed, more than 20 injured. in the 1980s. During the 1970s Ecuador experienced an annual economic growth rate of 8.1%
Beginning with President Osvaldo Hurtado (1981 1984) the government of Ecuador applied measures dictated by the International Monetary Fund (IMF) to restructure the economy. These measures included: reducing fiscal spending, devaluing the local currency, and raising prices. His economic team was made up of three economists fully identified with the business sector: Carlos Julio Emanuel, Francisco Swett and Alberto Dahik. They devalued the Sucre, promoting agricultural exports and favoring economic groups. At the same time, they eliminated price controls and reduced the gasoline subsidy, increasing the price of gasoline by 70 percent. Arturo Jarrín entered the Central University of Ecuador in Quito, to study sociology, leaving it during his fourth year, after participating in popular organization activities in the Ciudadela Ferroviaria de Quito, he joined AVC, becoming the leader of the organization being elected at The First AVC National Conference held in Esmeraldas in February 1983, attended by around 60 guerrillas.
Шабуылдар
Төменде банктік мекемелерге қарулы тонаудың ішінара тізімі келтірілген. АҚШ долларында көрсетілген сомалар олар болған жылдың бағасына сәйкес келеді. 1989 жылы Эквадор үкіметі АВК-мен келісімге келді, топ өзінің зорлық-зомбылығын тоқтатуға келісті. 2012 жылдың қаңтар айында Халықтар хатшысы қызметін атқарған Роза Мирея Карденас, бұрынғы АВК мүшелерінің делегаты ретінде, ол семсерлерді Эквадордың сол кездегі президенті Рафаэль Корреаға қайтарып берді.
1983-1985 жылдар
1983 жылдың басынан бастап АВК көптеген операцияларды жүзеге асырды, оның ішінде банк тонаулары мен граффити сияқты әрекеттер болды, осылайша БАҚ-та дауыс көтеруді көздеді, ол АВК-ның пікірінше "оң" тарапынан бақыланады. 11 наурызда Каса-Бака (Кито) төлегішіне шабуыл жасауға тырысты, нәтижесінде Рикардо Мерино мен Висенте Лопес тұтқындалды. 8 шілдеде Квито-Жарриндегі Жоғарғы либералды хунтаның штаб-пәтерінен Элой Альфароның бюсті ұрланды. Мирея Карденас пен Эдгар Фриас ұйымның бар екендігін жариялаған баспасөз конференциясын өткізді. Басантес пен Фриас уақытша AVC-нің бақылауын өздеріне алды. Қазан айында Эсмеральдас маңында жаттығу кезінде Басантес пен Карденас заңсыз қару ұстағаны үшін тұтқындалды. 1984 жылдың сәуірінде, Джаррин Ливиядан оралғаннан кейін және Басантес түрмеден босатылғаннан кейін, АВК мүшелері жиналып, Жаррин, Басантес және Фриастан тұратын Орталық команданы сайлады. 12 маусымда ағайынды Рикардо мен Лилиан Жаррин (екеуі де діни маска киіп) Китодағы Банко де Лос Андеске шабуыл жасады. Бенавидес заңсыз қатынаста деп айыпталып, бірнеше ай бойы қамауда болды. 10 тамызда, Фебрес Кордеро Эквадор президенті болған күні, AVC жаңа үкіметке қарсылық білдіру үшін бірнеше радиостанцияны басып алды. 8 қарашада олар "Меридиано де Гуаякиль" газетінің репортерін алып кетіп, Фаусто Басантес Борьямен сұхбат беруге мәжбүр етті. 38 калибрлі 631 револьверді, 40 карабинді және бірнеше қорапты оқ ұрлады. 10 мамырда олар Эсмеральдастан Ирис радиостанциясын тартып алып, АВК жариялауын жариялады. 16 қазанда олар Никарагуамен дипломатиялық қарым-қатынастарын бұзғаны үшін Мексика елшілігін басып алды. Ол үшін АВК 5 миллион доллар төлеген. Ол оны Колумбияның М-19 құрамасымен бірге партизандарды даярлап, Эквадорда ауылдық партизандық топ құруды жоспарлаған. Екінші мақсат - Эквадордың банктік және коммерциялық олигархиясының бөлігі ретінде саяси мәлімдеме жасау. Олар үкімет Исаияның өмірін қауіпке тікпейді деп ойлап, қаржылай көмек туралы келіссөздер жүргізді. Олардың жоспары - оны Мантадағы қауіпсіз үйге апару. Ұшып кеткеннен кейін партизандар Исаияның үйінен екі көлікпен шықты: біреуі партизандармен бірге, екіншісі Хуан Куви мен Хуан Карлос Акоста. Куви мен Акостаның көлігі Ноболдағы май құю станциясында тоқтады, онда оларды полиция бөлімшесі тұтқындады. Екінші көліктегі партизандар полициямен атысып, Гуаякильге қашып кетеді, онда олар Исаияны Ла-Шала маңындағы бір үйге апаруға мәжбүр болды. Акостаның денесі көкжиеге толы, ал ұрықтары қираған екен. Оның анасы Лаура Колома де Акостаның айтуынша, Акостаның денесі ауруханада болған. Мемлекет террористермен келіссөздер жүргізбеу саясатына сәйкес, 2 қыркүйек күні сағат 03:26 Исаия мен оны ұрлағандар қайтыс болды. Бұл операцияның сәтсіздігі АВК-ның экономикалық база құруға деген алғашқы әрекетіне кедергі болды.