Аргентиналық Монтонерос: Социалистік-католиктік партизандық қозғалысы

Кіріспе

Аргентиналық солшыл перонисттік партизандық ұйым, Аргентиналық Азамат соғысының қарулы күштері. Монтонерос (lang es, MPM) – 1970 жылдардағы «Аргентина революциясы» диктатурасы кезінде пайда болған Аргентинаның солшыл перонисттік және католиктік революциялық партизандық ұйымы. Атауы 19 ғасырдағы «Монтонера» деп аталған атты әскер жасақтарына сілтеме жасайды, олар Аргентина азамат соғыстарында Федералистік партия үшін күресті. Антиперонистік режимдердің саяси репрессиялары, Куба революциясы және азаттық теологиясына адал социалистік дін қызметкерлерінің ықпалымен радикалданған Монтонерос, 1960 жылдардағы католиктік революциялық партизандық «Командо Камило Торрес» ұйымынан «ұлттық азаттық қозғалысы» ретінде туындады. Ол революциялық перонизм, геваризм және Хуан Гарсия Элоррио қалыптастырған Камилизмге негізделген революциялық католицизмнің бірігуіне айналды. Олар Хуан Перонның Аргентинаға оралуы және «аргентиналық» және католиктік социализмге негізделген «христиандық ұлттық социализмді» орнату үшін күресті, бұл перонистік доктринаның соңғы нәтижесі саналды. Ұйымның алғашқы публиктік әрекеті 1970 жылғы 29 мамырда болды: президент Хуан Доминго Перонның конституциялық үкіметін құлатқан 1955 жылғы төңкерістің көшбасшыларының бірі, перонистерге қарсы бұрынғы диктатор Педро Эухенио Арамбуруды ұрлау, одан кейін революциялық сот және оның өлімі. Монтонерос экс-диктаторды «ұлтқа опасыздық жасағаны» үшін, 1956 жылғы Валье көтерілісін басу үшін 27 адамды атып өлтіргені үшін және Арамбуру ұрлап алып, жоғалтып алған Ева Перонның денесін табу үшін «революциялық сотқа» жіберді. Монтонерос – әскери емес әлеуметтік ұйымдардың («халық майдандары») қарулы ядросы, «Перонизмнің революциялық тенденциясы» немесе жай ғана «La Tendencia» деп белгілі болды. Оған Juventud Peronista Regionales (JP), Juventud Universitaria Peronista (JUP), Juventud Trabajadora Peronista (JTP), Unión de Estudiantes Secundarios (UES), Agrupación Evita және Movimiento Villero Peronista кірді. 1972 жылы «Descamisados» ұйымымен, ал 1973 жылы «Революциялық қарулы күштермен» (FAR) бірікті, олармен бірге әрекет етіп келді. Ұйымның іс-қимылдары 1973 жылы әскери диктатураның еркін сайлау өткізуіне ықпал етті, онда оның мүше болған көппартиялық сайлау альянсы (Frejuli) жеңіске жетті. Президенттікке перонист Гектор Хосе Кампора, Монтонеросқа жақын адам, сондай-ақ бірнеше губернаторлар, парламентарийлер, министрлер және жоғары лауазымды үкімет шенеуніктері сайланды. Кампораның үкіметі мен Монтонерос арасындағы қарым-қатынас бастапқыда оңшыл топтар мен Италияның антикоммунистік ложасы «Propaganda Due» және ЦРУ тарапынан қатты қысымға ұшырады. 49 күннен кейін ол Эзеиза қырғынынан кейін отставкаға кетті. 1973 жылғы 12 шілдеде Кампора президенттік лауазымынан кеткеннен кейін Монтонерос билігін жоғалта бастады және бірте-бірте оқшауланды. Бұл жағдай 1973 жылғы 25 қыркүйекте кәсіподақ жетекшісі Хосе Игнасио Руччинің ұйымға жатқызылған өлтірілуінен және, ең бастысы, 1974 жылғы 1 шілдеде Перонның қайтысынан кейін нашарлады, одан кейін оңшыл параполициялық ұйым «Triple A» (Лópez Rega басқаратын) тарапынан мемлекеттік терроризм саясаты күшті күйге енді. Екі айдан кейін Монтонерос тағы да жер астына барып, қарулы күресін қайта бастауға шешім қабылдады. 1975 жылғы 8 қыркүйекте президент Мария Эстела Мартинес де Перон 2452/75 нөміріндегі жарлықты шығарды, ол ұйымның қызметіне тыйым салып, оны «төңкеруші топ» деп жариялады. 1976 жылғы 24 наурызда конституциялық үкімет құлатылды және перонистерге қарсы әскери-азаматтық диктатура орнатылды, ол жүйелі мемлекеттік терроризм мен қарсыластарды жою режимін енгізді. Монтонерос Мексикада бас штабын құрды және диктатурамен күресті, азаматтық-әскери үкіметке ауыр зиян келтірді және көптеген жауынгерлер мен белсенділердің жоғалып кетуіне байланысты ауыр шығынға ұшырады. 1979 және 1980 жылдары олар әскери және саяси тұрғыдан сәтсіз аяқталған екі қарсы шабуылға тырысты. 1983 жылғы желтоқсанда демократия қалпына келтірілген кезде Монтонерос ұйымы саяси-әскери құрылым ретінде болмады және Перонизмнің ішінде, Патрисия Булльрих пен Пабло Унамуно басшылығымен «Juventud Peronista» деген атпен демократиялық саяси өмірге енуге тырысты, дербес саяси ұйым құрмады. Келесі жылдары бірнеше Монтонерос жақтастары демократиялық үкіметтерде маңызды саяси лауазымдарды иеленді.

Argentine left wing peronist guerrilla organization
the irregular forces of the Argentine Civil War

Montoneros (lang es, MPM) was an Argentine far left Peronist and Catholic revolutionary guerrilla organization, which emerged in the 1970s during the "Argentine Revolution" dictatorship. Its name was a reference to the 19th century cavalry militias called Montoneras, which fought for the Federalist Party in the Argentine civil wars. Radicalized by the political repression of anti Peronist regimes, the Cuban Revolution and socialist worker priests committed to liberation theology, the Montoneros emerged from the 1960s Catholic revolutionary guerilla Comando Camilo Torres as a "national liberation movement", and became a convergence of revolutionary Peronism, Guevarism, and the revolutionary Catholicism of Juan García Elorrio shaped by Camilism. They fought for the return of Juan Perón to Argentina and the establishment of "Christian national socialism", based on 'indigenous' Argentinian and Catholic socialism, seen as the ultimate conclusion of Peronist doctrine. Its first public action took place on 29 May 1970, with the kidnapping, subsequent revolutionary trial and assassination of the anti Peronist ex dictator Pedro Eugenio Aramburu, one of the leaders of the 1955 coup that had overthrown the constitutional government led by President Juan Domingo Perón. Montoneros kidnapped the ex dictator to put him on "revolutionary trial" for being a traitor to the homeland, for having shot 27 people to suppress the 1956 Valle uprising, and to recover the body of Eva Perón that Aramburu had kidnapped and made disappear. Montoneros was the armed nucleus of a set of non military social organisations ("mass fronts") known as the Tendencia Revolucionaria del Peronismo, or simply "La Tendencia", which included the Juventud Peronista Regionales (JP), the Juventud Universitaria Peronista (JUP), the Juventud Trabajadora Peronista (JTP), the Unión de Estudiantes Secundarios (UES), the Agrupación Evita and the Movimiento Villero Peronista. In 1972 it merged with Descamisados and in 1973 with the Revolutionary Armed Forces (FAR), with which it had been acting together. Its actions contributed to the military dictatorship calling free elections in 1973, in which the multi party electoral front of which it was a member (Frejuli) won, with the presidential candidacy of Peronist Héctor José Cámpora, a man close to Montoneros, as well as several governors, parliamentarians, ministers and high ranking government officials. Cámpora's government and its relationship with the Montoneros came under heavy pressure from the outset, from right wing sectors and the Italian anti communist lodge Propaganda Due and the CIA, and just 49 days later he had to resign after the Ezeiza massacre. After Cámpora's resignation as president on 12 July 1973, the Montoneros began to lose power and became progressively isolated, a situation that worsened after the assassination of trade union leader José Ignacio Rucci on 25 September 1973 attributed to the organisation and above all after Perón's death, on 1 July 1974, when a policy of state terrorism was unleashed by the right wing para police organisation known as the Triple A led by López Rega, who became the right hand man of President María Estela Martínez de Perón. Two months later, Montoneros decided to go underground again and restart the armed struggle. On 8 September 1975, President María Estela Martínez de Perón issued Decree 2452/75 banning its activity and classifying it as a "subversive group". On 24 March 1976, the constitutional government was overthrown and an anti Peronist civilian military dictatorship was established, which imposed a systematic regime of state terrorism and annihilation of opponents. Montoneros established its leadership in Mexico and fought the dictatorship, inflicting serious casualties on the civil military government and suffering heavy losses, including a large number of militants and fighters who disappeared. In 1979 and 1980 it attempted two counter offensives that failed militarily and politically. When democracy was restored in December 1983, the Montoneros organisation no longer existed as a political military structure and sought to insert itself into democratic political life, within Peronism, under the name of Juventud Peronista, under the leadership of Patricia Bullrich and Pablo Unamuno, without ever forming an autonomous political organisation. In the following years, several Montoneros adherents occupied important political posts in democratic governments.

Идеология

Монтонерос құрамындағы басты саяси ағымдар – Камило Торрес Рестрепоның радикалды солшыл азаттық теологиясы, Хуан Перонның «Христиандық ұлттық социализмі» және Че Гевараның марксистік-лениндік геваризмі, сондай-ақ Хуан Гарсия Элоррионың «Cristianismo y Revolución» журналында жариялаған кедейлерге қолдау көрсету және империализмге қарсылық, сонымен қатар Джон Уильям Куктың жариялаған солшыл және перонистік ұлтшылдығы болды. Топтың алғашқы ұстазы – Карлос Мугика, ол перонизмді католиктік социализмнің аргентиналық нұсқасы деп қарастырды, бірақ қарулы күрес пен революцияны қабылдамады, «Мен өлтіруге дайынмын, бірақ кісі өлтіруге дайын емеспін» деді. Бұл радикалды жастарды Монтонерос құрамына кіргендерді Камило Торрес пен Гарсия Элоррионың радикалды сенімдерін қабылдауға итермеледі. Торрес «Әрбір католиктің міндеті – революционер болу» және «Революционер емес католик өлімдік күнәде өмір сүреді» деп мәлімдеді. Бұл қозғалыста Ева Перон да даңқталды, ол Монтонеросқа шабыттанғандардың бірі ретінде есімдері айтылды, «Егер Эвита тірі болса, ол Монтонеро болар еді» деген ұран қолданылды, ол топтың ең танымал ұрандарының бірі болды. 1975 жылдың қаңтар айында Монтонерос органдарының ресми басылымы тіпті «Эвита Монтонера» деген атқа ие болды. Монтонерос «әділеттіліктің радикалды католиктік принциптерін, перонистік популизмді және солшыл ұлтшылдықты» біріктірген Революциялық Перондықтың идеологиялық тірегі саналады. Монтонеросқа ықпал еткен басқа да тұлғалар: Хуан Хосе Эрнандес Арреги перонизмді «империализммен күресетін ұлт құралы» деп санады, тарихшы Хосе Мария Роза перонизмді революциялық антиимпериализм деп анықтады, диссидент-коммунист Родольфо Пуиггрос «перонистік марксизмді» жақтады және Артуро Жаурече 1935 жылы солшыл ұлттық FORJA ұйымын құрды және 1940 жылдары перонист болды. 1960 жылдардың соңында Жаурече мен Арреги Монтонеро басшылығымен тұрақты түрде пікір алмасып, олардың идеологиясы мен риторикасын жетілдірді. Монтонеросқа олардың саяси ұстаздары мен шабыттанған адамдары арасындағы пікір алмасу да әсер етті. 1969 жылы Перон Элоррионың «Cristianismo y Revolución» журналына қызығушылық танытып, кейіннен журналда жарияланған Элорриоға хат жазып, былай деді: «Басталып жатқан революция капиталистік қоғамды ғана емес, индустриялық қоғамды да күмәнге салуы керек. Тұтынушылық қоғам зорлықпен өлуге тиіс. Шеттетуге ұшыраған қоғам [sic] тарихтан жойылуы керек. Біз жаңа және ерекше әлемді сынап жатырмыз. Тасаввур билікке ие болды». Монтонерос саяси ұстаздарының тізімінде Ричард Гиллеспи Камило Торресті ең маңызды шабыт көзі деп атады, бұл туралы 1967 жылы құрылған Камило Торрес жасағының аты дәлелдейді. Монтонерос идеологиясының негізі – аргентиналық ұлтшылдық және саяси католицизм, олар кейіннен перонизм мен социализмге дейін кеңейтілді. Бұл байланыс Ватикан II-ден кейінгі католицизмнің ықпалымен мүмкін болды, өйткені үшінші әлем және азаттық теологиясы Аргентиналық дін қызметкерлері, сондай-ақ жұмысшы дін қызметкерлері ретінде белгілі болғандар, католик студенттерін осы саяси ағымдарды қабылдауға итермеледі. Сол кезде шұңқырларда жұмыс істегенімен танымал болған дін қызметкері Карлос Мугика, Монтонерос жетекші мүшелері болатындармен байланысқа келіп, Орталық Буэнос-Айрес ұлттық университетіндегі католик студенттер ұйымының рухани кеңесшісі болды. Мугика перонизмді жақтады, ол «Менің халқымның азаттығына жетуі перонистік қозғалысқа байланысты деп толық сенімдімін. Мен Ізгі хабардан, Мәсіхтің мінез-құлқынан білемін, мен адамзат тарихын кедейлер арқылы көруім керек. Ал Аргентинада кедейлердің басым көпшілігі перонистер» деді. 1964 жыл шамасында Мугика 1950 жылдардағы перонистік қарсылық ұйымының бұрынғы мүшелерімен, «Такуаристермен» байланысқа шығып, оларды өз шәкірттеріне таныстырды. Мугика перонизмді католиктік көзқарасты тиімді жүзеге асыру ретінде мақтады, ол перонизм мен католицизмнің «кедейлерге, әділдікті қорғағандарға және әділетсіздікке қарсы күрескендерге деген сүйіспеншілік» мақсаттарында біріктірілгенін дәлелдеді. Камило Торрес, революциялық католик дін қызметкерінің өлімінен де радикалдылық күшейді, ол марксистік-лениндік Ұлттық азаттық армиясына қосылып, ұйымның бір операциясы кезінде қаза тапты. Оның өлімінен алты ай өткен соң Гарсия Элоррио басқарған католиктік социалистік журнал «Cristianismo y Revolución» жарық көрді. Журнал Ватикан II-ден кейінгі реформаларды католиктік шіркеуде марксизмке бетбұрыс ретінде жариялады, қарулы күресті шынайы католиктік билікке ие болу жолы ретінде ынталандырды, Камило Торрес пен Че Гевараны антиимпериалистік шейіттердің үлгісі ретінде бейнеледі және перонизмді «ұлттық құрылыстың социализміне революциялық кілті» ретінде жақтады. Монтонерос үшін ең ықпалды Элоррионың 1967 жылғы наурыздағы мақаласы болды, ол Камило Торрес күресін перонизммен байланыстырды:

The main political currents that shaped the Montoneros was the far left liberation theology of Camilo Torres Restrepo, "Christian national socialism" of Juan Perón and Marxist Leninist Guevarism of Che Guevara, along with the option for the poor and anti imperialism propagated by Juan García Elorrio in his journal Cristianismo y Revolución, as well as the and Peronist left wing nationalism promoted by John William Cooke. The initial mentor of the group was also Carlos Mugica who saw Peronism as Argentinian version of Catholic socialism, but rejected armed struggle and revolution, stating: "I am prepared to be killed but I am not prepared to kill". This led radicalized youth that would then form the Montoneros to embrace more radical beliefs of Camilo Torres and García Elorrio instead, with Torres arguing that "The duty of every Catholic is to be a revolutionary" and that "The Catholic who is not a revolutionary is living in mortal sin". The movement also glorified Eva Perón, naming her as one of the inspirations behind the Montoneros and used the slogan Si Evita viviera, sería Montonera ("If Evita were alive she would be a Montonero"), which became one of the best known mottos of the group. In January 1975, the official organ of the Montoneros even took the name Evita Montonera. Montoneros are considered the ideological staple of Revolutionary Peronism, which combined "radical Catholic principles of justice, Peronist populism, and leftist nationalism." Other figures that the Montoneros were influenced by included Juan José Hernández Arregui who considered Peronism "the vehicle of the nation doing battle with imperialism", historian José María Rosa who defined Peronism as revolutionary anti imperialism, dissident communist Rodolfo Puiggrós who promoted 'Peronist Marxism', and Arturo Jauretche who founded left wing nationalist FORJA in 1935 and became a Peronist in 1940s. In the late 1960s, Jauretche and Arregui held regular discussions with the Montonero leadership, refining their ideology and rhetoric. Montoneros were also influenced by the polemic between their political mentors and inspirations in 1969 Perón expressed his interest in Elorrio's Cristianismo y Revolución and wrote a letter to Elorrio that was later published in the journal, stating: "The revolution that is beginning will call into question not only capitalist society but also industrial society. The consumer society must die a violent death. The alienated society [sic] must disappear from history. We are trying a new and original world. The imagination has taken power." Amongst the list of the political mentors of the Montoneros, Richard Gillespie names Camilo Torres as the most important inspiration, as evidenced by the name of the Camilo Torres Commando, which was created in 1967 and was a precursor of the Montoneros, defining their ideology as "Peronism, socialism, Catholic liberationism, and armed struggle", and having "Latin American and Third World liberation" for its goal. The core of Montonero ideology was Argentinian nationalism and Political Catholicism, which were later extended into Peronism and socialism. This connection was made possible by the influence of post Vatican II Catholicism, as third worldist and liberation theology Argentinian priests, also known as the worker priests, would radicalize Catholic students into embracing these political currents. Priest Carlos Mugica, known for his work in shantytowns at the time, became a spiritual advisor of the Catholic students' organization at the National University of Central Buenos Aires, coming in contact with students that would become leading members of the Montoneros. Mugica promoted Peronism, arguing that he was "absolutely convinced that the liberation of my people will be through the Peronist movement. I know from the Gospel, from Christ’s attitude, that I must see human history through the poor. And in Argentina the majority of the poor are Peronists." Around 1964 Mugica contacted former members of a 1950s Peronist resistance organization known as the Tacuaristas, and introduced them to his pupils. Mugica praised Peronism as effective realization of Catholicism, arguing that Peronism and Catholicism were united in their goals of "love for the poor, for those persecuted for defending justice and for fighting against injustice". Further radicalization came from the death of Camilo Torres, a revolutionary Catholic priest who joined the Marxist Leninist National Liberation Army and was killed during one of the organization's operations. Six months after his death, first issue of Catholic socialist journal Cristianismo y Revolución, directed by García Elorrio, was published. The journal promoted post conciliar reforms in the Catholic Church as a turn towards Marxism, encouraged armed struggle as a truly Catholic way of seizing power, idealized Camilo Torres and Che Guevara as examples of anti imperialist martyrs, and vindicated Peronism as the "revolutionary key of national construction of socialism". Most influential in regards to Montoneros was Elorrio's article from March 1967, which connected Camilo Torres' struggle to Peronism:

Мәтін: Біздің бәріміз бір соғыстамыз; мәселе қай жақта екендігінде. Үшінші жолдар жоқ – діни пайымдаулар немесе компаниялық бітімдер. Болуы да керек емес. Бұл реакция бізге таңған шақыру. Ұлттық наразылықтан біз енді жылдам бетбұруымыз керек. Үкімет қазірде эскалация кезеңі басталғанын жариялады. Бұл мәлімдеме жалғыз шындықты жасырады: халықтың көтерілісіне қарсы ресми зорлық. Біз зорлықтың ортасындамыз және шетте тұра алмаймыз.

Шейіт және «азаттық немесе өлім» талабының символы ретінде Камило Торрес бір жыл бұрын партизан ретінде қаза тапты. Камило өзінің революцияға жеке жолын адал орындады. Діни қызметкер және әлеуметтанушы, саяси күрескер және агитатор, студент және жаппай көшбасшы, ол әділетсіздікке ұшырағандарға қол жеткізу үшін қарулы күреске қосылғанда өзінің әділетсіздікке деген құштарлығын қанағаттандырды, өйткені ол олигархия барлық жолдарды жауып, халықты соңғы қаруымен – зорлықпен қарсы қоятынын түсінді.

Камило қарама-қайшылықты, жанжалды, зерттеуді, біріктіруді, құрбандықты, әрекетті, зорлықты және міндетті білдіреді. Біз оны қабылдаймыз және оны толығымен жақтаушымыз. Біз оны қорқынышымызға қарай бөліп, бөліп қарамаймыз. Біз оны аргентиналық шындығымызда, жұмысшы табының жеңісі үшін, ұлттық тәжірибемізде социализмді жүзеге асыру үшін перонистік қозғалыспен күресуде онымен бірге болғымыз келеді. Камилоның туымен біз пайдалануға, империализмге, дамудың қалыптаспауына және елге іштен немесе сырттан опасыздық жасайтындарға қарсы тотал соғыс жариялаймыз. Біз революциялық сенімге, революциялық қажеттілікке және революциялық өмірге деген біздің декларациямызды да растаймыз. Біз халықтың жеңісіне деген үмітпен толы сенімді, нақты және тұрақты қажеттілікті және христиандығымызбен басшылыққа алынатын өмірді растаймыз. Камиломен бірге біз революция барлық жағдайларда тиімді және мағыналы махаббатқа қол жеткізудің жалғыз жолы деп сенеміз.

Camilo represents contradiction, scandal, probing, unity, sacrifice, action, violence, and commitment. We accept him and uphold him in his totality. We do not parcel him out or divide him according to where our fear takes us. We want to be with him in our Argentine reality, fighting with the Peronist movement for the victory of the working class, for the realization of socialism in our national experience. Under the banner of Camilo, we hereby declare total war on exploitation, on imperialism, on under development, and on all people who betray our country from within or without. We also hereby affirm our declaration of revolutionary faith, revolutionary necessity, and revolutionary existence. We affirm a faith full of hope in the triumph of the people, a definite and permanent necessity, and an existence dictated by our Christianity. With Camilo, we believe that revolution is the only efficient and meaningful way to achieve love for all.|source=Juan Garcia Elorrio, Cristianismo y Revolucion (No. 4, March 1967, pp. 2 3.) Richard Gillespie identifies Cristianismo y Revolución as the decisive factor behind the radicalization of Catholic students and the creation of Montoneros, along with the Movement of Priests for the Third World. The journal made emotional appeals for sympathy for the oppressed and made radical Catholics identify themselves with the 'national liberation' struggles of the Third World, with Perón and Guevara named as main examples. It also glorified militians, paid homages to them and portrayed their deaths as ultimate sacrifice in the name of love for the downtrodden. Cristianismo y Revolución also defused dislike towards Peronism amongst Catholic and mainstream socialist circles Elorrio regarded Catholic and socialist opposition to Peronism as mistake, which resonated with the hitherto anti Peronist middle class who was now disillusioned with authoritarianism and corruption of post Perón Argentinian governments. Because of this, former anti Peronists "now embraced Peronism with the zeal of reformed sinners". Elorrio also pushed his readers towards action and revolution, writing: "I had to fight with the slaves, the people, as they fought, not as an elitist teacher who tells them what is good and what is evil and then goes back to his study to read Saint Augustine, but as a genuine participant, with them not for them, in their misery, their failings, their violence Either I fought or I was a phony." Catholic influence remained strong for the entirety of Montoneros existence Martha Crenshaw remarked that its members "were regular church attenders right up to the moment of going underground", and the organization established its own Catholic “chaplaincy” after resuming its clandestine resistance in September 1974. Montoneros' liberation theology also included a Cuban inspired cult of martyrdom of its fallen members guerrillero heroico. The arrival of Onganía to power in Argentina through the 1966 coup d'état resulted in the group openly embracing the concepts of revolutionary struggle, not only because of the new government's neoliberal economic policies, but also because of suppression of the spheres of political and cultural participation, such as universities and political parties. Michael Goebel argues that government's actions made academics friendly to Perón, which was a side effect of the mass exodus of intellectuals caused by university purges. The academic staff was replaced by professors and priests from Catholic universities, who were now friendly towards Perón. In 1967, Camilo Torres Commando was formed, which became the armed precursor of the Montoneros. Donald C. Hodges notes that the ideology of Camilo Torres Commando was identical to that of Montoneros, representing "a fusion of Camilist, Guevarist, and Cookist themes combined with the cult of Evita Peron". In 1970, the Commando officially became the Montoneros, named after "montoneras", irregular popular troops that followed the federal caudillos of the Argentine interior in the 19th century. The ideology behind armed struggle was influenced by Foquismo of Che Guevara, together with the theory of urban guerrilla warfare written by Peronist Abraham Guillén and Marxist Leninist Tupamaros.

Революциялық перонизм

Католик діни қызметкерлерінің радикализмімен қатар, Джон Уильям Кук Монтонеросқа екінші маңызды ықпал етті. Перонның жер аударылуы кезінде "жеке өкілі" аталған Кук Аргентинадағы перонистік қарсылықты басқаруға тағайындалды, содан кейін бірнеше жыл Кубада өткізіп, Кастроның империализмге қарсы көзқарасын қабылдады және Революциялық Перонизмнің басты ойшылы болды, Перонизмді Аргентинада "ұлттық азаттық" үшін империализмге қарсы революцияға жетекшілік ететін солшыл қозғалыс деп сипаттады. Куба революциясынан күшті әсер алған Кук Перонизмді "бюрократияға қарсы, социалистік, терең ұлттық және әлемдегі барлық қанаушыларға бауырлас" деп анықтады. Перон Кук идеяларын қабылдап, Куба революциясын мақтап, өзін Кастромен салыстырды. Гевара Аргентинадағы перонизмге қарсы отбасыдан шыққан болса да, Мадридте Перонмен кездесіп, оның саяси ой-пікірлеріне қатты таң қалды, Перонизмді "кубалық революция қолдау көрсетуі мүмкін латын американдық социализм" деп бағалады. Перон бұл саяси одақты растап, солшыл перонистерді күшейтті; 1967 жылы Гевараның қазасынан кейін Перон оны "біздің кісіміз, мүмкін ең жақсысы" деп мақтады. Кук пен Перон "ұлттық социализм" идеясын қалыптастырды, ол Монтонерос пен кең перонистік қозғалыстың анықтамалық идеологиясына айналды. Бұл тұжырымдама әлеуметтік революцияны ұлттық азаттықпен біріктіруге негізделген; Кук былай деп жазды: "Азаттық күресі нақты жауды анықтаудан басталады – империализм, ол жергілікті олигархия және оның қызметіндегі саяси, экономикалық және мәдени механизмдер арқылы әрекет етеді. Ұлттық мәселе мен әлеуметтік мәселе ажырамас байланыста". Кук сондай-ақ перонистік әділеттілік тұжырымдамасына сілтеме жасап, оның мәні империализмге қарсы күрес және әлеуметтік революция екенін дәлелдеді. Бұл 1972 жылы Перонның "Үшінші позициясын" қайта анықтауымен толықтырылды, ол орталықтандырылған позиция емес, капитализм мен коммунизм арасындағы үшінші жол емес, Перонның Үшінші әлемді қабылдауы, перонистер өздерін "ұлттық және әлеуметтік азаттық қозғалыстарымен" сәйкестендіруі керек екенін айтты, Перон Кастролық Куба мен Альенденің Чилисін, және басқаларын мысалға келтірді. Сол жылы Перондық қазан айы фронты Перонизмді "халықтың және Аргентина жұмысшы табының ұмтылыстарын іс-әрекетке айналдыратын, білдіретін және дамытатын социализмнің ұлттық көрінісі" деп сипаттады және justicialismo ұсынатын "туған жерлі социализм" терминін танымал етті. Элоррио атынан Cristianismo y Revolucíon басылымында жарияланған бағдарламасында Монтонерос Перонның "Христиандық ұлттық социализм" көзқарасына адал болды, өздерін "Перонизмнің қарулы қанаты" деп таныстырды және былай деді: "біз өзімізге басқа ұйымдармен бірге Перонның қарулы қозғалысын құруды мақсат етеміз, ол басқа қарулы топтармен бірге билікті басып алу және ұлттық социализмді жүзеге асыру үшін халық соғысын дамытады, онда біздің үш туымыз іске асырылады: экономикалық тәуелсіздік, әлеуметтік әділдік және саяси егемендік". Монтонерос Куба газеті Granma-да былай деп түсіндірді: Біз әртүрлі шыққан тегіміз бен біліміміз болса да, біз перонистерміз. Перонизмнің 1945 жылы құрылған доктринасы бар, ол кейінгі 25 жыл ішінде қайта өңделіп, жаңартылды. Бұл доктрина қозғалыстың үш туында жиынтықталады: экономикалық тәуелсіздік, әлеуметтік әділдік және саяси егемендік. 1970 жылы бұл үш ту біздің тарихымыз бен ұлттық мәдениетімізді құрметтейтін социалистік жүйе аясында тәуелсіз экономикалық дамуға және байлықты әділ бөлуге қол жеткізу қажеттілігі арқылы көрінеді. Басқа жағынан, бұл доктринаны оның авторы, генерал Перон терең ұлттық, гуманистік және христиандық ретінде, ең бастысы адамның қадір-қасиетін құрметтей отырып анықтады. ("El llanto del enemigo” Cristianismo y Revolución (№ 28, 1971 жылғы сәуір, 71 бет).

Alongside radicalized Catholic priests, John William Cooke became the second great influence on the Montoneros. Named the "personal delegate" by Perón during his exile, Cooke was tasked with leading the Peronist resistance in Argentina, and spent several years in Cuba afterwards, adopting the Castro's anti imperialism and becoming the main thinker of Revolutionary Peronism, describing Peronism as a leftist movement that would lead an anti imperialist revolution of "national liberation" in Argentina. Heavily inspired by the Cuban Revolution, Cooke defined Peronism as "antibureaucratic, socialist, profoundly national, and sister to all the
world's exploited". Perón embraced Cooke's ideas, praising the Cuban Revolution and making comparisons between himself and Castro. Although Guevara came from an Argentine anti Peronist family, he visited Perón in Madrid and was deeply impressed by his political thought, praising Peronism as "indigenous Latin American socialism with which the Cuban Revolution could side". Perón confirmed this political alliance, galvanizing left wing Peronists; upon Guevara's death in 1967, Perón praised him as ‘one of ours, perhaps the best’. Cooke and Perón formulated the idea of "national socialism" that would become the defining ideology of both the Montoneros and broader Peronist movement. The concept was based on combining social revolution with national liberation; Cooke wrote: "The struggle for liberation starts from the definition of the real enemy, imperialism that acts through the native oligarchy and the political, economic, and cultural mechanisms at its service . the national question and the social question are indissolubly joined." Cooke also referred to the Peronist concept of justicalism, arguing that the essence of it was anti imperialism and social revolution. This was complemented by Perón redefining his "Third Position" in 1972, clarifying that it is not a centrist position nor a third way between capitalism and communism, but rather Peronist embrace of the Third World, arguing that Peronists must align themselves "with movements of national and social liberation", which Perón listed as Castroist Cuba and Allende's Chile, among others. That year, the Peronist October Front described Peronism as "the national expression of the socialism, to the extent that it represents, expresses and develops in action the aspirations of the popular masses and the Argentine working class" and popularized the term of "indigenous socialism" that justicalismo was to represent. In their program published in Cristianismo y Revolucíon on behalf of Elorrio, Montoneros stayed loyal to the Perón's vision of “Christian national socialism”, introducing themselves as the "armed wing of Peronism", and stating: "we set ourselves the objective of constituting with other organizations the Peronist armed movement, which together with other armed groups will develop the people's war for the seizure of power and the implementation of national socialism in which they become a reality our three flags: economic independence, social justice and political sovereignty." In the Cuban newspaper Granma, Montoneros further elaborated:
text=We are Peronists even though we come from different origins and trainings. Peronism has a doctrine created in 1945 that was reworked and updated during the subsequent 25 years. This doctrine is synthesized in the three flags of the movement: Economic Independence, Social Justice and Political Sovereignty. These three flags in 1970 are expressed through the need to achieve independent economic development and a fair distribution of wealth, within the framework of a socialist system that respects our history and our national culture. On the other hand, the doctrine was defined by its creator, General Perón, as deeply national, humanist and Christian, respectful of the human person above all things.|source=“El llanto del enemigo” in Cristianismo y Revolución (No. 28, April 1971, p. 71.)

Перонмен қарым-қатынасы

Монтонерос Хуан Перонның өзімен күрделі қарым-қатынаста болды. 1971 жылдың ақпанында Перон Монтонеросқа хат жолдады, олардың "халық билікті басып алып, ұлттық социализмді орнатудың жалғыз мүмкін жолы – толық, ұлттық және ұзаққа созылған революциялық соғыс" деген мәлімдемесімен келісіп, Перондық ілімді әскери диктатураның қиын жағдайларына бейімдегені үшін ұйымды мақтады. Бұл Перонның Монтонеросқа қолдау білдіргені ретінде қабылданып, Перонның жауабынан кейін көп ұзамай бірнеше басқа перонисттік ұйымдар оған қосылды. Хорасио Мендизабал мен Норберто Хабеггер басшылығымен Декамисадо саяси-әскери ұйымы Монтонероспен бірікті, 1973 жылдың қазан айында Монтонерос FAR-ды қатарына қабылдады, ал 1974 жылы Перонисттік қарулы күштер де Монтонеросқа қосылды. Перонның өмірбаянын жазған Джилл Хеджестің айтуынша, Перон Аргентинадағы саяси зорлық-зомбылықты азайтудың орнына, керісінше, оның қозғалысының сол және оң қанаттары арасындағы қақтығыстарды күшейткеніне алаңдаған. Перон сондай-ақ, кейбір партизандар мен оңшыл топтар оны шын жүректен қолдамағанын, керісінше, оны өлтіруді жоспарлағанын сенді. 1973 жылдың қыркүйегінде Перон өз қозғалысында бірлікті сақтауға тырысып, Монтонерос және FAR басшыларымен кездесті. Алайда Перон кәсіподақ жетекшісі Хосе Игнасио Руччидің өлтірілуіне қатты қайғырды, бұл үшін Монтонерос жауапкершілікті өз мойнына алды. Руччидің өлтірілуі Перонның алғаш рет жұрт алдында жылағанын білдірді. Перон күйзеліске ұшырап, өлім алдында: "Олар менің ұлымды өлтірді. Олар менің аяқтарымды кесіп тастады" деді. Руччидің өлімі Перонды Монтонеросқа қарсы суық етті, бұл 1974 жылдың 1 мамырында Перонның оларды Әділет қозғалысынан шығаруды талап етуімен аяқталды, бұл Перондық солшылдарды ренжітті. Осыған қарамастан, Монтонерос Перонды ешқашан тастап кетпеді және ол қайтыс болғаннан кейін оны дәріптеді. Оның 1974 жылдың 12 маусымдағы соңғы үлкен сөзінде Перон "империалистік жоспарды" айыптап, Монтонерос "біз қалыптастырған көптеген сын-пікірлер мен бағыттардың көп бөлігін қабылдап отыр" дегенін дәлелдеді. Роналдо Мунк Перон Монтонеростан бас тартуды қаламағанын және оның маусымдағы сөйлеген сөзі Бірінші мамырдағы жанжалдан кейін олардың сенімін қалпына келтіруді көздегенін айтады. Монтонерос Перонды өлімінен аз уақыт бұрын өзінің "Мамыр күні жасаған қателігін" түсінгені үшін мақтады және оны өзінің ұстазы ретінде таныта берді. Алайда, Перон қайтыс болғаннан кейін Монтонерос 1974 жылдың 6 қыркүйегінде жер астына шығып, Изабел Перонның режиміне қарсы қарсылық ұйымдастырды, өйткені Изабелдің үкіметінде қозғалысты орталықтандыруға тырысқан оңшыл тұлғалар басым болды және басқа Пероншыл топтарға қарсы күрес басталды. Перонның өлімінен кейін Монтонерос Исабель Перонның үкіметін "халықтық та, перонистік те емес" деп айыптап, оны 1973 жылдың наурызына дейін Аргентинаны билеген әскери диктатурамен салыстырып, оған соғыс жариялады. Олар ұлттық азаттық пен социализмді құруды басты мақсаттары ретінде жариялауды жалғастырды, олар оны империалистік үстемдік пен өндіріс құралдарының жеке меншігін жоюдан босату және "ұлттық өндірістік құрылымның ерекшеліктеріне сәйкес" жоспарлы экономика деп анықтады. Монтонерос перонизмді "аргентиналық жұмысшы табы мен ұлттық секторлардың ұлттық және әлеуметтік азаттық мақсатына жетудегі басты, ең бай және ең жалпыланған тәжірибесі" деп мақтады және олардың идеологиясын 1974 жылдың қыркүйегінен бастап "Нағыз перонизм" деп атады. Ұйым сондай-ақ, ол әділдік қозғалысынан бас тартпайтынын, бірақ оны қайта құруды ұсынады, өйткені ол перонизмге енген "реакциялық элементтерді" жоюды қажет деп санайды. Изабел Перонның жаңа үкіметі перонистік емес, сонымен қатар "перонистікке қарсы, халыққа қарсы, репрессивті және монополияға қарсы" деп айыпталды. Монтонерос Ева Перонды дәріптеуді екі есе арттырды, оның мақсаттарына "Евита ойлаған Перондық отаршылдарды ұйымдастыруды қосты, сондықтан барлық адамдар барлық түрдегі қарсыласуға белсенді түрде қатыса алады". Монтонеролар Америка мектебінің көмегімен Аргентина мен басқа латын америкалық диктаторларды оқытқан АҚШ қолдаған режимді күшпен тұрақсыздандыру науқанын бастады. 1970 жылы 1956 жылғы маусымдағы Леон Суарес қырғыны мен Хуан Хосе Валленің өлімі үшін Монтонерос бұрынғы диктатор Педро Эухенио Арамбуруды (1955-1958) және басқа да әріптестерін ұрлап, өлтірді. 1971 жылдың қарашасында Монтонерос күресші автожұмысшыларды қолдап, Касеростағы FIAT автокөлік зауытын басып алып, 38 жаңа автокөлікті бензинмен шашып, өрт қойды. 1972 жылдың 26 шілдесінде Буэнос-Айрестегі Сан-Исидро алаңында жарылғыш заттар қойды, нәтижесінде үш полицей жараланды және бір өрт сөндіруші (Карлос Адриан Аяла) жараланғаннан екі күннен кейін қайтыс болды. Сол күні, екі ер және екі әйел MPM партизандары бар көлікті тоқтатуға тырысқан полицей (Агент Рамон Гонсалес) олардың қаруын тартып алып, полиция көлігіне атып, қаза тапты. 1973 жылдың сәуірінде Монтонерос жасаған ұрлыққа қарсы тұрған 3-армия корпусының барлау қызметінің басшысы полковник Эктор Ирабаррен қаза тапты. Монтонерос және Революциялық қарулы күштер кейіннен шабуылға жауапкершілікті өз мойнына алды. 1973 жылдың 11 наурызында Аргентина он жылдан бері алғаш рет жалпы сайлау өткізді. Перонның адал ізбасары Эктор Кампора президент болды және Перон Испаниядан оралды. Даулы шешім ретінде ол Аргентинада түрмеде ұсталған барлық солшыл партизандарды босатып жіберді.

Montoneros had a complicated relationship with Juan Perón himself. In February 1971, Perón sent a letter to Montoneros, agreeing with their declaration that "the only possible road for the people to seize power and install national socialism is total, national, and prolonged revolutionary war" and praised the organization for adapting Peronist doctrine to the difficult conditions created by the military dictatorship. Interpreted as Perón endorsement of Montoneros, the organization was soon joined by several other Peronist organizations shortly after Perón's response, the Descamisado Political Military Organization under the leadership of Horacio Mendizabal and Norberto Habegger merged with Montoneros, in October 1973 Montoneros welcomed the FAR into its ranks, and in 1974 Peronist Armed Forces also joined Montoneros. According to Perón biographer Jill Hedges, Perón was alarmed by the fact that his return did not reduce political violence in Argentina, but rather invited further clashes between the left and right wings of his movement. Perón also believed that some guerrilla and right wing groups did not genuinely support him, but rather planned his assassination. In September 1973, Perón attempted to maintain unity in his movement, and met with leaders of the Montoneros and FAR. However, Perón was heartbroken by the assassination of trade union leader José Ignacio Rucci, for which the Montoneros claimed responsibility. Rucci's assassination marked the first time Perón cried in public. Perón went into state of depression, and declared at his death: "They killed my son. They cut off my legs". The death of Rucci made Perón cold towards Montoneros, culminating in Perón demanding their expulsion from the Justicalist Movement on May Day 1974, which insulted the Peronist Left. Despite this, Montoneros never abandoned Perón and glorified him after his death. His last major speech from 12 June 1974, in which Perón denounced an "imperialist plot", was interpreted as proof that Perón was "to a great extent taking up the orientations and many of the criticisms which we were formulating" by the Montoneros. Ronaldo Munck argues that Perón did not desire to abandon Montoneros and his June speech was intended to restore their trust after the May Day confrontation. Montoneros praised Perón for realizing his "May Day mistake" shortly before his death, and continued to identify him as their mentor. However, after Perón's death the Montoneros went underground on 6 September 1974 and organized resistance against the regime of Isabel Perón, as Isabel's government was dominated by right wing figures who sought to centralize their control of the movement and initiated crackdowns on other Peronist factions. Following the death of Perón, Montoneros declared war on the government of Isabel Perón, denouncing it as ‘neither popular nor Peronist’ and comparing it to the military dictatorship that ruled Argentina prior to March 1973. They continued to proclaim national liberation and construction of socialism as their main goals, which they defined as liberation from imperialist domination and suppression of private ownership of the means of production, and a planned economy "in accordance with the particularities of the national productive structure". Montoneros praised Peronism as "the main, richest and most generalised experience of the Argentine working class and national sectors to achieve the objective of national and social liberation", and called their ideology "Authentic Peronism" from September 1974. The organization also stressed that it is not abandoning the justicalist movement, but proposes its reconstruction, as it finds it necessary to depose "reactionary elements" that have infiltrated Peronism. The new government of Isabel Perón was decried as not only not Peronist, but also "anti Peronist, anti popular, repressive and pro monopoly". Montoneros doubled down on their glorification of Eva Perón, adding the organization of "the Peronist militias that Evita imagined, so that all the people can actively participate in all the forms of confrontation" to its goals. The Montoneros initiated a campaign to destabilise by force the regime supported by the U. S., which had trained Argentinian and other Latin American dictators via the School of the Americas. In 1970, as retribution for the June 1956 León Suárez massacre and Juan José Valle's execution, the Montoneros kidnapped and executed former dictator Pedro Eugenio Aramburu (1955–1958) and other collaborators. In November 1971, in solidarity with militant car workers, Montoneros took over the FIAT car manufacturing plant in Caseros, sprayed 38 new brand cars with petrol, and set them afire. On 26 July 1972, they set off explosives in the Plaza de San Isidro in Buenos Aires, which injured three policemen and killed one fireman (Carlos Adrián Ayala), who died of wounds two days later. That same day, a policeman (Agent Ramón González) is shot dead after intercepting a vehicle when the two male and two female MPM guerrillas inside draw their guns and open fire on the police vehicle. In April 1973, Colonel Héctor Irabarren, head of the 3rd Army Corps' Intelligence Service, was killed when resisting a kidnap attempt by the Mariano Pojadas and Susana Lesgart platoons of the Montoneros. The Montoneros and the Revolutionary Armed Forces later claimed responsibility for the attack. On 11 March 1973, Argentina held general elections for the first time in ten years. Perón loyalist Héctor Cámpora became president and Perón returned from Spain. In a controversial move, he released all left wing guerrillas held in prison at the time in Argentina.

1974 жыл

1974 жылғы 21 ақпанда Монтонерос Росариодағы оңшыл перонист еңбек көшбасшысы Теодоро Понсені өлтірді. Ол маскалы қарулы адамдармен жүретін көлікпен атылғаннан кейін жергілікті дүкенге тығылған. Көліктен түскен бірі оны еденде жатқанда атып өлтірді, ал "Қылмыскер!" деп айқай салған әйелді де атып өлтірді. 1974 жылғы 1 мамырда Перон Монтонерос жастарын Перонның әйелі Изабельге қарсы ұрандар айқайлағаннан кейін Мамыр күні митингісінен қуды. Перонмен 1 мамырдағы қақтығысқа қарамастан, Перон 12 маусымда отставкаға кетуге мәжбүр болғанда, Монтонерос Перон мен оның үкіметін қорғауға шақырды. Перон Монтонеросты тастап кетуді қалаған жоқ және 1974 жылғы маусымдағы соңғы сөзінде оларға деген сенімін қайта орнатуға тырысты, онда ол "олигархияны және империализмнің үкіметіне жасаған қысымын" айыптады, бұл перондық оңшылдардың оны манипуляциялағанын білдірді. Жауабында Монтонерос Перонды "Мамыр күніндегі қатесін түсінгені үшін" мақтады және оны өздерінің ұстазы деп жариялады. 1974 жылғы шілдеде Хуан Перонның қайтысынан және Изабельдің билікке келуінен кейін Монтонерос "нағыз перондық идеологияның әлеуметтік революциялық көрінісін" ұстанғанын мәлімдеді және үкіметке қарсы партизандық операцияларды бастады. Перондықтар мен оңшылдар үкіметті тез арада бақылауға алды. Хуан Перонның қайтысынан бері президент болған Изабель Перон негізінен Лопес Реганың ықпалында болды. 1974 жылғы 15 шілдеде Монтонерос бұрынғы сыртқы істер министрі Артуро Мор Ройгты өлтірді. 17 шілдеде олар полициямен атысқаннан кейін Буэнос-Айрес маңындағы Мануэль Б. Гоннетте "Эль Диа" газетінің журналисі және бас редакторы Дэвид Крайселбурдты өлтірді. Қыркүйек айында операцияларын қаржыландыру үшін Бунге және Борн отбасылық бизнесінің екі бауырын ұрлады. Полиция қызметкері киіміндегі 20-ға жуық партизан күзетші мен жүргізушіні атып өлтіріп, мұқият жоспарланған шабуылда қозғалысты бұрды. 30-ға жуық жақтас бейбіт тұрғындар арасында партизандарға баспана ұсынып, қашуға көмектесті. Олар 60 миллион доллар ақшалай сыйлық талап етіп, сондай-ақ кедейлерге 1,2 миллион долларлық азық-түлік пен киім беруді талап етті. Лопес Реганың бұйрығымен Үш А Монтонерос пен Халықтық революциялық армияның (ERP) мүшелерін, сондай-ақ басқа да солшыл топтарды ұрлап, өлтіруді бастады. Олар шабуылдарын солшыл диверсанттар мен олардың жақтастарына, мысалы, осы топтардың депутаттарына немесе адвокаттарына бағыттады. Монтонерос пен ERP Аргентинаның барлық жерінде бизнес және саяси тұлғаларға шабуыл жасады, қару-жарақ пен жарылғыш заттарды алу үшін әскери базаларға шабуыл жасады. Монтонерос General Motors, Ford және Chrysler компанияларының басшыларын өлтірді. 1974 жылғы 16 қыркүйекте Аргентинаның барлық жерінде шамамен 40 Монтонерос бомбасы жарылды. Олар шетелдік компанияларды және 1955 жылғы 16 қыркүйекте Хуан Перонның президенттік бірінші мерзімін аяқтаған Революция Либертадораның әскери көтерілісін еске алу рәсімдерін нысанаға алды. Нысандар үш Ford көрмесін, Peugeot және IKA Renault көрмесін, Goodyear және Firestone дөңгелек дистрибьюторларын, Riker және Eli Lilly фармацевтикалық өндірушілерін, Union Carbide Battery Company, Boston Bank, Chase Manhattan Bank, Xerox Corporation және Coca Cola және Pepsi Cola сусын компанияларын қамтыды. Перондық партизандар 16 қыркүйекте Буэнос-Айрес маңындағы екі пойызды тонады. Монтонерос компания басшыларының үйлерін жарылғыза отырып, шетелдік инвестицияларды тікелей тежеді. Мысалы, 1975 жылы Буэнос-Айрестегі Ла-Плата маңындағы Лазар лабораториясының бес басшысының үйіне бомба түсті. Сол күні олар Буэнос-Айрестегі қалалық партизандардың тағы бір шабуылында үш полиция қызметкерін өлтірді, ал Тукуман провинциясындағы әскерге шақырылған адам соғыста қаза тапты. 1975 жылғы 5 наурызда Аргентина армиясының Жоғарғы қолбасшылығының Плаза Колон жер асты тұрағында Монтонерос бомбасы жарылды; қоқыс тасығыш машинасының жүргізушісі (Альберто Блас Гарсия) қаза тауып, 28 адам жарақат алды, оның ішінде төрт полковник және 18 басқа шенді офицерлер болды. 1975 жылғы маусым айының басында Монтонерос партизандары Росариодағы Acindar болат фирмасының басшылары Дэвид Баргут пен Рауль Амелонды жұмысшыларға жасалған қысымға жауап ретінде өлтірді. 1975 жылғы 10 маусымда Санта-Федегі партизандар профсоюз жетекшісі Хуан Энрике Пелайесті атып өлтірді. 1975 жылғы 12 маусымда Кордоба провинциясының астанасындағы шабуылда үш полиция қызметкері (Педро Рамон Энрико, Карлос Альберто Галиндес және сержант Луис Франсиско Родригес) партизандар тарапынан өлтірілді. 1975 жылғы 25 шілдеде партизандық шабуылдарда базукалар мен отты бомбалар қолданылып төрт полиция қызметкері жараланды. 1975 жылғы 26 тамызда 26 жастағы Фернандо Хаймал үкімет күштерімен ынтымақтас болды деген айыппен Монтонерос тарапынан өлтірілді. Монтонерос жетекшілері Тукуман провинциясындағы ERP-нің Compañía de Monte Ramón Rosa Jiménez операциясынан үйренуге тырысты. 1975 жылы олар ERP взводымен бірнеше ай өткізу үшін "байқаушыларды" жіберді, бұл взвод 5-ші жұмыскерлік бригадасына қарсы операция жүргізіп жатқан 19-шы, 20-шы және 29-шы тау жұмыскерлік полктерінен тұрды. 1975 жылғы 28 тамызда Монтонерос Тукуман әуе базасының жолағындағы құбырға бомба орнатты. Жарылыс 116 антипартизандық командасы бар әуе күштерінің C 130 көлігін жойды, бес адам қаза тауып, 40 адам жарақат алды, олардың бірі кейін жарақатынан қайтыс болды. Монтонерос жауынгерлерінің желісі Тукуман провинциясының астанасында үкімет тарапынан кеңінен жойылды. 1975 жылғы тамыз айында жүздей Монтонерос жауынгерлері Тукуман тауларында жүргізіліп жатқан әскери операциялардан назарды аудару үшін Кордоба көшелеріне шықты. Олар штабқа шабуыл жасағаннан кейін бес полиция қызметкерін (сержант Хуан Карлос Роман, капрал Росарио дель Кармен Мояно және агенттер Луис Родольфо Лопес, Хорхе Натидад Луна және Хуан Антонио Диас) атып өлтірді және полиция радио байланыс орталығын жарды. Нәтижесінде Тукуман провинциясындағы операцияларға көмектесуге бұйрық берілген элиталық 4-ші әуе шабуылы бригадасы жыл соңына дейін Кордобада қалды. 1975 жылғы 5 қазан күні Монтонерос 5-ші бригада полкіне қарсы күрделі операция жүргізді. Бұл шабуыл "Operation Primicia" ("Operation Scoop") деп аталды, онда шамамен жүздей партизан мен жер асты қолдаушылары бар Монтонерос күштері Формоса провинциясындағы әскери казармаға шабуыл жасады. 1975 жылғы 5 қазанда Монтонерос мүшелері Буэнос-Айрестен Корриентес бағытындағы азаматтық авиалайнерді қасып алды. Партизандар ұшақты Формосаға бұрып, провинциялық әуежайды басып алды, полиция қызметкері Нери Аргентино Алегрені өлтірді. Жергілікті жауынгерлік топтың тактикалық қолдауымен басып алушылар 29-шы жұмыскерлік полкінің казармасына оқ-дәрі және гранаталармен шабуыл жасады. Олар жатқан бөлмелерінде демалып отырған бірнеше әскерге оқ жаудырды. Әскер мен сержанттар бастапқы қылықтарынан кейін Монтонерос шабуылына қарсы тұрды. Барлығы екінші лейтенант (Рикардо Массаферро), сержант (Виктор Санабрия) және он қатарлы әскер (Антонио Арриета, Эриберто Авалос, Хосе Коронель, Данте Сальватьерра, Исмаэль Санчес, Томас Санчес, Эдмундо Роберто Соса, Марселино Торалес, Альберто Вильальба және Эрминдо Луна) қаза тауып, бірнеше адам жарақат алды. Монтонерос 16 адамды жоғалтты. Монтонерос Санта-Фе провинциясының шалғынды даласына ұшып кетті. Ұшақ, Boeing 737, Рафаэла қаласынан алшақ емес жердегі егістікке қонды. Перондық партизандар жақын жердегі тас жолда күтіп тұрған көліктерге қашып кетті. Операцияның күрделілігі және қашқанда қолданған көліктер мен жасырынған жерлер Монтонерос ұйымына жүздей партизан мен азаматтық жақтастардың қатысқандығын көрсетеді.

On 21 February 1974, the Montoneros killed Teodoro Ponce, a right wing Peronist labour leader in Rosario. He had sought refuge in a local business after being shot at while driving by a carload of masked gunmen. One of the gunmen who got out of the car shot him dead while he lay on the floor and also shot a woman, who screamed out, "Murderer." On 1 May 1974, Perón expelled the Montoneros from the Justicialist May Day rally after Montonero organized youth chanted slogans against Perón's wife, Isabel. Despite the May Day confrontation with Perón, when Perón threatened to resign on 12 June, Montoneros responded by calling for the defense of Perón and his government. Perón himself did not desire to abandon the Montoneros and sought to restore his trust in his last speech from June 1974, where he denounced "the oligarchy and the pressures exerted by imperialism upon his government", which was considered an implication that he was being manipulated by the Peronist right. In response, Montoneros praised Perón for "realizing his May Day mistake", and continued to identify him as their mentor. After the death of Juan Perón in July 1974 and Isabel's rise to power, Montoneros claimed to have the "social revolutionary vision of authentic Peronism" and started guerrilla operations against the government. The more radically orthodoxy peronist and right wing factions quickly took control of the government; Isabel Perón, president since Juan Perón's death, was essentially a figurehead under the influence of López Rega. On 15 July 1974, Montoneros assassinated Arturo Mor Roig, a former foreign minister. On 17 July, they murdered David Kraiselburd, journalist and editor in chief of El Día newspaper, in the Manuel B. Gonnet suburb of Buenos Aires after an exchange of fire with police. In September, in order to finance their operations, they kidnapped the two brothers of the Bunge and Born family business. Some 20 urban guerrillas dressed as policemen shot dead a bodyguard and chauffeur and diverted traffic in this well orchestrated ambush. Some 30 militants and sympathisers among the civilian population provided safe houses to the guerrillas and a means to escape. They demanded and received a ransom of $60 million in cash, as well as $1.2 million worth of food and clothing to be given to the poor. Under López Rega's orders, the Triple A began kidnapping, and killing members of Montoneros and the People's Revolutionary Army (ERP), as well as other leftist militant groups. They expanded their attacks to anyone considered a leftist subversive or sympathiser, such as these groups' deputies or lawyers. The Montoneros and the ERP in turn attacked business and political figures throughout Argentina, and raided military bases for weapons and explosives. The Montoneros killed executives from General Motors, Ford, and Chrysler. On 16 September 1974, about 40 Montoneros bombs exploded throughout Argentina. They targeted both foreign companies and commemorative ceremonies of the Revolucion Libertadora, the military revolt that had ended Juan Perón's first term as president on 16 September 1955. Targets included three Ford showrooms; Peugeot and IKA Renault showrooms; Goodyear and Firestone tyre distributors, the pharmaceutical manufacturers Riker and Eli Lilly, the Union Carbide Battery Company, the Bank of Boston, Chase Manhattan Bank, the Xerox Corporation, and the soft drink companies, Coca Cola and Pepsi Cola. The Peronist guerrillas also held up at gunpoint two trains in a Buenos Aires suburb on 16 September. The Montoneros discouraged foreign investment more directly by blowing up the homes of company executives. For example, in 1975 the homes of five executives of Lazar Laboratories were bombed in the suburb of La Plata in Buenos Aires. That same day, they killed three policemen in another ambush by urban guerrillas in Buenos Aires, and an army conscript in Tucumán province was reported to have been killed in action. On 5 March 1975, a Montoneros bomb detonated in the underground parking at Plaza Colón of the Argentine Army High Command; a garbage truck driver (Alberto Blas García) was killed and 28 others were wounded, including four colonels and 18 other ranks. In early June 1975, Montoneros guerrillas murdered executives David Bargut and Raul Amelong of the Acindar steel firm in Rosario, in reprisal for alleged repression against striking employees. On 10 June 1975, guerrillas in Santa Fe shot and killed Juan Enrique Pelayes, a trade union leader. On 12 June 1975, in an ambush in the capital of the Córdoba province, three policemen (Pedro Ramón Enrico, Carlos Alberto Galíndez and corporal Luis Francisco Rodríguez) were killed by guerrillas. On 25 July 1975 four policemen were wounded in guerrilla attacks using bazookas and firebombs. On 26 August 1975, 26 year old Fernando Haymal was killed by fellow Montoneros for allegedly cooperating with government forces. The Montoneros' leadership was keen to learn from the ERP's Compañía de Monte Ramón Rosa Jiménez operating in the province of Tucumán. In 1975 they sent "observers" to spend a few months with the ERP platoons operating against the 5th Infantry Brigade, then consisting of the 19th, 20th and 29th Mountain Infantry Regiments. On 28 August 1975 the Montoneros planted a bomb in a culvert at the Tucumán air base airstrip. The blast destroyed an air force C 130 transport carrying 116 anti guerrilla commandos of the Gendarmerie, killing five and wounding 40, one of whom later died of his injuries. The network of Montoneros militants had been largely uprooted by the government in the capital of Tucumán province. In August 1975, several hundred Montoneros militants took to the streets in Córdoba, to divert attention from the military operations being waged in the mountains of Tucumán. They shot and killed five policemen (Sergeant Juan Carlos Román, Corporal Rosario del Carmen Moyano and Agents Luis Rodolfo López, Jorge Natividad Luna and Juan Antonio Diaz) after attacking their headquarters and bombed the police radio communications centre. As a result, the elite 4th Airborne Infantry Brigade, which had been ordered to assist operations in Tucumán province, was kept in Córdoba for the rest of the year. On 5 October 1975, the Montoneros carried out a complex operation against a regiment of the 5th Brigade. During this attack named Operation Primicia ("Operation Scoop") a Montoneros force numbering an estimated several hundred guerrillas and underground supporters, set in motion an assault on an army barracks in Formosa province. On 5 October 1975, Montoneros members hijacked a civilian airliner bound for Corrientes from Buenos Aires. The guerrillas redirected the plane to Formosa, and took over the provincial airport, killing policeman Neri Argentino Alegre in the process. With tactical support from a local militant group, the invaders attacked the barracks of the 29th Infantry Regiment with gunfire and hand grenades. They shot several soldiers who had been resting in their quarters. After the soldiers and NCOs got over their initial surprise, they mounted stiff resistance to the attacking Montoneros. In total, a second lieutenant (Ricardo Massaferro), sergeant (Víctor Sanabria) and ten conscripts (Antonio Arrieta, Heriberto Avalos, José Coronel, Dante Salvatierra, Ismael Sánchez, Tomás Sánchez, Edmundo Roberto Sosa, Marcelino Torales, Alberto Villalba and Hermindo Luna) were killed and several wounded. The Montoneros lost 16 killed in total. The Montoneros escaped by air into a remote area in adjoining Santa Fe Province. The aircraft, a Boeing 737, landed in a crop field not far from the city of Rafaela. The Peronist guerrillas fled to waiting cars on a highway nearby. The sophistication of the operation, and the getaway cars and hideouts they used to escape the military crackdown, suggest the involvement of several hundred guerrillas and civilian sympathisers in Montoneros' organisation. Under the presidency of Nestor Kirchner, the families of all the Montoneros killed in the attack were each later compensated with the payment of around US$200,000. On 26 October 1975, a Catholic youth leader, Juan Ignacio Isla Casares, with the help of the Montoneros commander Eduardo Pereira Rossi (nom de guerre "El Carlón") was the mastermind behind the ambush and killing of five policemen (Pedro Dettle, Juan Ramón Costa, Carlos Livio Cejas, Cleofás Galeano, and Juan Fernández) near San Isidro Cathedral. During February 1976, the Montoneros sent assistance to the hard pressed Compañía de Monte Ramón Rosa Jiménez fighting in Tucumán province, in the form of a company of their elite "Jungle Troops", while the ERP backed them up with a company of their guerrillas from Cordoba. The Baltimore Sun reported at the time, "In the jungle covered mountains of Tucuman, long known as "Argentina's garden," Argentines are fighting Argentines in a Vietnam style civil war. So far, the outcome is in doubt. But there is no doubt about the seriousness of the combat, which involves 2,000 or so leftist guerrillas and perhaps as many as 10,000 soldiers." While the ERP fought the army in Tucumán, the Montoneros were active in Buenos Aires. Montoneros' leadership dismissed the tactics of the ERP in Tucumán as "old fashioned" and "inappropriate" but still sent reinforcements. On 26 October 1975, five policemen (Pedro Dettle, Juan Ramón Costa, Carlos Livio Cejas, Cleofás Galeano, and Juan Fernández) were killed in Buenos Aires when Montoneros guerrillas ambushed their patrol cars near the San Isidro Cathedral. Two of the captured policemen were reported to have been executed in this operation under the orders of the Montoneros commander Eduardo Pereyra Rossi (nom de guerre Carlon). In December 1975, Montoneros raided an armaments factory in the capital's Munro neighbourhood, fleeing with 250 assault rifles and sub machine guns. That same month, a Montoneros bomb exploded at the headquarters of the Argentine army in Buenos Aires, injuring at least six soldiers. By the end of 1975, a total of 137 army officers, NCOs and conscripts and policemen had been killed that year and approximately 3,000 wounded by left wing terrorism. U. S. journalist Paul Hoeffel in an article written for the Boston Globe concluded that, "Although there is widespread reluctance to use the term, it is now impossible to ignore the fact that civil war has broken out in Argentina."

Теңіз арқылы шабуылдар

Монтонеролар британдық және итальяндық соғыс кезеңіндегі кемелерге жасалған коммандолық шабуылдарынан шабыттанды. 1974 жылғы 1 қарашада Монтонеролар Аргентинаның федералды полициясының бастығы, генерал-комиссар Альберто Вилларды яхтасында жарылысқа ұшыратты. Оның әйелі де сол жерде қаза болды. 1975 жылғы 22 тамызда Массера жарақат алмағанмен, яхта жарылғыш заттардан ауыр зақым көрді.

1976 жыл

1976 жылдың қаңтар айында зейнеткер генерал-лейтенант Хулио Альсогорайдың ұлы Хуан Альсогарей (Эль Хиппи) әкесінің сейфінен «24 наурыздағы соғысқа қатысты бұйрықтың» нұсқасын көшіріп, Монтонерос барлау басшысы Родольфо Уолшке тапсырды, ол партизандық жетекшілікке жоспарланған әскери төңкеріс туралы хабарлады. 1976 жылы Аргентина теңіз жаяу әскерлерінде қызмет еткен Серджио Тарнопольский де ESMA-да солшыл партизандарды азаптау және өлтіру туралы құнды ақпаратты Уолшке жеткізді. Ол сол жылы әкесі Уго, анасы Бланка және сіңлісі Бетинамен бірге тұтқындау орталығында орнатқан бомбасы жарылмағандығы үшін кек алудың нәтижесінде із-түссіз жоғалып кетті. Ұсталғаннан аман қалған жалғыз адам оның інісі Дэниел болды, ол шабуыл күні үйде болмады. 26 қаңтарда Буэнос-Айрестегі Баракас ауданында Монтонерос операцияларын қолдаған ERP партизандары әйел жол полиция қызметкерін (Силвия Эстер Росбоч де Кампана) өлтірді. 29 қаңтарда Буэнос-Айрес қаласының Мунро ауданындағы Бендикс зауытына жасалған шабуыл кезінде Монтонерос фабрика басшылары Альберто Олабарриэта мен Хорхе Сарленганы, сондай-ақ араласуға тырысқан дежур емес полиция қызметкері Хуан Карлос Гараваглионы атып өлтірді. 1976 жылдың 2 ақпанында шамамен елу Монтонерос Ла-Плата ауданындағы Хуан Вуцетич полиция академиясына шабуыл жасады, бірақ полиция курсанттары қарсы соғысып, күшейтулер келген кезде олар кері шегінді. 13 ақпанда Аргентина армиясы үлкен жетістікке қол жеткізді: 4-ші әуе десанттық жаяу әскер бригадасының 14-ші әуе десанттық жаяу әскер полкі Тукуман провинциясындағы Кадиллал қаласының жанында 65 адамнан тұратын Монтонерос Джунгле ротасына тұзақ қойды. Осы бригаданың 2-ші әуе десанттық жаяу әскер полкі де 1975 жылдың тамызында Кордова қаласында 5 полиция қызметкерін өлтірген ERP қарулы көтерілісінен кейін гарнизондық міндеттерден босатылды. ERP партизандары мен оларды қолдаған жанкештілер желісі 1976 жылдың сәуір айында қатты шабуылға ұшырады, ал Монтонерос ақша, қару және жасыру орындарымен көмекке келді. 21 маусымда Swift (американдық тамақ өңдеу компаниясы) еңбек қатынастары жөніндегі менеджер Освальдо Рауль Тринидад Буэнос-Айрес қаласының Ла-Плата ауданындағы үйінің алдында атылып өлтірді. 1 шілдеде Монтонерос автокөлігі Буэнос-Айрестің Рамос-Мехиа ауданында армия сержанты Рауль Годофредо Фаваледі атып өлтірді. Келесі күні Монтонерос Буэнос-Айрестегі Аргентина Федералды полиция ғимаратында күшті бомба жарылып, 24 адам қаза тауып, 66 адам жарақат алды. 1976 жылдың 10 шілдесінде полиция қызметкерлері Буэнос-Айрес қаласының Сан-Андрес ауданындағы баспахананы қоршап алып, Вице-комодор Роберто Эчегоенді Аргентина әуе күшінен босатуға тырысты, бірақ ескертілген партизандар оның баспанасын атып тастады. 19 шілдеде Монтонерос Буэнос-Айрестің Уайльд ауданында бригадир генерал Карлос Омар Актисті (Аргентинада 1978 жылы өткен әлем чемпионатын қадағалау міндеті жүктелген) өлтірді. 26 шілдеде Монтонерос партизандары Буэнос-Айрес қаласының Сан-Хусто ауданында полицей Рамон Эмилио Реноны 13 жасар ағасының көз алдында атып өлтірді. 1976 жылғы Аргентина армиясының «Informe Especial: Actividades OPM "Montoneros" año 1976» атты есебінде 1976 жылдың қыркүйегінде Монтонерос сапындағы аман қалғандардың саны: 991 партизанмен (391 офицер және 600 қатарлы әскер) 9191 адам, 2700 қарулы жанкешті және 5500 жақтас және белсенді серіктес. 1976 жылдың 19 тамызында Карлос Бергометти Кордовадағы Fiat компаниясының жоғары басшылығынан жұмысқа бара жатқанда Монтонерос автокөлігіндегі мылтықпен қаруланған адамдар ұстап алып, өлтірді. 2 қыркүйекте қалалық партизандар Буэнос-Айрес қаласының Эскобар ауданында подполковник Карлос Хериберто Астудиллоны өлтірді. 7 қыркүйекте Аргентина Ұлттық банкінің қызметкері Даниэль Андрес Кэш жұмысқа бара жатқанда Монтонерос партизанынан қаза тапты. 1976 жылдың 12 қыркүйегінде Монтонерос автокөлігі бомбасы полиция қызметкерлерін тасымалдаған автобусты жойды, нәтижесінде тоғыз полиция қызметкері және 56 жастағы Оскар Уолтер Ледесма мен 42 жастағы Ирен Ангела Диб қаза тапты. Кем дегенде 50 адам жарақат алды. 17 қазанда Буэнос-Айрес қаласының орталығындағы Армия клубы кинотеатрында Монтонерос бомбасы жарылып, 11 адам қаза тауып, 50-ге жуық офицерлер мен олардың отбасылары жарақат алды. 9 қарашада Буэнос-Айрес полиция басшыларының кездесуі кезінде Монтонерос бомбасы Ла-Платадағы полиция штабында жарылып, он бір полиция қызметкері жарақат алды. 15 желтоқсанда Қорғаныс министрлігінің кинотеатрында Монтонерос бомбасының тағы бір жарылысынан кем дегенде 14 адам қаза тауып, 30 офицер мен олардың отбасылары жарақат алды. Виделаның әскери хунтасы 1976 жылдың наурыз айында билікке келген кезде Аргентинаның түрлі түрмелерінде шамамен бес мың тұтқын ұсталып тұрды, олардың кейбіреулері байланыстары бар, ал кейбіреулері тек қана кінәлі деп танылды. Барлығы 12 000 аргентиналық әскери диктатура кезінде ұсталды және «detenidos desaparecidos» деп белгілі болды, бірақ халықаралық қысым әскери билік органдарын оларды босатуға мәжбүр етті. Бұл тұтқындар диктатура жылдарында ұсталып тұрды, олардың көптегені сотқа тартылмады, Ла-Плата, Девото, Раусон және Касерос сияқты түрмелерде. Әділет министрі Рикардо Гиль Лаведра, 1985 жылы «Dirty War» кезінде жасалған әскери қылмыстарды соттаған трибуналдың құрамына кірген, кейін «Мен шынымен де көптеген зардап шеккендердің көпшілігі партизандық жанкештілер еді деп ойлаймын» деген мәлімдеме жасады. Теренс Роериг, «Жаңа демократиялық елдердегі бұрынғы әскери жетекшілердің қудалануы: Аргентина, Грекия және Оң Кореяның жағдайлары» (McFarland & Company, 2001, 42-бет) еңбегінде Аргентинада жоғалып кеткендердің «кем дегенде 10 000-ы партизандармен әр түрлі байланыста болды» деп бағалады. Монтонерос кейін 5 000 партизанды өлтіргенін мойындады, ал Халықтық революциялық армиясы (Ejército Revolucionario del Pueblo немесе ERP) тағы 5 000 жауынгерлерінің қаза болғанын мойындады. Шамамен 11 000 аргентиналық әскери диктатура кезінде жақындарының қазасына байланысты 200 000 АҚШ долларына дейін ақшалай өтемақы алды. 2012 жылдың қараша айының соңында Кристина Фернандес де Киршнер үкіметі 1975 жылдың 5 қазанында 29-шы полк казармасына жасалған Монтонерос шабуылында қаза болған отбасыларға ақшалай өтемақы беруге келісетіні хабарланды, бұл Аргентинадағы әскери отбасылар үшін алғашқы рет болды.

In January 1976, the son of retired Lieutenant General Julio Alsogoray, Juan Alsogaray (El Hippie), copied from his father's safe a draft of "Battle Order 24 March" and passed it to the head of the Montoneros intelligence, Rodolfo Walsh, who informed the guerrilla leadership of the planned military coup. Private Sergio Tarnopolsky, serving in the Argentine Marine Corps in 1976, also passed on valuable information to Walsh regarding the tortures and killings of left wing guerrillas taking place in ESMA. He was later that year made to disappear along with his father Hugo and mother Blanca and sister Betina in revenge for a bomb that he planted in the detention centre which failed to explode. The only survivor of the sequestration was his brother Daniel, who was not at home the day of the raid. On 26 January, ERP guerrillas supporting Montoneros operations in the suburb of Barracas in Buenos Aires, killed a female police traffic officer (Silvia Ester Rosboch de Campana). On 29 January, during a raid on the Bendix factory in the suburb of Munro in Buenos Aires, Montoneros shot and killed Alberto Olabarrieta and Jorge Sarlenga of the factory's management, and an off duty policeman, Juan Carlos Garavaglio, who had tried to intervene. On 2 February 1976, about fifty Montoneros attacked the Juan Vucetich Police Academy in the suburb of La Plata but were repelled when the police cadets fought back and reinforcements arrived. On 13 February, the Argentine army scored a major success when the 14th Airborne Infantry Regiment of the 4th Airborne Infantry Brigade ambushed the 65 strong Montoneros Jungle Company, in an action near the town of Cadillal in Tucumán province. The 2nd Airborne Infantry Regiment of the same brigade, was also released from garrison duties in the city of Córdoba after the ERP armed uprising that killed 5 policemen there in August 1975

The ERP guerrillas and their supporting network of militants came under heavy attack in April 1976, and the Montoneros were forced to come to their assistance with money, weapons and safe houses. On 21 June, the labour relations manager of Swift (an American food processing company), Osvaldo Raúl Trinidad was shot and killed outside his home in the La Plata suburb of Buenos Aires after coming under fire from a carload of masked Peronist guerrillas. On 1 July, a carload of Montoneros shot and killed Army Sergeant Raul Godofredo Favale in the Ramos Mejía suburb of Buenos Aires. On the following day the Montoneros detonated a powerful bomb in the Argentine Federal Police building in Buenos Aires, killing 24 and injuring 66 people. On 10 July 1976, policemen surrounded and entered a printing house in the San Andrés suburb of Buenos Aires in an attempt to free Vicecomodore Roberto Echegoyen from the Argentine air force, but the alerted guerrillas shot their hostage in the head. On 19 July, Montoneros killed Brigadier General Carlos Omar Actis (tasked with overseeing the World Cup soccer championships in Argentina in 1978) in the suburb of Wilde in Buenos Aires. On 26 July, Montoneros guerrillas operating in the San Justo suburb of Buenos Aires shot and killed an off duty policeman, Ramón Emilio Reno in the presence of his 13 year old brother. An Argentine army 1976 report entitled Informe Especial: Actividades OPM "Montoneros" año 1976, gave the following surviving Montoneros totals for September 1976: 9,191 members with 991 guerrillas (391 officers and 600 other ranks), 2,700 armed militants and 5,500 sympathisers and active collaborators. On 19 August 1976, Carlos Bergometti of the senior management of Fiat in Córdoba, was intercepted on his way to work and killed by Montoneros armed with shotguns in a car. On 2 September, the urban guerrillas killed Lieutenant Colonel Carlos Heriberto Astudillo in the suburb of Escobar in Buenos Aires. On 7 September, Daniel Andrés Cash of the Banco de la Nación Argentina was killed on his way to work by a Montoneros guerrilla armed with a shotgun. On 12 September 1976, a Montoneros car bomb destroyed a bus carrying police officers in Rosario, killing nine policemen and a married couple, 56 year old Oscar Walter Ledesma and 42 year old Irene Ángela Dib. There were at least 50 wounded. On 17 October a Montoneros bomb blast in an Army Club cinema in downtown Buenos Aires killed 11 and wounded about 50 officers and their families. On 9 November, eleven police officers were wounded when a Montoneros bomb exploded at the police headquarters at La Plata during a meeting of the Buenos Aires police chiefs. On 15 December, another Montoneros bomb planted in a Defence Ministry movie hall killed at least 14 and injured 30 officers and their families. By the time Videla's military junta took power in March 1976, approximately five thousand prisoners were being held in various prisons around Argentina, some with connections and some just guilty by association. In all, 12,000 Argentines were detained during the military dictatorship and became known as the detenidos desaparecidos, but survived after international pressure forced the military authorities to release them. These prisoners were held throughout the years of the dictatorship, many of them never receiving trials, in prisons such as La Plata, Devoto, Rawson, and Caseros. Justice Minister Ricardo Gil Lavedra, who formed part of the 1985 tribunal judging the military crimes committed during the Dirty War would later go on record saying that "I sincerely believe that the majority of the victims of the illegal repression were guerrilla militants". Terence Roehrig, in The prosecution of former military leaders in newly democratic nations: the cases of Argentina, Greece, and South Korea (Pg 42, McFarland & Company, 2001), estimates that of the disappeared in Argentina "at least 10,000 were involved in various ways with the guerrillas". The Montoneros later admitted losing 5,000 guerrillas killed, and the People's Revolutionary Army (Ejército Revolucionario del Pueblo or ERP) admitted the loss of another 5,000 of their own combatants killed. Some 11,000 Argentines have applied for and received up to US$200,000 each as monetary compensation for the loss of loved ones during the military dictatorship. In late November 2012, it was reported that the government of Cristina Fernández de Kirchner would approve monetary compensation for the families that lost loved ones in the Montoneros attack on the 29th Regiment barracks on 5 October 1975, the first of its kind for military families in Argentina.

Хорхе Виделаның үкіметінің тұсында

1976 жылдың 24 наурызында Изабель Перон биліктен қуылды және генерал Хорхе Рафаэль Видела басқарған әскери хунта орнатылды. 1976 жылдың 4 сәуірінде Монтонерос әскери-теңіз күштерінің командирін (Хосе Гильермо Бургос) және Chrysler компаниясының бас директорын (Жорже Рикардо Кенни) өлтірді, сондай-ақ патрульдік машинадағы үш полицейді қоршап алып, өлтірді. 1976 жылдың 26 сәуірінде Монтонерос партизандары Тукуман провинциясындағы үйінің алдында полковник Абель Гектор Элиас Кавагнароны өлтірді. 1976 жылдың 27 маусымында Росарио қаласындағы Монтонерос партизандары екі полицей машинасына шабуыл жасап, жойды, үш полицейді өлтірді. Әскери үкіметтің алғашқы айларында солшыл партизандардың шабуылдарынан 70-тен астам полицей қаза тапты. 1976 жылдың 11 тамызында полицейлерге ұқсас киім киген қалалық партизандар армияның капралы Хорхе Антонио Буласионы ұстап алып, басына екі оқ атты және оның 141-ші бас штабтың байланыс батальонына қарасты әскери жүк көлігін Молотов коктейлімен өртеп жіберді. 1977 жылдың 4 қаңтарында Монтонерос қозғалысының әйел партизаны (Ана Мария Гонсалес) 10-шы механикаландырылған жаяу әскер бригадасының сарбазы Гиллермо Феликс Димитриді Буэнос-Айрестің Сан-Хусто қалашығындағы Крайслер зауытының жанындағы бекетте атып өлтірді. 27 қаңтарда Монтонерос бомбасы Санта-Фе провинциясының Росарио қаласындағы полиция бөлімшесінің жанында жарылып, полицей (Мигель Анхель Бракамонте) және 15 жасар қыз (Мария Леонор Берарди) – жазықсыз куәгер қаза тапты. 28 қаңтарда Монтонерос партизан әйел (22 жасар Хуана Сильвия Чарура) Куидадела қалашығындағы 2-ші полиция бөлімшесіне бомба орналастырып, ғимаратты қиратты, үш полицей – комиссар Карлос А. Бенитес, комиссардың орынбасары Лоренцо Боннани және агент Сесар Ландериа қаза тапты. Хунта «кір соғысты» партизанға қарсы күресті күшейтті. 1977 жылы тек Буэнос-Айресте ғана қалған қалалық партизандармен болған қақтығыстарда 36 полицей қаза тапқаны хабарланды. 1978 жылдың 1 тамызында контр-адмирал Армандо Ламбрущиниді (Біріккен штабтар төрағасы) өлтіруге арналған қуатты бомба тоғыз қабатты тұрғын үйдің ішінен жарылып, үш бейбіт тұрғынды өлтірді және көптеген адамдарды қирандылардың астында қалдырды. 1977 жылдың 14 тамызында Сусана Леонор Сивер және оның серіктесі Марсело Карлос Рейнхольдты Рейнхольдтың анасының үйінен он бес адамнан тұратын теңіз барлау тобымен бірге ұрлап, ЕСМА теңіз тұтқындау лагеріне алып кетті. Марсело әйелінің көз алдында қатыгездікпен азапталды және оны басқа лагерьке «ауыстырды» делінген, бірақ одан кейін оның жайлы ешқандай ақпарат болған жоқ. 1978 жылдың ақпанында Сусана қызды дүниеге келтіргеннен кейін әскерилер оны жоғалтып алды. 1977 жылдың 7-10 желтоқсаны аралығында Монтонеро деп танылған Адриана мен Гаспар Таска тұтқындалып, әлі күнге дейін із-түзсіз жоғалып кеткен. 1978 жылдың 6 қазанында Хосе Перес Рохо мен Патрисия Ройсинблит, екеуі де Монтонерос мүшелері, жоғалып кетті. Әр түрлі деректерге сәйкес, 1976 жылдан 1983 жылға дейін Аргентинаны басқарған әскери диктатура кезінде 8 000-нан 30 000-ға дейін адам жоғалып, қайтыс болды деп есептеледі. «Детендидос деспейренсидос» деп аталатын жоғалғандардың 12 000-ға жуығы тұтқындалудан аман қалды. Монтонерос командирі Марио Фирменич 2000 жылдың соңында Испаниядан радиоға берген сұхбатында «азаматтық соғысты бастан өткерген елде әркімнің қолы қанға боялады» деді. Хунта саяси қарсылықты басу үшін заңсыз тұтқындау, азаптау және сотсыз өлім жазасын пайдаланды. Кейбір құрбандар Атлант мұхитына жүк тасымалдаушы ұшақтардан лақтырылды. Басқаларының денелерін қорқыту мақсатымен көшелерде қалдырды. Монтонерос 5 000 партизанының қаза тапқанын мойындады. Монтонерос 1977 жылға қарай іс жүзінде талқандалды, бірақ олардың «Арнайы күштері» 1981 жылға дейін күресті. Монтонерос 1978 жылы Аргентинада өткен футболдан әлем чемпионатын бұзу үшін бірнеше бомбалық шабуылдар жасады. 1979 жылдың соңында Монтонерос Аргентинада «стратегиялық қарсы шабуыл» жасады, қауіпсіздік күштері Таяу Шығыстағы лагерьлерде арнайы оқып келгеннен кейін Аргентинаға қайта жіберілген жер аударылған Монтонерос партизандарының жүзден астамын өлтірді. 1980 жылдың 14 маусымында сегіз аргентиналық әскери офицер (Перу әскери билігімен бірлесе отырып) Перу астанасында Noemí Esther Giannetti de Molfino (активті Монтонерос серіктесі) және сегіз аргентиналық азаматты ұрлап алып, оларды күшпен жоғалтты. 2014 жылдың қазанында Кристина Фернандес де Киршнер президенттігі оның құрметіне Чако провинциясының Ресистенсия қаласындағы бір көшенің атын өзгертіп атады. Оның қызы Марсела және оның серіктесі Гильермо Амарилья 1979 жылы Монтонерос «стратегиялық қарсы шабуылы» аясында Аргентинаға қайта кірген кезде жоғалып кетті. 1980-ші жылдарда тұтқындалған Сандиниста командирі Монтонерос «Арнайы күштері» Сандиниста шабуылдаушыларын оқытып, Гондурас шығанағы арқылы Сальвадордағы Сандиниста одақтастарына, FMLN партизандарына қару жеткізіп жүргенін мәлімдеді. 1977 жылы Монтонерос Кубада қайта топтасты, сонда қалған топтың ақшасының көп бөлігі аударылды. Жер аударылған Монтонерос Перонист қозғалысындағы оңшыл Перонизмнің ықпалын азайту үшін желілерін кеңейтті. Монтонеросқа сәйкес, Перонизмді Изабель Перон мен Хосе Лопес Реганың «себебін түзеу» және еңбек корпоративизмі, католик социализмі және империализмге қарсылыққа бағытталған платформаға ұмтылу арқылы реформалауға болады. 1970-ші жылдардың соңында жер аударылған Монтонерос Никарагуа революциясына қатысты және Сандинист Ұлттық Азаттық фронтымен, христиан социалистік қозғалыспен одақтас болды. Монтонерос Сандинист революциясы үшін тікелей күресті, ал Сандинисттер Монтонеро медициналық бөлімін құрды. Ұлыбританияға қарсы Фолкленд соғысы кезінде Аргентина әскерилері құлатылған «Алжесирас» операциясын жоспарлады, бұл Гибралтардағы британдық әскери нысандарын саботаж жасау үшін патриотизміне сүйене отырып, Монтонерос шабуылдаушыларын қолдау және оларды ынталандыру жоспары болды. Аргентинаның жеңілісі хунтаның құлауына және Рауль Алфонсиннің 1983 жылдың желтоқсанында президент болуына әкелді, осылайша демократиялық кезең басталды.

On 24 March 1976, Isabel Perón was ousted and a military junta installed, led by General Jorge Rafael Videla. On 4 April 1976, Montoneros assassinated a naval commander (Jose Guillermo Burgos) and a Chrysler executive (Jorge Ricardo Kenny) and ambushed and killed three policemen in a patrol car. On 26 April 1976, Montoneros guerrillas killed Colonel Abel Héctor Elías Cavagnaro outside his home in Tucumán province. On 27 June 1976, Montoneros guerrillas operating in the city of Rosario ambushed and destroyed two police cars, killing three police officers During the first few months of the military government, more than 70 policemen were killed in leftist guerrilla attacks. On 11 August 1976, urban guerrillas dressed like police officers intercepted and killed army corporal Jorge Antonio Bulacio, with two shots to the head and set fire to his military lorry belonging to the 141st Headquarters Communications Battalion with a Molotov cocktail bomb. On 4 January 1977, a female guerrilla (Ana María González) from the Montoneros movement shot and killed Private Guillermo Félix Dimitri of the 10th Mechanized Infantry Brigade while he was on roadblock duty outside the Chrysler factory in the San Justo suburb of Buenos Aires. On 27 January, a Montoneros bomb explodes outside a police station in the city of Rosario in Santa Fe Province, killing a policeman (Miguel Angel Bracamonte) and a 15 year old girl (María Leonor Berardi), an innocent bystander. On 28 January, a female Montoneros guerrilla (22 year old Juana Silvia Charura) placed a bomb inside the 2nd Police Station in the suburb of Cuidadela, destroying the building and killing three policemen: Commissioner Carlos A. Benítez, Sub Commissioner Lorenzo Bonnani and Agent César Landeria. The junta redoubled the Dirty War anti guerrilla campaign. During 1977, in just Buenos Aires alone, 36 police were reported killed in actions involving the remaining urban guerrillas

On 1 August 1978, a powerful bomb meant to kill Rear Admiral Armando Lambruschini (chairman of the Joint Chiefs) ripped through a nine story apartment building, killing three civilians and trapping scores beneath the debris. On 14 August 1977, Susana Leonor Siver and her partner Marcelo Carlos Reinhold, both Montoneros fighters, were kidnapped from Reinold's mother's home along with a friend by a fifteen strong naval intelligence team and taken to the ESMA naval detention camp. After a brutal torture session in front of his wife, Marcelo was supposedly "transferred" to another camp but nothing was heard of him since. In February 1978, Susana was disappeared by the military authorities soon after giving birth to a blonde girl. Adriana and Gaspar Tasca, both identified as Montoneros, were taken into custody between 7 and 10 December 1977 and remain unaccounted for. On 6 October 1978, José Pérez Rojo and Patricia Roisinblit, both Montoneros members, were made to disappear. According to different sources, 8,000 to 30,000 people are estimated to have disappeared and died during the military dictatorship that ruled Argentina from 1976 to 1983. Some 12,000 of the missing known as the detenidos desaparecidos, survived detention

The commander of the Montoneros, Mario Firmenich, in a radio interview in late 2000 from Spain later stated that "In a country that has experienced a civil war, everybody has blood on their hands." The junta relied on mass illegal arrests, torture, and executions without trial to stifle any political opposition. Some victims were thrown from transport planes into the Atlantic Ocean on what have become infamously known as death flights. Others had their corpses left on streets as intimidation of others. The Montoneros admit 5,000 of their guerrillas were killed. The Montoneros were effectively finished off by 1977, although their "Special Forces" did fight on until 1981. The Montoneros tried to disrupt the World Cup Football Tournament being hosted in Argentina in 1978 by launching a number of bomb attacks. In late 1979, the Montoneros launched a "strategic counteroffensive" in Argentina, and the security forces killed more than one hundred of the exiled Montoneros, who had been sent back to Argentina after receiving special forces training in camps in the Middle East. On 14 June 1980, eight Argentine army officers (in cooperation with Peruvian military authorities), kidnapped Noemí Esther Giannetti de Molfino (an active Montoneros collaborator) along with eight Argentine nationals in the Peruvian capital and had them forcefully disappear. In October 2014, the presidency of Cristina Fernández de Kirchner would rename a street in the city of Resistencia, Chaco Province in her memory. Her daughter Marcela along with her partner, Guillermo Amarilla, had both disappeared in 1979 while re entering Argentina as part of the Montoneros "strategic counteroffensive". During the 1980s a captured Sandinista commando revealed that Montoneros "Special Forces" were training Sandinista frogmen and conducting gun runs across the Gulf of Fonseca to the Sandinista allies in El Salvador, FMLN guerrillas. In 1977, the Montoneros regrouped in Cuba, where the bulk of the remaining group's money had been transferred as well. Exiled Montoneros expanded their networks to gradually diminish the influence of far right Orthodox Peronism on the Peronist movement. According to Montoneros, Peronism can be reformed by simply "correcting the reason" of Isabel Perón and José López Rega and committing to a platform centered around labor corporatism, Catholic socialism and anti imperialism. Near the end of the 1970s, exiled Montoneros participated in the Nicaraguan Revolution and were allied with the Sandinista National Liberation Front, a fellow Christian socialist movement. Montoneros fought directly for the Sandinista revolution, and a special Montonero medical unit was founded by Sandinistas. During the Falklands War against Great Britain, the Argentine military conceived the aborted Operation Algeciras, a covert plan to support and convince some commando trained Montoneros, by appealing to their patriotism, to sabotage British military facilities in Gibraltar. Argentina's defeat led to the fall of the junta, and Raúl Alfonsín became president in December 1983, thus initiating the democratic transition.