Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1929 жылғы ағаш өңдеушілердің ереуілі - Австралиядағы еңбек даулары. 1928 жылы 23 желтоқсанда төрелік сотының судьясы Лукиннің еңбек ақыны төмендету және 20 000 ағаш өңдеушілердің аптасына 44 сағаттан 48 сағатқа дейін жұмыс уақытын көбейту туралы шешім қабылдауы. Бұл Австралияда Ұлы депрессия басталғаннан кейін алғашқы ереуіл болды. 3 қаңтарда Мельбурн, Сидней және Аделаидада өткен жаппай жиналыстарда жұмысшылардың алғашқы реакциясы Лукин сыйлығының шартында белгіленген төрт сағаттан артық жұмыс істеуден бас тарту болды. Бұл жұмыс берушілерді сотқа өтініш жасауға итермеледі. 1928 жылы қабылданған Арбитраждық түзету туралы заңның жазалары қолданылды. Ағаш өңдеу зауыттарының қалалық сипаты өндірістік іс-қимылдың зардап шеккен қалалардың жұмысшы сыныптық аймақтарына, атап айтқанда Сиднейдегі Глейбке шоғырлануын білдірді. Бұл дау көтерілгеннен кейін жүк тасушылар мен кран жүргізушілері бірлікте ереуілге шықты. 1929 жылы 7 ақпанда Австралия кәсіподақ кеңесінің (ACTU) арнайы конференциясы ереуілді жалпы қозғалысқа дейін кеңейтуге, Федералды өндірістік сотты бойкоттауға және ереуілді жүргізуді ACTU даулар комитеті басқаруға келісті. 25 ақпанда судья Лукин Виктория мен Жаңа Оңтүстік Уэльстегі ағаш өндірушілердің жасырын дауыс беруін бұйырды. Бұл өндірістік дау кезінде жасырын дауыс беруді жүзеге асырудың алғашқы әрекеті болды. 1 наурызда Лукин ағаш жұмысшылары одағына 1000 фунт стерлинг айыппұл салды, содан кейін Мельбурн сауда үйі кеңесінің хатшысы Джек Холлоуэйге 50 фунт стерлинг айыппұл салды. 25 наурызда Сиднейдің сауда залынан тыс жерде өткен наразылық жиналысына 25 000 кәсіподақ мүшесі қатысты. Бұл кездесуде 3000 ереуілші өздерінің дауыс беру қағаздарын жариялы түрде өртеп жіберді. Содан кейін көпшілік Хайд-паркке қарай жүріп, сонда судья Лукиннің мүсіні өртелді. Құпия дауыс беруді жұмысшылар бойкот етті. Жаңа Оңтүстік Уэльс пен Викторияда сыйлықтың қабылдануына қарсы дауыс саны 5000-нан 7000-ға дейін жетті. Әйелдердің кәсіподақтарға қатысуы және олардың тікелей еңбекке қарсы іс-қимылдарға қатысуы еңбек тарихшылары мен еңбек қатынастары зерттеушілерінің қызығушылығын арттырды. Кейбір зерттеулер әйелдердің жалақымен жұмыс істеуге жанама қатысуына да назар аударды. Алайда, осы сала еңбек тарихын зерттеуге жол ашқан кезде, кейбір зерттеушілер институционалдық еңбек тарихын "дәстүрлі" мәселелерге қайта оралуды ұсынды. Келесі мақалада 1929 жылы ағаш өңдеу өнеркәсібінде болған ереуіл туралы талқылау арқылы осы пікірталасты қарастырамыз. Ол жұмылдырудың осы уақытқа дейін зерттелмеген аспектілерін ереуілшілермен және олардың одақтарымен тығыз байланыстыларды талдау арқылы толық бағалай алатындығын көрсетеді. Ол, әсіресе, қоғам мен гендерлік қатынастардың рөлін атап көрсетеді. Әйелдер айрықша белсенді рөл атқарды даулар апта сайынғы кездесулер, пикетке қатысу және ақша жинау. Бірнеше әйел ереуілшілерге ақша жинағаны үшін сотталып, түрмеге жабылды. Шабуылшыларға қоғам мен кәсіподақ тарапынан үлкен қолдау көрсетілді, бұл оларға ұзақ уақыт бойы шабуылда өмір сүруге мүмкіндік берді. Бес айдан кейін шабуыл 24 маусымда аптасына 48 сағат жұмыс істеген жағдайда аяқталды, бірақ саланың қаржылық жағдайына қатысты тәуелсіз тергеу тағайындалды. Шілде айының соңында жеті кәсіподақ жетекшілері, соның ішінде Кәсіпорындар және Еңбек Кеңесінің хатшысы Джок Гарден, Ағаш жұмысшылары одағының хатшысы Джон Калберт және ACTU даулар комитетінің төрағасы ағаш жұмысшыларының жұмыс істеуіне кедергі келтіру үшін "құқыққа қарсы зұлымдық пен зорлық-зомбылықпен қорқыту" үшін айыпталды. Айыптаушылар алқасы барлық айыптаушыларды ақтады.
The 1929 Timber Workers strike was a labour dispute in Australia caused by Justice Lukin of the Arbitration Court handing down an industrial award decision on 23 December 1928 to reduce the wages and increase the hours for 20,000 timber workers from a 44 hour week to a 48 hour week. It was the first strike in Australia after the onset of the Great Depression. An initial response by workers at mass meetings on 3 January in Melbourne, Sydney, and Adelaide was to refuse to work the four hours extra stipulated by the Lukin award. This then precipitated the employers applying to the court that a strike existed. The penalties of the Arbitration Amendment Act, enacted in 1928, were then invoked. The urban nature of timber mills meant that industrial action was concentrated around the working class areas of the affected cities, notably Glebe in Sydney. The dispute widened with carters and crane drivers striking in solidarity. A special conference of the Australian Council of Trade Unions (ACTU) on 7 February 1929 agreed to extend the strike to a general movement; to boycott the Federal Industrial Court; and for the conduct of the strike to be managed by the ACTU Disputes Committee. On 25 February, Justice Lukin ordered a secret ballot of the timber workers in Victoria and New South Wales. This was the first attempt to enforce a secret ballot in an industrial dispute. On 1 March Lukin imposed a fine of £1000 on the Timber Workers Union, followed by a fine of £50 on Jack Holloway, Secretary of Melbourne Trades Hall Council. A protest meeting outside the Sydney Trades Hall on 25 March was attended by 25,000 trade unionists. At this meeting 3000 strikers publicly burnt their ballot papers. The crowd then marched to Hyde Park where an effigy of Justice Lukin was burnt. The secret ballot was largely boycotted by the workers. When the votes that were cast were counted they were 5000 to 7000 against acceptance of the award in New South Wales and Victoria. Women's involvement in trade unions and their direct participation in industrial action has been the subject of growing interest for labour historians and industrial relations scholars. Some research has also concentrated on women's indirect participation to paid work. However just as this field of investigation has made inroads into the study of labour history, some have advised a return to 'traditional' concerns of institutional labour history. The following article takes up this debate through an investigation of the 1929 strike in the timber industry. It suggests that hitherto unexplored aspects of mobilisation may be more fully appreciated by analysing those closely associated with strikers and their unions. Specifically, it emphasises the role of community and gender relations. Women played a particularly active role in the dispute holding weekly meetings, attending picket lines, and collecting money. Several women were prosecuted and sent to gaol for collecting money for the strikers. There was considerable community and union support mobilised for the strikers, which enabled them to survive on strike for so long. After five months the strike came to an end on 24 June on the basis of a 48 hour week, but with an independent inquiry to be appointed into the financial condition of the industry. At the end of July seven union leaders, including Jock Garden, the Secretary of the Trades and Labor Council; John Culbert, the Secretary of the Timber Workers Union; and the Chairman of the ACTU Disputes Committee were charged with "unlawful conspiracy by violence and threats of violence" to prevent timber workers from working. A jury subsequently acquitted all those charged.