Кіріспе
Солтүстік-шығыс Үндістандағы этникалық топтар этностық топтар Бодо Кахари (сонымен қатар Кахари немесе Бодос) - антропологтар мен лингвистер қолданатын атау және осы атаулардың көбі австроазиялық ауызша су деген онгпен аяқталады. Качарилер жібек құрттарын өсіріп, жібек материалдарын өндірген алғашқы адамдар болды және олар Ассамдағы аху күріш мәдениетімен байланысты деп саналды. Бұл халықтар мәдени жағынан біркелкі емес. Бодо, Деори, Трипури және Реанг аталық сызықтан, Гаро, Рабха және Кох аналық сызықтан, Димаса екі жақты сызықтан, Тива екі жақты сызықтан келеді. Моран және Саранья сияқты кейбір топтар өздерін Экасарана Дхарма бойынша индустар деп санайды. Бодо термині алғаш рет 1847 жылы Ходжсонның кітабында Мех және Кахари халықтарына қатысты айтылған. Гриерсон бұл терминді Бодо деп Сино-тибет тілдері тобының Ассам-Бирма тобының бір бөлігін атап көрсетті, оған (1) Мех; (2) Рабха; (3) Лалунг (Тіва); (4) Димаса (Хиллс Кахари); (5) Гаро (6) Типраса (7) Чутия (Деури) және (8) Моран тілдері кірді. Кейіннен бодо антропологиялық және лингвистикалық қолданыста жалпы термин ретінде пайда болды. Бұл шатыр топқа Бенгалия мен Непалдағы Мех, Ассамдағы Борос, Димаса, Чутия, Соновал, Моран, Рабха, Тива және Трипура мен Бангладештегі Кокборок халықтары кіреді. Бұл кең тараған және әлеуметтік-саяси қолданыстан айырмашылығы бар, онда Бодо Бодоланд аумақтық аймағындағы саяси басымдықты білдіреді. Бодо термині кейбір туыс тілдерде (боро: Боро; трипури: Борок) адамды білдіреді, бірақ басқаларында (гаро: Манде; Карби: Арлен) емес. Тарихшылардың айтуынша, "бодо" сөзі тибет тіліндегі хброгпадан алынған. "Бодо" деп аталатын жалпы атауға Димаса сияқты сан жағынан кіші топтар қарсылық білдіреді. Ходжсонның болжамынан айырмашылығы, Боро енді БороГаро тілдерінің "негізгісі" ретінде қарастырылмайды. Сондықтан бұл топты "бодо" деп атамау керек деп айтылды. Кахари Кахари термині тарихтың көп бөлігінде Бодо деп аталатын халықты білдіру үшін қолданылған. Ең ерте қолданылудың бірі 16-шы ғасырдағы асам тіліндегі Бхагаватада кездеседі, онда Кахари сөзі Киратамен синоним ретінде Кох пен Мехті бөлек атап өткен тізімде қолданылады. Буранжи және отарлаушылық құжаттарда жазық жерлерден келген Боро Гаро тілінде сөйлейтіндер жалпы Кахари деп аталды. Эндлдің 1911 жылғы этнографиялық еңбегі "Качарилер" жазық Качарилер мен төбелер Качарилер және Качари шатырларына кіретін басқа да этностар тобы болғандығын түсіндіреді. Ақырында качари атауын тек қана ассамдық қоғамға толықтай кіріктірілген топтар, мысалы Саранья Качари, Соновал Качари, сақтады, ал бұрын качари деп аталатын басқалар Боро немесе Димаса сияқты этнонимдерді қабылдады. Кахари - Каххари немесе Коссари деп айтылады. Атаудың шығу тегі, әрине, өте көне Боро әнінде кездесетін өз-өзіне атау болып табылады: Пра Ари, Кораса Ари Жонг пари лари лари (Біз Короса Ари, тұңғыш теңіз жарысы біздің желіміз үздіксіз) шығу тегі Бүгінде Бодо качарилерге кіретін халықтар Тибето-Бурманның Боро Гаро тармағының тілдерінің бірінде немесе Ассам немесе Бенгал сияқты Индо-Арий тілінде сөйлейді. Жалпы алғанда, алғашқы тибет-бирман тілінде сөйлейтін адамдар Брахмапутра аңғарына кірген кезде, онда австроазиялық және басқа да тілдерде сөйлейтін адамдар өмір сүрген деп есептеледі. Бодо качари қауымдастығының дәстүрлері мен ғалымдар олардың солтүстік немесе шығыстан келгендігіне келіседі. Қазіргі кездегі филогенетикалық зерттеулер Боро Гаро тілі Солтүстік Қытайдағы Сары өзенге жақын жердегі прототибет-бірман тілінен тарағанын көрсетеді. Тілші ғалымдар алғашқы кіру 3000 жыл бұрын немесе одан бұрын болған және иммигрант прото-боро гаро тілдерінде сөйлейтіндер жергілікті тұрғындар сияқты көп емес деп болжайды. Тілші ғалымдар Боро-Гаро тілдерін екі жағынан ерекше деп санайды: олардың грамматикасы өте креолдық және олар Брамапутра аңғарынан Непал мен Трипураға дейінгі кең аймаққа таралған. Боро Гароның лингва франка ретінде пайда болуы Нагаме, Цзинфо және Гаро тілдерінің лингва франка ретінде дамуының әртүрлі кезеңдерінде екенін көрсетеді. Бұл цикл аралас және креол тілдерге, тілдік ауысуларға, тілдік үздіксіздіктерге және этникалық араласуға әкеледі. Аустроазиялық тілдер біздің заманымыздың 4 - 5 ғасырларында да болған деп есептеледі, бұл Камарупа жазуларынан алынған палеографиялық дәлелдермен де расталады. Борогаро Тибето-Бурман және Аустроазиялық халықтардың лингва-франкасы ретінде пайда болған кез�...
a group of ethnic peoples
Bodo–Kacharis (also Kacharis or Bodos) is a name used by anthropologist and linguists and many of these names end in ong, which is water in Austroasiatic. The Kacharis were the first people to rear silkworms and produce silk material and were considered to be associated with ahu rice culture in Assam before the advent of sali (transplanted rice) was introduced from the Gangetic plains. These peoples aren't culturally uniform. Bodo, Deori, Tripuri and Reang follow patrilineal descent, Garo, Rabha and Koch follow Matrilineal descent, Dimasa follows both bilateral descent, and Tiwa follows ambilineal descent. Some of the groups, such as Moran and Saraniya consider themselves as Hindus under Ekasarana Dharma. Etymologies
Bodo
The term Bodo finds its first mention in the book by Hodgson in 1847, to refer to the Mech and Kachari peoples. Grierson took this term Bodo to denote a section of the Assam Burma group of the Tibeto Burman languages of the Sino Tibetan family, which included the languages of (1) Mech; (2) Rabha; (3) Lalung (Tiwa); (4) Dimasa (Hills Kachari); (5) Garo (6) Tiprasa (7) Chutiya (Deuri) and (8) Moran. Subsequently Bodo emerged as an umbrella term both in anthropological and linguistic usage. This umbrella group includes such sub groups as Mech in Bengal and Nepal; Boros, Dimasa, Chutia, Sonowal, Moran, Rabha, Tiwa in Assam, and the Kokborok people in Tripura and Bangladesh. This is in contrast to popular and socio political usage, where Bodo denotes the politically dominant sub group—the Boros—in the Bodoland Territorial Region. The term Bodo generally stands for man in some of the cognate languages (Boro:Boro; Tripuri:Borok) but not in others (Garo:Mande; Karbi:Arlen). According to historians, the word "Bodo" is derived from the Tibetan Hbrogpa. The umbrella name "Bodo", denoting the umbrella group, is resisted by numerically smaller groups such as the Dimasas. Unlike Hodgson's assumption, Boro is no longer considered as the "core" of the Boro–Garo languages. Therefore, it has been suggested that the whole group should not be called "Bodo". Kachari
The term Kachari has been used through much of history to denote the same people who came to be termed as Bodo. One of the earliest usage can be found in the 16th century Assamese language Bhagavata, where the word Kachari is used synonymously with Kirata in a list that mentions Koch and Mech separately. In Buranjis and colonial documents Boro–Garo speakers who were from the plains were collectively called Kachari. Endle's 1911 ethnographic work, The Kacharis, explain that there were plains Kacharis and hills Kacharis and a host of other ethnic groups that fall under the Kachari umbrella. Eventually the appellation kachari was retained only by those groups that have been fully integrated into Assamese society, such as Sarania Kachari, Sonowal Kachari, whereas others who were formerly called Kacharis have assumed ethnonyms, such as Boro or Dimasa. Kachari is pronounced as Kachhāri or Kossāri. The origin of the name is most likely a self designation korosa aris that is found in a very old Boro song:
Pra Ari, Korasa Ari
Jong pari lari lari
(We are Korosa Aris, first born sea race
Our line is continuous)
Origins
Today the peoples included in the Bodo Kacharis speak either one of the languages from the Boro–Garo branch of Tibeto Burman or an Indo Aryan language such as Assamese or Bengali. It is generally believed that when the first Tibeto Burman speakers entered the Brahmaputra valley, it was already populated by people speaking Austroasiatic and probably other language. Bodo Kachari community traditions as well as scholars agree that they came from the north or the east; and current phylogenetic studies suggest that the Boro–Garo language descended from Proto Tibeto Burman in Northern China near the Yellow River. Linguists suggest that the initial ingress took place 3000 years before present or earlier, and that the immigrant proto Boro–Garo speakers were not as numerous as the natives. Linguists find the Boro–Garo languages remarkable in two aspects—they have a highly creolised grammar, and they extend over a vast region that radiates out into Nepal and Tripura from the Brahmaputra valley. Emergence of Boro–Garo as lingua franca
has suggested that Nagamese, Jingpho, and Garo today are in different stages in the development as lingua francas, a cycle which leads to mixed and creolised languages, language shifts, linguistic discontinuities and ethnic mixing. It is estimated that Austroasiatic languages were present even as late as 4th 5th centuries CE, which is also supported by paleographic evidence from the Kamarupa inscriptions. The heavy creolisation occurred when Boro–Garo emerged as the lingua franca of the Tibeto Burman and Austroasiatic populations of pre Kamarupa, Kamarupa and post Kamarupa kingdoms and polities of Assam, a proposition that other linguists find compelling, The Proto Boro–Garo first as a lingua franca used for communication across the various linguistic communicates of the region and its striking simplicity and transparency reflect a period when it was widely spoken by communities for whom it was not a native language. Among these ethnic groups some of the Rabha, and Koch may have Khasi ancestors. The Tibeto Burmification''' of the Valley must have been more a matter of language replacement than the wholesale population replacement. Some of the Boro–Garo speaking communities such as the matrilineal and uxorilocal Garo, Rabha, and to some extent Koch still retain cultural features that are found among Austroasiatic speakers and which are not found among other Tibeto Burman speakers. Genetic studies too have shown that the Tibeto Burman communities of Northeast India harbour significant population that were originally Austroasiatic speaking—for example, genetic studies show presence of O2a M95, a haplogroup associated with AA populations, among the Garos.
Боро
Боро халқы, сондай-ақ Бодо деп аталады, Гоалпара мен Камруптан солтүстікке қарай дуар аймақтарында шоғырланған. Качари терминінің шығу тегі Бороларға белгісіз, бірақ басқаларға белгілі болды. Олар өздерін Боро, Бада, Бодо, Барафиса деп атайды. Барафизаның аудармасы - Бараның (үлкеннің) балалары.
Меха
Мехтар Ассам мен Бенгалияда кездеседі. Ходжсон (1847) "Мех - бұл бейтаныс адамдар қойған атау. Бұл адамдар өздерін Бодо деп атайды. Сондықтан, Бодо - олардың дұрыс атауы" Олар негізінен Боро тілінде сөйлеседі. Д. Андерсон: "Асамда индустар оларды кахари деп атайды, ал Бенгалияда мечи деп атайды. Олардың өздерінің аты Боро немесе Бодо".
Димаса
Димастардың арасында Хаснуса деп аталатын билеуші клан бар. Димасаның кейбір ғалымдары олардың тарихта белгілі бір уақытта Хаснуса деп аталғанын айтады.
Чутия
Чутиалар арасында Бурок деген сөз асыл / ұлы еркектерді білдіреді. Аурусыз, күшті деп саналған Чутиялар Бурок деп аталып, Чутия патшалығында әкімшілік және әскери рөлдерді атқарды. Матак патшасы Сарбананда Сингха да Бурок Чутия кланына қараған. Бора, Борха, Боруа сияқты тегіс атаулар Чутия патшалығында пайда болды және Бара / Бодо / Бурукпен байланысты. Маник Чандра Баруа, Дела Бора, Борхулой Баруаның Чутия әскерінің қолбасшылары ретінде аталуы да бар.
Моран
Морандықтардың тай халқының келуінен бұрын өз патшалығы болды және олардың басшыларын / басшыларын Бодуса (үлкен ұлы) деп атады, мұнда "са" моран тілінде бала немесе ұлды білдіреді. Қазіргі моран тілі көбінесе қазіргі асам тілінің араласқан түрінде қолданылады. Моран тіліндегі сөздердің Бодо және димаса тілдерімен үлкен ұқсастығы бар. Олар Хабунгия немесе Хаса деп те аталды, мұнда "Ха" - топырақ, ал "Са" - топырақтың ұлы дегенді білдіреді.
Деори
Деорилердің (кәпірлер) арасында Бурок кланы да бар. Олар өздерін Джимочаян (күн балалары) деп атайды және дәстүрлі мәдениеті мен тілін сақтап қалды. Тарихи тұрғыдан алғанда, олар Брахмапутраның жоғарғы аңғарында және жойдаам мен паткай төбелерінде өмір сүрген. Деори қауымдастығында төрт негізгі географиялық клан және 1625 жуық суб-кландар (божай) бар.
Тива (Лалунг)
Тива (лалунг) - негізінен Үндістанның солтүстік-шығысындағы Ассам және Мегхалая штаттарында тұратын этникалық топ. Олар Ассам Буранжида Лалунг деп аталды, бірақ топ мүшелері өздерін Тива деп атағанды ұнатады (мәнісі "төменнен көтерілген адамдар"). Кейбір көршілері әлі күнге дейін оларды Лаллунг деп атайды. Тивалардың ерекшелігі олардың екі топқа бөлінуі болып табылады, олар Hill Tiwa және Plains Tiwas, олар әртүрлі мәдени ерекшеліктерді көрсетеді. Тау тиуалары тиуа тілінде сөйлейді және аналық сызықты ұстанады, ал жазық тиуалар аса санда болса, асама тілінде сөйлейді және қоғамның аталық сызықты түріне мойынсұнады.
Трипури
Трипурилер - Трипура патшалығының тұрғындары. Маникья әулеті арқылы Трипури халқы Трипура патшалығын басқарды.
Тарих
Трипүри, Чутия, Кох және Димаса ежелден күшті патшалық құрған. Тіпті Моран патшасы Бодуса өзінің күйеу баласы Сукафаға сыйлаған патшалықтан Ахом патшалығы құрылған. Түпкі патшалар тіпті моғолдар мен бірма патшалықтарын жеңіп шыққан. Бүгінде Боро, Трипури және Гаро тайпалары саяси және этникалық жағынан берік, өз тілдері мен әдебиеттерін дамытып келеді. Соновал качарилері де үлкен качарилердің бір тармағы болып табылады. Олар Дибрудгар, Тинсукия, Дхемажи, Сивасагар, Лахимпур, Голахат және Жорхат аудандарында тұрады.