Кіріспе

Украиналық ұлтшыл жазушы, баспагер, журналист және саяси ойшыл Дмитрий Иванович Донцов (; 29 тамыз 1883 [О. С. 17 тамыз 1883] 30 наурыз 1973) - украиндық ұлтшыл жазушы, баспагер, журналист және саяси ойшыл, оның интегралды ұлтшылдық деп аталатын радикалды идеялары Украиналық ұлтшылдар ұйымына үлкен ықпал етті.

Өмірбаян

Донцов Мелитополде, Таурида губерниясында (қазіргі Запорожье облысы) ескі казак офицерінің отбасында дүниеге келді. 1900 жылы Санкт-Петербургке заңгерлік оқуға көшті. 1905 жылы Украинаның Социал-демократиялық еңбек партиясына (СДРП) қосылып, Саймон Петлюрамен танысып, дос болды. Донцовтың алғашқы мақалалары Петлюра редакциялаған "Слово" журналында жарық көрді. 1905-1907 жылдар аралығында Донцов социалистік саясатқа араласқаны үшін екі рет тұтқындалған. 1908 жылы сәуірде Донцов Львовке көшіп барды, 1917 жылы заң ғылымы докторы дәрежесін аяқтады. Ол бұрын өзіне ұнайтын марксистік идеологияны қабылдамады. Донцов панславизм туралы идеяларды сынға алды, ол белгілі бір танымалдылыққа ие болды. Оның орнына "бас ұлт" және "плебиандық ұлт" иерархиясына сенген Донцов Батыс демократиясының плюралистикалық жүйесін елемеді және Муссолини мен Гитлер фашистік диктатураларының этно-ұлтшылдық үлгісін ұсынды. Оның теориясы тұтас ұлтшылдық, бірақ шынайы украиндық болып саналды. Өзінің заманындағы көптеген украиндық саясаткерлерден айырмашылығы, ол Ресей үкіметімен келісімге келу және ынтымақтастық туралы кез келген идеяға қарсы болды. Оның көзқарасы негізінен тарихи украин-орыс қарым-қатынастарын зерттеуден шықты. Осы уақыт ішінде ол бірнеше журналға редакторлық қызмет атқарды және украин ұлтшылдығы туралы көптеген мақалалар жазды. Ресейдің интеллигенциясына тән талдау стилімен Донцове қарапайым, редукционисттік формулалар мен радикалды идеологиялық шешімдермен ақыл-ойының доктриналық бұрылуын көрсетті. Оның жазбалары 1917-1921 жылдары украиндықтардың тәуелсіздікке қол жеткізе алмағанын айыптап, сол дәуірдегі украиндық тұлғаларды мазақтап, жаңа "іс-әрекеттің ұлтшылдығы" мен біріккен "ұлттық ерік" ұсынды, онда зорлық-зомбылық ескі тәртіпті құлатудың қажетті құралы болды. Ол қазіргі украин қоғамының әртүрлі сегменттерінің полянофилиясын, русофилиясын және австрофилиясын айыптап отырды. Өзінің жазбаларында Донцов Украинаның жауларын аяусыз жоюдан қорықпайтын "жаңа адам" тууын талап етті. Ол ұлттық мәдениеттің қасиеттілігіне және оны кез келген жолмен қорғау керектігіне сенді. Оның жалынды үгіт-насихаттары өз ұлтының қысым-сүргінін көрген және демократияға көңілі қалған көптеген украиналық жастарға терең әсер етті. Ол Украина ұлтшылдары ұйымының мүшесі болмағанымен, оның жазбалары OUN мүшелері мен көптеген украиндарға Галисияда ғана емес, сонымен қатар Волыньда да, 1941 жылға дейін OUN ықпалы елеусіз болған және жергілікті украин қозғалысын Батыс Украинаның Коммунистік партиясы басқарған және оның жазбалары Галисияға қарағанда көбірек сатылған.

Шөгеру және мұра

1939 жылы Польшаға Кеңес Одағының шабуылдау алдында Донцов Польшадан шығып, Бухарест, Прага, Германия, Париж және АҚШ-та өмір сүрді. 1949 жылы Монреальға көшіп барып, француз тіліндегі Монреаль университетінде украин әдебиетін оқытты. Кейінгі жылдары теософияға құлшыныс танытты. Шығыс Еуропа тарихшысы Тимоти Снайдердің айтуынша, Украина Донцовтың теориясын қабылдамады, ол тек украин тілінде сөйлейтін және украин мәдениетімен бөлісетін адамдар үшін және олар туралы болуы керек. Оның этникалық ұлтшылдық түрі Вячеслав Липьинский мен Иван Л. Рудницкийдің жақтауындағы плюралистикалық формаға ұласты. Донцов 1973 жылы Монреальда қайтыс болды және Нью-Джерсидің Боунд-Брук қаласында жерленді.