Кіріспе
Жойылған жааксыз балық туысы Дориаспис ( δόρ 'жауын' және ἀσπίς 'қалқан') (оның синонимі "Ликтаспис" деп те аталады) - девон кезеңінде өмір сүрген, жааксыз балықтардың жойылған туысы. Шпицбергенде қазбалар табылған. Бұл жануарлардың денесі қора тәрізді, ал бұрыштары үлкен, үшбұрышты болып, төмен қарай иілген, пікностеидтердің денесіне өте ұқсас. Ортаңғы ауыз пластиналарының бір элементі (гнатастомаларда төменгі ерінге немесе жаққа сәйкес келеді) "псевдоростром" деп аталатын ұзын таяқ тәрізді қосымшаға созылады. Құйрығы ұзын, жұқа, қалың қабыршақтармен қапталған. Үлгі түрінде, D. nathorsti, бранхиальды пластиналардың және псевдорострумның бүйір шеттері тісті. Екінші түрі - D. arctica - кішірек, оның шеттері тісті емес.
Doryaspis (from δόρῠ 'spear' and ἀσπίς 'shield') (also known by its synonym, "Lyktaspis") is an extinct genus of primitive jawless fish that lived in the Devonian period. Fossils have been discovered in Spitsbergen. The animals had canteen shaped body armor and had large branchial plates that extended out and curved downward in a triangular shape, very similar to those of the pycnosteids. An element of the median oral plates (that would correspond to the lower lip or chin in gnathostomes) extends out in a long rod shaped appendage, called the "pseudorostrum." The tail is long and slender and has large rows of thick scales. In the type species, D. nathorsti, the lateral edges of the branchial plates and of the pseudorostrum are serrated. The second species, D. arctica, is smaller, and lacks serrated edges.
Палеоэкология
Оның ерекше пішініне байланысты оның экологиясы талқыланады. Өмір салты туралы екі гипотеза бар, оны су бетіндегі пелагикалық жүзуші немесе жер астындағы көмілген адам деп айтуға болады. Пелагикалық өмір сүру үшін ол көбінесе құйрық қанатын қозғалыс үшін қолданды. Желкенді пластиналар оның арқаулау бетін ұлғайта отырып, левитация әсерін тигізуі мүмкін. Олардың жаңқалық саңылауларынан шығарылған су ағыны жақтау қозғалыстарын тұрақтандыру және бақылау үшін жұмыс істеуі мүмкін. Екінші жағынан, бетонды қазба гипотезасы оның жалпақ арқалық дискісімен расталады. Жарымы шөгінділерге көмілген қозғалыс оған қоректік бөлшектерді сүзгілеуге мүмкіндік береді. Алайда, қазба теориясының проблемасы бар, өйткені жаңқалық саңылаулар дененің төменгі бөлігінде орналасады, бұл тұншығу қаупі бар. 2005 жылғы зерттеулер бойынша, пелагикалық теорияның бұрғылау теориясына қарағанда көбірек қолдау тапқаны анықталды. Алайда, бірнеше мақалалар бұл зерттеуді көміп жатқан экологияны қолдаған деп қате келтірді.