Кіріспе
Клод Верметте:Клод Верметте () - Канадалық керамист және суретші. Ол Монреаль қаласында дүниеге келген, ал Сент-Агат-де-Монт қаласында қайтыс болған. Ол халықаралық беделге ие суретші болды және Канададағы керамикалық өнерге, әсіресе сәулет керамикасына маңызды үлес қосты, ол жерде ол ізашар болып саналады.
Claude Vermette (August 10, 1930 – April 21, 2006) was a Canadian ceramist and painter. He was born in Montreal, Quebec and died in Sainte Agathe des Monts. He was an artist with an international reputation, and he made important contributions to the ceramic arts in Canada, especially in architectural ceramics, where he is considered a pioneer.
Өмірбаян
Клод Вермет архитектура саласында жұмыс істейтін керамист ретінде Квебекте және Канадада осы көркемдік көріністің ізашарсы болды. Оның керамикасының түстерінің жарылуы, олардың жылы реңктері мен текстураларының ойыны көбінесе сұр және суық сәулет кеңістіктеріне адамдық өлшемді әкелді. Клод Вермет өзінің суреттерінде, сондай-ақ баспа және акварель суреттерінде осы батыл тәсілді ұстанды, сонымен қатар түстер мен жарықтың мүмкіндіктерін үнемі жаңартып, кеңейтті.
Зерттеулер
Монреальда өмір бойы өмір сүрген Клод Верметте Нотр-Дам колледжінде ағасы Жеромның басшылығымен өнерді оқыды, сонымен қатар колледжге де қатысты. Жером бауырласпен танысқаннан кейін ол Пол Эмиль Бордуаспен танысып, Automatiste жаңадан пайда болған суретшілер тобына қосылды. Бордуас оны 1948 жылғы "Refus Global" (жаһандық бас тарту) қол қою үшін тым жас деп санады, бірақ ол Квебектің қазіргі тарихында әйгілі болуға тиіс болған осы манифестінің ашылуына қатысты. Сурет салу, кескіндеме және керамика сол кезде оның негізгі көркемөнер түрлері болды.
қалыптасу жылдары
Оның 1948, 1950 және 1952 жылдары өткен алғашқы көрмелері өнер сыншыларының назарына түсіп, оның талантын мадақтады және жарқын болашаққа уәде берді. 1952 жылы керамикаға деген қызығушылығы Еуропадағы және әсіресе Италиядағы оқу сапарында кеңейді, онда ол қазіргі итальяндық дизайнның қайта туылуындағы маңызды ойыншы және Domus журналының негізін қалаушы архитектор Джо Понтимен және мүсінші керамик Фаусто Мелоттимен кездесті. Тағы бір маңызды оқиға - фин сәулетшісі Альвар Аалтоның оқиғасы. Содан кейін Клод Вермет өз күш-жігерін сәулет керамикасына арнады, ол балшыққа арналған композицияның жаңа формаларын, плиткалар мен кірпіштерге арналған модульдердің кең ауқымын және жаңа патенттелген эмальдарды жасады. Осы жаңалықтардың барлығы оның керамикасының сапасы мен тұрақтылығына, әсіресе Канаданың климаты мен оның ауыр қыстары жағдайында көп баға берді. Оның кірпіштері мен плиткалары оған 1962 жылы өнеркәсіптік дизайн бойынша бірінші сыйлықты да әкелді.
Архитектуралық керамика
1953 жылы 23 жастағы суретші керамикадан алғашқы үлкен жұмысын жасады: бас құрбандық үстелінің үлкен аясы мен Чикутими семинариясының жаңа шіркеуінің бүкіл төбесінде. Мұнан кейін жиырма бес жылдық керамист ретінде мансап архитекторлар мен инженерлермен тығыз ынтымақтастықпен сипатталды, оның ішінде ол жүзден астам қоғамдық ғимараттарда, соның ішінде 1967 жылы Монреальдегі дүниежүзілік жәрмеңкеге, 1970 жылы Осакадағы Монреальдегі 1976 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына байланысты павильондар мен ғимараттарда, сондай-ақ көптеген мектептерде, шіркеулерде, сот үйлерінде (оның ішінде Монреальдегі, Сент-Гяцинттегі және Гаспе түбегіндегі Перседегі), ауруханаларда (оның ішінде Монреальдегі Нотр-Дам және Мари-Энфант және Абитибидегі Амос), университеттерде (оның ішінде Монреаль, МакГилл, Лаваль және Шербрук), мемлекеттік ғимараттар, әуежайлар (Эллиот Пьер, Мирабель және Молтон), Монреальдің оннан астам метро станцияларында (оның ішінде Сент-Лоран, Пиль, UQAM, Берри, Лауриер) және басқа да ғимараттарда, соның ішінде Нью-Йорктегі General Motors, Канаданың Ванкувердегі МакМиллан, Теха, Канаданың Техаопади, Канаданың Техао, Канаданың Квебектегі Теха, Канаданың Квебектегі Ұлттық Белло, Торонтодағы және тағы бірнеше ғимараттар. Ол сондай-ақ көптеген жұмыстар жасады, мысалы, керамикалық от шатырлар мен жеке сарайлар үшін қабырғалық қабырғалар. Монреаль метросында оның жұмысы бастапқыда өнер туындылары ретінде танылмаған; алайда, Société de transport de Montréal қазір оның Сен-Лоран және Берри UQAM-дегі қабырғалық суреттерін метро жүйесінің өнер туындылары қатарына енгізді, сонымен қатар оның басқа станциялардағы керамикаға қосқан үлесін мойындады, соның ішінде Пиль және Де-Льиггель сияқты басқа суретшілердің туындыларында қолданылатын керамиканы жасау. Оның шығармалары Монреаль көркемөнер мұражайы мен Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы сияқты музейлерде де кездеседі.
Гравирлеу, акварель және кескіндеме
Клод Верметте де бастапқыда жаңа формалар, текстуралар мен глазуралармен тәжірибе жүргізген, ал кейіннен гравюралар, мүсіндер мен әсіресе сурет салуды қамтитын шағын көлемді керамикалық жұмыстарды жасауға бағытталған зерттеулерді жүргізу қажеттігін сезінді. Ол гравировкадағы шеберлігімен ерекшеленді, жарық ойынын байланыстыратын рельефтік материалдарды пайдаланды: оның ақ және ақ баспаларында және көптеген түрлерінде жұмыс істегенде Blanc Seeing сурет кітабында көрінеді, соңғысы поэт Юджин Клутье мәтіндерімен бірге. Бұл суреттер шағын мүсіндерді жасауға ықпал етті. Суретші өзінің тәжірибелерін ойын текстуралары, рельефтері және баспаларының жарығы ретінде ақ бетоннан жасалған жұмыстарға пайдаланады, осылайша Оттавадағы Caisse populaire Laurier ғимаратын ақ бетоннан жасалған оншақты басрельефтер, үлкен және кіші өлшемдер, әртүрлі текстуралар, қалыңдығы мен материалға басылған рельефтер. Верметте сонымен қатар әр түрлі көлемдегі акварельді туындыларды жасауға қызығушылық танытты, мысалы, олардың ішінде Торонтодағы Белл Тринити скверіндегі 80 метрден астам ұзындықтағы алып қабырғалық суреттер бар. "Gestes de Liberté" атты тағы бір көркем кітап жарық көрді, бұл жолы экономист Андре Рейномен бірлесіп жазды. Өнер мен ғылым! Суретшінің және экономисттің шығармаларын біріктірудің бұл қиындығы осы кітаптың орындалуында көрініс тапты.
Соңғы жылдар
Өмірінің соңғы отыз жылында Клод Вермет өз іс-әрекетінің көп бөлігін сурет салуға арнады. Оның шығармалары Канадада және шетелде көрмеге қойылып, мемлекеттік мекемелердің, ірі корпорациялардың, сондай-ақ жеке коллекциялардың коллекцияларында бар. Ол қайтыс болған кезде, ол Монреальдегі Монреаль тауындағы Бивер-Лейк павильонының қабырғаларына жасаған бес сыртқы алюминийлі эмальді қабырғалық кескіндемелерді алмастырып бітірген болатын. Олар бастапқыда 1958 жылы керамикадан жасалған, бірақ өкінішке орай, қирату құрбаны болды. Бұл тарихи павильонды Монреаль қаласы жаңартып, 2006 жылдың қаңтар айында ашылды. Жетістіктің сапасын атап өту үшін қалаға "Саувонс Монреаль" ұйымы 2006 жылы "Интервенциялық мұра" санатында "Оранжевый приз" сыйлығын берді. Ол суретші Мариет Руссо Верметтің күйеуі болды, ол кеуде тоқымашы, кеуде тоқымаларының эстетикалық және техникалық қасиеттері мен монументалды туындыларының таңғажайып санымен халықаралық беделге ие болды. Екі баласы бар ерлі-зайыптылар Сей Адельде тұратын. Екеуінің де кәсіби өнер мансабы алпыс жылды қамтиды.