Кіріспе
Жапондық романист және эссеші Кенжи Накагами (中上健次) - жапондық романист және эссеші. Ол соғыстан кейінгі жапон жазушыларының алғашқысы және жалғызсы, ол өзін жария түрде Буракумин деп атайды, ол Жапонияның көптен күткен касталық топтарының бірі. Оның шығармалары Батыс Жапониядағы Буракумин қауымдастығында өмір сүру үшін күресетін ерлер мен әйелдердің өмірлік тәжірибелерін бейнелейді. Оның ең танымал романдары 1976 жылы Акутагава сыйлығын жеңіп алған Мисаки (Кейп) және 1977 жылы Майничи және Гейджитсу әдеби сыйлықтарын жеңіп алған Карекинада (Сүзіп қалған ағаштар теңізі) романдары. 1980 жылдары Накагами жапон әдебиет әлеміндегі белсенді және даулы тұлға болды, ал оның шығармалары ғалымдар мен әдеби сыншылар арасында көп талқыланды. Бір сыншы айтқандай, "Накагами - бұл басты ағымға еніп, басқа жапондықтарға, қаншалықты ойдан шығарылған немесе тіпті фантастикалық болса да, экономикалық ғажайыптың ауыр аяғындағы өмір туралы айтуға тырысқан тұңғыш жазушы". Накагами 46 жасында бүйрек қатерінен қайтыс болған кезде атақ-даңқының шыңына жеткен болатын.
Kenji Nakagami (中上健次) was a Japanese novelist and essayist. He is well known as the first, and so far the only, post war Japanese writer to identify himself publicly as a Burakumin, a member of one of Japan's long suffering outcaste groups. His works depict the intense life experiences of men and women struggling to survive in a Burakumin community in western Japan. His most celebrated novels include Misaki (The Cape), which won the Akutagawa Prize in 1976, and Karekinada (The Sea of Withered Trees), which won both the Mainichi and Geijutsu Literary Prizes in 1977. During the 1980s Nakagami was an active and controversial figure in the Japanese literary world, and his work was the subject of much debate among scholars and literary critics. As one reviewer put it, "Nakagami was the first writer from the ghetto to make it into the mainstream and to attempt to tell other Japanese, however fictively or even fantastically, about life at the rough end of the economic miracle." Nakagami was at the height of his fame when he died, of kidney cancer, at the age of 46.
Ағылшын тілінде қол жетімді шығармалар
Ханзоның құсы (Транс. Ян Хидео Леви) Нихон Хоньякука Йосеи орталығы, 1983. Өлмейтін (Транс. Марк Харбисон) "Шоуа антологиясы: Жапондық қазіргі қысқа әңгімелер" кітабында, Коданша Интернешнл, 1985. Жапон геттосындағы мыс және басқа да әңгімелер (Транс. Ев Циммерман) Стоунбридж баспасы, 1999. Жылан құмарлығы (Транс. Эндрю Ранкин) Коданса Интернешнл, 1999.
Француз тілінде қол жетімді шығармалар
Mille Ans de plaisir (Транс. Веранике Перрин), Файард, 1988. Өлі ағаштардың теңізі (Trans. Жақ Лаллоз және Косуке Охура), Файард, 1989. Күн қанаттары (Trans. Жақс Лаллоз), Файард, 1994. Гимн (Транс. Жақсылық (Жак Леви), Файард, 1995. Le bout du monde, moment suprême, Файард, 2000 жыл. Керемет (Транс. Жак Леви), Philippe Picquier басылымы, 2004 жыл. Le Cap (Транс. Жак Леви), Филип Пиккье баспасы, 2004
Накагами туралы кітаптар
Мац Карлссон, Накагами Кенджидің Кумано сагасы. Стокгольм, 2001 жыл. Ева Циммерман. Аллеядан тыс: Накагами Кенджи және ауткаст көркем әдебиетінің поэтикасы. Гарвард, 2008 жыл. Энн Тель. Тұлғаны келіссөздер жүргізу: Накагами Кенджидің кисекисі және ертегі күші. Юдициум, 2010 жыл. Энн Макнайт. Накагами: Жапония, Бураку және этникалық жазу. Миннесота университеті, 2011 жыл. Мачико Ишикава. Парадокс пен бейнелеу: Накагами Кенджидің әңгімелерінде үнсіз дауыстар. Корнелл университетінің баспасы, 2020.