Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Тәжік әдебиеті мен оның тарихы Тәжік тілінің стандарттануымен байланысты. Тәжік әдеби орталықтарына қазіргі Өзбекстан жерінде орналасқан, бірақ көпшілігі Тәжікстан халқы тұратын Бұхара мен Самарқан қалалары, Ауғанстандағы Балх пен Герат қалалары жатады. Кеңес дәуірінде әдебиеттің негізгі түрі - социалистік реализм болды. Кеңес Тажик әдебиетінің алғашқы буынына үш жазушы басымдық берді. Садриддин Айни (18781954), коммунистікке айналған жадидист жазушы және педагог, ақын ретінде басталды, бірақ негізінен совет дәуірінде проза жазды. Оның шығармалары аймақтағы әлеуметтік мәселелерді қарастыратын үш ірі роман мен Бұхоро хандығының өмірін суреттейтін естеліктерден тұрады. Айни Тәжікстан Ғылым академиясының тұңғыш президенті болды. Әбу'л Қасем Лахути (1887-1957) - саяси себептермен Кеңес Одағына көшіп келіп, ақырында Тәжікстанға қоныс аударған ирандық ақын. Ол лирикалық поэзия мен "социалистік реалистік" өлеңдер жазды. Тағы бір ақын, Мирзо Турсунзода (1911-1977), тажик ауыз әдебиетін жинады, Тәжікстандағы әлеуметтік өзгерістер туралы өлең жазды және қазіргі кездегі танымал саяси тақырыптар бойынша түрлі еңбектер шығарды. Осы үш жазушының ұрпағынан бастап Тәжікстанда көптеген ақын-жазушылар, романдар мен әңгімелер жазушылар, драматургтар пайда болды. Кеңес дәуіріндегі басқа да жазушылар Сатим Улугзаде (1911-1997), Карим Хаким (1905-1942), Пайров Сулеймони (1899-1933), Розия Озод (1893-1957), Аминжан Шокухи (1923-?) ), Мұхаммеджан Рахими (1901?? ), Бобо Юнас (1885-1945), Хабибуло Назаров (1907-1906) ), Абдул Салем Дехати (1911 ж. ), Баки Рахим Заде (1910). ), Рахим Жалил (1909?? ), Жалал Экрами (1909 ж. ), Әминзаде Мохидин (1904?? ), Юхари Заде Сохайли (1900 ж.) ), Файзулла Ансари (1931 ж.) ), Мирзо Ғафар (1929 ж. ), Мир Шакар (1912 ж. ), Мохиадин Фархат (1924??) және Ахмад Данеш.
Tajik literature and its history is bound up with the standardisation of the Tajik language. Tajik literary centres include the cities of Bukhara and Samarkand, currently in present day Uzbekistan but with a majority Tajik population and Balkh and Herat in Afghanistan. During the Soviet era, the principal literary output was socialist realism in nature. Three writers dominated the first generation of Soviet Tajik literature. Sadriddin Aini (1878–1954), a Jadidist writer and educator who turned communist, began as a poet but wrote primarily prose in the Soviet era. His works include three major novels dealing with social issues in the region and memoirs that depict life in the Bukhoro Khanate. Aini became the first president of Tajikistan's Academy of Sciences. Abu'l Qasem Lahuti (1887–1957; in Tajik, Abdulqosim Lohuti) was an Iranian poet who emigrated to the Soviet Union for political reasons and eventually settled in Tajikistan. He wrote both lyric poetry and "socialist realist" verse. Another poet, Mirzo Tursunzoda (1911–1977), collected Tajik oral literature, wrote poetry of his own about social change in Tajikistan, and turned out various works on popular political themes of the moment. Since the generation that included those three writers, Tajikistan has produced numerous poets, novelists, short story writers, and playwrights. Other writers of note during the Soviet period include Satim Ulugzade (1911–1997), Karim Hakim (1905–1942), Pairov Sulaimoni (1899–1933), Rozia Ozod (1893–1957), Aminjan Shokuhi (1923–?? ), Mohammad Jan Rahimi (1901–?? ), Bobo Yunas (1885–1945), Habibulo Nazarov (1907–?? ), Abdul Salem Dehati (1911–?? ), Baki Rahim Zadeh (1910–?? ), Rahim Jalil (1909–?? ), Jalal Ekrami (1909–?? ), Aminzadeh Mohiedin (1904–?? ), Juhari Zadeh Sohayli (1900–?? ), Faizollah Ansari (1931–?? ), Mirzo Ghafar (1929–?? ), Mir Shakar (1912–?? ), Mohiadin Farhat (1924–??) and Ahmad Danesh.