Кіріспе
Gespensterbuch (сөзбе-сөз "Жануарлар кітабы" немесе "Жануарлар кітабы") - Аугуст Апель мен Фридрих Лаун жазған және 1810 және 1815 жылдар аралығында бес томда жарияланған неміс жұлдыздар туралы әңгімелер жинағы. Бесінші том Апель мен Лаунның Wunderbuch (18151817) бірінші томы ретінде басылып шықты, ол Gespensterbuch сериясының жалғасы ретінде қызмет етті.
Даму
Фридрих Лаунның естеліктеріне сәйкес, Лаун Шкопоу маңындағы Ермлицтегі Апельдің отбасылық үйінде бір апта болған. Сол жерде түнгі уақытта және түстен кейін пайда болған арбалар туралы бірнеше әңгімелер айтылды, олар жақын маңдағы жоғары сот орналасқан кезден бастап айтылды. Бұл оқиғалар Апель мен Лаунға қатты әсер етті, сондықтан Лейпцигке оралғанда олар оларды шай үстінде достарына айтып берді. Бұл өте танымал болды, олар кейде "Геспенстер" кештерін өткізе бастады, онда арбақ оқиғалары айтылды, бұл Апель мен Лаунды "Геспенстер" кітабын жазуға итермеледі. Олар кітапқа "Дас Идеал" және "Принцесса Розетта" комик ертегілерін қоса отырып, кітапқа әртүрлілік қосуға тырысты, бірақ бұл мақұлданбады. Кейбір кейіпкерлер жеке таныстарына негізделген болуы мүмкін, мысалы, полиция актуарі Карл Фридрих Вильгельм Вагнер (17701813), "Die schwarze Kammer" фильміндегі "Aktuarius Wermuth" романына шабыт берген болуы мүмкін. Апель де, Лаун да Иоганн Вольфганг фон Гётеді білетін, оның пьесасы Клаудин фон Вилла Белла (1776) Лаунның "Тодтенбраут" шығармасына әсер еткен болуы мүмкін. Ғалым Роберт Стокхаммер "Дер Тодтенкопф" кітабында Кальястродан шабыт алған кейіпкерлер бар екенін, олардың Гетеге жазғанын және 1804 жылы Лаун Гетеге барған кезде талқыланған болуы мүмкін екенін атап өтті. Гётедің "Erlkönig" (1782) поэмасы Апельдің "Альп (Апель) " поэмасына да ықпал етті. Бесінші том үшін олар арбаулардан бастап табиғат заңдарымен түсіндірілмейтін кез-келген нәрсеге дейін кеңейтуді шешті және серияға екінші атау берді: Wunderbuch Әртүрлілікті қосу үшін басқа авторларды тартуға шешім қабылдады, бұл Апелдің достары Фридрих де ла Мотте Фуке мен Карл Борромус фон Мильтицтің Wunderbuch соңғы томына әңгіме жазуына әкелді. Кейіннен Роберт Пирс Гиллис алғашқы екеуін тікелей неміс тілінен аударған (1826), ал Чарльз Джон Тиббитс бірінші әңгімені қысқартып аударған (1891). Алғашқы үшін Марджори Боуэн "Ұлы қорқынышты әңгімелер" (1933) және "Қорқынышты үлкен әңгімелер" (1935) деп қайтадан аударды, ал соңғы екеуін А. Дж. Дэй, және Утерсонның аудармаларымен бірге Fantasmagoriana: Өлілердің әңгімелері (2005) кіреді. Карл Мария фон Вебердің "Der Freischütz" операсының (1821) табысынан кейін, ол негізделген Gespensterbuch оқиғасы сонымен қатар "Der Freischütz" деп аталады бірнеше рет ағылшын тіліне аударылды. Ол алғаш Томас Де Квинсидің аудармасымен және "The Fatal Marksman" ретінде анонимді түрде жарияланды. Солтүстік халықтардың танымал ертегілері мен романстары (1823), содан кейін "Der Freischütz; немесе, сиқырлы достар" Мэри Диана Додстың "Жабайы және керемет ертегілер" (1825), тағы да "Der Freischutz" ретінде Джордж Годфри Куннингэмнің "Шетелдік ертегілер мен дәстүрлер" (1829) "Der Todtentanz" ретінде "Найсский дымқыл үн", және анонимді түрде Дери Фрейшюцтің түпнұсқалық аңызы немесе тегін ату (1833). Бірнеше басқа Gespensterbuch аудармалары журналдар мен жылнамаларда жарияланды: "Der Rabe" ретінде "Қараға: грек ертегісі" Knight's Quarterly Magazine (1823), "Empusa Lamia" ретінде "Ламия: грек дәстүрі" Knight's Quarterly Magazine (1824), "Der Todtentanz" ретінде "Өлілердің биі" The Literary Magnet (1824), "Das Todesvorzeichen" ретінде "Өлім белгілері" The European Magazine (1825), "Клара Мэрри" ретінде "Күлдірген қалыңдық" The Literary Magnet (1825), "Der Brautschmuck" ретінде "Кейірім әшекейлер" Forget Me for 1827 (1826), "Der Geisterruf" ретінде "Рухани шақырулар" Leigh Hunt's London Journal (1835), "Das silberne Fräin" ретінде "Күміс ханым" The Silver Lady" The Literary Magnet (1824), "Die Todesvorzeichen" ретінде "Өлім белгілері" The European Magazine (1825), "Клара Мэрри" ретінде "Бұмбақсыз қалыңдық" The Literary Magnet (1825), "Der Brautschmuck" ретінде "Кейірім әше" Forget Me for 1827 (1826), "Der Geisterruf" ретінде "Рухани шақырулар" Leigh Hunt's Journal" (1835), "Das silber Fräin" ретінде "Күміс ханым" The Silver Lady" The Silver Lady" The Literary Magnet (1837) және "Die Neuf" ретінде "Die Neuf" деп аталып 1837", "Die Füntütütütüfe Nuwei" ("Кö" деп аталып" деп аталды" деп 1838), "Кү" деп аталды" деп аталды "Zürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürürür "The Court" (1838) және "Fürürürürürürürürürürürürür" деп 1839" "Альп" сөзінің сөзбе-сөз аудармасы Вильгельм Клауер Клаттовскидің "Жас және өз бетінше оқу үшін неміс нұсқауы" кітабының 2-томындағы (1845) "Түнгі ат" деп енгізілген. Осы аудармалардан басқа, кейбір авторлар ағылшын тілді аудитория үшін Gespensterbuch әңгімелерін бейімдеген, мысалы Мэри Диана Додстың "The Three Damsels" in Forget Me Not for 1827 (1826), "Die Bräutigamsvorschau" бөлігіне негізделген және J. E. Престон Мэддоктың "The Dance of the Dead" in Tales of Terror (1899), "Der Todtentanz" негізінде. Кейбір аудармалар ешқашан басылып шықпады, мысалы Мэри Диана Додстың "Зауберлибе" аудармасы және 1824 жылдың күзінде Де Квинси бастаған "Der Gespensterläugner" аудармасы. "Король Пфау" - бұл Мадам д'Олнойдың "Розетта ханшайымы" (1697 ж.)
Фрейшюц
Бірінші томдағы алғашқы ертегі - "Der Freischütz", Апельдің Freischütz халық ертегісін қайта айтып беруі. Ол Вебердің "Der Freischütz" операсына (1821) әсер етті. Алайда, Апелдің нұсқасынан айырмашылығы, Вебердің операсында соңғы оқ басты кейіпкердің қалыңдығын өлтірмейді, бірақ бұрылады және оны оның орнына оқ тастауға көндірген аңшыны өлтіреді.
Франкенштейн, Вампир және Манфред
1816 жылдың маусым айында Лорд Байрон, Мэри Шели, Перси Биш Шели, Джон Уильям Полидори және Клэр Клэрмонт француз тіліне аударылған неміс жындыларының әңгімелер жинағын оқыды. Кітаптан шабыт алып, топ өздерінің арбалы оқиғаларын жазуға шешім қабылдады, Мэри Шелли Франкенштейнді, ал Полидори Байронның "Романның фрагменті" негізінде "Вампирді" жазды. "Қара бөлме" Мэри Шеллидің Франкенштейнге шабыт берген арманымен, оның төсек жағында тұрған қорқынышты тұлғамен ұқсас. Фантасмагорианадағы "Gespensterbuch" әңгімелерінің тағы бірі, "Die Verwandtschaft mit der Geisterwelt" (ауызша аударғанда "L'Heure fatale",), Байронның 1816 жылдың соңында бастаған "Манфред" романындағы Астарта сахнасына шабыт болған болуы мүмкін.