Johnny Aitken

Кіріспе

Американдық жарыс жүргізушісі (18851918) Джон Дональд Эйткен (3 мамыр 1885 15 қазан 1918) - Индианаполистегі американдық жарыс жүргізушісі, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары белсенді болды. Эйткен Индианаполис 500-де үш рет жарысты. Ол жарысты 1911 және 1916 жылдары екі рет бастады. Ол алғашқы жарыстың алғашқы айналымында көш бастады (1911). 1916 жылы Айткен поул-позицияны иеленді, бірақ сол жылы 15-орында (оның ең жақсы аяқталуы) аяқталды. 1915 жылы Индианаполис 500-де Эйткен Гил Андерсон мен Эрл Купердің (соңғы кезде 3-ші және 4-ші орында) екі жүргізушісін жеңілдетті.

Өмірбаян

Айткен Индианаполис 500-де үш рет жарысты. Ол жарысты 1911 және 1916 жылдары екі рет бастады. Ол алғашқы жарыстың алғашқы айналымында көш бастады (1911). 1916 жылы Айткен поул-позицияны иеленді, бірақ сол жылы 15-орында (оның ең жақсы аяқталуы) аяқталды. 1915 жылы Индианаполис 500-де Эйткен Гил Андерсон мен Эрл Купердің (соңғы кезде 3-ші және 4-ші орында) екі жүргізушісін жеңілдетті. Айткен Indianapolis 500-де жүргізуші ретінде жеңіске жетпегенмен, ол екі жеңіске жету үшін команда менеджері қызметін атқарды, Джо Доусонның 1912 жылғы жеңісі және Жюль Гуаның 1913 жылғы жеңісі. Айткеннің Индианаполис моторлы автожолындағы қызметі Индианаполис 500-мен шектелмеді. Ол IMS-те жалпы 15 жарыста жеңіске жетті, бұл трассаның 100 жылдық тарихындағы кез-келген жүргізушіден көп. Айткен 1909-1910 жылдардағы 500-жылдықтар аралығында жарыстарда өткізілген төрт автомобиль жарысының әрқайсысында жарыстар жеңген жалғыз жүргізуші болды. Ол 1916 жылдың қыркүйегінде Harvest Auto Racing Classic құрамына кіретін барлық үш жарыста да жеңіске жетті. (ИМС-те ең көп жеңіске жеткен екінші жүргізуші - Рей Харрон, 1909-1911 жылдары 8 жеңісімен). Айткен Индианаполис моторлы автожолында жалпы 41 жарысқа қатысты, бұл тағы да трасса тарихындағы кез-келген жүргізушілердің ең көп саны. (ИМС-те ең көп старт алған екінші жүргізуші - А. Дж. Фойт, ол 1958 жылдан 1994 жылға дейін барлығы 36 жарысқа қатысты.) Индианаполис моторлы автожолына қатысқаннан кейін, Айткен 1907 жылдан 1916 жылға дейін кем дегенде 33 ААА санкцияланған жарыста старт бергені және кем дегенде үште жеңілдеу жүргізгені белгілі. Ол осы жарыстардың жетінде жеңіске жетті, оның ішінде 1916 жылғы 1-ші Халықаралық жеребе жарысы (300 миль, 14 қыркүйек, Цинциннати моторлы жүріс жолында), 1916 жылғы Астор кубогы жарысы (250 миль, 30 қыркүйек, Шипсхед Бей жүріс жолында) және 1916 жылғы Харкнесс трофи жарысы (100 миль, 28 қазан, сонымен қатар Шипсхед шығанағында). Айткен 1916 жылы 18 қарашада Санта-Моникадағы жол жарыстарында өткен Американың ірі жүлдесінің тең жеңімпазы деп танылады. Ол жарысты бастады, бірақ бірінші рет жарыстан шығып кетті, өйткені оның машинасы бір айналымнан кейін поршеньнен зақымдалды. 21-ші айналымда ол жарысты бастаған көлікті Хауди Уилкокстың басқаруына алды. Айткен осы машинамен жарыстың қалған бөлігін жүргізді, жалпы 48 айналымның 28-ін аяқтап, бірінші орынға шықты. Сондықтан да Айткен бірінші және соңғы орынды иеленді. (Бұл ұпайлар көптеген жарыстар сериясының қолданыстағы ережелері бойынша жүргізілмейді.) Осыған қарамастан, ААА байқау кеңесі оны ұпай алуға жарамсыз деп тапты және ол 1916 жылғы маусымда жалпы екінші орынды иеленді. Айткен 1918 жылы 15 қазанда 1918 жылғы тұмау пандемиясынан бронхопневмониядан қайтыс болды.

Aitken competed in the Indianapolis 500 three times. He started the race twice, in 1911 and 1916. He led the first lap of the first race (1911). Aitken captured the pole position in 1916, but ended up in 15th place (his best finish) that year. In the 1915 Indianapolis 500, Aitken drove relief for two drivers, Gil Anderson and Earl Cooper (who ultimately finished 3rd and 4th). While Aitken never won the Indianapolis 500 as a driver, he did serve as team manager for two winning efforts, Joe Dawson’s victory in 1912, and Jules Goux’s win in 1913. Aitken’s activity at the Indianapolis Motor Speedway was not limited to the Indianapolis 500. He won a total of 15 races at IMS, the most of any driver in the 100 year history of the track. Aitken was the only driver to win races in each of the four automobile race weekends that were held during the track’s “pre 500” years of 1909–1910. He also won all three races which comprised the Harvest Auto Racing Classic, in September 1916. (The driver with the second greatest number of wins at IMS is Ray Harroun, with 8 wins in 1909–1911.) Aitken started a total of 41 races at the Indianapolis Motor Speedway, which is, again, the most of any driver in the track's history. (The driver with the second greatest number of starts at IMS is A. J. Foyt, who started a total of 36 races from 1958 to 1994.) Outside of his participation at the Indianapolis Motor Speedway, Aitken is known to have started at least 33 AAA sanctioned races, from 1907 to 1916, and to have driven relief in at least three others. He won seven of these races, including the 1916 1st International Sweepstakes race (300 miles, Sept 14, at the Cincinnati Motor Speedway ), the 1916 Astor Cup Race (250 miles, Sept 30, at the Sheepshead Bay Speedway), and the 1916 Harkness Trophy Race (100 miles, Oct 28, also at Sheepshead Bay). Aitken is credited as co winner of the American Grand Prize, which was held at the Santa Monica Road Race Course on Nov 18, 1916. He started the race, but was the first driver to drop out, when his car suffered a broken piston after one lap. On Lap 21, he took over the car which had started the race being driven by Howdy Wilcox. Aitken drove that car for the remainder of the race, completing 28 of the total 48 laps, finishing first. Aitken, therefore, was credited with both first and last place. (Such scoring would not take place under the current rules of most racing series.) Despite this, the AAA Contest Board ruled him ineligible for points, and he finished second overall in the 1916 season. Aitken died on October 15, 1918, of bronchopneumonia from the Influenza pandemic of 1918.