Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Шеті жеңіл Шерборн
Шерборн стилі 1936 жылдың қаңтарында жаңа алты жарық (әр жағында үш терезе, артқы есіктің артында) қосылды, шатыр сызығы артқа үзіліссіз өтіп, сол кездегі сәнді "Авиакомпания" стилін қамтамасыз етті. Жаңа орындықтар артқы жағынан терең, енді қол тіреулері бар және алдыңғы модельдерге қарағанда артқы жағынан алдыға қарай біршама ұзын. Жаңа Шерборндың тұрақты немесе жылжымалы шатыры эквивалентті Личфилдке қарағанда 10 фунт стерлингке жоғары бағаланған. Алдыңғы есіктер артқа қарай ашылады, бұл қауіпсіз деп саналды, руль енді құртпен және сағаттық шыны құртпен сектормен басқарылады. "Таймс" газетінде жол сынағы жүргізушісі қозғалтқыштың "қалыптылығы" туралы айтып, оның сенімділігі мен қарапайымдылығы кез келген жетіспеушілікті өтейтінін айтты. Бұл машинаның салмағы 17 кВт-қа тең, Личфилдтің салмағы 1,5 кВт-қа тең.
A new six light (three windows down each side, with one behind the rear door) Sherborne body style was added in January 1936, the roof line swept to the rear without interruption to provide a flush back, the then fashionable 'Airline' style. The new seating was extra deep at the rear, now with armrests and somewhat longer from back to front than on previous models. The new Sherborne with fixed or sliding roof was priced at £10 more than the equivalent Lichfield. The forward doors opened rearwards which was considered safer, steering was now by worm and sector with an hour glass worm. The road tester described the engine in The Times as having "a steady plodding nature'" and advised that its trustworthiness and simplicity made up for any lack of refinement. The weight of this car was quoted as 17 cwt as compared with the Lichfield's 15½ cwt,
1937 жылға арналған жаңа корпус
1936 жылдың желтоқсан айында үлкен өзгеріс болды, бұл кем дегенде жүйелді Кембридж седаны мен Конвей кабриолеті болды. Алдыңғы машиналармен салыстырғанда жолаушылар мен қозғалтқыш алда орналасқан, арткы орындық артқы осьтің алдында орналасқан. Шерборн сияқты алты жақтағы терезелер және төртінші жарықтар орнатылған. Шерборн сияқты алдыңғы есіктер артқы жағынан ашылды. Артында, қазір, бір үлкен бөлме болды, сондай-ақ, жүкқұжаты, сондай-ақ, одан да көп жүкті алуға мүмкіндік берді, ашық бөлме есігі, ол төмен түсірілген кезде.
A big change came in December 1936 with the almost streamlined Cambridge saloon and Conway cabriolet. Compared with the preceding cars the passengers and engine were positioned much further forward, the back seat now being rather forward of the back axle. There were six side windows like the Sherborne and the quarter lights were fixed. Again like the Sherborne the forward doors opened rearwards. At the back there was now a compartment large enough to take a trunk as well as more luggage on the open compartment door when it was let down.
1940 жылға арналған жартылай бірлік құрылыс
1939 жылы мамыр айында жартылай бірлік құрылымды беру үшін еденді қосатын корпуспен жаңа машина шығарылды. Автомобильді 1929 жылы Lancia-дан Остинге қосылған Аргентинада туған Дик Бурзи толықтай қайта жасақтады. Капот артқы жағында ілмекті болды, бұл ескі машинаның жақты ашылу түрін алмастырды, радиатордың торы дөңгелектенді, ал кабриолет болмады. Ол қазір төрт есікті седан ретінде немесе спорттық типтегі төрт орындық туристер ретінде қол жетімді болды. Жаңа шасси әр жағының толық ұзындығын кері бұралған U формасымен шектелген қорап мүшелерімен бекітілген платформадан тұрады. Содан кейін корпус шикізатты емес, бұрандамен бұрандалады, бұл каналдың жоғарғы және төменгі жағына ауысып тұрады. Алдыңғы жағы диагональды бекітпемен нығайтылды, ал ортасына беріліс үстіндегі туннель қосымша күш берді. Терезелер қатты шыныдан жасалған. Цилиндрдің басы жоғары қысымға арналған алюминийден жасалды, ал шығысы 4000 айналымда 32 ат күші болды. Шатты тоқтау құрылғылары гидравликалық және қос әрекет ететін поршеньді типте болды. Енді бамперлер жүргізушілерге берілді, жарықтандыру 12 вольт болды.
A virtually new car was launched in May 1939 with the body shell incorporating the floor to give a semi unitary structure. The car was completely restyled by Argentine born Dick Burzi who had joined Austin from Lancia in 1929. The bonnet was hinged at the rear, replacing the side opening type on the old car and the radiator grille became rounded and there was no cabriolet. It was now available as four door saloon with fixed or sliding head or as a sporting type four seated tourer. The new chassis consisted of a platform braced with box members bounded by reversed U channelling the full length of each side. The body was then bolted, not welded, alternately to the top and bottom of that channelling. The forward end was strengthened by diagonal bracing and the centre given extra strength by the tunnel over the transmission. Windows were of toughened glass. The cylinder head was now aluminium for high compression and output now 32 bhp at 4,000 rpm. Shock absorbers were now hydraulic and of the double acting piston type. Bumpers were now given over riders, lighting was 12 volt.
Соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға қарамастан, ондықтардың өндірісі көп мөлшерде жалғасты; туристер болған жоқ, бірақ оларды алу болды. Соғыста барлығы 53000 салон мен коммуналды көліктер - пикаптар мен фургондар - соңғы екеуі бейресми түрде "Тилли" деп аталды.
Despite the outbreak of World War II, production of the Ten continued in large numbers; there were no tourers but there was a pick up. In all during the war, 53,000 of the saloons and utilities—pick ups and vans—the last two unofficially known as "Tillys", were made.
Соғыстан кейінгі
1945 жылы бейбітшілік орнағаннан кейін азаматтық өндіріске бірден өзгеріс енгізілді, бірақ соғыстан кейінгі қаржылық дағдарыстан кейін автомобильдердің барлығы дерлік экспортталды, біріншісі 1945 жылдың шілдесінде АҚШ-қа келді. 1945 жылдың қыркүйегінде Швейцарияға екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін шығарылған алғашқы жолаушылар көлігі Англиядан экспортталған екі "Остин Тенс" болды. Көлік 1947 жылдың қазан айына дейін седан түрінде өндірісті жалғастырды, оны A40 ауыстырды. Ол сондай-ақ соғыстан кейін 1237 см3 көлеміндегі қозғалтқышымен қайта пайда болды.
With peace in 1945 a change was immediately made to civilian production but because of the post war financial crisis the cars were nearly all exported, with the first one arriving in the United States in July 1945. In September 1945 the first passenger cars produced after World War II's end to arrive in Switzerland were two Austin Tens exported from England. The car continued in production in saloon form only until October 1947 to be replaced by the A40. The van also re appeared post war with a slightly larger 1237 cc engine.