Кіріспе

Reliant Scimitar SS1, Scimitar SST және Scimitar Sabre модельдері 1984 жылдан 1995 жылға дейін өндірілді. Reliant Scimitar атауы 1964 және 1986 жылдар аралығында британдық Reliant автокөлік өндірушісі жасаған спорттық автомобильдер сериясы үшін қолданылды. 22 жылдық өндіріс кезеңінде ол купе (GT) түрінен спорттық универсалға (GTE) айналды, ал 1980 жылы кабриолет (GTC) нұсқасы ұсынылды. Барлық модельдерінің корпусы шыны талшықтан жасалған, стальдан жасалған қуатты шассиге орнатылған және Ford қозғалтқыштарымен жабдықталған.

Scimitar GT SE4 (1964 1970)

Reliant-тің алғашқы Scimitar-ы Daimler SP250 прототипінің (SX250 деп қайта аталды) стиліне және Reliant Sabre шассиіне негізделген купе болды. Ол алғаш рет 1964 жылы таныстырылды. Оның қозғалтқышы Ford Zephyr және Zodiac модельдерінен алынған 2,6 литрлік Ford түзу алты цилиндрлі қозғалтқыш болды. Құнды төмендету үшін, қозғалтқыштан басқа көптеген компоненттер бәсекелес модельдер үшін әзірленген, бұл алғашқы Scimitar сатып алушылары үшін ерекше атап айтылды, себебі күн қорғанысын түсіру кезінде артқы көріспе айнасы бұрылып қалатын. 1966 жылы SE4A үлгісі SE4B үлгісімен алмастырылды, ол 3.0 литрлік V6 Ford "Essex" қозғалтқышымен жабдықталды. Бір жыл өткен соң, 1967 жылдың қыркүйегінде, SE4C үлгісі, сол қозғалтқыштың 2,5 литрлік нұсқасымен және ұсынылған бөлшек сауда бағасынан 105 фунт стерлингке төмен бағамен ұсынылды. Reliant қозғалтқышы генератормен жабдықталғандықтан, бұл қозғалтқыш Ford Zephyr 6-ға орнатылған қозғалтқыштан ерекшеленді, ал Ford сатып алушылары динамомен қанағаттанды. 1000-нан астам SE4 үлгісі шығарылды.

1964: Сцимитар GT SE4

2,6 литрлік тік алты цилиндрлі қозғалтқышты Scimitar Coupe

Sabre 6 көлігі ескіріп қалғандықтан, басқарушы директор Рей Виггин жаңа дизайн іздеуді бастады. 1962 жылғы автокөлік көрмесінде ол Ogle SX250 деп аталатын көлікті көрді: оны Дэвид Огл (David Ogle Associates, кейін Ogle Design деп аталды) жобалаған, ал негізі Daimler Dart SP250 шассиі мен жүріс бөліктері болған. Көлікке жеке тапсырыс берген Борис Фортер, Хелена Рубенштейн компаниясының (Ұлыбритания) басқарушы директоры, кейіннен оның сүйіктісі үшін тағы бір көлік жасатқан. Daimler бұл дизайнды пайдаланбағандықтан, Reliant компаниясы Оглға хабарласып, одан құқықтарды сатып алуды сұрады. Көліктің корпусына бірнеше ұсақ өзгерістер енгізіліп, Reliant Sabre шассиі мен жүріс бөліктеріне бейімделді. Жаңа Scimitar GT көлігі Sabre-дің тік алты цилиндрлі қозғалтқышын сақтап қалды, бірақ енді стандартты түрде үш SU карбюраторымен жабдықталғандықтан 120 а.к. қуатты өндіріп, көліктің жоғары жылдамдығына жеткізді. Ол 1964 жылы Earls Court Motor Show-да таныстырылды; оның әдемі сызықтары мен өнімділігі 1,292 фунт стерлингтік бағамен жоғары бағаланды. Бағаға сым дөңгелектер және толық құрал-жабдықпен жабдықталған сәнді интерьер кірді. Қосымша опцияларға De Normanville overdrive блогы, электрлік люк және ZF қоробкасы кірді. Reliant шамамен 296 тік алты цилиндрлі Scimitar GT көлігін өндірді.

1967: Сцимитар GT SE4C

Scimitar купе 2,5 литрлік V6 Essex қозғалтқышымен (118 дана)

Reliant компаниясы V6 Scimitar GT-нің үшінші және соңғы нұсқасын 1967 жылдың соңында ұсынды. Оның танымалдылығын арттыру үшін, олар сәл аз қуатты Scimitar GT-ді шығарды. Ford-тың V6 Essex қозғалтқышының 2,5 литрлік нұсқасын пайдалану арқасында автомобиль 160 км/сағ жылдамдыққа жете алатын, жанармай тұтынуы аздап жақсаратын, бірақ сонымен қатар халық үшін шамамен 120 фунт стерлингке дейін құны төмендеді. Сыртқы түрінде 3 литрлік және 2,5 литрлік нұсқалардың арасындағы жалғыз айырмашылық – багажникадағы қозғалтқыш көлемін көрсететін кішкентай белгі. Осы нұсқасы тоқтатылғанға дейін 2,5 литрлік Scimitar GT-дің шамамен 118 данасы сатылды. Стандартты Scimitar GT-нің өндірісі 1970 жылдың қарашасына дейін жалғасты.

Scimitar GTE SE5 (1968-1972) және SE5A (1972-1975)

Ogle компаниясының Том Каренінен Ogle Design GTS эксперименті негізінде жаңа төрт орындық Scimitar, SE5 Reliant Scimitar үшін бірнеше кузов дизайндарын жасау сұралды. Басқарушы директор Рей Виггин, бас инженер Джон Кросвэйт және шыны талшықтан жасалған кузовтар бойынша сарапшы Кен Вуд Летчворттағы Ogle компаниясына жаңа SE5 үлгілерін көруге барды. Виггин Вудқа нақты үлгі жасауды тапсырды. SE5 1968 жылғы автосалонға 12 айдың ішінде дайын болды. SE5 үшін Джон Кросвэйт және оның командасы мүлдем жаңа, ұзын шассилі раманы, жаңартылған серікпелі жүйені, жаңа және орны ауыстырылған жанармай багін, қағылысқа қарсы қоршауды, жаңа салқындату жүйесін және артқы кеңістікті арттыру үшін алдыңғы бөлікке орнатылған қосалқы дөңгелекті жобалады. Кросвэйт шассиді жобалау кезінде Ogle кузов стилисті Питер Бейлимен тығыз жұмыс істеді, прототипті өзгертіп, жетілдірді. SE5-тегі басты өзгеріс – спорттық универсал хэтчбек кузов пішіні болды, дегенмен басқа автокөлік өндірушілер де хэтчбек үлгілерін жасаған. SE5 SE4a/b үлгісінде қолданылған 3.0 литрлік Ford Essex қозғалтқышымен жабдықталды. Бұл SE5-ке жоғары жылдамдық берді. 1970 жылы опция ретінде Borg Warner 35 автомат берілісі қосылды, ал 1971 жылы 4 жылдамдықты қолмен беріліске overdrive ұсынылды. 1972 жылы SE5A жаңартуына бірнеше жақсартулар енгізілді, оның ішінде қуаттылығы артты. Қосымша 7 а.к. (5 кВт) және максималды қозғалтқыш айналысы өнімділікті арттырды, GTE енді 8,5 секундта және жоғары жылдамдықпен жүре алды. SE5-тің жалпақ приборлық тақтасы қисық, қалыпталған пластиктен жасалған тақтаға алмастырылды. SE5A-ны SE5-тен артқы жағынан бұрынғы үлгіде бампер астында орналасқан кері шамдарынан, ал кейінгі үлгіде артқы фараларға енгізілген кері шамдарынан (олар SE6 және одан кейінгі үлгілерге де көшті) ажыратуға болады. Белгілеудегі өзгерістерге "SCIMITAR" әріптерінің тар стилінен қалың стиліне өтуі кірді. Автомобиль жарияланғаннан кейін, Autocar журналы 1968 жылдың қазан айында 3 литрлік GTE (қолмен беріліспен) сынақтан өткізді. Сынақ кезіндегі жалпы жанармай шығыны 18,5 миль/галлонды құрады. 3 литрлік MG MGC GT осы кезде 1,337 фунт стерлингке сатылды, ал Rover's 3500 1,791 фунт стерлингке ұсынылды. Автомобильдің түсі әуе күшінің көк түсі болды, ішкі бөлігі сұр былғарыдан жасалған және 14/20-гусар полкінің полковнигі лауазымын мойындаған 1420 H тіркеу белгісімен тіркелді. Кейіннен Анна тағы сегіз GTE ие болды.

Scimitar GTE SE6 (1975-1976), SE6A (1976-1980) және SE6B (1980-1986)

SE5 сериясымен салыстырғанда, SE6 сериясы көбірек сәнді модель ретінде ұсынылды және бизнес-класс нарығына бағытталды. Бұл модельдер екі есікті спорттық универсалдар болып табылды, олар да SE5A-да қолданылған 135 а.к. қуатты Ford V6 3.0 л қозғалтқышымен жабдықталған: доңғалақ базасы мен доңғалақтың ені ұлғайтылды, бұл автомобильдерді алдыңғы үлгілерінен ұзын және кең етіп жасады. Қосымша ұзындық артқы орындықтағы аяқтарға арналған кеңістікті және кіруге қолайлылықты жақсарту үшін пайдаланылды, бұл автомобильдің "нағыз" төрт орындық ретінде беделін арттырды. Барлық SE6B (және SE8) модельдері қиындық тудыратын Pierburg/Solex карбюраторлы қозғалтқыштармен жабдықталған (көптеген иелері Эссекс қозғалтқышынан Weber 38DGAS-қа ауыстырған), және батарея SE6/SE6A орналасқан жерінен инжекторлық жабдық орнатуға мүмкіндік беру үшін жылдырылғанмен, ешқайсысы да зауыттан инжектормен шыққан жоқ. Кейбір кейінгі үлгілер (шамамен 1983 жылдан бастап) стандартты түрде мырышталған шассимен келді, бірақ нақты саны мен шасси туралы мәліметтер бұлыңғыр. 1980 жылғы Женева автосалонында таныстырылған, барлығы 407 SE6B автомобильдері өндірілді. 1986 жылы өндіріс тоқтатылды.