Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тасманияның оңтүстік-батыс шөлі - Тасманияның оңтүстік-батыс бөлігінің шалғай және қолжетімді емес аймағы. Жай даланың кейбір жерлері ең жақын жолдан 50 км-ден астам қашықтықта орналасқан, сондықтан бұл аймаққа тек жаяу, әуе немесе теңіз арқылы ғана кіруге болады. Өткен ғасырда бұл аймақ әртүрлі атаулармен танымал болды, ал белгі аймаққа төнген бірқатар қауіптерге әсер етті. Кейбіреулер үшін Оңтүстік-Батыс термині әдеттегі термин болды, ал соңғы карталар мен туризмді насихаттау материалдары оны әртүрлі түрде анықтады, соның ішінде Оңтүстік-Батыс жабайы жері және Оңтүстік-Батыс жабайы жері.
The South West Wilderness of Tasmania, Australia is a remote and inaccessible region of South West Tasmania containing unspoilt scenery, rugged peaks, wild rivers, unique flora and fauna, and a long and rugged coastline. Parts of the wilderness are more than 50 km from the nearest road, so the only access to the area is by foot, air or sea. It has been known by a variety of names over the last century, and the label has been affected by a number of threats to the region. For some the term The Southwest has been the usual term, while recent maps and tourism promotion material have identified it variously including the Southwest Wilderness and South West Wilderness.
Тарих
Оңтүстік-Батыс дала аймағында адам өмір сүргеніне дәлел бар, ол кем дегенде 25000 жыл бұрын пайда болған. Соңғы 3000 жыл бойы жағалау аймағын төрт тасманиялық абориген тайпалары бөлісті. Осы аймақтың жағалауын 1777 жылы капитан Джеймс Кук өзінің үшінші зерттеу сапарының бір бөлігі ретінде картаға түсірді, бірақ бұл сапардың басты бағыты болмады. Бұрынғы еуропалық саяхатшылар оны көргені сөзсіз, бірақ жерге кіруге аз ғана тырысқан көрінеді. XIX ғасырда еуропалықтар Австралия мен Тасманияның басқа жерлерін отарлап алғаннан кейін, бұл жердің қатал әрі қонақжай емес екені анықталды. Бұл аймақта біраз тұнбашылар, кит аулаушылар, кеншілер және ағаш жинаушылар орналасқан. 1955 жылы Педер көлі ұлттық паркі болып жарияланды. Келесі 35 жыл ішінде парк біртіндеп кеңейтіліп, Оңтүстік-Батыс ұлттық паркі деп аталды, ақыр соңында 1990 жылы қазіргі мөлшеріне жетті. Төменде егжей-тегжейлі көрсетілгендей, Оңтүстік-Батыс ұлттық паркі Оңтүстік-Батыс даланың негізгі бөлігін құрайды.
Evidence has been found of human habitation in the South West Wilderness area going back at least 25,000 years. The coastal area was shared by four Tasmanian Aboriginal tribes for at least the last 3,000 years. The coast of the area was mapped by Captain James Cook in 1777 as part of his third voyage of discovery aboard , though this was not a focus of the voyage. It was undoubtedly sighted by earlier European voyagers, but little attempt appears to have been made to land. During the 19th century, as Europeans colonised other parts of Australia and Tasmania, this area was found to be harsh and inhospitable. Limited numbers of sealers, whalers, miners and timber getters based themselves in the area. In 1955 Lake Pedder National Park was proclaimed. Over the following 35 years the park was gradually extended, and was renamed the Southwest National Park, finally reaching its present size in 1990. As detailed below, the Southwest National Park forms the bulk of the South West Wilderness.
Дүниежүзілік мұра аймағы
Оңтүстік-Батыс Жайлы дала Тасманияның Жайлы даласы Дүниежүзілік мұрасының маңызды бөлігі болып табылады, сондықтан "өте керемет табиғи құбылыстар немесе ерекше табиғи сұлулық пен эстетикалық маңызы бар аймақтар" бар деп саналады. Оңтүстік-Батыс жабайы табиғаты негізінен Тасманияның ең үлкен ұлттық паркі - Оңтүстік-Батыс ұлттық паркінен тұрады, ол 6,052.13 км2 көптеген кішігірім елдерден үлкен. Оңтүстік-Батыс ұлттық паркі бес ұлттық парктің үздіксіз тізбегінің бір бөлігі болып табылады. Сонымен қатар, Харц таулары ұлттық паркі, Франклин Гордон жабайы өзендер ұлттық паркі, Cradle Mountain Lake St Clair ұлттық паркі және Иерусалим қабырғалары ұлттық паркі. Бұл бес саябақ Тасманияның жерінің төрттен бір бөлігін алып жатыр және басқа кішігірім саябақтармен бірге Дүниежүзілік мұра аймағын құрайды. Кейбір басқа ұлттық парктердің бөліктерін де Оңтүстік-Батыс Жайлаң жердің бөлігі деп қарастыруға болады.
The South West Wilderness is an important part of the Tasmanian Wilderness World Heritage Site, and is therefore regarded as containing "superlative natural phenomena or areas of exceptional natural beauty and aesthetic importance". The South West Wilderness is largely composed of the Southwest National Park, Tasmania's largest National Park, which at 6,052.13 km² is larger than many small countries. The Southwest National Park is part of a continuous chain of five National Parks, along with the Hartz Mountains National Park, the Franklin Gordon Wild Rivers National Park, the Cradle Mountain Lake St Clair National Park, and the Walls of Jerusalem National Park. Together these five parks cover almost a quarter of Tasmania's land mass and, along with a few other smaller parks and areas, form the World Heritage Area. Sections of some of these other National Parks can also be considered part of the South West Wilderness.
Геология және география
Оңтүстік-Батыс Даласында долерит пен кварцит тау жыныстары басым, оның көп бөлігінде топырақ өте аз. Бұл ландшафттың байқалған ерекшеліктеріне және ауыл шаруашылығы немесе орман шаруашылығы үшін аумақтың аз пайдалылығына ықпал етеді. Оның шалғай, қалың және құнарсыз болуы негізінен елді мекенге жарамсыз болды. Бұл жерде тау жоталары мен тік аңғарлар, терең тау көлдері мен кең далалы шалғынды жерлер бар. Оның ландшафтының көп бөлігі салыстырмалы түрде жақында болған мұздық оқиғалар арқылы қалыптасқан. Сонымен қатар, бұл аймақта 170 шаршы шақырым жерді алып жатқан үлкен Порт-Дейви және Батерст порты орналасқан. Мелалеука - Батерст гаваниіндегі шағын елді мекен. Ол қазіргі уақытта бір тұрғын үйден, бұрын тасманиялық табиғатшы Денни Кинг тұратын тарихи үйден, сынық кварцтық тау жыныстарынан жасалған ұшу-қону жолағынан және Ұлттық парктің кейбір негізгі нысандарынан тұрады. Қазіргі тұрақты тұрғындары - екі адам. Кейбір негізгі географиялық ерекшеліктерге Артур жотасы, Оңтүстік Пиктон жотасы, Франкланд жотасы және Рей жотасы жатады. Белгілі шыңдарға Батерст гаваниіндегі Регби тауы, Мелалеука тауы, Энн тауы, Преспипус Блафф және Федерация шыңдары жатады. Оңтүстік-Батыс даласында өзендер немесе олардың бастауы бар өзендер: Дейви өзені, Франклин және Гордон өзендері және Хуон өзені.
The South West Wilderness has a preponderance of dolerite and quartzite rock, with very little soil coverage over much of its area. This largely contributes to the observed features of the landscape, and the low utility of the area for agriculture or forestry. The remoteness, ruggedness and infertility is largely what led to its being unsuitable for settlement. It displays extensive mountain ridges and steep valleys, with deep mountain lakes and extensive wild moor lands. Much of its landscape has been sculpted by relatively recent glaciation events. The wilderness area also contains the immense Port Davey and Bathurst Harbour, which combined cover an area of 170 square kilometres, more than three times the size of Sydney Harbour. Melaleuca is a tiny settlement on Bathurst Harbour, consisting of one currently inhabited house, an historic house formerly inhabited by Tasmanian naturalist Deny King, a crushed quartz rock airstrip, and some basic National Park facilities including a bird hide, information centre and signage, and toilets. Its current permanent population is just two. Some key geographic features include the Arthur Range, South Picton Range, Frankland Range and Ray Range. Notable peaks include Mount Rugby on Bathurst Harbour, Mount Melaleuca, Mount Anne, Precipitous Bluff, and Federation Peak. Rivers in, or that have their headwaters in the South West Wilderness, include the Davey River, the Franklin and Gordon Rivers, and the Huon River.
Флора мен фауна
Өркендеу аймақтарында эвкалипт, оңтүстік сассафрас және мирт буы, акация (ваттл) және тері ағашы (Eucryphia lucida) өсетін, төмен өсетін папоротниктер, альпинисттік шөптер, бауера, мүк және лишайниктер өсетін тығыз орман кездеседі. Қорғалған ылғалды жерлерде әлі күнге дейін орташа тропикалық орман өседі. Бұл аймақта ерекше және ежелгі Хуон қарағайлары да бар, олар өте баяу өседі, бірақ мыңдаған жылдар бойы өмір сүре алады және Жер бетіндегі ең берік ағаштардың бірі болып табылады, сондай-ақ қызықты кебіс жоғары қарағайлары (Phyllocladus aspleniifolius). Ашық және құнарсыз аймақтар, әсіресе оңтүстік-батыс шетінде, негізінен төмен өсетін жергілікті шөптерден тұрады, мысалы, ерекше buttongrass, heaths және мықты melaleucas. Бұл өсімдіктер судың жағасына дейін өсіп, таза, ластанбаған суды шайдың түсіне бояйды. Фауна әдетте Тасманиялық, бірақ халық тығыздығы жоғары емес, әсіресе құнарсыз аймақтарда. Шөл даланың шалғай орналасуына байланысты, кейбір адамдар оны 1936 жылы ресми түрде жойылғаннан бері тірі қалған тайлациндердің (Тасмания жолбарыстарының) көбейіп келе жатқан жері ретінде қарастырады. Алайда, билік өкілдерінің көпшілігі Тасманияның солтүстік-батысындағы Таркин даласы сияқты аймақтар көбірек болуы мүмкін деп санайды, өйткені бұл аймақ тайлацинге қолайлы мекенжай және көбірек олжа береді. Өзендерде алып форель сияқты балықтар көп болады, өйткені бұл аймақты адамдар тым көп ауламайды. Құстар әр түрлі, соның ішінде розеллалар, бал жегіштер, жергілікті жұлдыздар мен қызғалдақтар, тікенділер мен қарғалақтар. Мелалеука айналасындағы аймақта қыста өте қауіпті болып саналатын қызғылт түсті парақайдың көбейетін жерлері бар.
In the more fertile areas dense forests of eucalyptus, southern sassafras and myrtle beech, acacia (wattle), and leatherwood (Eucryphia lucida) are found, with low growing ferns, climbing heath, bauera, mosses and lichen. In sheltered wet patches, stands of temperate rainforest still exist. The region is also host to specimens and stands of unique and ancient Huon pines, which are extremely slow growing but can live for thousands of years and form one of the most durable timbers on Earth, as well as the fascinating celery top pines (Phyllocladus aspleniifolius). The exposed and more infertile areas, particularly around the extreme south west, consist largely of low growing native grasses such as the unusual buttongrass, heaths, and hardy melaleucas. These plants grow right to the water's edge, and stain the pure unpolluted water the colour of tea. Fauna are typically Tasmanian, though population densities are not high, especially in the more infertile areas. Due to its remoteness, the wilderness is touted by some as a possible place for a breeding population of thylacines (Tasmanian tigers) to have survived since their official extinction in 1936, though most authorities would agree that areas in north west Tasmania such as the Tarkine wilderness are more likely, as this region provides more suitable habitat and more prey for the thylacine. Rivers can be rich with fish, such as giant trout, as the area is not overfished by humans. Bird life can be varied, including rosellas, honeyeaters, native wrens and robins, thornbills and currawongs. The region around Melaleuca is home to summer breeding grounds of the highly endangered orange bellied parrot.
Қол жеткізу
Оңтүстік-Батыс даласы - Австралияның ең шалғай және қолжетімді емес аймақтарының бірі. Жай даланың шетінен тыс көлік жолдары жоқ, сондықтан аймақтың оңтүстік-батысына тек жаяу, әуе немесе теңіз арқылы кіруге болады. Педер көлінде түнде тұру үшін екі ресми орын бар. Тедтің жағажай алаңы Стратгордоннан 10 км қашықтықта, көлдің шығыс жағалауында орналасқан. Мұнда Ұлттық парк қызметімен қамтамасыз етілген электрлік барбекюлер, сондай-ақ душ пен дәретханалар бар. Lake Pedder Chalet Strathgordon көлінің батыс жағалауында орналасқан және таңғы ас, түскі ас және кешкі ас үшін ашық мейрамхана мен бармен толық мейрамханалық жайлылықты ұсынады. Бұл екі аймақта да қайықтарға арналған ашық пандустар бар және екеуі де Порт-Дейви жолының басына жақын орналасқан. Екі жаяу жүргінші жол (тек тәжірибелі жаяу жүргіншілер үшін) шөл даланы кесіп өтеді. Порт-Дейвидің 54 км жолы Педер көлінен Мелалеукаға дейін созылады және әдетте төрт-бес күн бойы жүріп өтеді. Педер көлі Хобарттан Гордон өзені жолы арқылы 75 км қашықтықта орналасқан. Мелалеукадан 66 км-лік Оңтүстік жағалау жолы Тасманияның оңтүстік жағалауын бойлай Кокль-Крикке дейін созылады. Бұл жолдың бұл бөлігі 5-9 күнді алады. Австралияның ең оңтүстік жолы - Хуон тас жолының соңындағы Кокль-Криктен Хобартқа екі сағатқа жуық жол жүреді. Сонымен қатар, жолдың кіреберіс нүктелерінен шөл даланың шеттеріне кіретін қысқаша жолдар бар. Сонымен қатар, Мелалеукадан ұшақпен түсіру және / немесе алу ұйымдастырылуы мүмкін, бірақ бұл аймаққа әуе қатынасы тез өзгермелі ауа райына байланысты. Жеңіл ұшақтар Хобарт маңындағы Кембридж әуежайынан туристік рейстермен ұшып, Оңтүстік-Батыс даласын көруге мүмкіндік береді. Ұшулар әр жолы 45 минутқа созылады. Шөл далаға тек қайықпен ғана кіруге болады. Теңіз арқылы аймаққа тұрақты туристік операциялар жоқ, бірақ су сапары туристік ұшу операторы арқылы үйлестірілуі мүмкін, сондай-ақ ол тұрақты лагерьде түнде тұруды ұсынады. Кем дегенде бір теңіз каяк турлары жабдықтаушысы Батерст гаваньның кең ауқымды далалық турларын жүргізеді, қайықты қайықтармен пайдаланады және Мелалеукадан шығады. Бұл аймақта жылдың кез келген уақытында қар, мұз, қатты жел, қатты тұман және бұлт жамылғысы болады, бірақ әсіресе жылдың орта айларында, бұл айдалаға кез келген саяхатты абайлап жасау керек дегенді білдіреді. Жауын-шашын жылына 400 мыңға дейін болуы мүмкін, ал керемет көріністерді төменгі деңгейдегі бұлттар үнемі жасырады. Бұл өзгермелі және қауіпті ауа райының себебі - бұл даланың бетінде Оңтүстік мұхит орналасқан, ал оның оңтүстігінде Антарктида, батысында Оңтүстік Америка орналасқан.
The South West Wilderness is one of the most remote and inaccessible areas in Australia. No vehicular roads penetrate beyond the edges of the wilderness, so the only access to the south west of the area is by foot, air or sea. There are two formal locations for overnight lodgings located on Lake Pedder. The Ted's Beach campground is located 10 km from Strathgordon on the East bank of the lake. The facilities there include electric barbecues supplied by the National Park Service as well as showers and toilets. The Lake Pedder Chalet is located on the west bank of the lake in Strathgordon and offers full hotel amenities with a restaurant and bar which are open for breakfast, lunch, and dinner. Both of these areas have free boat ramps and both are situated conveniently near the start of the Port Davey Track. Two walking tracks (for very experienced walkers only) cross the wilderness. The 54 km Port Davey Track runs from Lake Pedder to Melaleuca and typically takes four to five days to walk. Lake Pedder itself is 75 km from Hobart via the Gordon River Road. From Melaleuca the 66 km South Coast Track runs along the southern coast of Tasmania back to Cockle Creek. This section of the walk typically takes between five and nine days. From Cockle Creek at the end of the Huon Highway, the southernmost road in Australia, it is an approximately two hour drive back to Hobart. There are also some shorter walks that enter the edges of the wilderness from the road access points. Alternatively an aircraft drop off and/or pick up at Melaleuca can be arranged, although air travel into the area is highly dependent upon the rapidly changeable weather. Light aircraft fly on regular tourist flights from Cambridge Aerodrome near Hobart and offer a way to view the South West Wilderness. Flights take about 45 minutes each way. The only other possible access to the wilderness is by boat. There are no regular tourist operations to the area by sea, though a water trip can be coordinated through the tourist flight operator, as well as it offering overnight accommodation in a standing camp. At least one sea kayak touring outfitter leads extended wilderness tours of Bathurst Harbour, using folding kayaks and departing from Melaleuca. The area is subject to snow, ice, strong winds, heavy fog and cloud cover at any time of year, but especially in the mid year months, which means any trip into the wilderness should be taken with caution. Rainfall can be up to per year, and the superb views are regularly obscured by low level cloud. This variable and potentially dangerous weather occurs because the wilderness fronts the wild Southern Ocean, where the next landfall is Antarctica to the south and South America to the west.