Кіріспе

Француз-американдық суретші және жазушы (1935-2014) Изабелл Коллин Дюфрен (6 қыркүйек 1935 - 14 маусым 2014), кәсіби түрде Ультра Вайолет деп аталатын, француз-американдық, бірақ ол ерте жаста көтерілді. 1953 жылы Францияның Гренобль қаласындағы Le Sacré Cœur-да өнер саласында бакалавр дәрежесін алды. Көп ұзамай ол Францияны тастап, Нью-Йорк қаласындағы бір үлкен әпкемен бірге тұрады. 1960 жылдары Дюфрен америкалық прогрессивті поп-арт сахнасын, соның ішінде Джаспер Джонс, Роберт Раушенберг және Джеймс Розенквистті ұстана бастады.

Уорхол мен "Фабрика"

1963 жылы Дали Дуфренді Сент-Регис Нью-Йорк қонақ үйінде Энди Уорхолға таныстырды. Кейінгі естеліктерінде ол өзінің бұрынғы ғашықтарының арасында Руша, Чемберлен, Нуреев және Форманды атады. Фабриканың іс-шараларына толық қатысқанмен, ол әдетте сол кезде кең тараған есірткілерді көп қолданбайтын, өйткені оның денесі есірткілерге жаман әсер ететіні туралы айтқан. Ол өлімге кесілгенін білгенде, Ехобаның оған берген баталарын қатты сезінді. Кейінірек ол: "Егер мен сол жастардың бәрі сияқты өмір сүрген болсам, қазір өліп қалар едім", - деп айтқан.

Кейінгі мансап

1988 жылы Ultra Violet өзінің автобиографиясын жариялады, 15 минут бойы танымал: Энди Уорхолмен бірге өткен жылдарым. Бұл автобиографияны оның Нью-Йорк пентхаусындағы бөлмедесі Натали Дюрки француз тілінен ағылшын тіліне ішінара аударып, үлкен көлемде редакциялады. 2000 жылы ол Лоран Фойсактың "концепциялық көркемдік деректі фильмінде" Энди Уорхольге хат" атты кітабында көрінді. 2005 жылы 10 сәуірде ол "Дали ескерткіштері: суретшінің достарымен әңгімелесу" атты панельдік талқылауға "Дали ренессансы" симпозиумының бөлігі ретінде Филадельфия өнер мұражайындағы ірі ретроспективті көрмеге қатысты. Оның тағы бір бұрынғы Дали қорғауындағы француз әншісі / актрисасы Аманда Лирмен әңгімелесуі "Дали ренессансы: 1940 жылдан кейінгі өмірі мен өнеріне жаңа көзқарастар" деген 236 беттік көрме каталогында жазылған. 2006 жылы ол Манхэттендегі Челсидегі Стефан Стюкс галереясында жеке көрме өткізді. 2007 жылы Нью-Йорк технология институтында ретроспективті дәріс берді. 2010 жылы режиссер Дэвид Герсон Ultra Violet for Sixteen Minutes атты қысқа деректі фильм шығарды, онда оның атақ, өнер, дін және қазіргі көркемдік практика туралы көзқарастары көрсетілген. 2011 жылы ол Уорхолдың бұрынғы "Супержұлдыздары" туралы қысқаша мақалада көрініс тапты. Өзінің танымал өткені мен қазіргі суреттері туралы ол былай деді: "Адамдар әрқашан өткенді білгісі келеді, бірақ мені ертеңгі күн қызықтырады". 2011 жылы ол 11 қыркүйектегі шабуылдарға арналған жеке естелік ретінде өнер туындыларын көрмеге қойды, олар Куинсборо Коомдық Колледжіндегі Memorial IX XI көрмесінде көрсетілді. 2012 жылы сұхбатта ол былай деді: "Мен Нью-Йорктемін, америкалықпын және суретшімін. Осы үш нәрсеге байланысты мен 9/11 оқиғасына қатысты бірдеңе істеуім керек болды, және сұрақ не істеу керек болды, бұл оңай емес". Ол өзінің соңғы телеинтервьюсын неміс деректі фильмінде берді. Ол туралы маңдайына толғандыратын ауру (ОКР), Оливер Сехтинг және Макс Тауберттің "Кім үйренді, өлтіру Zahlen zu lieben" (Мен сандарды қалай жақсы көруге үйрендім). 2014 жылы Нью-Йоркте және Ниццада төрт түрлі жеке және топтық көрмелерге қатысты. Оның соңғы көрмесі Манхэттендегі Диллон галереясында, Ultra Violet: The Studio Recreated, ол қайтыс болғанға дейін үш апта бұрын жабылды. 2014 жылдың 12 тамызында тәуелсіз Refinersfire лейблі Ультра Вайолет пен Энди Уорхолдың түпнұсқалық музыкасы мен жеке әңгімелесулерінің 2 диск жинағын шығарды. Музыка 1960 жылдардың аяғы мен 1970 жылдардың басында жазылған, және "La vie en Rose", "Mojo Queen" және "Famous for Fifteen Minutes" және "Moon Rock" оригинал әндерінің көшірмелері бар. Ультра Вайолет сонымен қатар өзі мен Энди Уорхолдың арасындағы жеке телефондық әңгімелерді жазды, олар полицияның қысымшылығы, олардың фильмдері, өнер бизнесі, RFK қазасы және Валери Соланас пен оның Уорхолдың өміріне жасаған әрекеті сияқты тақырыптарды қамтиды.