Кіріспе
Француз-американдық суретші және жазушы (1935-2014) Изабелл Коллин Дюфрен (6 қыркүйек 1935 - 14 маусым 2014), кәсіби түрде Ультра Вайолет деп аталатын, француз-американдық, бірақ ол ерте жаста көтерілді. 1953 жылы Францияның Гренобль қаласындағы Le Sacré Cœur-да өнер саласында бакалавр дәрежесін алды. Көп ұзамай ол Францияны тастап, Нью-Йорк қаласындағы бір үлкен әпкемен бірге тұрады. 1960 жылдары Дюфрен америкалық прогрессивті поп-арт сахнасын, соның ішінде Джаспер Джонс, Роберт Раушенберг және Джеймс Розенквистті ұстана бастады.
Isabelle Collin Dufresne (6 September 1935 – 14 June 2014), known professionally as Ultra Violet, was a French American but she rebelled at an early age. In 1953, she received a BA in Art at Le Sacré Cœur in Grenoble, France. She soon left France to live with an older sister in New York City. In the 1960s, Dufresne began to follow the progressive American Pop Art scene including Jasper Johns, Robert Rauschenberg, and James Rosenquist.
Уорхол мен "Фабрика"
1963 жылы Дали Дуфренді Сент-Регис Нью-Йорк қонақ үйінде Энди Уорхолға таныстырды. Кейінгі естеліктерінде ол өзінің бұрынғы ғашықтарының арасында Руша, Чемберлен, Нуреев және Форманды атады. Фабриканың іс-шараларына толық қатысқанмен, ол әдетте сол кезде кең тараған есірткілерді көп қолданбайтын, өйткені оның денесі есірткілерге жаман әсер ететіні туралы айтқан. Ол өлімге кесілгенін білгенде, Ехобаның оған берген баталарын қатты сезінді. Кейінірек ол: "Егер мен сол жастардың бәрі сияқты өмір сүрген болсам, қазір өліп қалар едім", - деп айтқан.
Кейінгі мансап
1988 жылы Ultra Violet өзінің автобиографиясын жариялады, 15 минут бойы танымал: Энди Уорхолмен бірге өткен жылдарым. Бұл автобиографияны оның Нью-Йорк пентхаусындағы бөлмедесі Натали Дюрки француз тілінен ағылшын тіліне ішінара аударып, үлкен көлемде редакциялады. 2000 жылы ол Лоран Фойсактың "концепциялық көркемдік деректі фильмінде" Энди Уорхольге хат" атты кітабында көрінді. 2005 жылы 10 сәуірде ол "Дали ескерткіштері: суретшінің достарымен әңгімелесу" атты панельдік талқылауға "Дали ренессансы" симпозиумының бөлігі ретінде Филадельфия өнер мұражайындағы ірі ретроспективті көрмеге қатысты. Оның тағы бір бұрынғы Дали қорғауындағы француз әншісі / актрисасы Аманда Лирмен әңгімелесуі "Дали ренессансы: 1940 жылдан кейінгі өмірі мен өнеріне жаңа көзқарастар" деген 236 беттік көрме каталогында жазылған. 2006 жылы ол Манхэттендегі Челсидегі Стефан Стюкс галереясында жеке көрме өткізді. 2007 жылы Нью-Йорк технология институтында ретроспективті дәріс берді. 2010 жылы режиссер Дэвид Герсон Ultra Violet for Sixteen Minutes атты қысқа деректі фильм шығарды, онда оның атақ, өнер, дін және қазіргі көркемдік практика туралы көзқарастары көрсетілген. 2011 жылы ол Уорхолдың бұрынғы "Супержұлдыздары" туралы қысқаша мақалада көрініс тапты. Өзінің танымал өткені мен қазіргі суреттері туралы ол былай деді: "Адамдар әрқашан өткенді білгісі келеді, бірақ мені ертеңгі күн қызықтырады". 2011 жылы ол 11 қыркүйектегі шабуылдарға арналған жеке естелік ретінде өнер туындыларын көрмеге қойды, олар Куинсборо Коомдық Колледжіндегі Memorial IX XI көрмесінде көрсетілді. 2012 жылы сұхбатта ол былай деді: "Мен Нью-Йорктемін, америкалықпын және суретшімін. Осы үш нәрсеге байланысты мен 9/11 оқиғасына қатысты бірдеңе істеуім керек болды, және сұрақ не істеу керек болды, бұл оңай емес". Ол өзінің соңғы телеинтервьюсын неміс деректі фильмінде берді. Ол туралы маңдайына толғандыратын ауру (ОКР), Оливер Сехтинг және Макс Тауберттің "Кім үйренді, өлтіру Zahlen zu lieben" (Мен сандарды қалай жақсы көруге үйрендім). 2014 жылы Нью-Йоркте және Ниццада төрт түрлі жеке және топтық көрмелерге қатысты. Оның соңғы көрмесі Манхэттендегі Диллон галереясында, Ultra Violet: The Studio Recreated, ол қайтыс болғанға дейін үш апта бұрын жабылды. 2014 жылдың 12 тамызында тәуелсіз Refinersfire лейблі Ультра Вайолет пен Энди Уорхолдың түпнұсқалық музыкасы мен жеке әңгімелесулерінің 2 диск жинағын шығарды. Музыка 1960 жылдардың аяғы мен 1970 жылдардың басында жазылған, және "La vie en Rose", "Mojo Queen" және "Famous for Fifteen Minutes" және "Moon Rock" оригинал әндерінің көшірмелері бар. Ультра Вайолет сонымен қатар өзі мен Энди Уорхолдың арасындағы жеке телефондық әңгімелерді жазды, олар полицияның қысымшылығы, олардың фильмдері, өнер бизнесі, RFK қазасы және Валери Соланас пен оның Уорхолдың өміріне жасаған әрекеті сияқты тақырыптарды қамтиды.
In 2000, she was featured in Message to Andy Warhol, a "concept art documentary" by Laurent Foissac. On 10 April 2005, she joined a panel discussion "Reminiscences of Dalí: A Conversation with Friends of the Artist" as part of a symposium "The Dalí Renaissance" for a major retrospective show at the Philadelphia Museum of Art. Her conversation with another former Dalí protégée, French singer/actress Amanda Lear, is recorded in the 236 page exhibition catalog, The Dalí Renaissance: New Perspectives on His Life and Art after 1940. In 2006, she had a solo show at Stefan Stux Gallery in Chelsea, Manhattan. In 2007 she gave a retrospective lecture at the New York Institute of Technology. In 2010, filmmaker David Gerson released Ultra Violet for Sixteen Minutes, a short documentary showing her perspectives on fame, art, religion, and her current artistic practice. In 2011, she was featured in a brief article about the surviving former Warhol "Superstars". Regarding her famous past and her artwork today, she has said, "People always want to know about the past, but I'm much more interested in tomorrow". In 2011, she exhibited a series of artworks as her personal memorial of the September 11 attacks, which were displayed in the exhibit Memorial IX XI at Queensborough Community College. In a 2012 interview, she said, "I'm a New Yorker, I'm an American, and I'm an artist. Because of those three things, I had to do something about 9/11, and the question was what to do, which is not simple." She gave her last TV interview for the German documentary about obsessive–compulsive disorder (OCD), Wie ich lernte, die Zahlen zu lieben (How I Learned to Love the Numbers), by Oliver Sechting and Max Taubert. In 2014, she exhibited in four different solo and group shows, in New York and in Nice. Her last exhibition at the Dillon Gallery in Manhattan, Ultra Violet: The Studio Recreated, closed three weeks before her death. On 12 August 2014, independent record label Refinersfire released a posthumous limited edition 2 disc collection of original music and private conversations of Ultra Violet and Andy Warhol. The music was recorded in the late 1960s and early 1970s, and features cover performances of "La vie en Rose", "Mojo Queen", and the original songs "Famous for Fifteen Minutes" and "Moon Rock". Ultra Violet also had recorded private telephone conversations between herself and Andy Warhol, which feature topics such as police harassment, their films, the business of art, the RFK assassination, and Valerie Solanas and her attempt on Warhol's life.