Кіріспе

Рим-католик шіркеуі Изола ди Сан Микеле, Венеция, Солтүстік Италия Изоладағы Сан Микеле - Рим-католик шіркеуі, Венеция мен Мурано арасында орналасқан кішкентай аралда орналасқан, бір кездері Камалдоле монастырына баспана болған, бірақ қазір қаланың негізгі зираты орналасқан. Монастырь негізінен 19 ғасырда қиратылған, бірақ шіркеу 1469 жылдан бастап қайта салынған. Шіркеу адал өлгендердің ұйқысының қорғаушысы, сот күні таразының ұстаушысы, Киелі Михаилға (рим католик) арналған. Қазір арал қорымы бұрын бөлек болған Сан-Кристофоро аралының жерін қамтиды. Бұл шіркеу кейде Сан-Микеле-ди-Мурано деп аталады, бірақ бұл арал осы қаладан тұратын аралдардан бөлек.

Монастырдың тарихы

Корнароның айтуынша, Камалдоле дәстүрі бойынша, орденнің негізін қалаушы, әулие Ромуальд осы аралда шамамен 1000 жылы өмір сүрген, мүмкін, оның Венецияның негізгі аралдарына қатысты аралдық ерекшелігімен тартылған. Алайда, біздің қолымыздағы алғашқы құжаттама - бұл Киелі Михаилға арналған шіркеу 1212 жылы епископтар Марко Никола мен Буоно Балбидің келісімімен монастырлық тәртіпке берілді. Ғибадатхана 1221 жылы дож Пьетро Зианидің қатысуымен құттықталды. Келесі ғасырларда осы жердегі аббатшылық кейбір толқуларға ұшырады, көбінесе Камалдолездер арасындағы келіспеушіліктерге қатысты; дегенмен, ол Венецияда маңызды институт болып қалды. Камалдолездік теолог Анджело Калогера 1716-1724 жылдары осы монастырда тұрған. 1450 жылы дүние жүзіне жасаған картасымен танымал болған монах және картограф Фра Мауро монастырьмен байланысты. Пласидо Зурла, сонымен қатар Сан-Микельдегі монах, карта туралы Il Mappamondo di Fra Mauro деп атаған жазба жазды. Сан-Микеледе Пласидо Камалдолеске жататын Мауро Каппелларимен дос болады, кейін ол папа Григорий XVI болады. Монастырьмен байланысты басқалар Пьетро I Орсеоло, Ансельмо Костадони, Джан Бенедетто Миттарелли және Пьетро Дельфино. 1810 жылы монастырды Венетоны басып алған Наполеон әскерлері басып алды. Монахтар 1814 жылы таратылғанға дейін колледждің факультеті ретінде өздерінің қоғамдық өмірін жалғастырды. Содан кейін қауым Падуаға көшірілді. Сол кезде монастырь ғимараттарының көбісі қиратылды, ал жерлер зират ретінде пайдаланыла бастады. Бұл зиратта Езра Паунд пен Игорь Стравинский де жерленген. Бір кездері шіркеуді Падри Реформатидің бұйрығымен басқарып келді.

Сан-Микеле шіркеуі

1453 жылы өрт ескі шіркеуді жойып, 1469 жылы Мауро Кодуссидің сәулетшісі ретінде қайта құруға мәжбүр болды. Бұл Кодуссидің жобалаған алғашқы шіркеуі. Бәрі де тұзды ақ Истрия тасынан салынған, қасбеті шаң-қоңыр түсті. Сан-Микеле Венециядағы Ренессанс сәулетінің алғашқы үлгілерінің бірі болып саналады, ал ал маңдайы Альбертидің жұмысына әсер еткен көрінеді. Ашлар қасбеттің қатты сызылған тасбеті ионикалық пилястрлар арқылы өтеді, бұл таңқаларлық ерекшелік, ол үшін Р. Либерман тек 1460-шы жылдары Пьенцадағы Бернардо Росселлиноның Палаццо Пиколоминиде ғана ертеректегі параллельді таба алды, сондай-ақ Альбертиан ортасында өндірілді. Бұл дизайн Венецияда үлкен ықпал етті. Ол аяқталғаннан кейін, қауымның бір монахтары былай деп жазды: "Қазіргі кезде толық және кемелді фасад, сондай сұлулықпен жарқырайды, сондықтан ол барлық жүріп немесе жүзіп өткендердің көзінің жарығын айналдырады". Ішкі бөлмеде көп түсті мәрмәр әшекейлері бар екі баспалдақ бар. 1868 жылғы сипаттама шіркеудің безендіруін еске салады, оның ішінде Бернини ойлап тапқан кардинал Джованни Долфиннің бюсті (1622), ол ішкі порталдың үстінде орналасқан. Орган есіктерінде Доменико Кампаньоланың төрт суреті бар. Кемеде Грегорио Лазарринидің Сент-Бонифаций және орыс билеушісінің суреттері және Амброджио Бононың Блаженді Микеле Пини суреті бар. Паоло Сарпидің қабірі Серви шіркеуінен осында көшірілді. Бас шіркеуде Антонио Занчидің Мұса мен жылан және Лазарринидің Алтын бұзаудың құлшылық етуі бар. Джованни Миани әйелі Маргарита Виттури үшін тапсырған Каппелла Эмилиана 1530 жылы Гульельмо Бергамескомен аяқталды. Негізгі қасбеттің жанында Каппелла Эмилиани (1530) орналасқан. Екінші жағында XV ғасырға жататын монастырь орналасқан, ол арқылы зиратқа жетуге болады.