Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық сәулетші және мүсінші
Italian architect and sculptor
Жакопо д'Антонио Сансовино (2 шілде 1486 – 27 қараша 1570) – итальяндық Ренессанс кезеңінің мүсіншісі және сәулетшісі, ең белгілі жұмыстары Венециядағы Сан-Марко алаңында орналасқан. Бұл туындылар венециялық Ренессанс сәулетінің тарихындағы маңызды ерекшеліктер болып табылады. Андреа Палладио «Quattro Libri» кітабының кіріспесінде Сансовиноның Марчиана кітапханасы ежелгі заманнан бері салынған ең ұлы құрылыс екенін айтқан. Джорджо Вазари Сансовиноның өмірбаянын жеке түрде жариялаған.
Jacopo d'Antonio Sansovino (2 July 1486 – 27 November 1570) was an Italian Renaissance sculptor and architect, best known for his works around the Piazza San Marco in Venice. These are crucial works in the history of Venetian Renaissance architecture. Andrea Palladio, in the Preface to his Quattro Libri was of the opinion that Sansovino's Biblioteca Marciana was the best building erected since Antiquity. Giorgio Vasari uniquely printed his Vita of Sansovino separately.
Өмірбаян
Сансовино Италияның Флоренция қаласында дүниеге келді және Андреа Сансовиноның шәкірті болды, кейіннен оның есімін қабылдап, Жакопо Тати есімін өзгертті. Римде Сансовино Браманте мен Рафаэльдің назарын аударды және Перуджино үшін Мәсіхтің түсірілуінен жасалған балауыз модель жасады. Сансовино 1511 жылы Флоренцияға оралды, онда ол Дуомо үшін және қазір Барджеллода сақталатын Бакх мүсіні үшін тапсырыс алды. Алайда, Сан-Лоренцо шіркеуінің фасадын безендіру үшін жасаған мүсін ұсыныстары жобаға жауапты Микеланджело тарапынан қабылданбады, оған 1518 жылы наразылық хат жазды. 1510-17 жылдары Сансовино суретші Андреа дель Сартомен бір студияда жұмыс істеді, олар модельдермен бөлісті. XVI ғасырдың барлық итальяндық сәулетшілері сияқты, ол сарайдағы рәсімдер мен тойларға арналған күрделі уақытша құрылыстарды жасауға көп күш жұмсады. 1515 жылы Рим папасы Лев X-тің Флоренцияға салтанатты түрде кіруі осы жанрдың ең жарқын мысалы болды. Сансовино кейін Римге қайтып, тоғыз жыл тұрды, ал Римді тонау жылы Венецияға кетті.
Sansovino was born in Florence, Italy, and apprenticed with Andrea Sansovino, whose name he subsequently adopted, changing his name from Jacopo Tatti. In Rome, Sansovino attracted the notice of Bramante and Raphael and made a wax model of the Deposition of Christ for Perugino to use. Sansovino returned to Florence in 1511, where he received commissions for marble sculptures of St. James for the Duomo and a Bacchus, now in the Bargello. His proposals for sculpture to adorn the façade of the Church of San Lorenzo, however, were rejected by Michelangelo, who was in charge of the scheme, to whom he wrote a bitter letter of protest in 1518. In the period of 1510–17, Sansovino shared a studio with the painter Andrea del Sarto, with whom he shared models. Like all sixteenth century Italian architects, he devoted considerable energy to elaborate temporary structures related to courtly ceremonies and festivities. The triumphal entry of Pope Leo X into Florence in 1515 was a highpoint of this genre. Sansovino subsequently returned to Rome where he stayed for nine years, leaving for Venice in the year of the Sack of Rome.
Мансап
1529 жылы Сансовино Сан-Марко прокуратурасының бас сәулетшісі және мүліктерді бақылаушысы (Протомаэстро немесе Прото) болып тағайындалды, осылайша ол Венецияның ең ықпалды суретшілерінің біріне айналды. Осы лауазымға 80 дукат жалақы және Сан-Марко алаңындағы сағат мұнарасының жанындағы пәтер берілді. Бір жыл ішінде оның жалақысы жылына 180 дукатқа дейін көтерілді. Оның ең маңызды жетістіктері – Сан-Марко алаңының жанындағы Венецияның орталық бөлігіндегі көрнекті құрылыстар мен ғимараттар тобы, атап айтқанда, рустикалық өңдеулі Zecca (қоғамдық монетахана), әсем безендірілген Loggetta және оған іргелес Кампанильдегі мүсіндері, сондай-ақ Сан-Марко базиликасы үшін жасалған түрлі мүсіндер мен рельефтер. Ол сонымен қатар Сан-Зулиан, Сан-Франческо-делла-Винья, Сан-Мартино, Сан-Джеминиано (қазір бұзылған), Изоладағы Санто-Спирито және Инкурабили шіркеулері сияқты бірқатар ғимараттарды, шіркеулерді, сарайларды және мемлекеттік ғимараттарды қайта жаңартуға көмектесті. Сарайлар мен ғимараттардың ішінде Scuola Grande della Misericordia (алғашқы жоспарлар), Ca' de Dio, Palazzo Dolfin Manin, Palazzo Corner, Palazzo Moro және Fabbriche Nuove di Rialto бар. Оның шедеврі – Сан-Марк кітапханасы, Biblioteca Marciana, Венецияның ең әсем безендірілген Ренессанс құрылыстарының бірі, ол Piazzetta арқылы Дож сарайының алдында орналасқан. Құрылыс 50 жылға созылды және 30 000 дукаттан астам қаржы жұмсалды. Онда ол дәстүрлі түрде қатаңдық пен қарапайымдықпен байланысты классицизмнің сәулет тілін, беттік әшекейге құштар венециялықтар үшін тартымды етті. Бұл Андреа Палладионың әсем сәулет өнеріне жол ашты. Ол Венецияда қайтыс болды және оның қабірі Сан-Марк базиликасының крещениелік шіркеуінде (баптистериясында) орналасқан. Оның мүсіншілік өнеріндегі ең маңызды ізбасары Алессандро Виттория болды; тағы бір шәкірті – сәулетші және мүсінші Денезе Каттанео.
In 1529, Sansovino became chief architect and superintendent of properties (Protomaestro or Proto) to the Procurators of San Marco, making him one of the most influential artists in Venice. The appointment came with a salary of 80 ducats and an apartment near the clocktower in San Marco. Within a year his salary was raised to 180 ducats per year. His main achievements are a group of prominent structures and buildings in central Venice found near Piazza San Marco, specifically the rusticated Zecca (public mint), the highly decorated Loggetta and its sculptures adjoining the Campanile, and various statues and reliefs for the Basilica of San Marco. He also helped rebuild a number of buildings, churches, palaces, and institutional buildings including the churches of San Zulian, San Francesco della Vigna, San Martino, San Geminiano (now destroyed), Santo Spirito in Isola, and the church of the Incurabili. Among palaces and buildings are the Scuola Grande della Misericordia (early plans), Ca' de Dio, Palazzo Dolfin Manin, Palazzo Corner, Palazzo Moro, and the Fabbriche Nuove di Rialto. His masterpiece is the Library of Saint Mark's, the Biblioteca Marciana, one of Venice's most richly decorated Renaissance structures, which stands in front of the Doge's palace, across the piazzetta. Construction spanned fifty years and cost over 30,000 ducats. In it he successfully made the architectural language of classicism, traditionally associated with severity and restraint, palatable to the Venetians with their love of surface decoration. This paved the way for the graceful architecture of Andrea Palladio. He died in Venice and his tomb is in the Baptistery of St. Mark's Basilica. His most important follower in the medium of sculpture was Alessandro Vittoria; another disciple was the architect and sculptor Danese Cattaneo.