Кіріспе
Солшыл революциялық идеология Бланкизм - революция туралы ұғым, ол, әдетте, Луи Огюст Бланкиге (1805-1881) тән, социалистік революцияны өте ұйымдасқан және құпиялы заговоршылар тобы салыстырмалы түрде аз жүргізуі керек. Билікті қолға алғаннан кейін революционерлер мемлекет билігін социализмді енгізу үшін қолданады. Бұл "пуччизмнің" ерекше түрі болып саналады, яғни саяси революция путч немесе төңкеріс түрінде болуы керек деген пікір. Бланкизм басқа социалистік ағымдардан әртүрлі жолдармен ерекшеленеді: бір жағынан, Бланки пролетариаттың басым рөліне сенбеді, сондай-ақ ол халықтық қозғалыстарға сенбеді - оның орнына революцияны кәсіби, адал революционерлердің шағын тобы жүзеге асыруы керек деп сенді, олар күшпен уақытша диктатура орнатады. Бұл диктатура жаңа тәртіптің негізін іске асыруға мүмкіндік береді, содан кейін билік халыққа беріледі. Бланкидің басқа бір жағынан, оның ой-пікірлері нақты социалистік қағидаларға негізделген болса, болашақ қоғамнан гөрі революцияның өзі туралы көбірек ойлады. Бланквистік ойлар тек қана социалистік қоғамды елестетумен шектеледі. Бланкистер үшін буржуазиялық әлеуметтік тәртіпті бұзу және революция, кем дегенде, олардың тікелей мақсаттары үшін, өздеріне жеткілікті мақсаттар болып табылады.
Blanquism refers to a conception of revolution generally attributed to Louis Auguste Blanqui (1805–1881) that holds that socialist revolution should be carried out by a relatively small group of highly organised and secretive conspirators. Having seized power, the revolutionaries would then use the power of the state to introduce socialism. It is considered a particular sort of "putschism"—that is, the view that political revolution should take the form of a putsch or coup d'état. Blanquism is distinguished from other socialist currents in various ways: on the one hand, Blanqui did not believe in the predominant role of the proletariat, nor did he believe in popular movements—instead he believed that revolution should be carried out by a small group of professional, dedicated revolutionaries, who would establish a temporary dictatorship by force. This dictatorship would permit the implementation of the basis of a new order, after which power would then be handed to the people. In another respect, Blanqui was more concerned with the revolution itself rather than the future society that would result from it—if his thought was based on precise socialist principles. Blanquist thought rarely goes so far as to imagine a purely socialist society. For Blanquists, the overturning of the bourgeois social order and the revolution are ends sufficient in themselves, at least for their immediate purposes.
Орталық революциялық комитет
Орталық революциялық комитет (ЦРК) - 1881 жылы құрылған және 1898 жылы таратылған француздық бланкистік саяси партия. КРК-ті Эдуард Вайлянт Аугуст Бланкидің (1805-1881) саяси күресін жалғастыру үшін құрды. CRC революциялық белсенділікті, атеизмді, патриотизмді және Француз революциясының якобиндік көзқарасын қолдаған бланкистік партия болды. КРК 1888 жылы көптеген мүшелері (Генри Рошфор) социализммен якобиндік ұлтшылдықты синтездеген генерал Жорж Булангердің соңынан ерген кезде әлсіреген. Көптеген адамдар Булангизмді социализмге жол болатындай көрді. Болан диссиденттерінен кейін Вайлянт синдикализм мен ереуіл стратегиясын қабылдады. КРК-ны 1896 жылы Революциялық Социалистік Жұмысшылар партиясының (РСРП) диссиденттері құрған Революциялық Коммунистік Альянс (РКА) біріктіруі күшейтті. КРК 1898 жылы Социалистік революциялық партияға қосылды.
"Бланкизм" терминін қолдану
"Бланкизм" термині кейбір революционерлерді өздерінің практикасын жұмысшы таптың жаппай тобымен жеткілікті түрде біріктіре алмады деп айыптау үшін жиі айтыс-тартыс ретінде қолданылады. Карл Маркс пен Фридрих Энгельс өздерінің революция туралы түсінігін бланкизмнен ажыратуға тырысты. Энгельс қысқаша үзіндісінде "Париж коммунасынан қашқан бланкистердің бағдарламасы" деп жазғандай: Бланки - негізінен саяси революционер. Ол тек қана сезім арқылы, халықтың қайғысына жанашырлықпен қарайтын социалист, бірақ оның не социалистік теориясы, не әлеуметтік ем-домға нақты практикалық ұсыныстары жоқ. Өзінің саяси қызметінде ол негізінен "әрекет адамы" болды, ол сәтті сәтінде саяси күш қолдануды ұйғаратын шағын және жақсы ұйымдастырылған азшылықтың бастауында бірнеше табысқа жетіп, халық массасын өзімен бірге алып, жеңіске жетуі мүмкін деп сенді.