Кіріспе
Американдық суретші Ханна Уилк (туған аты Арлин Ханна Баттер; 7 наурыз 1940 жыл - 28 қаңтар 1993 жыл) - американдық суретші, мүсінші, фотограф, бейне суретші және перформанс суретшісі. Уилкінің шығармалары феминизм, жыныстық қатынас және әйелдік мәселелерін зерттеумен танымал.
Hannah Wilke (born Arlene Hannah Butter; (March 7, 1940 – January 28, 1993) was an American painter, sculptor, photographer, video artist and performance artist. Wilke's work is known for exploring issues of feminism, sexuality and femininity.
Өмірбаян
Ханна Уилк 1940 жылы 7 наурызда Нью-Йоркте еврей ата-анасының отбасында дүниеге келген. Оның ата-бабалары Шығыс Еуропа иммигранттары болған. Ол 1957 жылы Лонг-Айлендтегі Грейт-Нек-Норт орта мектебін бітірген. 1962 жылы Филадельфиядағы Темпл университетінің Тайлер өнер мектебінен көркемсурет бакалавры және білім беру ғылымдарының бакалавры дәрежесін алды. Ол шамамен 30 жыл бойы бірнеше орта мектепте өнер сабағын оқытты және Бейнелеу өнері мектебінің оқытушыларына қосылды. Мектепті бітіргеннен кейін сол жылы екі орта мектепте өнер сабағын оқытты. Алдымен Плимут-Митинг, Пенсильванияда (1961 1965), 1965 және 1970 жылдары ол Нью-Йорктің Уайт-Плейнс қаласында жұмыс істеді. Уайт-Плейнстен кеткеннен кейін ол Нью-Йорктегі Бейнелеу өнері мектебінде оқыды (1972-1991). 1969 жылдан 1977 жылға дейін Уилк американдық поп-артист Клас Олденбургпен қарым-қатынаста болды; олар сол уақытта бірге өмір сүрді, жұмыс істеді және саяхаттады. Уилкінің шығармалары өмір бойы ұлттық және халықаралық деңгейде көрсетіліп, ол қайтыс болғаннан кейін де көрсетіліп келеді. Оның жеке көрмелері алғаш рет 1972 жылы Нью-Йорк пен Лос-Анджелесте ұйымдастырылды. Оның тұңғыш толық музейлік көрмесі 1976 жылы Калифорния университеті, Ирвин қаласында, ал тұңғыш ретроспективасы 1989 жылы Миссури университетінде өтті. Өлгеннен кейін ретроспективалар 2000 жылы Копенгаген, Хельсинки және Мальмё, Швецияда және 2008-2009 жылдары Нюбергер өнер мұражайында өткізілді. Ол қайтыс болғаннан кейін, Уилкінің жұмысы жеке галереялық көрмелерде, топтық көрмелерде және әйелдер өнерінің бірнеше зерттеулерінде, соның ішінде WACK! Лос-Анджелестегі қазіргі заманғы өнер мұражайындағы өнер және феминисттік революция, Жорж Помпиду орталығында Эльс және Революция жасау барысында: әйелдер жасаған абстрактілік мүсін, 1947 2016 жылы Хаузер және Вирт Лос-Анджелесте. Ханна Уилк Жинағы мен Архиві, Лос-Анджелес 1999 жылы Ханна Уилкінің әпкесі Марси Шарлат және оның отбасы құрды, ал 2009 жылдан бері Лондондағы Элисон Жак галереясы өкілдік етеді. Оның суреті 1972 жылы Мэри Бет Эдельсонның "Американың кейбір тірі суретші әйелдері" плакатына енгізілген.
Алғашқы жұмыстар
Уилк алғаш рет 1960-шы жылдары "vulval" терракота мүсіндерімен танымал болды. Оның 1960-шы жылдардың аяғында Нью-Йоркте алғаш рет көрмеге қойылған мүсіндері әйелдер азаттық қозғалысынан туындаған алғашқы ашық аналық бейнелердің бірі ретінде жиі аталады. Оның кейбір құрамаларына саз, жегуші құмыра, қапталған өшіргіштер, кір жуушы және латекс кіреді. Сонымен қатар, Уилк өзінің жеуге арналған жегу тістемесін таңдауының себебі "бұл американдық әйелдерге арналған керемет метафора - оны жеп, қалағаныңызды алыңыз, оны лақтырып тастаңыз және жаңа бір бөлікке кіріңіз". Уилкінің мүсіндері постминимализм мен феминисттік эстетиканы біріктіретін стильді қолдана отырып, эротизмнің жаңаша үлгісі болды. Ашық сурет салушы әйел, Уилк 1960 жылдардың басында және бүкіл өмірінде көптеген суреттер жасаған. 2010 жылы Рональд Фельдман көркем өнерінде Уильке суреттерін шолу кезінде Томас Мичелли The Brooklyn Rail журналында: "Ол өзінің негізгі бөлігі бойынша, ол заттар жасаушы, сезімталдығы мен әзіл-сықағы формальды қырағылығы мен тактильді қатаңдығымен сәйкес келетін суретші болды". Ол 1974 жылы Нью-Йорктегі Kitchen-те Hannah Wilke Super t Art атты тікелей эфирлік қойылымымен басталған, ол сонымен қатар әйгілі фотосурет жұмысына айналды. Уилктің өнер көрсетуі Симона Форти, Триша Браун және Ивон Рейнерді еске салады. Вилкінің қалыптасқан емес материалдары мен феминисттік баяндамалары бар мүсін өнерінің Луиза Буржуа, Ева Гессе, Алина Сапоцников және Ники де Сент-Фалль шығармаларымен де байланысы бар.
Дене өнері
1974 жылы Уилк өзінің фотосурет өнері S. O. S Starification Object Series, онда ол өзінің минималистік мүсінін және өзінің денесін жеуге арналған желімнен ұсақ вульвалық мүсіндерді жасап, оларды өзіне жабыстыру арқылы біріктірді. 50 автопортрет бастапқыда ойын ретінде құрылған, "S.O.S. Starificaion Object Series: Adult Game of Mastication", 197475, оны Уилк қазір Париждегі Центр Помпидуда орналасқан инсталляцияға айналдырды. Ол бұл шығарманы 1975 жылы Парижде де орындады, көрермендер оны сұлбалап, қабырғаға ілген қағазға орналастырмас бұрын, оған арналған қиялды жеді. Уилктің вагина мен вульваны қолдануы әйелдердің биологиялық жағынан жоғары екендігі туралы пікіріне қолдау көрсету үшін оның "табиғи әйелдік" идеясына сілтеме жасайды. Ханна Уилк Супер т-арт, 1974 ж. Сонымен қатар, Уилк өзінің денесін пайдаланған басқа танымал қойылымдарға кіреді. Жесттер, 1974; Сәлем, жігіттер, 1975; (аудио инсталляция) 19741976; (видео) 1976 жылы жыныстық қатынас; және Ханна Уилк 1977 жылы Филадельфия өнер мұражайында орындалған Үлкен әйнек арқылы.
Өлім және Интра-Венера
Ханна Уилк 1993 жылы Хьюстон қаласында лимфома ауруынан қайтыс болды. Соңғы жұмысы "Интра Венера" (19921993) - химиялық терапия мен сүйек бауырын трансплантациялаудан кейін оның физикалық өзгеруі мен нашарлауы туралы фотосуреттер. 1982 жылдан бері бірге өмір сүрген және 1992 жылы қайтыс болғанға дейін тұрмысқа шыққан күйеуі Дональд Годдард түсірген суреттерде Уилкінің орта жастағы бақыттан шашты, зақымдалған және отставкаға кеткен жеке бейнелері бар. "Интра Венера" көрмесі өлімнен кейін жарық көрді, бұл Уилкінің клиникалық процедуралар науқастарды "жеке ұят" болғандай жасырады деген сезімін білдіреді. Интра Венераның жұмыстарына акварельді бет және қол суреттері, щеткалар, өзінің шашынан жасалған суреттер сериясы және 16 арналы видеотаспалар инсталляциясы кіреді.
Поза және нарциссизм
Уилк жиі өзін сәнді модель ретінде таныстырады. Алайда, оның суретке түсіру және орындау өнерінде өзін пайдалануын өзіндік, әйелдер, әйелдік және феминизмді мерекелеу және бекіту ретінде түсіндірді. Керісінше, бұл әйелдердің босқағыштығы, нарциссизм және сұлулық мәдени тәсілдерінің көркемдік деконструкциясы ретінде сипатталған. Вилке өзін әуел бастан-ақ феминист суретші деп атайды. Көркемсурет сыншысы Энн Сарджент Вустер Уилктің феминисттік қозғалысқа сәйкестігі оның сұлулығынан, оның өзін-өзі суреттеуі әдеттегі феминисттік жалаңаш суреттерге қарағанда, Playboy ортасына көбірек ұқсайтынын айтты. Бірде Вилке өзінің денесі жұмысына тым әдемі екеніне қатысты пікір білдірген сыншыларға былай деп жауап берді: "Адамдар маған: "Егер сіз соншалықты әдемі болмаса, не істейтініңіз?" деген ақымақтықпен жауап береді. Бұл қандай айырмашылық туғызады? Көркем адамдар да, әдемі еместер де өледі. Бәрі өледі".
Басты танылу
Өзінің өмірінде Уилк көпшілікке танымал болды және сыншылардың мақтауына ие болды, сонымен қатар оны даулы деп қарады. Алайда, соңғы кезге дейін мұражайлар әйел суретшілердің жұмыстарын сатып алуға тартыншақ болды, олар, соның ішінде Уилк, 1970-ші жылдардағы феминисттік қозғалыста олардың қамтылмауын айыптап наразылық білдірді. Тірі кезінде Уилкінің жұмысы бірнеше тұрақты коллекцияларда болды, бұл әйел жыныстық қатынасының қарама-қарсы қолданылуын көрсетті. Ол қайтыс болғаннан кейін Уилкінің жұмыстары Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайының, Нью-Йорктегі Уитни атындағы американдық өнер мұражайының, Лос-Анджелес округінің өнер мұражайының, Лос-Анджелестегі қазіргі заманғы өнер мұражайының және Париждегі Центр Помпиду сияқты Еуропалық мұражайлардың тұрақты жинақтарына алынды.