Паулина Боти: Британдық поп-арт суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
Pauline Boty
Полин Боти (1938-1966) – британдық поп-арт суретшісі, 1960-жылдар қозғалысының жалғыз әйел мүшесі. Әйелдік күшін, сексуалдылығын бейнелеген туындылары феминизмге ықпал етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық поп-арт суретшісі (1938–1966)
British pop art painter (1938–1966)
Полин Боти (6 наурыз 1938 – 1 шілде 1966) – британдық суретші және 1960-шы жылдардағы британдық поп-арт қозғалысының құрылтайшысы. Ол осы қозғалыста мойындалған жалғыз әйел-мүше болды. Ботидің суреттері мен коллаждары көбінесе өзіне сенімді әйелдік пен әйел сексуалдығына қуанышпен қарауды, сондай-ақ ол өмір сүрген "ерлер әлеміне" ашық немесе жасырын сынды көрсетеді. Оның бунтарлық өнері мен еркін өмір салты Ботиді 1970-ші жылдардағы феминизмнің белгілі бір жаршысы етіп көрсетті.
Pauline Boty (6 March 1938 – 1 July 1966) was a British painter and co founder of the 1960s' British Pop art movement of which she was the only acknowledged female member. Boty's paintings and collages often demonstrate a joy in self assured femininity and female sexuality, as well as criticism (both overt and implicit) of the "man's world" in which she lived. Her rebellious art, combined with her free spirited lifestyle, has made Boty a herald of 1970s' feminism.
Ерте өмір және білім
Паулин Вероника Боти 1938 жылы Суррей графтығының Каршалтон қаласында орта таптық католик отбасында дүниеге келді. Төрт баланың ең кішісі болған ол үш ағасымен және қыз ретіндегі өзінің орнын жақсы сезіндіретін қатаң әкесімен өсті. 1954 жылы ол Уимблдон өнер мектебіне стипендиямен түсті, әкесінің қарсылығына қарамастан білім алды. Ботидің анасы оны қолдады, өйткені ол өзі суретші болғанмен, ата-анасының рұқсатын алып Слейд көркемсурет мектебінде оқу мүмкіндігінен айырылған еді. Боти литография бойынша аралық диплом (1956) және боялған шыны дизайны бойынша ұлттық диплом (1958) алды. Оның сыныптастары француз киножұлдызы Брижит Бардоға ұқсағандығы үшін оны «Уимблдон Бардосы» деп атады. 1957 жылы оның бір туындысы Робин Денни, Ричард Смит және Бриджит Райлидің жұмыстарымен бірге «Жас замандастар» көрмесінде көрсетілді. Ол Корольдік өнер колледжінің боялған шыны мектебінде оқыды (1958–61). Ол Суретшілік мектебіне түсуді қалаған, бірақ әйелдерді қабылдау көрсеткіші сол бөлімде өте төмен болғандықтан, өтініш беруден бас тартты. Колледждегі гендерлік теңсіздікке қарамастан, Боти сыныптағы ең қабілетті студенттердің бірі болды, ал 1960 жылы оның боялған шыны туындысының бірі Өнер кеңесі ұйымдастырған «Заманауи боялған шыны» атты көшпелі көрмеге қосылды. Боти Лондонның батысындағы студенттік пәтерінде өздігінен сурет салуын жалғастырды және 1959 жылы «Жас замандастар» көрмесіне тағы үш жұмысы іріктелді. Осы кезеңде ол Дэвид Хокни, Дерек Бошиер, Питер Филлипс және Питер Блейк сияқты басқа да поп-артистермен дос болып кетті. Корольдік өнер колледжінде оқыған кезінде Боти көптеген қосымша іс-шараларға қатысты. Ол ән айтты, би биледі, колледждің сатиралық қойылымдарында ойнады, өзінің өлеңдерін баламалы студенттік журналда жариялады және киноқоғамда білімді адам ретінде танылды, әсіресе еуропалық жаңа толқын киносына қызығушылық танытты.
Pauline Veronica Boty was born in Carshalton, Surrey, in 1938 into a middle class Catholic family. The youngest of four children, she had three older brothers and a stern father who made her keenly aware of her position as a girl. In 1954 she won a scholarship to the Wimbledon School of Art, which she attended despite her father's disapproval. Boty's mother, on the other hand, was supportive, having herself been a frustrated artist and denied parental permission to attend the Slade School of Fine Art. Boty earned an Intermediate diploma in lithography (1956) and a National Diploma in Design in stained glass (1958). Her schoolmates called her "The Wimbledon Bardot" on account of her resemblance to the French film star Brigitte Bardot. In 1957 one of her pieces was shown at the Young Contemporaries exhibition alongside work by Robyn Denny, Richard Smith and Bridget Riley. She studied at the School of Stained Glass at the Royal College of Art (1958–61). She had wanted to attend the School of Painting, but was dissuaded from applying as admission rates for women were much lower in that department. Despite the institutionalised sexism at her college, Boty was one of the stronger students in her class, and in 1960 one of her stained glass works was included in the travelling exhibition Modern Stained Glass organised by the Arts Council. Boty continued to paint on her own in her student flat in west London and in 1959 she had three more works selected for the Young Contemporaries exhibition. During this time she also became friends with other emerging Pop artists, such as David Hockney, Derek Boshier, Peter Phillips and Peter Blake. While at the Royal College of Art, Boty engaged in a number of extracurricular activities. She sang, danced, and acted in risqué college reviews, published her poetry in an alternative student magazine, and was a knowledgeable presence in the film society where she developed her interest, especially in European new wave cinema.
Мансап
Боти колледжді бітіргеннен кейін екі жылдың ішінде ең өнімді кезеңін өткізді. Ол өзінің ерекше поп стилін және иконографиясын қалыптастырды. Оның алғашқы топтық көрмесі "Блейк, Боти, Портер, Рив" 1961 жылғы қарашада Лондондағы А. И. А. галереясында өтті және бұл британдық поп-арттың алғашқы көрмелерінің бірі деп есептелді. Ол "Бұл құс па, ұшақ па?" және "раушан – раушан – раушан" сияқты жиырма коллажын көрсетті, олар оның өнерінде жоғары және төмен мәдениеттен шабыттанғанын көрсетті (бірінші атау Супермен комиксіне, екіншісі американдық эмигрант ақын Гертруд Стайнның сөздеріне сілтеме жасайды). Келесі көктемде Боти, Питер Блейк, Дерек Бошиер және Питер Филлипс Кен Расселдің BBC Monitor деректі фильмінде – "Pop Goes the Easel" ("Поп-арт туындылары") тақырыбында түсті, ол 1962 жылғы 22 наурызда көрсетілді. Ботидің "Pop Goes the Easel" фильміндегі қатысуы оның шағын актерлық мансабының басталуын білдірді. Ол ITV арнасы үшін "Армшеир театры" спектаклінде ("North City Traffic Straight Ahead", 1962) Филип Савиллдің режиссерлігімен, сондай-ақ BBC сериалының бір эпизодында ("Peter the Lett", 1963) рольдерде ойнады. Ол сонымен қатар Франк Хилтонның "Принц күні" комедиясында сахнада және Риккардо Арагноның (Энтони Пауэллдің романы бойынша) "Жаңа өнер театрында" "Кешкі адамдар" спектаклінде ойнады. (Боти Лондонның клубтық өмірінде белсенді болды, сонымен қатар "Ready Steady Go!" бағдарламасында биші болып жұмыс істеді). Актерлік өнер табысты болғанымен, ол сурет салудан көңіл алатын, ал сурет салу оның басты мақсаты болды. Дегенмен, оның жанындағы адамдар актерлік өнермен айналысуын қолдады, өйткені 1960 жылдардың басында әйелдер үшін бұл одан да дәстүрлі мансап болды. Баспасөз оның жарқын актриса бейнесін жариялады, көбінесе оның физикалық келбетіне сілтеме жасап, оның суретші ретіндегі беделін төмендетті. 1962 жылғы қарашада "Scene" журналының бірінші бетінде былай делінген: "Актрисалардың миы көбінесе кішкентай болады. Суретшілердің көбінесе үлкен сақалдары болады. Ақылды актриса және суретші, сонымен қатар шашы сары болса, онда ол – Паулин Боти". Ұлыбританиядағы жалғыз әйел поп-артисі ретінде Боти өзінің өміріндегі және өнеріндегі сексизммен күресу мүмкіндігіне ие болды. Оның ерте суреттері сезімтал және эротикалық болды, әйелдің көзқарасынан әйелдің сексуалдылығын мақтан тұтты. Оның туындылары жарқын, түрлі-түсті фонда жасалған және көбінесе қызыл гүлдердің жақын суреттерін қамтыды, бұл әйел жынысының символы болды деп есептелінеді. Ол өзінің еркек идеалдарын – Элвисті, француз актері Жан-Поль Бельмондоны, британдық жазушы Дерек Марлоуды секс-символдар ретінде бейнеледі, сондай-ақ актриса Моника Витти мен Мэрилин Монроны да суреттеді. Энди Уорхол сияқты, ол өзінің өнерінде атақты адамдардың жарнамалық және баспасөз суреттерін қайта пайдаланды. 1963 жылы оның досы Селия Биртвеллдің портреті "Селия және оның батырлары" тоқыма дизайнерін Питер Блейк суретімен, Дэвид Хокни портретімен және Элвис Пресли суретімен қоршалған күйде бейнеленген. Ол 1963 жылдың күзінде Грабовски галереясында өзінің алғашқы жеке көрмесін өткізер алдынан бірнеше топтық көрмелерге қатысты. Көрме сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Боти қосымша актерлық жұмыстарды жалғастырды. Ол 1963-1964 жылдары "Public Ear" радио бағдарламасын жүргізді, ал келесі жылы ол BBC сериалында "әдепсіз Мария" рөлінде тағы да типтік рөлде ойнады. 1963 жылғы маусымда ол он күндік романнан кейін әдеби агент Клайв Гудвинге (1932-1977) үйленді. Оның некесі Питер Блейк және оның үйленген сүйіктісі, теледидар режиссері Филип Савиллді ренжітті, ол студенттік кезеңінің соңында кездесіп, оның жұмысында жұмыс істеген. (Олардың қарым-қатынасы Фредерик Рафаэльдің "Дарлинг" фильміне сценарий жазуға себеп болды. Боти мен Гудвиннің Кромвелл-роудтағы пәтері көптеген суретшілер, музыканттар мен жазушылардың бас қосып отыратын орталығына айналды, соның ішінде Боб Дилан (Филип Савилл оны Англияға әкеліп, Лондон әуежайынан Ботимен бірге күтіп алды). Дилан Ботидің пәтерінде тұрды. Дэвид Хокни, Питер Блейк, Майкл Уайт, Кеннет Тайнан, Трой Кеннеди Мартин, Джон Макграт, Денис Поттер және Роджер Макго. Гудвин, кейіннен радикалды "Black Dwarf" журналының құрылтайшы редакциялық тобының мүшесі болды, Ботиді өзінің суреттеріне саяси мазмұн қосуға ынталандырды. Оның соңғы белгілі суреті "BUM" Кеннет Тайнанның "Oh, Calcutta!" үшін тапсырыс берілді және 1966 жылы аяқталды.
Boty was at her most productive two years after graduating from college. She developed a signature Pop style and iconography. Her first group show, "Blake, Boty, Porter, Reeve" was held in November 1961 at A. I. A. Gallery in London and was hailed as one of the first British Pop art shows. She exhibited twenty collages, including Is it a bird, is it a plane? and a rose is a rose is a rose, which demonstrated her interest in drawing from both high and low popular culture sources in her art (the first title references the Superman comic, the second quotes the American expatriate poet Gertrude Stein). The following spring Boty, Peter Blake, Derek Boshier and Peter Phillips were featured in Ken Russell's BBC Monitor documentary film Pop Goes the Easel, which was aired on 22 March 1962. Boty's appearance in Pop Goes the Easel marked the beginning of her brief acting career. She landed roles in an Armchair Theatre play for ITV ("North City Traffic Straight Ahead", 1962) directed by Philip Saville and an episode of the BBC series Maigret ("Peter the Lett", 1963). She also appeared on stage in Frank Hilton's comedy Day of the Prince at the Royal Court, and in Riccardo Aragno's (from the novel by Anthony Powell) Afternoon Men at the New Arts Theatre. (Boty, a regular on the club scene in London, was also a dancer on Ready Steady Go!). Although acting was lucrative, it was a distraction from painting, which remained her main priority. Yet the men in her life encouraged her to pursue acting, as it was a more conventional career choice for women in the early 1960s. The popular press picked up on her glamorous actress persona, often undermining her legitimacy as an artist by referring to her physical appearance. Scene ran a front page article in November 1962 that included the following remarks: "Actresses often have tiny brains. Painters often have large beards. Imagine a brainy actress who is also a painter and also a blonde, and you have Pauline Boty." Her unique position as Britain's only female Pop artist gave Boty the chance to redress sexism in her life as well as her art. Her early paintings were sensual and erotic, celebrating female sexuality from a woman's point of view. Her canvases were set against vivid, colourful backgrounds and often included close ups of red flowers, presumably symbolic of the female sex. She painted her male idols—Elvis, French actor Jean Paul Belmondo, British writer Derek Marlowe—as sex symbols, just as she did actresses Monica Vitti and Marilyn Monroe. Like Andy Warhol, she recycled publicity and press photographs of celebrities in her art. Her 1963 portrait of her friend Celia Birtwell, Celia and Her Heroes, shows the textile designer surrounded by a Peter Blake painting, a David Hockney portrait and an image of Elvis Presley. She exhibited in several more group shows before staging her first solo exhibition at Grabowski Gallery in the autumn of 1963. The show was a critical success. Boty continued to take on additional acting jobs. She was a presenter on the radio programme Public Ear in 1963–64, and in the following year, she was typecast yet again in the role of 'the seductive Maria' in a BBC serial. In June 1963 she married the literary agent Clive Goodwin (1932–1977) after a ten day romance. Her marriage disappointed others such as Peter Blake and her married lover, the television director Philip Saville, whom she had met towards the end of her student days and had worked for. (Their affair is said to have provided the material for a screenplay by Frederic Raphael for the movie Darling. Boty and Goodwin's Cromwell Road flat became a central hang out for many artists, musicians, and writers, including Bob Dylan (whom Philip Saville brought to England, collecting him from London Airport with Boty). Dylan stayed in Boty's flat. David Hockney, Peter Blake, Michael White, Kenneth Tynan, Troy Kennedy Martin, John McGrath, Dennis Potter and Roger McGough. Goodwin, to be later a member of the founding editorial team of the radical journal Black Dwarf, is said to have encouraged Boty to include political content in her paintings. Her last known painting, BUM, was commissioned by Kenneth Tynan for Oh, Calcutta! and was completed in 1966.
Өлім
1965 жылдың маусым айында Боти жүкті болды. Көтермелік тексеру кезінде ісік табылды және оған қатерлі ісік диагнозы қойылды. Оның орнына, ол өлімге әкелетін ауруының ауырсынын басу үшін марихуана шекті. Ол достарын көңілдестіруді жалғастырды, тіпті ауру кезінде «The Rolling Stones» тобының суретін салды. Гудвин 1966 жылдың 12 ақпанында дүниеге келді. Полин Боти сол жылдың 1 шілдесінде Корольдік Марсден ауруханасында қайтыс болды. Ол 28 жаста еді. Оның күйеуі 1977 жылы, небәрі 45 жасында қайтыс болды. Оның қызы, Боти Гудвин, 1995 жылдың 12 қарашасында 29 жасында героиннің артық дозасынан қайтыс болды.
In June 1965 Boty became pregnant. During a prenatal exam, a tumour was discovered and she was diagnosed with cancer Instead she smoked marijuana to ease the pain of her terminal condition. She continued to entertain her friends and even sketched The Rolling Stones during her illness. Goodwin, was born on 12 February 1966. Pauline Boty died at the Royal Marsden Hospital on 1 July that year. She was 28 years old. Her husband died in 1977 aged only 45. Her daughter, Boty Goodwin, died from a heroin overdose on 12 November 1995 aged 29.
Мұра
Ол қайтыс болғаннан кейін, Паулин Ботидің суреттері ағасының шаруашылығындағы қорада сақталды және ол шамамен 30 жыл бойы ұмытылды. Оның туындылары 1990 жылдары куратор Дэвид Меллор мен ғалым доктор Сью Тейттің арқасында қайта жаңғырылып, поп-өнерге қосқан үлесіне қызығушылық қайта оянды, соның нәтижесінде бірнеше топтық көрмелерге және ірі жеке ретроспективаға енді. Оның ең ізделісті суреттерінің қайда екені белгісіз болды. Ботидің өмірі мен шығармашылығы Әли Смиттің 2016 жылғы "Күз" романында маңызды орын алады. 2019 жылдың қараша айында New York Times газеті "Есте қалмағандар" рубрикасында Боти туралы мақала жариялады: "Паулин Боти, көтерілісші поп-суретші". 2023 жылдың 1 шілдесінде Паулин Ботидің бұрынғы үйі мен студиясы орналасқан Голланд паркіндегі Адисон даңғылы, 7А мекенжайында оған арналған ескерткіш тақта орнатылды. Салтанатты ашылу рәсіміне Натали Гибсон, Селия Бертуэлл, сэр Питер Блейк және Паулин Ботидің достары, туыстары мен жанкүйерлері қатысты. Марк Кристалдың "Паулин Боти: Британдық поп-өнердің жалғыз әпкесі" атты өмірбаяны 2023 жылы жарық көрді.
After her death, Pauline Boty's paintings were stored away in a barn on her brother's farm and she was largely forgotten for nearly 30 years. Her work was rediscovered in the 1990s, thanks to curator David Mellor and academic Dr. Sue Tate, renewing interest in her contribution to Pop art, and gaining her inclusion in several group exhibitions and a major solo retrospective. The location of some of her most sought after paintings was unknown. Boty's life and work also form a major theme in Ali Smith's 2016 novel, Autumn. In November 2019, the New York Times profiled Boty in their Overlooked No More series: "Pauline Boty, Rebellious Pop Artist". On the 1st of July 2023 A Blue Plaque was erected for Pauline Boty at 7A Addison Avenue, Holland Park at her former home and studio, the unveiling was carried out by Natalie Gibson and Celia Birtwell with Sir Peter Blake in attendance alongside other friends , family and admirers of Pauline Boty. Marc Kristal's biography Pauline Boty: British Pop Art's Sole Sister was published in 2023.