Кіріспе

Америкалық суретші (1939 жылы туған)
Чикаго Time журналының «2018 жылғы ең ықпалды 100 адам» тізіміне енді.

Жас шағы мен отбасы

1939 жылы Джуди Чикаго Джудит Сильвия Коэн Артур мен Мей Коэннің қызы ретінде Чикаго, Иллинойс штатында дүниеге келді. Оның әкесі жиырма үш буынға созылған раввиндер әулетінен шыққан, соның ішінде литвалық еврей Вильна Гаон да болған. Артур отбасылық дәстүрді бұзып, еңбек ұйымдастырушысы және марксист болды. Маккартизм дәуірінде Артур тергеуге алынды, бұл оның жұмыс табуын қиындатты және отбасына үлкен ауырлықтар келтірді. Мей өнерді жақсы көріп, балаларына осы құмарлықты сіңірді. Чикаго үш жасында сурет салуды бастады және оны Чикаго өнер институтына сабаққа жіберді. Бес жасында Чикаго "басқа ештеңе істегісі келмейтінін, тек өнер жасағысы келетінін" түсінді. Жұбайлар 1960 жылы Лос-Анджелестен Чикагоға оның бітіру курсын аяқтауы үшін қайтып келгенге дейін біраз уақыт Гринвич-Виллиджде тұрды. Чикаго 1961 жылы Геровицке үйленді. Ол 1962 жылы Көркем өнер бакалавры дәрежесін алып, Phi Beta Kappa қоғамының мүшесі болды. 1963 жылы Геровиц автокөлік апатында қаза тапты, бұл Чикагоны зор қайғыға ұрындырып, бірнеше жыл бойы өзінің кім екенін табудағы дағдарысқа әкелді. Ол 1964 жылы UCLA-дан Көркемсурет магистрі дәрежесін алды. 1968 жылы Чикагодан неге "Литтон орталығында" өткен "Калифорниядағы әйелдер өнері" көрмесіне қатыспағанын сұрады. Ол: "Мен әйел, еврей немесе Калифорниялық деп белгіленген ешқандай топта жұмыстарымды көрсетпеймін. Бір күні бәріміз өскенде, ешқандай белгі болмайды", - деп жауап берді. Чикаго "өмірдің құндылығын бейнелейтін" мұз мүсіндерін жасауға кірісті, бұл оның күйеуінің өліміне байланысты тағы бір мағына берді. 1969 жылы Пасадена өнер мұражайы "эксперименталды" галереяда Чикагоның шар тәрізді акрил пластикалық күмбез мүсіндері мен суреттерінің сериясын көрсетті. Art in America журналы Чикагоның жұмысы тұжырымдамалық өнер қозғалысының алдыңғы қатарында екенін мәлімдеді, ал Los Angeles Times бұл жұмысты "теориялық Нью-Йорк стиліндегі өнердің" ешқандай белгісіз екенін сипаттады. Чикаго сонымен қатар перформанс өнерін тәжірибеге енгізіп, "атмосфера" жасау үшін фейерверктер мен пиротехниканы қолданды, бұл ашық ауада түсті түтін шоғырларын манипуляциялауды қамтыды. Осы кезеңде Чикаго өзінің сексуалдығын өнерінде зерттей бастады. Ол "Пасадена Lifesavers" атты суреттерді жасады, бұл акрил бояуларын плексигласқа жағып салған абстрактілі суреттер сериясы болды. Бұл туындылар түстерді үйлестіріп, пішіндердің "айналуын, еруін, ашылуын, жабылуын, дірілдеуін, қимылдауын, икемделуін" көрсетеді, бұл оның "Мен көп оргазмға ие екенімді" жеке жағдайын білдіреді. Чикаго "Pasadena Lifesavers" еңбегін әйелдердің сексуалдығы мен бейнеленуіне қатысты жұмысындағы маңызды өзгеріс деп бағалады. Галерея иесі Рольф Нельсон оны "Джуди Чикаго" деп атады. Чикаго өзінің есімін заңды түрде өзгерту үшін жаңа күйеуінің қолтаңбасының мақұлдауы қажет екеніне қатты наразы болды.

1970 жылдар

Чикаго – «бірінші буын феминист суретшілерінің» бірі саналады, осы топқа Мэри Бет Эдельсон, Кароли Шнеман және Рейчел Розенталь да кіреді. Олар 1970-ші жылдардың басында Еуропа мен АҚШ-тағы феминистік өнер қозғалысының бір бөлігі болды. 1970 жылы Чикаго Фресно мемлекеттік колледжінде әйелдерге өз жұмыстарында әйелдер көзқарасын білдіруге қажетті дағдыларды үйрету ниетімен толық уақытты оқытуды бастады. Фреснода ол әйелдерден ғана тұратын сынып ашуды жоспарлады және «еркектердің қатысуынан және, демек, күтулерінен» қашу үшін кампустан тыс жерде сабақ өткізуді шешті. 1970 жылдың күзінде Фресно мемлекеттік колледжінде алғашқы әйелдер өнер сабағын оқыды. 1971 жылдың көктемінде ол толық 15 кредиттен тұратын Феминистік өнер бағдарламасына айналды. Бұл – АҚШ-тағы алғашқы феминистік өнер бағдарламасы. Чикагоның Фресно мемлекеттік колледжінде он бес студенті оқыды: Дори Атлантис, Сюзан Буд, Гейл Эскола, Ваналин Грин, Сюзанн Лейси, Кей Ланг, Карен ЛеКок, Ян Лестер, Крис Раш, Джуди Шефер, Генриетта Спаркман, Фейт Уайлдинг, Шоуни Вулленман, Нэнси Юдельман және Шерил Зурлиген. Феминистік өнер бағдарламасы ретінде олар Фресноның орталығындағы 1275 Мейпл даңғылында кампустан тыс студияны жалға алып, жаңартты. Мұнда олар бірлесіп өнермен айналысып, оқу және өмірлік тәжірибелері туралы талқылау топтарын өткізді, бұл олардың өнеріне әсер етті. Барлық студенттер мен Чикаго жалдау ақысы мен материалдарға ай сайын 25 доллардан салады. Кейін Джуди Чикаго мен Мириам Шапиро Калифорния өнер институтында Феминистік өнер бағдарламасын қайта құрды. Чикаго Cal Arts-қа кеткеннен кейін, Фресно мемлекеттік колледжіндегі сабақты 1971 жылдан 1973 жылға дейін Рита Йокой, ал 1973 жылы Джойс Айкен жалғастырды, ол 1992 жылы зейнетке шықты. Чикагоның суреті Мэри Бет Эдельсонның 1972 жылғы «Американың кейбір тірі әйел суретшілері» плакатына енгізілген. Арлин Рейвен және Шила Леврант де Бреттевиллмен бірге Чикаго 1973 жылы Лос-Анджелес әйелдер үйін құрды. Бұл өнер мектебі мен көрме алаңы 1893 жылғы Колумбияның дүниежүзілік көрмесіндегі павильонның есімімен аталған ғимаратта орналасқан. Мұнда «Феминистік студиялық семинар» жұмыс істеді, оны құрылтайшылар «өнер саласындағы әйелдерді оқытудың тәжірибелік бағдарламасы» деп сипаттады. Олар: «Біздің мақсатымыз – өнердің жаңа тұжырымдамасын, жаңа суретші және әйелдердің өмірі, сезімдері мен қажеттіліктеріне негізделген жаңа өнер қауымдастығын дамыту» деп жазды. Осы кезеңде Чикаго көбінесе абстрактілі, геометриялық пішіндері бар спреймен боялған кенептер жасады. Бұл туындылар сол ортаны пайдаланып, «әйелдік» мағынасына көбірек ден қойды. Чикаго Герда Лернердің ықпалына ішкі ден қойды. Чикаго студенттердің әйелдер өнерге көбінесе құралдар мен процестермен таныс еместігіне және өздерін жұмыс істейтін адамдар ретінде көре алмауына байланысты өздерінің шектерін кеңейтуге құлшынбайтынын ойлады. «Феминистік өнер бағдарламасының мақсаты – әйелдерге өздерінің жеке тұлғаларын қайта құруға көмектесу, олардың суретші болуға деген құштарлықтарына сәйкес болу және әйелдер ретінде өздерінің өнерін құруға көмектесу». Оны жасауға бес жыл кетті және шамамен 250 000 доллар жұмсалды. Үстелдің беті тігілген, бейнеленген әйелдің заманының стилі мен техникасы бойынша тігілген. «Мұражай еденіне» көптеген әйелдердің есімдері ойылып жазылған. Жобаны жүзеге асыруға 400-ден астам адам, негізінен әйелдер, өз еріктерімен тігінге, мүсіндер жасауға және процестің басқа да аспектілеріне көмектесті. «The Dinner Party» алғаш рет құрылғанда, ол көшпелі көрме болды. «Гүл» атты коммерциялық емес ұйым бастапқыда сурет салу мен саяхат шығындарын жабу үшін құрылған. Джейн Герхард Джуди Чикагоға және «The Dinner Party» атты кітабын арнады, «The Dinner Party: Judy Chicago and The Power of Popular Feminism, 1970–2007». Көптеген өнер сыншылары, соның ішінде The New York Times басылымынан Хилтон Крамер оның жұмысына риза болмады. Мырза Крамер Чикагоның мақсатты көзқарасы осы туынды арқылы жеткізілмегенін және «әйелдердің қиялына қорқынышты жала жабу сияқты көрінді» деп сезінді. Ол кішкентай ауылға көшіп, жұртшылықтың назарынан қашуды ойлағанын және достары мен таныстары оған поштаны ашу сияқты әкімшілік көмек рөлдерін атқаратынын, ал өзі жобаны құжаттаған «Біздің мұрамызды кестелеу» кітабына кіріскенін айтты. Оның айтуынша, Джуди Чикаго «Егер ер адамдар бала туып, өмір сүре алса, онда таққа отырғызу рәсімі миллиондаған рет бейнеленген болар еді». Инсталляция Жаратылыс туралы айғақтарды қайта қарастырды, онда еркек құдай еркек Адамды әйелдің қатысуынсыз жаратқандығы туралы идеяға ден қойылды. Birth Project-пен қатар, Чикаго 1982 жылы тәуелсіз түрде PowerPlay жобасымен айналыса бастады: ірі масштабты суреттер, сызбалар, қалыпталған қағазды бейнелер және қоладан жасалған бейнелер. Алайда, екі серияның да ортақ ерекшелігі – олардың тақырыптары Батыс өнерінде сирек бейнеленетін мәселелерге арналған. PowerPlay сериясы Чикагоның Италияға жасаған сапарынан шабыттанды, онда ол Батыс өнерлік дәстүрін бейнелейтін Ренессанс суретшілерінің шедеврлерін көрді. Джуди Чикаго өзінің автобиографиялық кітабында: «Мен Ренессанс суреттерін көруге зор ықпал еттім. Олардың монументалдығы мен айқындығы мені масқұрттық пен қаһармандық нүдік дәстүрінде маскулинностьді зерттеуге және оны ірі масштабты майлы бояулар сериясында бейнелеуге жетеледі» деп жазды.

«Бақытсыздықтан басылған/Соқыр жекелік», «Табиғатқа зәр шығару», «Әлемді құртуға жетелеу», «Тапаншаның көлеңкесінде», «Қуатпен деформацияланған» сияқты туындылардың атаулары Чикагоның еркектердің зорлық әрекеттеріне ден қойғанын көрсетеді. Алайда, бет-әлпеттер мен еркек денелерінің жарқын түсті суреттері агрессия мен күшті ғана емес, осалдықты да көрсетеді. Чикагоның күйеуі Дональд Вудман «Woe/Man» туындысы үшін поза берді. Ол «өз шындығына сенді, байқау, тәжірибе және әрине, әйелдерге және әлемге қатысты көптеген еркектердің қаншалықты қиын әрекет ететініне деген ашуынан жұмыс істеді». Феминистік өнер бағдарламасының мақсаты – әйелдерге өздерінің жеке тұлғаларын қайта құруға көмектесу, олардың суретші болуға деген құштарлықтарына сәйкес болу және әйелдер ретінде өздерінің өнерін құруға көмектесу». Оны жасауға бес жыл кетті және шамамен 250 000 доллар жұмсалды. Үстелдің беті тігілген, бейнеленген әйелдің заманының стилі мен техникасы бойынша тігілген. «Мұражай еденіне» көптеген әйелдердің есімдері ойылып жазылған. Жобаны жүзеге асыруға 400-ден астам адам, негізінен әйелдер, өз еріктерімен тігінге, мүсіндер жасауға және процестің басқа да аспектілеріне көмектесті. «The Dinner Party» алғаш рет құрылғанда, ол көшпелі көрме болды. «Гүл» атты коммерциялық емес ұйым бастапқыда сурет салу мен саяхат шығындарын жабу үшін құрылған. Джейн Герхард Джуди Чикагоға және «The Dinner Party» атты кітабын арнады, «The Dinner Party: Judy Chicago and The Power of Popular Feminism, 1970–2007». Көптеген өнер сыншылары, соның ішінде The New York Times басылымынан Хилтон Крамер оның жұмысына риза болмады. Мырза Крамер Чикагоның мақсатты көзқарасы осы туынды арқылы жеткізілмегенін және «әйелдердің қиялына қорқынышты жала жабу сияқты көрінді» деп сезінді. Ол кішкентай ауылға көшіп, жұртшылықтың назарынан қашуды ойлағанын және достары мен таныстары оған поштаны ашу сияқты әкімшілік көмек рөлдерін атқаратынын, ал өзі жобаны құжаттаған «Біздің мұрамызды кестелеу» кітабына кіріскенін айтты. Оның айтуынша, Джуди Чикаго «Егер ер адамдар бала туып, өмір сүре алса, онда таққа отырғызу рәсімі миллиондаған рет бейнеленген болар еді». Инсталляция Жаратылыс туралы айғақтарды қайта қарастырды, онда еркек құдай еркек Адамды әйелдің қатысуынсыз жаратқандығы туралы идеяға ден қойылды. Birth Project-пен қатар, Чикаго 1982 жылы тәуелсіз түрде PowerPlay жобасымен айналыса бастады: ірі масштабты суреттер, сызбалар, қалыпталған қағазды бейнелер және қоладан жасалған бейнелер. Алайда, екі серияның да ортақ ерекшелігі – олардың тақырыптары Батыс өнерінде сирек бейнеленетін мәселелерге арналған. PowerPlay сериясы Чикагоның Италияға жасаған сапарынан шабыттанды, онда ол Батыс өнерлік дәстүрін бейнелейтін Ренессанс суретшілерінің шедеврлерін көрді. Джуди Чикаго өзінің автобиографиялық кітабында: «Мен Ренессанс суреттерін көруге зор ықпал еттім. Олардың монументалдығы мен айқындығы мені масқұрттық пен қаһармандық нүдік дәстүрінде маскулинностьді зерттеуге жетеледі және оны ірі масштабты майлы бояулар сериясында бейнелеуге жетеледі» деп жазды.

«Бақытсыздықтан басылған/Соқыр жекелік», «Табиғатқа зәр шығару», «Әлемді құртуға жетелеу», «Тапаншаның көлеңкесінде», «Қуатпен деформацияланған» сияқты туындылардың атаулары Чикагоның еркектердің зорлық әрекеттеріне ден қойғанын көрсетеді. Алайда, бет-әлпеттер мен еркек денелерінің жарқын түсті суреттері агрессия мен күшті ғана емес, осалдықты да көрсетеді. Чикагоның күйеуі Дональд Вудман «Woe/Man» туындысы үшін поза берді. Ол «өз шындығына сенді, байқау, тәжірибе және әрине, әйелдерге және әлемге қатысты көптеген еркектердің қаншалықты қиын әрекет ететініне деген ашуынан жұмыс істеді».

Холокост жобасы

1980 жылдардың ортасында Чикагоның қызығушылығы "әйелдер жеке басын анықтау мәселесінен асып, Холокост аясында ерлердің күші мен әлсіздігін зерттеуге" ауысты. Чикагодағы Холокост жобасы: қараңғылықтан жарыққа (1985–93).

Чикаго Холокостты құрбандыққа ұшырау, қанау, әділетсіздік және адамның қатыгездігін зерттеу үшін бір линза ретінде пайдаланды. Келесі алты жылда Чикаго концлагерьтердегі құрбандардың тағдырын зерттейтін туындылар жасады. 1996 жылы Чикаго мен Вудман Нью-Мексико штатындағы Белендегі тарихи теміржол қонақ үйіне көшіп келді, Вудман оны үш жыл бойы үйге айналдырды. Сондай-ақ, Рассел Сейдж колледжінде оқыды. 2008 жылы ол Әйелдер тарихы айлығында Ұлттық Әйелдер тарихы жобасының құрметті тұлғасы атанды. Вудманмен 25 жылдық тойын мерекелеу үшін 2010 жылы ол Жаңару Кетубасын жасады. Чикаго сонымен қатар феминистік өнерді оқыту материалдарының жинағын Пенсильвания мемлекеттік университетіне сыйға тартты. 2012 жылы Чикаго Ұлыбританияда екі жеке көрме өткізді, бірі Лондон қаласында, екіншісі Ливерпульде. 2018 жылы ол «Әйелдер өнерінің революциясы» фильміне сұхбат берді. 2018 жылы Глория Стейнменмен сұхбаттасқанда Чикаго өзінің «суретші ретіндегі мақсаты» әйелдердің тәжірибесін әмбебаптыққа жеткізетін бейнелер жасау екенін, ал еркектердің көзі арқылы әр нәрсені үйренуден гөрі осы тәжірибе арқылы жаңа білім алу екенін айтты. 2021 жылы ол Ұлттық Әйелдер Даңқы залына енгізілді. 2021 жылы Сан-Францискодағы Де Янг мұражайында «Джуди Чикаго: Ретроспектива» атты ірі ретроспективалық көрме өтті, бұл Джуди Чикагоның алғашқы ретроспективасы болды. 2022 жылы Чикаго Надя Толоконниковамен бірлесіп, оның «Егер әйелдер әлемді басқарар болса не болар еді?» сериясын блокчейн технологиясын қолдана отырып, қатысушылық өнер жобасына айналдырды, мақсаты гендерлік құқықтарға арналған Web3 қауымдастығын құру. Чикаго өзін үнемі жетілдіруге тырысады, өнерінің жаңа бағыттарын зерттейді; карьерасының басында ол әуемен бояуды үйрену үшін автомобиль кузовын жөндеу мектебіне барды және шыныны қоса алғанда, әртүрлі медиаларды пайдаланатын тәжірибесін кеңейтті. Чикагоның өнер туындылары бірнеше мұражайлардың тұрақты коллекцияларында сақталады, олардың ішінде Британ мұражайы, Бруклин мұражайы, Гетти тресті, Лос-Анджелес округінің өнер мұражайы, Нью-Мексико өнер мұражайы, Ұлттық өнер галереясы, Ұлттық Әйелдер мұражайы, Пенсильвания көркем өнер академиясы және Сан-Францисконың заманауи өнер мұражайы бар. Оның мұрағаттары Радклифф колледжіндегі Шлезингер кітапханасында, ал әйелдер тарихы мен мәдениетіне арналған кітаптардың жинағы Нью-Мексико университетінің кітапханасында сақталады.

Стилі мен жұмысы

Чикаго 1970-жылдардың басындағы феминистік қозғалыстың назарында болған "қарапайым" әйелден шабыттанды. Бұл шабыт оның жұмысына, әсіресе "The Dinner Party" туындысына сіңіп, текстильдік жұмыс пен қолөнерге, көбінесе әйелдермен байланыстырылатын өнер түрлеріне деген қызығушылықты күшейтті. Чикаго өзін "еркек өнерінде" тәлімдейтін болды, автокөлік құрастыру, қайық жасау және пиротехника курстарына қатысты. Автокөлік құрастыру арқылы ол спреймен бояу техникасын және түстер мен беттерді кез келген материалға үйлестіру дағдысын меңгерді, бұл оның кейінгі туындыларының айрықша белгісіне айналды. Қайық жасаудан алған білімі мүсін жасау жұмысында қолданылды, ал пиротехниканы өнерлеу кешкілері үшін фейерверк жасауға пайдаланды. Осы дағдылар Чикагоға мүсіндеріне шыны талшығы мен металл қосуға мүмкіндік берді, соңында ол Мим Силинскийден порцелинмен сурет салу өнерін үйренді, ол "The Dinner Party" туындыларын жасау үшін қолданылды. Чикаго өзінің суретші құралдарына боялған шыны өнерін де қосты, оны "Холокост жобасы" үшін пайдаланды. 2003 жылдан бері Чикаго шынымен жұмыс істеп келеді.

Гүл арқылы

1978 жылы Чикаго Through the Flower коммерциялық емес феминистік өнер ұйымын құрды. Ұйымның мақсаты – өнердің маңыздылығы және оны әйелдердің жетістіктерін көрсету үшін қалай пайдалануға болатыны туралы жұртшылықты хабардар ету. Through the Flower Чикагоның туындыларының сақтаушысы ретінде де қызмет етеді, ол Бруклин мұражайында тұрақты орын тапқанға дейін The Dinner Party-ді сақтаумен айналысты. Ұйым феминистік өнер идеялары мен педагогикасы бойынша білім беруге арналған «тірі оқу бағдарламасы» ретінде танылатын The Dinner Party Curriculum-ды да ұстады. Оқу бағдарламасының онлайн бөлігі 2011 жылы Пенсильвания мемлекеттік университетіне сыйға тартылды. Осы сананың артуы қоғамның әйелдерді ерлермен салыстырғанда кәсіби суретшілер ретінде мойындамағанын түсінгенде жалғасты. Бұған ашуланған Чикаго бұл энергияны жеке және ұстаз ретінде феминистік құндылықтарын нығайтуға жұмсады. Көптеген ұстаздар сабақтарын техникаға, бейнелеу формаларына және түске негіздегенімен, Чикагоның оқытуының негізі – өнердің мазмұны мен әлеуметтік маңызы, әсіресе феминизм саласында болды. Чикаго көп жылдар бойы ерлер басымдығын көрген өнер қауымдастығында оқығандықтан, ол өнерді зерттеу, әлеуметтік немесе саяси көзқарастар және/немесе тәжірибе негізінде бағалады. Ол студенттерінің әйелдік болмысын құрбан етусіз өнер саласында өсуін қалады. Чикаго әйелдерге қатысты мазмұнды, мысалы, етеккір мен бала тууды, «жеке – саяси» тұрғысынан өнерге ынталандыратын мұғалімнің рөлін бағалайтын өнер білімінде әдістеме әзірледі. Чикаго мұғалімді оқушыларды белсенді тыңдау арқылы мазмұнды іздеуге және оны өнерге аударуға бағыттап, жеңілдетуші ретінде қолдайды. Ол өзінің оқыту әдістемесін «қатысушылық өнер педагогикасы» деп атайды. Феминистік өнер бағдарламасы мен Womanhouse-та жасалған өнер әйелдердің өміріне қатысты, әртүрлі қоғамдық және өнер әлемінде табу тақырыптарға жаңа перспективалар мен мазмұн әкелді. 1970 жылы Чикаго Калифорния мемлекеттік университетінде Феминистік өнер бағдарламасын құрды, Фресно, және студенттердің өнер көрмелерімен аяқталатын басқа да оқыту жобаларын жүзеге асырды, мысалы, Мириам Шапиромен бірге CalArts-та Womanhouse, 1999 жылы Индиана университетінде SINsation, 2000 жылы Дьюк университетінде Теориядан тәжірибеге: Анықтау саяхаты, 2002 жылы Батыс Кентукки университетінде Джуди Чикаго мен Дональд Вудманмен Кентукки жобасы, 2004 жылы Калифорния политехникалық мемлекеттік университетінде және Помона өнер колониясында Болашақты көру, 2005 жылы Вандербильт университетінде Эвок/Инвок/Провок. Джуди Чикагоның оқыту жобаларына қатысқан бірнеше студенттер, соның ішінде Сюзанн Лейси, Фейт Уайлидинг және Нэнси Юдельман сәтті суретшілер болып табылады. 2000-жылдардың басында Чикаго өзінің оқыту стилін үш бөлікке бөлді: дайындық, процесс және өнер жасау.

Чикагоның кітаптары

"Кешкі ас" – мұрамыздың символы. Гарден-Сити, Нью-Йорк: Anchor Press/Doubleday (1979). Сьюзан Хиллмен бірге. Мұрамызды тігістермен бейнелеу: "Кешкі ас" тоқыма өнері. Гарден-Сити, Нью-Йорк: Anchor Press/Doubleday (1980). "Туу жобасы". Нью-Йорк: Doubleday (1985). Гүлденуден тыс: Феминист суретшінің өмірбаяндық әңгімесі. Нью-Йорк: Penguin (1997). Мысық қаласы: Сағаттар кітабы. Нью-Йорк: Harper Design (2005). Гүл арқылы: Әйел суретші ретіндегі күресім. Линкольн: Authors Choice Press (2006). Франсис Борзелломен бірге. Фрида Кало: Жүзбе-жүз. Нью-Йорк: Prestel USA (2010). Институционалдық уақыт: Студиялық өнер білімінің сындығы. Нью-Йорк: The Monacelli Press (2014). Гүлдену: Джуди Чикагоның өмірбаяндық әңгімесі. Thames & Hudson USA (2021).

Пайдаланған дереккөздер

Блох, Авитал және Лаури Уманский (ред.). Ұстау мүмкін емес: 1960 жылдардағы әйелдер мен мәдениет. Нью-Йорк: NYU Press (2005). Фелдер, Дебора Г. және Диана Розен. Әлемді өзгерткен елу еврей әйелi. Юкка аңғары: Citadel (2005). Льюис, Ричард Л. және Сюзан Ингаллс Льюис. Өнердің күші. Флоренция: Wadsworth (2008). Уайлдер, Вики Д. Томпсон және Люси Р. Липпард. Джуди Чикаго: Сынақтар мен құрметтер. Таллахасси: Флорида мемлекеттік университетінің Көркем өнер мұражайы (1999). .