Кіріспе
Өнер әлеміндегі сексизм мен расизмге қарсы күрескен белсенділер. Guerrilla Girls – феминист, әйел суретшілердің анонимді тобы, олар өнер әлеміндегі сексизм мен расизмге қарсы күреске арналған. Топ 1985 жылы Нью-Йоркте құрылды, бұл өткен жылы Қазіргі заманғы өнер мұражайына қарсы ұйымдастырылған пикеттен кейін пайда болды. Топтың жұмысының басты мақсаты – өнер қауымдастығының және жалпы қоғамның назарына гендерлік және нәсілдік теңсіздік мәселелерін жеткізу. Guerrilla Girls плакаттар, кітаптар, билбордтар, лекциялар, сұхбаттар, қоғамдық шаралар мен интернеттегі акциялар арқылы мәдениетті өзгертуге тырысып, теңсіздіктерді, кемсітушілікті және сыбайлас жемқорлықты (мұражайлардағы мүдделер қақтығысы да осыған жатады) әшкерелейді. Олар өздерінің маңызды хабарларын қызықты ету үшін жұмыстарында көбінесе юмор қолданады. Guerrilla Girls өздерінің «геррильдік» тактикаларымен, атап айтқанда плакаттар ілу немесе күтпеген көрмелер ұйымдастыру сияқты әрекеттерімен танымал.
Guerrilla Girls is an anonymous group of feminist, female artists devoted to fighting sexism and racism within the art world. The group formed in New York City in 1985, born out of a picket against the Museum of Modern Art the previous year. The core of the group's work is bringing gender and racial inequality into focus within the greater arts community and society at large. The Guerrilla Girls employ culture jamming in the form of posters, books, billboards, lectures, interviews, public appearances and internet interventions to expose disparities, discrimination, and corruption (the latter includes conflicts of interest within museums). They also often use humor in their work to make their serious messages engaging. The Guerrilla Girls are known for their "guerrilla" tactics, hence their name, such as hanging up posters or staging surprise exhibitions.
Тарих
Қазіргі заманғы өнер қозғалысының шарықталу кезінде, 20 ғасырдың соңында, көптеген белгілі галереяларда әйел суретшілер мен кураторлардың лайықты өкілдігі болмады. Музейлер көбінесе ақ нәсілді ер адамдардан құралған элиталардың жеке қаржыландыруымен қамтамасыз етілді, демек, мұражайлар өнерді емес, билік құрылымдарын көрсететін. Тарихи тұрғыдан алғанда, Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайы, басқа ірі мұражайлар сияқты, директорлар кеңесінде толығымен еркектерден немесе басым көпшілігі еркектерден тұрды. Онда әйел суретшілердің туындылары аз болса, әйел бейнесіндегі суреттер көптеп кездесті. Guerrilla Girls тобы 1985 жылы заманауи өнер әлеміндегі гендерлік теңсіздікті әшкерелеу мақсатымен құрылды. Бастапқыда, ол тұрақты ұйым болуды жоспарламаған. Оның 6 мамырдағы алғашқы баспасөз хабарламасында «алдағы апталар мен маусымдағы науқан» туралы мәлімдеме жасалды. Фрида Калоның айтуынша, барлығы 65 мүше болған. Жаңадан жаңартылған және кеңейтілген MoMA ғимаратын ашып, бұл көрме 17 елден ең маңызды суретшілер мен мүсіншілердің туындыларын көрсетуді мақсат етті. Алайда, түрлі-түсті терілі суретшілердің үлесі одан да аз болды (бір мәлімет бойынша сегіз адам), және олардың ешқайсысы әйел болған жоқ. Көрменің кураторы Кинастон МакШайнның сөздері сол дәуірдегі өнер әлеміндегі гендерлік көзқарастың айқындылығын көрсетеді: «Кинастон МакШайн шоуға қатыспаған кез келген суретші өзінің мансабын қайта қарауы керек деді». Дегенмен, бұл цитаталардың МакШайнның Нью-Йорк Таймс газетіне көрме ашылмас бұрын берген сұхбатынан алынғаны айтылады: «Менің ойымша, кейбір адамдар бұл көрмеде болмаудан пайда көруі мүмкін». Ол былай деді: «Олар өз жұмыстарын жаңаша қарастыруға мәжбүр болады».
Маска туралы сұраққа қыздар: «Біз горилла емес, геррилла едік. Бастапқыда баспасөз фотосуреттерді талап етті. Бізге жасырыну қажет болды. Маскамыз қалай пайда болғанын ешкім нақты білмейді, бірақ бір әңгімеде ерте кездескен кезде, жазбада қате жіберген қыз «геррилла» дегеннің орнына «горилла» деп жазған. Бұл - ойлы қателік болды. Осылайша біздің «маскалық ерекшелігіміз» пайда болды». Interview журналымен сұхбатта Guerrilla Girls: «Анонимді сөз бостандығы Конституциямен қорғалады. Маска киген кезде аузыңнан не шығатынын білсең, таң қалар едің» деді. Құрылғаннан кейін бір жыл өткен соң, топ өнер әлеміндегі расизм мәселесіне де назар аудара бастады, соның нәтижесінде түрлі-түсті суретшілер тартылды. Топтың ең басты жетістігі – диалогты жандандыру және өнердегі сексизм мен расизм мәселелеріне ұлттық және халықаралық деңгейде назар аудару болып табылады.
Әсерлер
1970-ші жылдардағы көптеген феминист суретшілер әйел суретшілердің шынайы және түбегейлі түрленген өнер тудыра алатынына сенуге батылдық танытып, қалыптасқан визуалды парадигманы бұзуға тырысты. Алғашқы феминисттік сыншы Люси Липпард 1974 жылы әйелдерге арналған көрме ұйымдастырды, бұл көптеген адамдардың терең кемшілік деп санайтын, әйелдерді басым өнер жүйесіне жай ғана сіңіруге бағытталған тәсілге тиімді қарсылық білдірді. 1970-ші жылдардағы әйелдер қозғалысының ықпалымен "Геррилья қыздары" жаңа стратегияларды әзірлеуге бел буды. Ең қызықтысы, олар 1970-ші жылдардағы пикеттер мен шерулер сияқты құралдардың тиімсіз екенін түсінді, өйткені Мұрағат 200 әйелден тұратын Өнер үшін әйелдер лигасының наразылығын оңай назардан тыс қалдырды. "Жас ұрпақ әйелдеріне ұнату үшін жаңа бейне мен жаңа тіл керек болды", - деп еске алады "Любовь Попова" деген атпен танылатын "Геррилья қыздарының" негізін қалаушылардың бірі. "Геррилья қыздары" 1970-ші жылдардағы феминистік қозғалыстардың еркектерді жек көретін, аналыққа қарсы, қатал және қызықсыз көзқарастарды жеңетін балама тәсіл іздеді. "Геррилья қыздарының" жобалары (көбінесе плакаттар) көптеген әлеуметтік тақырыптарға қатысты байқаулар, алаңдаушылықтар мен идеалдарды білдіреді. Олардың өнері әрқашан фактілерге негізделген және "weenie counts" сияқты деректерді жинаудың бірегей тәсілдерімен толықтырылған. Плакаттарын көбірек қызықтырып, назар аудару үшін "Геррилья қыздары" фактілерді күлкілі суреттермен үйлестіреді – бұл сөз өнерінің бір түрі. "Геррилья қыздары" Нью-Йорк қаласының айналасына астықпен желімделген үгіт-насихат плакаттарымен танымал болғанымен, топ қоғамдық тапсырыстар мен жабық көрмелерден де ләззат алды. Манхэттеннің орталық ауданында плакаттарды орналастырумен қатар, олар түрлі шараларда өздерінің дизайнына негізделген мыңдаған кішкентай жарнамалық парақтарды таратты. Олардың туындылары "Расизм мен сексизм енді сәнге келмегенде, сіздің өнер жинағыңыз қаншалықты құнды болады?" сияқты күрес сөздерімен ерекшеленеді. Бұл портфолиодағы ерекшелік – нәзік қызғылт қағазға қолмен жазылған үлкен хат. Өте дөңгелек, әдемі жазу, маңдайында қара гүлмен безендірілген, әйелдік символы, "Геррилья қыздарының" белгілі сарказмын көрсетеді. "Геррилья қыздары" бұл плакатты АҚШ-тың белгілі өнер коллекционерлеріне жіберіп, олардың әйел суретшілердің қаншалықты аз туындыларына ие екенін көрсетті. Бұл әйелдіктің пародиісі, әйелдер тіпті ауыр шағымдарын білдіргенде де, оны әлеуметтік жағынан қабылданған "жақсы" тәсілмен жасауы керек деген күтілімге бағытталған. "Біз сіздің бұл жағдайға қатты өкініп жүргеніңізді білеміз" деген сөздер қабылдаушының сезімдеріне үндеу жасайды. Бұл туынды әйел суретшілердің қаншалықты қиындыққа тап болатынына, оларды тану және қадірлеу үшін қаншалықты күш жұмсауы керектігіне түсініктеме береді. Әйелдер үнемі белгілі бір тәсілмен әрекет етуі керек, ал бұл басып шығару бүкіл әлемдегі әйелдердің биліктегі ер адамдардың көзінде танылуының қаншалықты күрделі екенін көрсетеді. Кейіннен топ оны басқа тілдерге аударып, АҚШ-тан тыс коллекционерлерге жіберді. Плакаттар әдепсіз болды; олар есімдерді атады және статистиканы басып шығарды (әдетте, олардың дереккөздерін төменгі жағында келтіреді, осылайша оларды жоққа шығару қиын болды). Олар адамдарды ұятқа келтірді. Басқаша айтқанда, олар жұмыс істеді. "Геррилья қыздарының" алғашқы түсті плакаты, топтың ең танымал бейнесі болып қала береді, 1989 жылғы Метрополитен мұражайының плакаты, ол топтың алғашқы "weenie count" деректерін пайдаланды. Қазіргі заманғы өнер бөлімдерінде саналған жалаңаш әйелдердің көп санына жауап ретінде плакат саркастически сұрайды: "Метрополитенге кіру үшін әйелдер жалаңаш болуы керек пе?". Мәтіннің жанында Жан-Огюст Доминик Ингрестің "Гранде Одалиск" (1814, Лувр мұражайы) картинасының суреті бейнеленген. "Геррилья қыздары" Ингрестің жалаңаш бейнесінің басына горилла маскасын кигізді, бұл батыс өнеріндегі ең танымал әйелдердің бірі. Нью-Йорк қоғамдық өнер қоры топтан тапсырыс алған жарнама тақтасы үшін "Геррилья қыздарының" Метрополитен мұражайының плакатын қабылдамады. Бейнесін өзгертудің орнына топ MTA-дан жарнамалық орын сатып алды, ал плакат Нью-Йорк қаласындағы автобустарда төменгі Манхэттенді аралап өтті, MTA келісімшартты жаңартудан бас тартқанға дейін (көрініп тұрғандай, олар желдеткіш тұтқасы фалликалық көрінеді деп ойлады). Мэри Берд өзінің 2018 жылғы "Civilisations: How Do We Look" атты кітабында Праксителдің алғашқы әйел мүсінін – Книдос Афродитасын жасау үшін грек ежелгі дәуірінде ғасырлар қажет болғанын жазады. 1990 жылы топ "Мона Лиза" бейнесін көрсететін жарнама тақтасын жасады, ол Нью-Йорк қаласының қоғамдық өнер қорының қолдауымен Уэст-Сайд тас жолының бойында орналастырылды. Стікерлер де топты білдіретін танымал визиткаға айналды. "Геррилья қыздары" жаңадан ашылған Гуггенхайм мұражайының Сохо бөлімінің әбдендеріне кіріп, әйелдердің теңсіздігіне қатысты стикерлерді қабырғаларға жабыстырды. Өнер әлеміндегі сексизмді зерттеу және әшкерелеумен қатар, "Геррилья қыздары" көптеген ұйымдар мен институттардан тапсырыстар алды, мысалы, The Nation (2001), Fundación Bilbao Arte (2002), Istanbul Modern (2006) және Witte de With Contemporary Art Center (2007). Олар Amnesty International ұйымымен де серіктестік құрды, ұйымның "Адамды қорғау" бастамасы аясындағы көрмеге туындыларын ұсынды. Олар "!Women Art Revolution" фильміне сұхбат берді. 1987 жылы "Геррилья қыздары" "Геррилья қыздары жауап береді" атты портфолиода отыз плакат жариялады. Олардың бірі, "Біз ақ нан сатамыз", олардың фокусын кеңейтуге, өнер әлеміндегі нәсілдік дискриминация мәселесін қарастыруға және тікелей, саяси араласулар жасауға арналған плакат болды. Оның медиасы, қағазға экранды басып шығару, "Біз ақ нан сатамыз" сөздері мен галереяларда көрсетілген ақ ер адамдар суретшілерінің тізімімен бірге ақ нанның үстіне басылған. 2005 жылдан бері "Геррилья қыздары" халықаралық институттар үшін арнайы жобаларды жасауға шақырылып келеді, кейде оларды сынаған институттар үшін де. Цензурадан сақтану үшін оларға қиындық тудыратын ұсыныстарды мұқият қарастырады, өйткені институттарды жақсартудың бір жолы – оларды іштен сынау. 2006 жылғы "Түрік әйел суретшілерінің болашағы Геррилья қыздарының көзімен" плакаты, Istanbul Modern тапсырысымен жасалған, Түркиядағы әйел суретшілердің жағдайы Еуропаның қалған бөлігінен жақсы екенін көрсетті. 2007 жылы The Washington Post "National Mall-дағы қорқыныш!" атты бір беттік газет бетін жариялады, ол Вашингтон, округ Колумбиядағы салық төлеушілердің ақшасына қолдау көрсетілетін мұражайлар арасындағы әртүрліліктің жоқтығына шабуыл жасады. 2007 жылғы ART ATHINA кезінде "Геррилья қыздары" кіреберіс фасадына грек тілінде "Қымбат өнер коллекционері" деген сөзді проекциялады. 2015 жылы олар "Қымбат өнер коллекционері" анимациясын мұражай фасадына проекциялады, жұмысшыларына лайықты жалақы төлемейтін коллекционерлерді сынады. École Polytechnique қырғынының 20 жылдығын еске алу үшін Квебек университеті олардың "Troubler Le Repos (Тыныштықты бұзу)" плакатын тапсырыс берді, ондағы мәтін ежелгі Грециядан Раш Лимбоға дейінгі әйелдерге қарсы жек көру сөздеріне қатысты. 2009 жылы олар "Мен феминист емеспін, бірақ егер мен болсам, мен неге шағымданар едім" атты интерактивті граффити қабырғасын іске қосты, бұл өзін феминист деп санамайтын әйелдерге гендерлік мәселелерді атауға мүмкіндік береді, белсенді қатысу олардың көзқарасын кеңейтеді деп үміттенеді. 2012 жылы бұл Краковтың Art Boom фестиваліне сапарлады. 2011 жылы Чикаго Колумбия колледжінің Glass Curtain Gallery және Әйелдер мен гендерді зерттеу институты "Геррилья қыздарының" Чикаго мұражайларына жасаған алғашқы саршыласын тапсырыс берді. Нәтижесінде "Chicago Museums [Геррилья қыздары мұражайларға: Гендерді қайта тағайындау уақыты!]" атты туынды Чикаго өнер институты мен заманауи өнер мұражайының заманауи өнер коллекцияларындағы гендерлік теңсіздікті сынады. 2012 жылы жарнамалық жүк көлігі...
The Guerrilla Girls' projects (mostly posters at first) express observations, concerns, and ideals regarding numerous social topics. Their art has always been fact driven, and informed by the group's unique approach to data collection, such as "weenie counts." To be more inclusive and to make their posters more eye catching, the Guerrilla Girls tend to pair facts with humorous images – a form of word art. Although the Guerrilla Girls gained fame for wheat pasting provocative campaign posters around New York City, the group has also enjoyed public commissions and indoor exhibitions. In addition to posting posters around downtown Manhattan, they passed out thousands of small handbills based on their designs at various events. Their pieces are also notable for their use of combative statements such as "When racism and sexism are no longer fashionable, what will your art collection be worth?" This print is unusual in the portfolio in that it takes the form of an enlarged handwritten letter on baby pink paper. The extremely rounded cursive script crowned with a frowning flower exudes femininity, symbolizing the biting sarcasm for which the Guerrilla Girls were known. The Guerrilla Girls sent this poster to well known art collectors across the United States, pointing out how few works they owned by women artists. This send up of femininity is aimed at the expectation that, even when presenting a serious complaint, women should do so in a socially acceptable 'nice' way. "We know that you feel terrible about this" appeals to the feelings of the recipient. This piece was a commentary on how hard it is for female artists, and what lengths they must go through in order to be recognized and taken seriously. Women are constantly expected to perform a certain way and this print is the embodiment of how tumultuous it is for women all around the world to be recognized in the eyes of men with power. The group later transcribed it into other languages and sent it to collectors outside the U. S. A practical joke with serious implications, this poster is now (somewhat ironically) a collector's item. The posters were rude; they named names and they printed statistics (and almost always cited the source of those statistics at the bottom, making them difficult to dismiss). They embarrassed people. In other words, they worked. The Guerrilla Girls' first color poster, which remains the group's most iconic image, is the 1989 Metropolitan Museum poster, which used data from the group's first "weenie count". In response to the overwhelming number of female nudes counted in the modern art sections, the poster asks, sarcastically, "Do women have to be naked to get into the Met. Museum?". Next to the text is an image of Jean Auguste Dominique Ingres's painting Grande Odalisque (1814, Louvre Museum). The Guerrilla Girls placed a gorilla mask over the head of Ingres' nude, which is one of the most famous female nudes in Western art. The New York Public Art Fund had rejected the Guerrilla Girls' Metropolitan Museum poster for a billboard they had commissioned from the group. Rather than change the image, the group bought advertising space from the MTA, and the poster traversed lower Manhattan on New York City buses, until the MTA declined to renew their contract (evidently because they thought the fan handle looked phallic). and Mary Beard writes in her 2018 book, Civilisations: How Do We Look, that it took centuries in Greek antiquity until Praxiteles created the first female nude, Aphrodite of Knidos. In 1990, the group designed a billboard featuring the Mona Lisa that was placed along the West Side Highway supported by the New York City Public Art Fund. Stickers also became a popular calling cards representative of the group. The Guerrilla Girls infiltrated the bathrooms of the newly opened Guggenheim Museum SoHo, placing stickers regarding female inequality on the walls. In addition to researching and exposing sexism in the art world, the Guerrilla Girls have received commissions from numerous organizations and institutions, such as The Nation (2001), Fundación Bilbao Arte (2002), Istanbul Modern (2006) and Witte de With Center for Contemporary Art (2007). They have also partnered with Amnesty International, contributing pieces to a show under the organization's "Protect the Human" initiative. They were interviewed for the film !Women Art Revolution. In 1987, the Guerrilla Girls published thirty posters in a portfolio entitled Guerrilla Girls Talk Back. One specifically, We Sell White Bread, was a poster made to gradually widen their focus, tackling issues of racial discrimination in the art world and also making more direct, politicized interventions. Its medium, screen print on paper, has the words "We Sell White Bread" and are stamped on a slice of white bread alongside a list of ingredients that includes the white male artists whose work is on display at the galleries. Since 2005, the Guerrilla Girls have been invited to produce special projects for international institutions, sometimes for the very institutions, they have criticized. Offers that pose a dilemma are carefully considered, so as to avoid censure since one way to improve institutions is to criticize them from inside. Their 2006 poster The Future for Turkish Women Artists as Revealed by the Guerrilla Girls, commissioned by İstanbul Modern, demonstrated that the status of women artists in Turkey was better than in the rest of Europe. In 2007, The Washington Post published their "Horror on the National Mall! ", a one page newspaper spread attacking the absence of diversity among tax payer supported museums on the Mall in Washington, DC. During the 2007 ART ATHINA, the Guerrilla Girls projected "Dear Art Collector" in Greek onto the entrance's façade. In 2015, they projected their "Dear Art Collector" animation onto a museum façade, taking on collectors who fail to pay employees a living wage. To commemorate the 20th Anniversary of the École Polytechnique massacre, the University of Quebec commissioned their Troubler Le Repos (Disturbing The Peace) poster, whose texts addressed anti women hate speech since Ancient Greece to Rush Limbaugh. In 2009, they launched I'm not a feminist, but If I were this is what I'd complain about , an interactive graffiti wall that enables women who don't see themselves as feminists the means to target gender issues with the hope that active participation will broaden their perspectives. In 2012, this traveled to Krakòw's Art Boom Festival. In 2011, Columbia College Chicago's Glass Curtain Gallery and Institute for Women and Gender in the Arts and Media commissioned the first Guerrilla Girls survey of Chicago museums. The resulting banner entitled Chicago Museums [Guerrilla Girls to Museums: Time for Gender Reassignment!] critiqued gender disparity in the contemporary art collections of the Art Institute of Chicago and the Museum of Contemporary Art. In 2012, an advertising truck towed Do women Have To Be Naked To Get into Boston Museums? around Boston. Invited by Yoko Ono to participate in the 2013 Meltdown Festival, the Guerrilla Girls updated their 2003 Estrogen Bomb poster, which had premiered in The Village Voice in 2003. During Winter 2016, they participated in "Twin City Takeover", art exhibitions and art projects organized by a consortium of local art organizations sited around Minneapolis and St. Paul. In 1996 Guerrilla Girls came out with Planet Pussy in Monkey Business issue #4 in November 1996. This was a work about feminism and was published by Sike Burmeister and Sabine Schmidt.
Кино әлемі
Әйел режиссерлердің жетіспеушілігіне наразылық білдіру үшін "Геррилла қыздары" 2001 жылы Санденс кинофестивалі кезінде стикерлер таратты. "The Nation" журналы оларды "Феминизмнің тууы", "Әйел режиссерлерді босату" тақырыбындағы баяндама жасауға шақырды. 2015 жылғы Рейкьявик өнер фестивалінде "Геррилла қыздары" "Ұлттық кино викторинасы" билбордын көрсетті, ол Исландияның мемлекеттік және жеке секторларында әйелдердің маңызды рөл атқаратынына қарамастан, фильмдерге бөлінетін ұлттық қаржыландырудың 87% ерлерге берілетінін сынады. 2016 жылғы #Oscarssowhite науқанына байланысты "Геррилла қыздары" аталған билбордтарды жаңартып, оларды Миннеаполис қаласының орталық көшелерінде "Егіз қалаларды басып алу" акциясы аясында ұсынды. 2023 жылы "Геррилла қыздары" "XXI ғасырдағы өнер" американдық ағымдық сериалының 11-ші маусымындағы "Білімнің денелері" атты эпизодында пайда болды, онда олар жаңа туындыларын таныстырды.
Саясат және әлеуметтік мәселелер
Геральдік қыздардың өнер әлеміне бағытталған наразылық өнері олардың ең танымал жұмысы болып қала бергенімен, топ өмір бойында саясаткерлерді, әсіресе консервативті республикашылдарды мақсат тұтып келді. Сынға ұшырағандардың қатарында Джордж Буш, Ньют Гингрич және соңғы кезде Мишель Бахман болды. 1991 жылы суретшілер мен үйсіздердің бірлестігі оларды үйсіз әйелдермен бірге жұмыс істеуге шақырды. Олар үйсіздік және Бірінші шығанақ соғысына жауап ретінде плакаттар жасады. 1992 және 1994 жылдар аралығында "Геральдік қыздардың" плакаттары 1992 жылғы президенттік сайлауға, репродуктивтік құқықтарға (1992 жылы Вашингтонда өткен шеру үшін жасалған), гомосексуалдар мен лесбиянкалардың құқықтарына және 1992 жылғы Лос-Анджелес көтерілісіне арналды. 2012 жылғы сайлау кезінде олар "Тіпті Мишель Бахман да осылай ойлайды" деген плакатты футбол стадионының жанындағы билбордқа орналастырып, оның бір жынысты некелерге тыйым салу, сайлаушылардың жеке куәлігін тексеруді міндеттеу және штат бойынша сайлаушылардың жеке куәлігін жасауға қаражат жұмсау жоспарларын жариялады. Олардың 2013 жылғы плакаттары Отандық қауіпсіздік ескерту жүйесі және Арнольд Шварценеггердің губернаторлық науқаны туралы талқылады. 2016 жылы Геральдік қыздар "Президент Трамп жаңа естелік айларын жариялады" атты науқанды стикерлер мен плакаттар түрінде бастады, оларды Лос-Анджелесте және Нью-Йорктегі Әйелдер шеруі кезінде, сондай-ақ Уитни өнер мұражайындағы J20 іс-шарасында және MoMA-дағы Fire Fink наразылығында таратты.
Жұмыс: басылымдар мен тауарлар
Көркемөнер әлеміндегі теңсіздікті ашып көрсету үшін "Геррилья қыздары" көптеген кітаптар жариялады. 1995 жылы олар өзінің алғашқы кітабын – 50 туындыдан тұратын жинақ және авторлық сұхбатты шығарды. 1998 жылы олар "The Guerrilla Girls Bedside Companion to the History of Western Art" атты комикс кітабын жариялады, ол 82 000 дана сатылып, өнер тарихындағы ерлердің басымдығының бірнеше әйел суретшінің мансабын қалай шектегенін зерттейді. 2003 жылы олар "Беделді стереотиптер: төрден қабірге дейін" атты кішігірім, ашық каталогты шығарды. "Әкесінің қызы", "Қасыңдағы қыз", "Ақымақ сары қыз" және "Жаман/Бал бұзушы" сияқты мәдени клишелердің қысқаша тарихын ұсына отырып, олардың әрқайсысына "Геррилья қыздарынан ерекше көзқарас: нақты деректер мен тартымды графика" берілген. Олардың 2004 жылғы "Геррилья қыздарының музейлік оқу кітабы" (2012 жылы қайта басылды) балаларға арналған музейлік оқу кітаптарын пародизациялайды. Бұл кітап балаларға мұражайларды бағалау және сынға алу жолдарын үйрету мақсадында жазылған, мұражай мәдениеті мен ірі коллекциялардың мәселелі жақтарын ашатын жаттығулар ұсынады. 2009 жылы олар "Истерия тарихы: ежелгі заманнан бүгінгі күнге дейін қалай емделді" тарихын жазды. Мишель Дидье оны 2016 жылы жариялады.
Ұсыныстар
1985 жылдан бері "Геррилла қыздарының" қоғамдық жұмысының маңызды бөлігі – колледждерде, университеттерде, өнер ұйымдарында және кейде мұражайларда өткізілетін презентациялар мен семинарлар. "Гиг" деп аталатын осы шараларға жүздеген, кейде мыңдаған адам қатысады. Гигте олар музыка ойнатады, бейнероликтер көрсетеді, слайдтар ұсынады және өз жұмыстарының тарихы мен эволюциясы туралы айтады. Соңында, "Геррилла қыздары" көрермендермен тікелей байланысады. Жаңа жұмыстар үнемі қосылады және гиг материалдары әрдайым өзгеріп отырады. Олар жүздеген мұндай іс-шара өткізіп, Еуропа, Оңтүстік Америка және Австралияның көптеген штаттарына саяхат жасады. Еңбектерінің танылуы ретінде "Геррилла қыздары" әлемдік деңгейдегі танымал мұражайларда сөз сөйлеуге шақырылды, соның ішінде MoMA-ның 2007 жылғы "Феминистік болашақ" симпозиумында. Олар сонымен қатар әлемнің түкпір-түкпіріндегі өнер мектептері мен университеттерінде лекция оқыды және 2010 жылы Чикаго өнер институтында бітірушілер алдында сөз сөйледі. "Геррилла қыздарының" 30 жылдығын мерекелеу үшін Матадеро Мадрид "Геррилла қыздары: 1985-2015" көрмесін ұйымдастырды, онда ұжымның көптеген туындылары көрсетілді және "Геррилла қыздарының" мүшелері Фрида Кало және Кете Кольвицтің қатысуымен өткен талқылау-перформанс сияқты бірқатар іс-шаралар өтті. Көрмеде сонымен қатар Эми Харрисонның 1992 жылғы "Геррилла біздің арамызда" атты деректі фильмі де көрсетілді. Үш "Геррилла қызы" 2016 жылдың 14 қаңтарында Стивен Колберт шоуына қатысты.
Түрлілігі
Көркемөнер институттарына түрлі түсті суретшілерді көбірек көрсетуді үнемі талап еткеніне қарамастан, мүшелері де, сыншылар да «Геррилья қыздары» тобының құрамында көбірек әртүрлілік болуын қалайды. Олардың өнері ақ феминизмге ғана тән деп есептелген, сондықтан олар әйелдерге қатысты түрлі мәселелерді көтеріп, белсенділікке шақыратын бірқатар көркем жұмыстар жасады. «Зора Нил Хёрстон» «Геррилья қыздары» қатарындағы мүшелердің «көбінесе ақ» болғанын, ал олар сынға алған өнер әлемінің демографиялық ерекшеліктерін шағылыстырғанын еске алады. Жеке тұлғаларын жасыру үшін горилла маскаларын кигеніне қарамастан, кейбір мүшелер «Геррилья қыздарының» бағыттарын де-факто көшбасшылар «Фрида Кало» мен «Кетте Коллвицтің» ақ нәсілді болуымен байланыстырады. Суретші әдемілік пен ауырсынуды байланыстыратын көркемдік экспрессияға сенді, сонымен қатар модернизмнің қалыптасуына да ықпал етті. Ешқандай жалпыламаламаусыз өнер қозғалысы. Дегенмен, «Геррилья қыздарының» демографиялық құрамы туралы нақты мәлімет алу мүмкін емес, себебі олар «өздерінің мүшелік құрамына қатысты сауалнамаларға қатаң және мәселелі түрде қарсылық танытты». «Томас» түрлі түсті суретшілердің қиындықтарын түсінуге аз күш жұмсалғанын айтады. «Олардың ақ терілі болуы соншалық, өнер әлемінде қара нәсілділердің мүлдем бөлек ортаға қойылғанын, қара нәсілді ер және әйел суретшілердің бүгінгі күнге дейін толығымен бөлініп, оқшауланғанын түсінбеді».
Екінші толқын феминизм және эссиенциализм
Екінші толқын феминисттік қозғалыстың соңында пайда болған Геррилла қыздары 1980-ші жылдары орнықты және жаңадан туындаған феминисттік теориялар арасындағы қақтығыстарды бастан кешірді. "Алма Томас" осы сұр аймақты, Геррилла қыздарының қызмет еткенін, "әмбебап феминизм" деп сипаттайды, ол эссенциализмге жақын. Эссенциализмнен басқа, Геррилла қыздары өз жұмысына қиылысқандық (интерсекционалдық) тұрғыдан қарауды қоспағаны үшін де сынға ұшырады. Олар негізінен "Кало" мен "Коллвиц" көзқарастарын ұсынды. Кейбіреулер тіпті "Кало" мен "Коллвиц" барлық Геррилла қыздарының бірлесіп жасаған материалдарын іріктегеніне қарамастан, кітапты толығымен бақылап алды деп санайды. Сонымен қатар, осы екеуі барлық мақтауды ғана емес, кітаптан түскен табыстың бәрін өздеріне алғанына күдік туды. Кейбір мүшелер кітапты "демократияға қарсы және [Геррилла] қыздарының рухына қайшы" деп айыптады. Бұл осы уақыттағы және бұрынғы Геррилла қыздарының наразылығын тудырды, олар "Кало" мен "Коллвицтің" ұжымдық еңбекті жасағаны үшін жауапкершілікті өздеріне тартуына, сондай-ақ олардың анонимділікті заңды мәртебемен оңай алмастыруына қарсы болды.
Сату аяқталды
1985 жылы алғаш рет таныстырылғанда, "Геррилла қыздары" олар құлатқысы келген жүйелердің өзінен мақтау алды. Одан бері олар Tate Modern, Венеция биенналесі, Центр Помпиду және MoMA-да көрмелер өткізіп, өздерінің көкейкесті мәселелерін кеңіректе жариялады. Бұл қарым-қатынас одан әрі күшейді, себебі "Геррилла қыздары" өз көрмелерін мұражайларда ұйымдастырып, тіпті өз туындыларын үстемдік құратын мекемелерге жинауға рұқсат берді. Топтың бастапқыда сынға салған жүйеде жұмыс істеуінің нәтижелілігіне, тіпті жесірлікке күмән келтіргендер болғанымен, олардың мұрағаттарын Гетти зерттеу институтына тапсыру шешіміне көптеген адам қарсы емес. "Зора Нил Херстон" немесе Эмма Амос сияқты кейбір мүшелердің кімдігі тек қана қайтыс болғаннан кейін ғана жарияланды.
Горилла символы
Топтың символы ретінде горилланы қабылдау идеясы жазылу қателігінен туындады. Бірінші "Геррилья қыздарының" бірі кездесуде топтың атын "горилла" деп қате жазған. Горилла көбінесе еркектікпен байланысты. Мет мұражайының плакатының қызықтылығының бір бөлігі – эротикалық әйел денесі мен үлкен, ыңыршық горилла басының қатар келтірілуі. Бас қосылуы еркек көзқарасын жояды және көрермендердің осы жыныстық тартымды бейнеге қатысты көру және түсіну әдісін өзгертеді. Бұдан әрі, горилланың қосылуы батыс өнері мен халық мәдениетіндегі әйел сұлулығы туралы қалыптасқан стереотиптерді күдік тудырып, өзгертеді, бұл "Геррилья қыздарының" мақсаттарының бірі. Үлкен, түкті, күшті ормандағы жануарлардың бетперделерін киетін "Геррилья қыздары" барлық жануарлардың, үлкені мен кішісі, өздерінің жосықтарымен әдемі екеніне сенеді. Бұл мақсат топ тарапынан нақты айтылмаған, бірақ батыс өнері тарихында приматтар жиі көркем өнермен және суретшінің бейнесімен байланысты болған. "Ars simia naturae" ("өнер – табиғаттың маймылы") деген идея өнердің міндеті – табиғатты "маймылдап" көшіру және бейнелеу деп санайды. Бұл идеяны алғаш рет Ренессанс дәуірінің ойшылы Джованни Боккаччо таныстырды, ол "суретші табиғатты еліктегенде тек Табиғаттың бұйрығын орындайды" деп мәлімдеді.
The gorilla is also typically associated with masculinity. The Met Museum poster is in part shocking because of its juxtaposition of the eroticized female odalisque body, and the large, snarling gorilla head. The addition of the head detracts from the male gaze and changes the way in which viewers are able to look at or understand the highly sexualized image. Further, the addition of the gorilla questions and modifies stereotypical notions of female beauty within Western art and popular culture, another stated goal of the Guerrilla Girls. Guerrilla Girls, who wear the masks of big, hairy, powerful jungle creatures whose beauty is hardly conventional believe all animals, large and small, are beautiful in their own way. Though this goal has never been explicitly stated by the group, in the history of Western art, primates have often been associated with the visual arts, and with the figure of the artist. The idea of ars simia naturae ("art the ape of nature") maintains that the job of art is to "ape", or faithfully copy and represent nature. This was an idea first popularized by Renaissance thinker Giovanni Boccaccio who alleged that "the artist in imitating nature only follows Nature's own command".
Мұра
Ridykeulous тобы 2007 жылы Gorilla Girls-тың 1988 жылғы «Әйел суретші болудың артықшылықтары» плакатын өз хабарларымен жаңартты.