Ханна Хёх – неміс дадаист суретшісі, фотомонтаждың авторы. «Жаңа әйел» концепциясын сынап, әлеуметтік гендерлік рөлдерді зерттеген. Dadaism, фотомонтаж.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс суретшісі (1889–1979)
German artist (1889–1979)
Ханна Хох (1 қараша 1889 – 31 мамыр 1978) – неміс дадаизм суретшісі. Ол Веймар кезеңіндегі еңбектерімен танымал, ол фотомонтаждың бастаушыларының бірі болды. Фотомонтаж – жапсырылған элементтері түпнұсқа фотосуреттер немесе баспасөз және басқа да көп таралған медиадан алынған фотосуреттердің көшірмелері болатын коллаж түрі. Хохтың жұмысы «Жаңа әйел» тұжырымындағы миф пен қарама-қайшылықты жоюға бағытталған: еркектермен теңдікке қол жеткізуге дайын, күшті, кәсіби және андрогин әйел. Оның назары осы қарама-қайшылықтың қалай құрылғанына, сондай-ақ әлеуметтік рөлдерді кім анықтайтынына аударған. Хохтың туындыларындағы тағы бір маңызды тақырыптар – андрогиния, саяси әңгімелер және гендерлік рөлдердің өзгеруі. Осы тақырыптардың өзара әрекеттесуі Веймар Республикасы (1919–1933 жж.) кезеңінде әйелдердің бостандыққа ұмтылуы мен өздеріне сенуін қолдаған және бүгінгі күнге дейін жалғасып келе жатқан феминистік дискурсты қалыптастырды.
Hannah Höch (; 1 November 1889 – 31 May 1978) was a German Dada artist. She is best known for her work of the Weimar period, when she was one of the originators of photomontage. Photomontage, or fotomontage, is a type of collage in which the pasted items are actual photographs, or photographic reproductions pulled from the press and other widely produced media. Höch's work was intended to dismantle the fable and dichotomy that existed in the concept of the "New Woman": an energetic, professional, and androgynous woman, who is ready to take her place as man's equal. Her interest in the topic was in how the dichotomy was structured, as well as in who structures social roles. Other key themes in Höch's works were androgyny, political discourse, and shifting gender roles. These themes all interacted to create a feminist discourse surrounding Höch's works, which encouraged the liberation and agency of women during the Weimar Republic (1919–1933) and continuing through to today.
Өмірбаян
Ханна Хох Германияның Гота қаласында Анна Тереза Йоханна Хох болып дүниеге келген. Ол мектепке барса да, Хох отбасында үй шаруасы басымдыққа ие болды. 1904 жылы Хохты Готадағы Höhere Töchterschule-ден ең кіші сіңлісі Марианнаға күтім жасау үшін алып кетті. 1912 жылы ол Берлиндегі қолданбалы өнер колледжінде шыны дизайнер Харольд Бергеннің басшылығымен сабақтарды бастады. Ол әкесіне ұнату үшін бейнелеу өнерінен гөрі шыны дизайны мен графиканы таңдады. 1915 жылы ол Берлинге оралды, онда Ұлттық өнер және қолөнер мұражайы институтында Эмиль Орликтің графика класына қабылданды. Сондай-ақ 1915 жылы Хох Берлин Дада қозғалысының кейінгі белсендісі Рауль Хаусманмен жақын қарым-қатынас орнатты. 1916 жылдан 1926 жылға дейін ол «Ульштейн Верлаг» баспасының қолөнер бөлімінде жұмыс істеді, «Die Dame» (Ханшайым) және «Die Praktische Berlinerin» (Практикалық Берлин әйелі) журналдары үшін киім, кесте, тігіс және қолөнер дизайндарын жасады. Оның осы ерте жұмысы мен білімінің әсерін 1910 жылдардың соңы мен 1920 жылдардың басы мен ортасында жасаған көптеген коллаждарында көруге болады, онда ол тігін үлгілері мен тігін дизайндарын пайдаланды. 1926 жылдан 1929 жылға дейін ол Нидерландыда тұрып жұмыс істеді. Хох жылдар бойы Курт Швиттерс, Нелли ван Дусбург, Тео ван Дусбург, Соня Делаunay, Ласло Мохоли-Надь және Пит Мондриан сияқты көптеген ықпалды достық және кәсіби қарым-қатынастар құрды. Хох, Хаусманмен бірге, фотомонтаж деп аталатын өнер түрінің алғашқы пионерлерінің бірі болды.
Hannah Höch was born Anna Therese Johanne Höch in Gotha, Germany. Although she attended school, domesticity took precedence in the Höch household. In 1904, Höch was taken out of the Höhere Töchterschule in Gotha to care for her youngest sibling, Marianne. In 1912 she began classes at the college of Applied Arts in Berlin under the guidance of glass designer Harold Bergen. She chose the curriculum in glass design and graphic arts, rather than fine arts, to please her father. In 1915 she returned to Berlin, where she entered the graphics class of Emil Orlik at the National Institute of the Museum of Arts and Crafts. Also in 1915, Höch began an intimate relationship with Raoul Hausmann, a later activist of the Berlin Dada movement. From 1916 to 1926, she worked in the handicrafts department for the publisher Ullstein Verlag, designing dress, embroidery, lace, and handiwork designs for Die Dame (The Lady) and Die Praktische Berlinerin (The Practical Berlin Woman). The influence of this early work and training can be seen in a number of her collages made in the late 1910s and early to mid 1920s in which she incorporated sewing patterns and needlework designs. From 1926 to 1929 she lived and worked in the Netherlands. Höch formed many influential friendships and professional relationships over the years with individuals such as Kurt Schwitters, Nelly van Doesburg, Theo van Doesburg, Sonia Delaunay, László Moholy Nagy, and Piet Mondrian, among others. Höch, along with Hausmann, was one of the first pioneers of the art form that would come to be known as photomontage.
Жеке өмірі мен қарым-қатынастары
Өнер тарихшысы Мария Макела Хохтың Рауль Хаусманмен қарым-қатынасын "даулы" деп сипаттайды және олардың жанжалдасуларының негізгі себебін – кейбіреулері зорлыққа ұласқан – Хаусманның әйелін тастағысы келмегенімен байланыстырады. Ол тіпті Хохты өлтіру туралы ойға келіпті. Хаусман Хохты оған үйленгісі келгені үшін ғана емес, бұл ниетін "буржуазиялық" деп еске ала отырып, үнемі сыйқырып, кемсітіп отырды. 1935 жылы Хох Курт Маттиеспен қарым-қатынас бастады, және 1938 жылдан 1944 жылға дейін оған тұрмысқа шықты. Соғыстан кейін оның туындылары Үшінші рейх билікке келгенге дейін болғандай кең танылмағанымен, ол 1978 жылы Берлинде қайтыс болғанға дейін фотомонтаждарын жасауды және халықаралық көрмелерге қатысуды жалғастырды. Оның үйі мен бағы жыл сайынғы "Ашық ескерткіштер күні" фестивалінде ашық болады. 2017 жылдың 1 қарашасында оның туғанына 128 жыл толуына орай Google Doodle жарияланды.
Art historian Maria Makela has characterized Höch's affair with Raoul Hausmann as "Stormy", and identifies the central cause of their altercations—some of which ended in violence—in Hausmann's refusal to leave his wife. He reached the point of fantasizing about killing Höch. Hausmann continually disparaged Höch not only for her desire to marry him, which he described as a "Bourgeois" inclination, In 1935, Höch began a relationship with Kurt Matthies, to whom she was married from 1938 to 1944. Though her work was not acclaimed after the war as it had been before the rise of the Third Reich, she continued to produce her photomontages and exhibit them internationally until her death in 1978, in Berlin. Her house and garden can be visited at the annual Tag des offenen Denkmals. The 128th anniversary of her birthday was commemorated on 1 November 2017 by a Google Doodle.
Әке
Дада – 1916 жылы Цюрихте (Швейцария) құрылған өнер қозғалысы. Бұл қозғалыс монархияны, милитаризмді және консерватизмді жоққа шығарды және «суретке қарсы» көзқарасқа толы болды. Дадаистер өнердің шектері мен шектеулері болмауы керек деп санайтын, оның қиялға толы және ойнақы болуы мүмкін екендігіне сенеді. Бұл сезімдер Ұлы соғыстан кейін туды, соғыстың қасіреттерін көргеннен кейін қоғам үкіметтің рөлін күмәндандырып, милитаризмді қабылдамады. Дада қозғалысының көптеген туындылары Веймар Республикасын және соғыстан кейінгі Германияда демократия құруға жасаған сәтсіз әрекеттерін сынады. Дада буржуазиялық қоғамға қатысты түбегейлі теріс көзқарас білдірді. «Дада» терминінің нақты мағынасы жоқ – ол өнер туындыларының көп бөлігінде ақыл мен логиканың жоқтығын сипаттау үшін қолданылатын балалар сөзі. Бұл қозғалысқа қатысқан негізгі суретшілер – Джордж Грос, Джон Хартфилд және Рауль Хаусманн. Кейбіреулер Хохтың Хаусманмен болған қарым-қатынасы оған Дада суретшілерінің қатарына кіруге мүмкіндік берді деп санайды. Джордж Грос пен Джон Хартфилд 1920 жылғы Бірінші халықаралық Дада жәрмеңкесіне Хохтың қатысуына қарсы болды және Рауль Хаусман оның қатысуын қолдағаннан кейін ғана оған рұқсат берді. Дегенмен, Хаусманн Хохтың қозғалыста орын алуына тыйым салуға тырысты, ол өзінің естеліктерінде «ол ешқашан клуб мүшесі болған емес» деп жазды. Хох фотомонтаждарымен танымал. Бұл коллаждар, суреттерді танымал мәдениеттен алып, оларды бөліп, қайта құрастыру арқылы Дада эстетикасына жақсы сәйкес келді, бірақ басқа дадаистер оның жұмысын қозғалыстағы сексизмге байланысты қабылдауға асықпады. Оның жұмысы буржуазиялық қоғамға деген жеккөрушілікке негізделген дадаистік философияға «жағымсыз феминистік нота» қосты, бірақ оның әйел ретіндегі өзіндік болмысы мен феминистік тақырыбы оны еркек дадаистер толық қабылдамауына себеп болды. Басқа дада суретшілері сияқты, Хохтың туындылары да нацистердің қатаң бақылауына алынды, өйткені олар дегенеративті деп саналды. Нацистер оның 1932 жылы Баухауста (неміс өнер мектебі) жоспарланған көрмесін тоқтатты. Олар оның көркемдік ерекшелігін ғана емес, саяси хабарларын және оның әйел екендігін де ренжітті. Оның суреттерінде андрогиндік тұлғалар бейнеленген, оларды нацистер жек көретін. Нацистік идеология идеалдық арийлік неміс еркек және әйелді бейнелейтін суреттерді бағалады. Хохтың суреттері көбінесе осы бейнеге қарама-қарсы немесе қоғам туралы пікір білдіру үшін пайдаланылды (мысалы, «Көрікті қыз» туындысында). Нацистер терең ойлауды немесе талдауды қажет етпейтін, дәстүрлі, рационалды көркемөнер стилін ұнататын. Олар Дада стиліне тән хаос патологиялық сипатқа ие деп есептеді. Ол нацистік жылдары оқшауланып, кейіннен Үшінші рейх құлағаннан кейін өнер әлеміне оралды. Ханс Рихтер Хохтың Дада қозғалысына қосқан үлесін «ақшаның жетіспеуіне қарамастан, ол қалайда дайындаған бутербродтар, сыра және кофе» деп сипаттады. Ол өз қарым-қатынасында гендерлік теңдікті қабылдап отырған заманауи жұптың рөлін бейнелейді, бұл сол кездегі жаңа және таңқаларлық тұжырымдама. Бұл Хохтың белгілі бір ортадан шығып, өзінің әлеуметтік идеалдарын көптеген формаларда жеткізе білгенінің мысалы. Ол 1916-1926 жылдары Ullstein Verlag-те әйелдерге арналған журналдармен жұмыс істеген кезде, әйелдер мен олардың шындығы арасындағы айырмашылықты жақсы түсінген. Ол сондай-ақ неке институтын сынады, көбінесе келіндерді манекендер мен балалар ретінде бейнеледі, бұл әйелдердің әлеуметтік тұрғыдан толық емес адамдар екендігін көрсетеді. Ол Ullstein Verlag журналында 1916-1926 жылдары дизайн үлгілеріне, қолөнерге, тоқу мен кестеге, әйелдерге лайықты деп саналатын тұрмыстық көркемдік түрлеріне назар аударды. «Хохтың Ullstein әйелдер журналдарына жасаған үлгілік дизайндары және оның модернистік абстракциямен алғашқы тәжірибелері өзара байланысты болды, бұл дәстүрлі еркек және әйел формалары мен сөз өрнектерінің арасындағы шекараны бұзады» (Макхолм). Бұл суретте Хох бейнелерді немесе коллаждарды кесуге арналған қайшысын ас үй пышағына теңеген. Бұл Веймер мәдениетіндегі саясаттың және қоғамдық өмірдің басым салаларын кесуді бейнелейді. Оның андрогиндік кейіпкерлері оның бисексуалдық және әйелдердегі еркектікке тартылуымен байланысты болуы мүмкін (яғни, әйелдің түріне тартылу стереотиптік еркектік сипаттамалармен үйлесімді).
Dada was an artistic movement formed in 1916 in Zurich, Switzerland. The movement rejected monarchy, militarism, and conservatism and was enmeshed in an "anti art" sentiment. Dadaists felt that art should have no boundaries or restrictions and that it can be whimsical and playful. These sentiments arose after the Great War, which caused society to question the role of government, and to reject militarism after seeing the atrocities of war. Many Dada pieces were critical of the Weimar Republic and its failed attempt at creating a democracy in post war (WWI) Germany. The Dada movement had a tone of fundamental negativity in regards to bourgeois society. The term "dada" has no actual meaning – it is a childlike word used to describe the lack of reason or logic in much of the artwork. The main artists involved in the movement include George Grosz, John Heartfield and Raoul Hausmann. Some claim that it was Höch's relationship with Hausmann that allowed her into the sphere of Dada artists. George Grosz and John Heartfield were against Höch exhibiting with them in the 1920 First International Dada Fair, and only allowed her participation after Raoul Hausmann argued for her inclusion. Hausmann, however, still attempted to deny Höch a place in the movement, by writing in his memoirs that "she was never a member of the club." Höch is best known for her photomontages. These collages, which borrowed images from popular culture and utilized the dismemberment and reassembly of images, fit well with the Dada aesthetic, though other Dadaists were hesitant to accept her work due to inherent sexism in the movement. Her work added "a wryly feminist note" to the Dadaist philosophy of disdain towards bourgeois society, but both her identity as a woman and her feminist subject matter contributed to her never being fully accepted by the male Dadaists. Like other Dada artists, Höch's work also came under close scrutiny by the Nazis as it was considered degenerate. The Nazis put her 1932 intended exhibition at the Bauhaus (a German art school) to a stop. They were not only offended by her aesthetic, but also by her political messages and by the mere fact that she was a woman. Her images portrayed androgynous individuals, which the Nazis despised. Nazi ideology appreciated artwork that portrayed the ideal Aryan German man and woman. The images Höch used often contrasted this look, or used it to make a point about society (such as in the piece "the Beautiful Girl"). The Nazis preferred a traditional clear rational style of artwork that did not require deep thought or analysis. They felt that the chaos of the Dada style bordered on pathological. Höch went into seclusion during the Nazi years and was later able to return to the art world after the fall of the Third Reich. Hans Richter described Höch's contribution to the Dada movement as the "sandwiches, beer and coffee she managed somehow to conjure up despite the shortage of money." in which she portrays a modern couple that embraces gender equality in their relationship, a novel and shocking concept for the time. This is an example of how Höch was able to transcend one particular medium and convey her social ideals in many forms. Höch's time at Ullstein Verlag working with magazines targeted at women made her acutely aware of the difference between women as portrayed in media and their reality, and her workplace provided her with many of the images that served as raw material for her own work. She was also critical of the institution of marriage, often depicting brides as mannequins and children, reflecting the socially pervasive idea of women as incomplete people with little control over their lives. Höch worked for the magazine Ullstein Verlag between 1916 and 1926 in the department which focused on design patterns, handicrafts, knitting and embroidery, artistic forms within the domestic sphere which were considered appropriate for women. "The pattern designs Höch created for Ullstein's women's magazines and her early experiments with modernist abstraction were integrally related, blurring the boundaries between traditionally masculine and feminine modes of form and expression" (Makholm). In this artwork Hoch metaphorically equates her scissors, used to cut images or her collages, to the kitchen knife. This is used to symbolize cutting through the dominant domains of politics and public life in Weimer culture. Her androgynous characters may also have been related to her bisexuality and attraction to masculinity in women (that is, attraction to the female form paired with stereotypically masculine characteristics).
Шығармалары
Хох фотомонтаж және Дада қозғалысы деп аталатын өнер түрінің пионері болды. Оның көптеген туындылары сол кездегі жаппай мәдениеттің сұлулық индустриясын сарказммен сынға алды, бұл индустрия сән және жарнамалық фотосуреттердің өркендеуі арқылы бұқаралық ақпарат құралдарында үлкен қарқын алды. Дада дәуіріндегі көптеген саяси жұмыстары әйелдердің азаттығын әлеуметтік және саяси төңкеріспен байланыстырды. Оның туындылары Берлиннің визуалдық мәдениетінің хаосын және құбылуын әйелдер перспективасынан көрсетеді. 1926 жылдан 1935 жылға дейінгі жұмыстарында бір жынысты жұптар жиі бейнеленген, ал 1963 жылдан 1973 жылға дейінгі туындыларында әйелдер тағы да орталық тақырыпқа айналды. Оның ең көп қолданатын әдісі – ерлер мен әйелдердің денелерін біріктіру еді. Бұл бірігу әйелге еркектің атрибутталған күшін беру және гендерлік рөлдерге байланысты әрекеттердің шекараларын бұлыңғырлау мақсатымен жасалды. Ол коллаждарында гендерлік ассоциацияларды көрсету үшін кестелеу және кружево сияқты дәстүрлі әйелдік өнер түрлерін пайдаланды. Хох нәсілдік дискриминацияға қатысты да күшті мәлімдемелер жасады. Оның ең танымал туындысы – "Schnitt mit dem Küchenmesser DADA durch die letzte Weimarer Bierbauchkulturepoche Deutschlands" ("Асхана пышағымен Дада, Германияның соңғы Веймар сыра ішу мәдениеті арқылы"), 1919 жылы Веймар Германиясын сынға алған туынды. Бұл жұмыста сол кездегі газеттерден алынған суреттер араластырылып, қайта құрастырылды, осы арқылы Дада қозғалысындағы өмір мен өнер туралы жаңа көзқарас қалыптасты. "Этнографиялық мұражайдан" (1929) – Хохтың ең амбициялық және саяси жобаларының бірі, ол жиырма фотомонтаждан тұрады. Бұл фотомонтаждарда еуропалық әйелдердің бейнелері мұражай каталогтарынан алынған африкалық еркектердің денелері мен маскаларымен үйлестірілген, бұл екі өркениеттің визуалдық мәдениетін өзара алмастырылатын етіп көрсетеді: "Еуропалық флэппер африкалық тайпалық нысандарға жақын болғанда да стильділігінен айырылмайды; сондай-ақ, батыс емес артефакт еуропалық ерекшеліктермен байланысты болса да, белгілі бір дәстүрлі нысан ретінде маңызды мәнге ие болады." Хох 1916 жылы Дада қуыршақтарын (Dada Puppens) жасады. Бұл қуыршақтар Цюрихте негізін салған Дада қозғалысының жетекшісі Хьюго Баллдың ықпалында болды. Қуыршақтардың костюмдері Баллдың өзінің Дада қойылымдарында киген костюмдерінің геометриялық пішіндеріне ұқсас еді.
Höch was a pioneer of the art form that became known as photomontage and of the Dada movement. Many of her pieces sardonically critiqued the mass culture beauty industry of the time, then gaining significant momentum in mass media through the rise of fashion and advertising photography. Many of her political works from the Dada period equated women's liberation with social and political revolution. Her work displays the chaos and combustion of Berlin's visual culture from the female perspective. Her works from 1926 to 1935 often depicted same sex couples, and women were once again a central theme in her work from 1963 to 1973. Her most often used technique was to fuse together male and female bodies. This fusion existed in order to give the attributed power of a man to a woman, as well as blur the lines of gender attributed actions. She also used historically feminine mediums such as embroidery and lace in her collages to highlight gendered associations. Höch also made strong statements on racial discrimination. Her most famous piece is Schnitt mit dem Küchenmesser DADA durch die letzte Weimarer Bierbauchkulturepoche Deutschlands ("Cut with the Kitchen Knife Dada through the Last Weimar Beer Belly Cultural Epoch in Germany"), a critique of Weimar Germany in 1919. This piece combines images from newspapers of the time mixed and re created to make a new statement about life and art in the Dada movement. From an Ethnographic Museum (1929), one of Höch's most ambitious and highly political projects, is composed of twenty photomontages that depict images of European female bodies with images of African male bodies and masks from museum catalogues, creating collages that offer "the visual culture of two vastly separate civilizations as interchangeable—the modish European flapper loses none of her stylishness in immediate proximity to African tribal objects; likewise, the non Western artifact is able to signify in some fundamental sense as ritual object despite its conflation with patently European features." Hoch created Dada Puppens (Dada Dolls) 1916. These dolls were influenced by Hugo Ball, the Zurich based founder of Dada. The doll's costumes resembled the geometric forms of Ball's own costumes worn in seminal Dada performances.
Германиядағы соңғы Веймар сыралы-асқазандық мәдени дәуірде ас үй пышағымен кесу (1919)
Дада қозғалысы бастапқыда саяси сипатқа ие болды. Дада суретшілері сол кездегі мәселелерді көрсету үшін саяси сатираны жиі пайдаланды. Олар өнерді адамзаттың шегіне дейін жеткізуге және Бірінші дүниежүзілік соғыстан (әлі осылай аталмаған) кейінгі Германиядағы хаосты бейнелеуге тырысты. "Хёхтың көптеген ашық саяси фотомонтаждары жаңа республиканың құрпасы социализмді әжуалады және әйелдердің азаттығын солшыл саяси төңкеріспен байланыстырды" (Лавин). Бұл фотомонтаж – Хёхтың туындыларындағы андрогиния, "Жаңа әйел" және саяси дискурс сияқты үш маңызды тақырыпты үйлестіретін көрнекті мысал. Онда саяси лидерлердің, спортшылардың суреттері, қаланың механикалық бейнелері мен дада суретшілері біріктірілген.
Dada as a movement was inherently political in nature. Dada artists often used political satires to address the issues of the time. They attempted to push art to the limits of humanity and to convey the chaos in post war (World War I, which did not yet have this title) Germany. "Many of Höch's overtly political photomontages caricatured the pretended socialism of the new republic and linked female liberation with leftist political revolution" (Lavin). This photomontage is an excellent example of a piece that combines these three central themes in Höch's works: androgyny, the "New Woman" and political discourse. It combines images of political leaders with sports stars, mechanized images of the city, and Dada artists.
"Қара қыз" (1920)
"Веймар Германиясының жаңа әйелдері – заманауилық пен бостандық символы болды" (Лавин). Ол әйелдің аузын масканың төменгі жағына, ал бір көзін көз ойығының біріне жабыстырады. Бұл сурет Höch-тің Германияда абортты қылмыстық қылық деп жариялаған 218-бапқа жасаған тұрақты сынның бір бөлігі.
"The New Woman of Weimar Germany was a sign of modernity and liberation" (Lavin). She pastes a woman's mouth over the bottom of the mask, and a single eye over one of the eye holes. The image is part of an ongoing critique by Höch of Paragraph 218, a law outlawing abortion in Germany at the time.
Өлім биі және азап шегу уақыты сериясы
Хох 1943 жылы екі серияны орындады: «Өлім биі» және «Азап шегу уақыты». «Өлім биі» сериясы «Өлім биі I», «Өлім биі II» және «Өлім биі III» деп аталатын үш туындыдан тұрады. Бұл серия көбінесе акварель және қарындашпен салынған. Суреттерде шашы мен айқын ерекшеліктері жоқ, ұзын сұр көйлек киген жеке тұлғалар шөлейтті, пастельдік пейзаждармен қатарлап келеді. «Азап шегу уақыты» сериясы қара-ақ түсті, бірақ «Өлім биі» сериясындағы сияқты тұлғалар бейнеленген. «Азап шегу уақыты I» және «Азап шегу уақыты II» деп аталатын екі туындыдан тұратын бұл серияда тұлғалар зират арқылы өліп бара жатқан құдайға қарай, ал адамдар тізімі аспанға қарай көтеріліп бара жатқаны көрсетілген.
Höch also executed two series around 1943, Death Dance and Time of Suffering. Death Dance consists of three works, titled Death Dance I, Death Dance II, and Death Dance III. This series is primarily watercolor and pencil. The images show individual figures without hair or defining features, in long gray shifts, filing across barren pastel landscapes. The Time of Suffering series is black and white but contains similar figures to the Death Dance series. The series, comprising two works titled Time of Suffering I and Time of Suffering II, shows the figures walking through a cemetery towards a grim reaper, and a line of people leading up into the sky.
Қасиетті сұлулық II (1966)
Ол сюрреализм мен абстракцияға ұзақ уақыт бойы басымдық бергеннен кейін 1960 жылдары әйел бейнесіне қайта оралды. "Strange Beauty II" – осы қайта оралудың бір бөлігі, онда қауырсынды, қызғылт түсті флорамен қоршалған әйел бейнеленген. Әйелдің беті перулік терракотадан жасалған бас мүсінімен жабылып тұр. Бұл туындыда Хёх "Жаңа әйел" бейнесін жойып, оның басын тайпалық маскамен алмастырады, бұл бейнені әдеміден қорқыныштыға айналдырады.
Höch returned to the female figure in the 1960s after a long period where she favored surrealism and abstraction. Strange Beauty II is a part of this return, showing a woman surrounded by feathery pink fauna. The woman's face is covered by a Peruvian terracotta trophy head. In this piece, Höch effaces the figure of the New Woman and replaces her head with a tribal mask, turning the figure from beautiful to disturbing.
Көрмелер
Хохтың шығармалары халықаралық деңгейде жеке және топтық көрмелерде көрсетілді. Лондонның Уайтчапел галереясы 2014 жылдың 15 қаңтарынан 23 наурызына дейін Хохтың жұмыстарының маңызды көрмесін ұсынды. Бұл көрмеде 1910-1970 жылдар аралығында Хох жасаған халықаралық коллекциялардан жүзден астам туынды қойылды. Көрермен назарына "Мемлекет басшылары" (1918–20), "Жоғары қаржы" (1923), "Қашқындар" (1931) және "Этнографиялық мұражайдан" сериясынан көптеген жұмыстар ұсынылды. Оның туындыларының мысалдары "Тігілген тарихтар: тоқыма және қазіргі заманғы абстракция" жинағына енді.
Höch's work has been exhibited internationally in solo and group exhibitions. The Whitechapel Gallery in London presented a major exhibition of Höch's work from 15 January to 23 March 2014. This exhibition was composed of over one hundred works from international collections that Höch created from the 1910s to 1970s. Highlights included Staatshäupter (Heads of State) (1918–20), Hochfinanz (High Finance) (1923), Flucht (Flight) (1931), and many works from the series From an Ethnographic Museum. Examples of her work were included in Woven Histories: Textiles and Modern Abstraction.
Таңдалған жеке концерттер
2017: Ханна Хох – Auf der Suche nach der versteckten Schönheit, (Жасырын сұлулықты іздеу), de, Гамбург, 20 сәуір – 16 маусым 2017. 2016: Ханна Хох – Revolutionärin der Kunst, Мангейм және де Кунстхале. 2015: Vorhang auf für Hannah Höch (Ханна Хох үшін көтерілген перде), de, Стаде, Германия, 2015 жылдың 7 қарашасы – 2016 жылдың 21 ақпаны. 2014: Ханна Хох, Уайтчепель галереясы, Лондон. 1974: Ханна Хох, Киотодағы заманауи өнер ұлттық мұражайы. 1961: Ханна Хох: Суреттер, коллаждар, акварель 1918–1961, Нирендорф галереясы, Берлин. 1929: Ханна Хох, Кунстзаал Де Брон, Гаага.
2017: Hannah Höch – Auf der Suche nach der versteckten Schönheit, (Looking for the hidden beauty), de, Hamburg, 20 April – 16 June 2017. 2016: Hannah Höch – Revolutionärin der Kunst, Kunsthalle Mannheim und de. 2015: Vorhang auf für Hannah Höch (Curtain up for Hannah Höch), de, Stade, Germany, 7 November 2015 – 21 February 2016. 2014: Hannah Höch, Whitechapel Gallery, London. 1974: Hannah Höch, National Museum of Modern Art, Kyoto. 1961: Hannah Höch: Bilder, Collagen, Aquarelle 1918–1961, Galerie Nierendorf, Berlin. 1929: Hannah Höch, Kunstzaal De Bron, The Hague.