Кіріспе
Ұлы Карл бұйрығы бойынша төрт кітап Libri Carolini ("Карл кітаптары"), дұрыс Opus Caroli regis contra synodum ("Король Карлдың Синодқа қарсы жұмысы") - бұл 790-шы жылдардың ортасында Ұлы Карл бұйрығы бойынша құрастырылған төрт кітаптан тұратын еңбек, бұл Византияның Никеядағы екінші Кеңесінің (787) қорытындыларын, әсіресе киелі бейнелер мәселесіне қатысты. Олар "орта ғасырлардағы көркем суреттерге батыстың көзқарасын толықтай көрсетеді". 792 жылы Папа Адрианға бейнелерге қарсы екі франк трактаты (бірлесіп Capitulare adversus synodum деп аталады) жіберілді, ол қарсылық жасауға тырысты. Содан кейін "Либри Каролини" Адрианның ұстанымын толықтай жоққа шығару үшін жасалды. Бірақ Карл Ұлы Риммен одан әрі дау-дамай жасаудың еш пайдасы жоқ екенін түсінді, сондықтан бұл еңбек ешқашан жіберілмеді. Ол 1549 жылы Жан дю Тилле жариялағанға дейін белгісіз болды, Реформация кезінде бейнелер туралы пікірталастардың өте басқа контексті. Джон Кальвин өзінің "Христиан дінінің институттары" кітабының (1-кітап, 11-тарау, 14-бөлім) кейінгі басылымдарында осы сөздерді мақұлдап, бейнелерге табынуға қарсы тұрып, осы сөздерді қолданады.
The Libri Carolini ("Charles' books"), more correctly Opus Caroli regis contra synodum ("The work of King Charles against the Synod"), is a work in four books composed on the command of Charlemagne in the mid 790s to refute the conclusions of the Byzantine Second Council of Nicaea (787), particularly as regards the matter of sacred images. They are "much the fullest statement of the Western attitude to representational art that has been left to us by the Middle Ages". Two earlier Frankish tracts against images (known in conjunction as the Capitulare adversus synodum) had been sent in 792 to Pope Hadrian I, who had replied with an attempt at a refutation. The Libri Carolini was then composed as a fuller rebuttal of Hadrian's position. But Charlemagne realized that further controversy with Rome would serve no purpose, and the work was never sent. It remained unknown until it was published by Jean du Tillet in 1549, in the very different context of the debates over images at the Reformation. John Calvin refers to it approvingly in later editions of his Institutes of the Christian Religion (Book 1, Ch 11, section 14), and uses it in his argument against the veneration of images.
Авторлығы
Бұл еңбек "Біздің Иеміз бен Құтқарушымыз Иса Мәсіхтің атынан, ең әйгілі және даңқты Карл, Алланың еркімен, франктар, галл, Германия, Италия, көршілес провинциялар патшасының көмегімен, грек жерлерінде бейнелерді абайсызда және менменшілікпен құлшылық етуді (adorandis) қолдаған Синодқа қарсы" деп басталады, содан кейін "Шарлеменнің алғы сөзі" деп аталады. Алайда, айтылған көзқарастарға оның ықпалы болса да, Шарль Великийдің өзі кітаптардың бірін де жазғаны күмәнді. Ол өнердің кітаптардан артықшылығы бар екенін мойындамаған, бұл пікірді оның көптеген кеңесшілері де қабылдамаған. Қазіргі ғалымдардың көбісі Анн Фрименнен кейін Орлеандық епископ Теодульфтің авторы ретінде таңдаған, ол испандық вестгот, оның іздері латын тілінде және жұмыстағы литургиялық сілтемелерде байқалған. Ватиканның қолжазбасының авторы Теодульф деп саналады, әрі оның түзетушісі де бар. Императордың атынан шығарылатын еңбекті құрастыруға сондағы бірнеше дін қызметкерлері қатысқан болса керек. Бұрын кейбір адамдар бұл жазбаларды Ангильрамға, Мец епискобына немесе Франция епископтарының басқаларына жатқызған, Папа Адриан 790 жылы Карл Македонскийге Кеңестің актілерін жібергеннен кейін, оларды француз епископтарына тексеру үшін бергенін және Libri Carolini олардың берген жауабы екенін мәлімдеген. Сондай-ақ, автордың Алькуин екендігіне дәлел бар; ағылшын дәстүрінен басқа, ол осындай кітап жазған, сонымен қатар оның Иоанн туралы түсініктемесінің таңғажайып ұқсастығы бар (4, 5, және соңынан кейінгі). Liber IV, cap. VI, Libri Carolini. "Кереметтер" деп аталады. Папа Адрианға қарсы пікір білдіруде Либри Грегорий Зордың хатына (Registrum XI. 10) деген мақаласында бейнелер шіркеулерге табыну үшін емес, білімсіздердің ақыл-ойын тәрбиелеу үшін қойылады деп жазылған болатын. Сондықтан ол Адрианның Никея II мәжілісін қорғауы Рим шіркеуінің шынайы дәстүріне опасыздық жасады деп айта алды. Бұл кітаптың мазмұнын Кальвин және басқа да иконашыл жазушылар протестанттық реформация кезінде өз ұстанымын қолдауға қолдады. Олар сондай-ақ Индекс Librorum Prohibitorum-ға енгізілді, олар 1900 жылға дейін сол жерде қалды, не олардың иконалық дәлелдемелері үшін, не азаматтық биліктің шіркеу ілімінің мәселелеріне араласуы ретінде қаралғандықтан.
Басылымдар
Фримен, Энн, Пол Мейвертпен сөйлесіп тұрмын. Opus Caroli regis contra synodum (Libri Carolini), Ганновер 1998 (= Германияның тарихи мұражайлары, Concilia, Bd. 2, қосымша I).
Ағылшын тіліндегі аудармасы
Ағылшынша ішінара аударма: Caecilia Davis Weyer, ред. Ерте ортағасырлық өнер 300 1150: Көздер мен құжаттар (Торонто: Торонто университетінің баспасы, 1986), pp. 100103.