Hendrik Elias

Кіріспе

Бельгиялық саясаткер Хендрик Жозеф Элиас (12 маусым 1902 - 2 ақпан 1973) - бельгиялық саясаткер және фламандтық ұлтшыл, 1942 және 1944 жылдар аралығында Vlaams Nationaal Verbond партиясының басшысы.

Өмірбаян

Элиас белгілі академик, ол Лювен Католик Университетінде, Париж Университетінде және Бонн Университетінде оқығаннан кейін заң және философия бойынша докторлық дәрежесін алған. Ол өзінің саяси мансабын 1930 жылы Vlaams Nationale Verbond (Фламанд Ұлттық одағы) хатшысы ретінде бастады. Ол 1932 жылдан 1944 жылға дейін Бельгияның Халық өкілдерінің палатасының мүшесі болды. Ол 1933 жылы құрылған Фламанд Ұлттық Одағына (VNV) қосылды және көп ұзамай Адольф Гитлерге деген жеке құрметіне қарамастан, партияның жетекші орташасы ретінде беделге ие болды. Элиас немістердің қолдауы үшін Джеф ван де Вилемен бәсекеге түсті, оның DeVlag қозғалысына ВНВ-мен бірге Фландрияда бірге өмір сүруге рұқсат берілді. Ван де Виле Фландрияның Германияға толық қосылуын қолдады, бұл пікірді ВНВ қолдамады. 1943 жылдың сәуірінде Элиас нацистерге деген сенімінен айырылып, олар ДеВлагты қолдағандықтан, нацизм мен фламандтық католицизм үйлесімсіз деп ойлады. Осы жеке ұстанымдарына қарамастан, Элайас өзінің осал тұстарын жария етпеді. Ол көпшілік алдында неміс жеңісі қажет деп мәлімдеді, Шығыс майданына жауынгерлерді тартуды қолдады, Германияда мәжбүрлі еңбек қызметін және реквизицияларды қорғады. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында коммунистердің билікті басып алуынан қорқып, нацистермен көбірек ынтымақтасады. Бостандыққа шығу алдында ол ВНВ жасағын қарсылық күштеріне қарсы іс-қимылдарға пайдалануға рұқсат берді. Ол 1944 жылдың қыркүйегінде Германияға қашып кетті, бірақ Ван дер Виле бастаған бельгиялық ынтымақтастық қозғалысына қатыспады. Оны француздар тұтқындап, Бельгияға экстрадициялады. Ол өлім жазасына кесілді және бұл үкім апелляциялық шағымда расталды. Бельгия үкіметі оны өмір бойы түрмеде қамауға алды. 1959 жылы 24 желтоқсанда денсаулығына байланысты босатылды. 1971 жылы ол "Vijfentwintig Jaar Vlaamse Beweging" атты кітап шығарды.

Elias was a noted academic, holding doctorates in both Law and Philosophy from studies at the Catholic University of Leuven, the University of Paris and the University of Bonn before serving in a number of leading roles in both academia and the law. He began his political career in 1930 as the secretary of the Vlaams Nationale Verbond (Flemish National Union). He was a member of Belgian Chamber of People's Representatives from 1932 until 1944. He joined the Flemish National Union (VNV) on its formation in 1933 and soon gained a reputation as a leading moderate in the party, despite expressing a strong personal admiration for Adolf Hitler. Elias came into competition for support from the Germans with Jef van de Wiele, whose DeVlag movement was allowed to co exist in occupied Flanders alongside the VNV. Van de Wiele endorsed full integration of Flanders into Germany, a view not supported by the VNV. By April 1943 Elias had become disillusioned with the Nazis as they increasingly backed DeVlag and he came to argue that Nazism and Flemish Catholicism were incompatible. Despite these private attitudes Elias did not go public with his reservations. In public, he claimed a German victory was needed, supported recruiting for the Eastern Front, defended forced labor service in Germany and requisitions. Towards the end of World War II he came to co operate more with the Nazis, fearing a communist takeover. Just before the liberation he authorized using the VNV militia in actions against the resistance. He fled to Germany in September 1944 but took no part in the exiled Belgian collaboration movement under van der Wiele. He was arrested by the French and extradited to Belgium. He was sentenced to death and this sentence was confirmed in appeal. The Belgian government commuted it to life imprisonment. He was released on 24 December 1959 for health reasons. In 1971 he published Vijfentwintig Jaar Vlaamse Beweging, part history of the Flemish nationalist movement, part autobiography .