Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық опера әншісі
Italian opera singer
Джульетта Симионато (туған Джулия Симионато; Форли, Романья, 12 мамыр 1910 – Рим, 5 мамыр 2010) – итальяндық меццо-сопрано. Оның мансабы 1930 жылдардан бастап 1966 жылы зейнетке шыққанға дейін жалғасты.
Giulietta Simionato (born Giulia Simionato; Forlì, Romagna, 12 May 1910 – Rome, 5 May 2010) was an Italian mezzo soprano. Her career spanned the period from the 1930s until her retirement in 1966.
Өмір
Қыз кезінде ол пансионда оқыды. Оның музыкалық қабілеттерін сезінген монахтар оны ән үйренуге шақырды, ол отбасының, әсіресе анасының қарсылығына қарамастан осы ұсынысты қабылдады. Анасы қайтыс болғаннан кейін Джульетта алдымен Ровигода, содан кейін Падуада білім алды. Оның әншілік дебюті 1927 жылы «Нина, ақымақтық қылма» (Nina, non far la stupida) музыкалық комедиясында болды, музыкасын Джованни Каподивакка (Джан Капо), ал сөзін Артуро Россато жазған. Келесі жылы ол Монтаньянада опералық дебют жасады. 1933 жылы Флоренцияда өткен алғашқы «бельканто» байқауында 385 қатысушының ішінде жеңіске жетіп, Миланның «Театро алла Скала» театрында кастингтен өтті. Нәтижесі жақсы болды, бірақ көркемдік директор Фабброни оның дауысын әлі жетілмеген деп танып, бірнеше жылдан кейін қайта оралуға шақырды. Екі жылдан кейін ол келісімшартқа қол қойды. 1928 жылы ол Вердидің «Риголетто» операсында өнер көрсетті. 1959 жылы ол Карло Бергонци, Антониетта Стелла және Леонард Уорренмен бірге «Иль Троваторе» операсында Азучена рөлінде Метрополитен операсында дебют жасады. Симионато сондай-ақ Эдинбург фестивалінде (1947), Сан-Франциско операсында (1953), «Театро Насионал де Сан-Карлос» (1954), Чикаго лирикалық операсында (1954–1961), Вена мемлекеттік операсында (1956 жылдан бастап) және Зальцбург фестивалінде өнер көрсетті. 1957 жылы ол Мария Калласпен бірге «Анна Болена» операсында ән шырқады. 1961 жылы ол тригеминальды невралгиядан қаушатылып, Метрополитен операсындағы үш қойылымнан бас тартты. Симионатоның репертуары кең болды, оған Россинидің Розинасы және Золушкасы, Вертердегі Шарлотта және Кармен кірді. Ол Вердидің репертуарында да шебер болды, Амнерис, Эболи және Азучена рөлдерін, сондай-ақ Масканьидің «Кавальерия рустикана» операсындағы Сантуцца рөлін орындады. Ол атақты жазбалар жасады, сонымен қатар оның көптеген қойылымдары тікелей радиода көрсетілді немесе фильмге түсірілді. «Фоно» оның жазбаларын «The Color of a Voice» атты CD-ге жинады. 1966 жылы ол зейнеткерлікке шығып, доктор Чезаре Фругониге үйленді. Ол 90 жасқа толғанда да өте жандара оқытушылық және түрлі директорлық қызметтер арқылы қызығушылық тудыра берді. Ол Джузеппе Верди құрған зейнеткер опера әншілеріне арналған үй туралы Даниэль Шмидтің 1984 жылғы «Иль Бачо ди Тоска» («Тосканың сүйісі») атты марапатталған деректі фильмінде де пайда болды. Ол сондай-ақ Ян Шмидт Гарренің 1999 жылғы «Опера фанатигі» фильмінде Стефан Цукермен сұхбаттасты. Ол 99 жасында Римде қайтыс болды.
As a girl she studied in a boarding school with nuns who sensed her musical qualities and invited her to study singing, which she did against the opposition of the family, especially her mother. After the latter's death, Giulietta studied first in Rovigo, then in Padua. Her singing debut was in the 1927 musical comedy Nina, Don't Be Stupid (Nina, non far la stupida) with music by :it:Giovanni Capodivacca (Gian Capo) and lyrics by :it:Arturo Rossato. The following year she made her operatic debut at Montagnana. In 1933 she won the first "bel canto competition" in Florence against 385 competitors and got an audition at the Teatro alla Scala, Milan. The result was positive, but the artistic director Fabbroni found her voice still immature and invited her to return a few years later. Two years later she was put under contract. In 1928 she sang in Verdi's Rigoletto. In 1959 she made her debut at the Metropolitan Opera, as Azucena in Il Trovatore, with Carlo Bergonzi, Antonietta Stella, and Leonard Warren. Simionato also appeared at the Edinburgh Festival (1947), the San Francisco Opera (1953), the Teatro Nacional de São Carlos (1954), the Lyric Opera of Chicago (1954–1961), the Vienna State Opera (from 1956), and the Salzburg Festival. In 1957, she sang in Anna Bolena with Maria Callas. In 1961, she withdrew from three performances at the Metropolitan Opera, with Trigeminal Neuralgia. Simionato had a large repertory including Rossini's Rosina and Cinderella, Charlotte in Werther, and Carmen. She also excelled in the Verdian repertoire, as Amneris, Eboli and Azucena, and as Santuzza in Mascagni's Cavalleria rusticana. She was a major recording artist, and in addition many of her performances gained live radio broadcast or were captured on film. Fono has gathered her recordings on the CD, The Color of a Voice. She retired in 1966, and married Dr. Cesare Frugoni. She continued to inspire admiration through teaching and various directorial positions, with amazing vitality even in her 90s. She was featured in Daniel Schmid's award winning 1984 documentary film Il Bacio di Tosca (Tosca's Kiss) about a home for retired opera singers founded by Giuseppe Verdi. She also appeared in an interview by Stefan Zucker in Jan Schmidt Garre's 1999 film, Opera Fanatic. She died in Rome at age 99.